BREAKING NEWS
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Περίεργα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Περίεργα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

Ο 20χρονος που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα: «Έχω ζήσει στον πλανήτη Άρη» (video)

Ο 20χρονος που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα: «Έχω ζήσει στον πλανήτη Άρη» (vid)
Το νεαρό αγόρι έχει απασχολήσει τους επιστήμονες. Από μικρή ηλικία γνώριζε απίστευτα πράγματα για το διάστημα, μπορούσε να μιλήσει και υποστήριζε πως πριν γεννηθεί στη Γη ζούσε στον πλανήτη Άρη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι υποστηρίζουν πως έχουν ζήσει κι άλλες ζωές και πως θυμούνται έντονα γεγονότα από άλλες εποχές.

Η ιστορία του 20χρονου πλέον Ρώσου, Μπορίσκα Κιπριγιάνοβιτς, διαφέρει, αφού το πήγε ένα βήμα... παρακάτω!

Το αγόρι υποστηρίζει εδώ και χρόνια πως ζούσε στον πλανήτη Άρη πριν ξαναγεννηθεί στη Γη.
Οι επιστήμονες, ωστόσο, έχουν μπερδευτεί κι εντυπωσιαστεί από τις γνώσεις που έχει και η ιστορία του ήρθε ξανά στην επιφάνεια.

Οι γονείς του ανέφεραν πως λίγους μήνες μετά τη γέννησή του μιλούσε με μεγάλη ευκολία, ενώ είχε τεράστιες γνώσεις χωρίς καν να τις διδαχτεί για εξωγήινους πολιτισμούς.



Όσο για τη ζωή στον Άρη, αναφέρει πως έζησε εκεί εποχή μετά από πόλεμο όπου ο πλανήτης υπέφερε από μία πυρηνική καταστροφή. Όλα αυτά στο μακρινό παρελθόν.

Μάλιστα, υποστηρίζει πως υπάρχει ακόμα ζωή εκεί και πως οι Αρειανοί ζουν κάτω από την επιφάνεια του «κόκκινου πλανήτη» και εισπνέουν διοξείδιο του άνθρακα. Σύμφωνα με τον Μπορίσκα, είναι αθάνατοι και σταματούν να γερνούν στην ηλικία των 35, ενώ μπορούν να πραγματοποιήσουν διαγαλαξιακά ταξίδια.

Ο ίδιος αναφέρει πως είχαν πολύ καλή σχέση με τους αρχαίους Αιγύπτιους και πως τους είχε επισκεφτεί ως πιλότος.

Η χαρά των συνομοσιολόγων!

πηγή

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου


 Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου

Το 1894 σβήστηκε μια πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει σε ένα παρεκκλήσι που δεν υπάρχει πια, αφιερωμένο στην Παναγία, κοντά στις όχθες του Τίβερη, οι πιστοί και ο Μασαλός ιερέας Victor Jouet δεν μπόρεσαν να πιστέψουν στα μάτια τους. Σε έναν μισοκαμένο τοίχο διαγράφονταν η μορφή ενός μελαγχολικού προσώπου που έμοιαζε να υποφέρει.


Άραγε, αποτέλεσμα των φλογών ή σημάδι από την μεταθανάτια ζωή; Ο ιερέας και οι πιστοί ήταν σίγουροι για το δεύτερο, ο ιερέας μάλιστα προχώρησε και στην ερμηνεία: Επρόκειτο για την ψυχή ενός πεθαμένου που βρίσκονταν στο Καθαρτήριο και που προσπαθούσε να έλθει σε επαφή με τους ζωντανούς, για να προσευχηθούν για την σωτηρία της


Ύστερα από αυτή την «αποκάλυψη» ο Jouet θα θέσει σκοπό της ζωής του να ερευνήσει και να συλλέξει ανάλογα σημάδια και μαρτυρίες. Για τον σκοπό αυτό θα αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του και θα γυρίσει όλη την Ιταλία και την Ευρώπη. Η έρευνα αποδείχτηκε αρκετά δύσκολη αλλά πράγματι, κατάφερε να ανακαλύψει αρκετές «ατράνταχτες» αποδείξεις, κατά την γνώμη του, δημιουργώντας μια αξιοσέβαστη συλλογή.


 Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου


Πίστευε πως οι νεκροί που έπρεπε να περάσουν μια μακρά περίοδο στο Καθαρτήριο με σκοπό να εξαγνιστούν, προσπαθούσαν να τραβήξουν την προσοχή των ζωντανών με διάφορα σημάδια, ώστε με τις προσευχές τους να διευκολύνουν το πέρασμά τους στον Παράδεισο.


Επιστρέφοντας στην Ρώμη θα αγοράσει ένα οικοδομήσιμο κτήμα στις όχθες του Τίβερη, όπου εκεί θα αναγερθεί ο ναός της Ιεράς Καρδίας της Μεσολάβησης Sacro Cuore del Suffragio.
Ο ναός φτιάχτηκε σε γοτθικό στυλ και εκεί ο Jouet θα εκθέσει την συλλογή του.

Τα ευρήματα χρονολογούνται μεταξύ του 1637 και του 1919.

Η αλήθεια είναι πως ο Γάλλος ιερέας μάλλον χαράμισε την ζωή του κυνηγώντας χίμαιρες, η συλλογή του Jouet κάθε άλλο παρά ατράνταχτες αποδείξεις περιείχε, για αυτό τον λόγο άλλωστε μειώθηκε κατά μεγάλο βαθμό, εξαλείφοντας ό,τι δεν ήταν έγκυρο. Η συλλογή δεν είναι αναγνωρισμένη ούτε από την επίσημη Εκκλησία ούτε φυσικά από την Επιστήμη, παρόλα αυτά γοητεύει τους λάτρεις του Υπερφυσικού.

Το μουσείο δεν αποτελείται από ευρήματα που έχουν σχέση με τον Χριστό ή τους Αγίους, αλλά από απλά σημάδια ή μάλλον καψίματα, πάνω σε βιβλία, ρούχα, μαξιλαροθήκες κλπ. Αποκλείοντας την περίπτωση πως αυτά τα σημάδια έγιναν τυχαία ή με δόλο, η εξήγηση, πάντα σύμφωνα με τον ιερέα, είναι πως προκλήθηκαν από το άυλο πυρ που περιβάλει τις ψυχές στο Καθαρτήριο.

Πρόκειται για σημάδια με ακαθόριστη μορφή όπου ο καθένας μπορεί να ερμηνεύει όπως θέλει ή για σημάδια με συγκεκριμένη μορφή όπως σταυρούς και χέρια, που μάλλον έγιναν με πυρωμένα αντικείμενα, αν κρίνει κανείς από τα αποτυπώματα π.χ. των χεριών τα οποία φαίνονται ελάχιστα ρεαλιστικά.

Το μίνι-μουσείο, λόγω του περιορισμένου αριθμού των αντικειμένων, βρίσκεται συγκεντρωμένο σε μια γυάλινη θήκη που καταλαμβάνει έναν τοίχο μιας μικρής αίθουσας, κοντά στο σκευοφυλάκιο του ναού.


 Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου

 Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου




 Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου


 Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου

 Το μουσείο των ψυχών του Καθαρτηρίου


Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Σπήλαιο Νταβέλη: Περίεργη καταγραφή οντοτήτων στο εσωτερικό του! (photos)

 
Σπήλαιο Νταβέλη: Περίεργη καταγραφή οντοτήτων στο εσωτερικό του! (photos)
 
Ανέκαθεν η περιοχή της Πεντέλης είχε μεγάλη ιστορία σε περίεργα και παραφυσικά φαινόμενα.

Οι ιστορίες μιλάνε για περίεργα όντα , UFO, χωροχρονικές μετατοπίσεις και άλλα αλλόκοτα. Κανείς σχεδόν όμως μέχρι τώρα δεν είχε καταφέρει να απαθανατίσει κάποιο απο τα φαινόμενα αυτά. Οι παρακάτω φωτογραφίες τραβήχτηκαν μέσα στο σπήλαιο.


Στο μέσον του διαδρόμου μπορούμε να διακρίνουμε μια σκιώδη φιγούρα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ανθρώπινα πόδια. Η φωτογραφία πάρθηκε με διαφορά μερικών δευτερολέπτων από την προηγούμενη που δεν εμφανίζεται τίποτα. Δεν υπάρχει επεξεργασία της εικόνας μκαι στη διάθεσή μας βρίσκονται όλα τα ψηφιακά αρχεία. Είναι εντυπωσιακό! Δεν αποτελεί «θόρυβο» εικόνας και μάλιστα η επόμενη φωτογραφία μας έκανε να ανατριχιάσουμε. 


Η σκιώδης φιγούρα μετακινήθηκε (!) μερικά μέτρα πιο κάτω στον διάδρομο του Σπηλαίου. Σαν να ήθελε να φύγει μακριά μας και να κρυφτεί (προς το εσωτερικό της σπηλιάς).

Η παραπάνω δεξιά φωτογραφία πάρθηκε κατά τη διάρκεια εξερεύνησης μέσα στο σπήλαιο.

Μπορεί κανείς να διακρίνει μάτια, φτερά, στόμα και δόντια. Ειλικρινά δεν ξέρουμε τι είναι. Εξετάζουμε ακόμα τα αρχεία μας και έχουμε μείνει άναυδοι. Θα υπάρχει συνέχεια στο συγκλονιστικό θέμα.

Δημήτρης Μακριδόπουλος-Ερευνητής Χρήστος Κατσαμονίτης kastamonitis
 

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Ε.Σνόουντεν: «Δεν υπάρχουν εξωγήινοι - Τα νοήμονα όντα ζουν εδώ και δεκατομμύρια χρόνια στο εσωτερικό της Γης»


 Ε.Σνόουντεν: «Δεν υπάρχουν εξωγήινοι - Τα νοήμονα όντα ζουν εδώ και δεκατομμύρια χρόνια στο εσωτερικό της Γης»


Ο γνωστός Έντουαρντ Σνόουντεν αντέγραψε από την CIA έγγραφα που αναφέρουν ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ γνωρίζει εδώ και πολύ καιρό την ύπαρξη των ΑΤΙΑ.

Σύμφωνα με τα όσα αποκαλύπτει, τα  νοήμονα όντα  δεν είναι εξωγήινοι, αλλά... ζουν στη Γη εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια.

Σύμφωνα με το βίντεο που θα δείτε, ζουν 30 χλμ κάτω από την επιφάνεια της γης έως και 2.900 χλμ. μόλις λίγο πάνω από τον εξωτερικό πυρήνα της...


Δείτε το βίντεο και τα συμπεράσματα δικά σας...



via

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Θάνατοι που συνδέονται με τελετουργίες του βουντού


Θάνατοι που συνδέονται με τελετουργίες του βουντού



Το βουντόν (ή βουντούν), όπως είναι η επίσημη ονομασία αυτού που ξέρουμε όλοι ως βουντού, είναι μια ιδιαίτερη θρησκευτική παράδοση που ξεπήδησε μέσα από τις φρικαλεότητες που ζούσαν οι αφρικανοί σκλάβοι που μεταφέρθηκαν με τα λευκά δουλεμπορικά στις Δυτικές Ινδίες κατά τον 16ο αιώνα.

Ο λευκός αποικιοκράτης απαγόρευε στους δούλους του να λατρεύουν τα παραδοσιακά αφρικάνικα δόγματα και τους εξανάγκασε να ασπαστούν τον χριστιανισμό, αν και από την επικίνδυνη αυτή γειτνίαση έμελλε να ξεπηδήσει κάτι μοναδικό στην ιστορία των θρησκειών, το βουντού!

Το ιδιαίτερο λατρευτικό μείγμα που έψαχνε να συμβιβάσει τον καθολικισμό και τα τοπικά αφρικανικά δόγματα αναπτύχθηκε ιδιαιτέρως στην Αϊτή, γενικεύτηκε στην Καραϊβική και ενέχει δεσμούς αίματος με το βουντού των ΗΠΑ αλλά και το αντίστοιχο που εξασκείται στη Δυτική Αφρική (στη Νιγηρία κυρίως), αν και αυτό είναι απαλλαγμένο από τις χριστιανικές δοξασίες. Στο όνομά του έχουν γίνει αρκετά εγκλήματα, όπως εξάλλου και στο όνομα των περισσότερων θρησκευτικών παραδόσεων…


Η δίκη που χάρισε στο βουντού το κακό του όνομα



Ήταν το 1864 με την καταδίκη οχτώ Αϊτινών για δολοφονία και κανιβαλισμό παιδιού που θα αποκτούσε το βουντού τη μαύρη του φήμη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Τον Δεκέμβριο του 1863, ο Κόνγκο Πέλε ζήτησε από την αδερφή του και ιέρεια του βουντού, Ζαν Πέλε, να τον βοηθήσει με τις πρακτικές της να αποκτήσει πλούτο και δύναμη. Εκείνη συμφώνησε και απευθύνθηκε σε δύο γκουρού του βουντού για τον ιδανικό τρόπο. Οι γεροντότεροι της είπαν ότι για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να θυσιάσουν έναν «τράγο χωρίς κέρατα», επίσης γνωστό σε μας ως άνθρωπο.

Στις 27 Δεκεμβρίου, τα δυο αδέλφια απήγαγαν τη 12χρονη ανιψιά τους και την κράτησαν κρυμμένη μέχρι και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Τότε είναι που έλαβε χώρα η αποτρόπαιη ιεροτελεστία, που περιλάμβανε τον στραγγαλισμό, την εκδορά, τον διαμελισμό και τον αποκεφαλισμό τελικά της κοπέλας, αν και τα δεινά της δεν τέλειωσαν εδώ, καθώς το αίμα της αποθηκεύτηκε σε βαζάκια και χρησιμοποιήθηκε κατόπιν στο μαγείρεμά της, αφού η παρέα των ιερέων τράφηκε κατόπιν με τις σάρκες της.

Λίγο αργότερα, τέσσερις άντρες και τέσσερις γυναίκες (μεταξύ των οποίων και τα φονικά αδέλφια) κατηγορήθηκαν για φόνο και αφού ομολόγησαν το μακάβριο έγκλημά τους, εκτελέστηκαν δημόσια στις 13 Φεβρουαρίου 1864. Όπως αντιλαμβανόμαστε, η υπόθεση έτυχε παγκόσμιας κάλυψης και έκανε το βουντού να φαντάζει όσο πιο απάνθρωπο και ζοφερό έπαιρνε, αλλάζοντας μια για πάντα την πεποίθηση του κόσμου για τη θρησκευτική παράδοση.

Αν και σήμερα η όλη ιστορία έχει φτάσει να αμφισβητείται, καθώς λίγες ενδείξεις υπάρχουν ότι έγινε ό,τι έγινε, την ίδια ώρα που όλοι οι κατηγορούμενοι ξυλοκοπήθηκαν αγρίως πριν ομολογήσουν. Επίσης, την εποχή εκείνη πρόεδρος της Αϊτής ήταν ο Φαμπρ Τζεφράρ, ο οποίος μπορεί να γεννήθηκε σκλάβος, είχε όμως μετατραπεί σε φανατικό καθολικό και ήθελε τη χώρα του απαλλαγμένη από παλιές αφρικανικές δοξασίες. Μια τέτοια πολύκροτη δίκη θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσε βολικά τον σκοπό του, να αποδείξει κοντολογίς ότι το βουντού ήταν γεμάτο μοχθηρία και υπερφυσική κακία…

Η ιέρεια του βουντού που καλούσε σε ανθρωποθυσίες



Τον Οκτώβριο του 1910, ένας αστυνομικός διευθυντής από την Αϊτή παρέδωσε την έγγραφη κατάθεσή του για μια 24χρονη ιέρεια του βουντού, κάποια Εστέις Λιμπερίς. Στην αναφορά του είπε ότι κατά τη διάρκεια των τελετών, οι πιστοί έκαναν σπονδές σε έναν θεό με μορφή φιδιού και αν η ατυχία και η κακοδαιμονία είχε εγκαθιδρυθεί στην κοινότητα, τότε θυσίαζαν και ένα ζώο. Ο αστυνομικός ανέφερε ότι η Λιμπερίς υπαινίχθηκε κάποια στιγμή ότι μόνο η θυσία ενός παιδιού θα έφερνε τύχη και ευζωία στους πιστούς, όταν το πράγμα πήρε μια άσχημη τροπή.

Ένας πιστός του βουντού απήγαγε ένα μικρό κορίτσι, το απίθωσε κατόπιν στο ιερό, όπου και στραγγαλίστηκε. Αφού αποκεφάλισαν το άψυχο σώμα, μάζεψαν το αίμα της σε ένα κύπελλο για να το γευτούν όλοι οι παριστάμενοι στην ανθρωποθυσία. Δύο επίσης μικρά κορίτσια μαγείρεψαν κατόπιν το ακρωτηριασμένο σώμα του τραγικού παιδιού, αν και δεν το κανιβάλισαν. Η ομήγυρη φύλαξε το σώμα ως υπόμνηση της θυσίας που είχε λάβει μόλις χώρα.

Αν και αυτό δεν θα ήταν το τέλος των φονικών, καθώς τα κορίτσια είχαν διαπράξει κάποιο είδος ύβρεως με την προετοιμασία του σώματος της μικρής και τώρα έπρεπε να θυσιαστούν κι αυτά για να εξευμενιστούν οι θεοί του βουντού. Δύο μέρες μετά, άλλα δυο παιδιά θυσιάστηκαν ιεροτελεστικά. Στην αστυνομική έκθεση αναφέρεται ότι όταν οι Αρχές ερεύνησαν το σπίτι της Λιμπερίς, εντόπισαν τα απομεινάρια μιας 12χρονης μέσα σε ένα βαρέλι…


Ο αιδεσιμότατος που έχανε όποιον αγαπούσε




Ο αιδεσιμότατος Γουίλι Μάξγουελ ήταν ταυτοχρόνως ιερέας του βουντού που λειτουργούσε μυστικά σε μια εκκλησία της Αλαμπάμα των ΗΠΑ. Είχε μάλιστα διδαχθεί την τέχνη των σκοτεινών τελετών από τις ίδιες τις «Εφτά Αδερφές» του Μισισιπή, της πλέον γνωστής και τρομακτικής αίρεσης του βουντού της Λουιζιάνα. Γι’ αυτό και τα μέλη της αφρο-αμερικανικής κοινότητας τον έτρεμαν, ένας φόβος που λειτούργησε φυσικά υπέρ του, μιας και πιστεύεται ότι ο Μάξγουελ γλίτωσε την τιμωρία για μια σειρά από φόνους που διέπραξε.

Το πρώτο του θύμα φέρεται με ισχυρές ενδείξεις να είναι η ίδια του η σύζυγος το 1969. Η τραγική γυναίκα βρέθηκε στραγγαλισμένη και κακοποιημένη σωματικά στο αυτοκίνητό της. Ο αιδεσιμότατος σύρθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου και παρά τα στοιχεία, αθωώθηκε μαγικά. Καθόλου μαγικά βέβαια, μιας και η στρατηγική του ήταν απλή: παντρεύτηκε τη βασική μάρτυρα κατηγορίας, η οποία μέχρι να φτάσει η μέρα της δίκης είχε ήδη αλλάξει την κατάθεσή της! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ιερέας εισέπραξε και την παχυλή ασφάλεια ζωής της εκλιπούσας.

Λίγο αργότερα, ο αδερφός του ιερωμένου βρέθηκε επίσης νεκρός από υποθερμία και υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Το 1973, η δεύτερη σύζυγός του, η μάρτυρας κατηγορίας στον φόνο της πρώτης του συζύγου δηλαδή, εντοπίστηκε επίσης νεκρή, με τον Μάξγουελ να εισπράττει για δεύτερη φορά ασφάλεια ζωής. Το 1976, σειρά είχε ο ανιψιός του ιερέα και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς η 16χρονη προγονή του παπά ανασύρθηκε νεκρή κάτω από ένα αυτοκίνητο. Η αστυνομία τον είχε πάντα στο στόχαστρο, αν και φαινόταν να μην μπορεί να συνδέσει τις ανθρωποκτονίες και τα περίεργα δυστυχήματα με τον Μάξγουελ.

Στην κηδεία του κοριτσιού, η αδερφή της 16χρονης ούρλιαξε στον ιερέα του βουντού: «Σκότωσες την αδερφή μου και τώρα θα το πληρώσεις». Αμέσως, ο θείος της έβγαλε ένα όπλο και τον πυροβόλησε τρεις φορές εξ επαφής στο κεφάλι μπροστά σε 300 ανθρώπους. Η απίστευτη υπόθεση που συγκλόνισε την τοπική κοινωνία και επανέφερε με δριμύτητα τα χρονικά του βουντού στον δημόσιο λόγο έφτασε μάλιστα μέχρι και το λογοτεχνικό στόχαστρο της Χάρπερ Λι, της συγγραφέως του «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», αν και δεν ολοκλήρωσε ποτέ το πόνημά της για το βουντού και τα μυστηριώδη θανατικά που κύκλωναν τον Μάξγουελ…

Η επιδημία χολέρας της Αϊτής και τα λιντσαρίσματα



Ο μισός περίπου πληθυσμός από τα 9,6 εκατομμύρια της Αϊτής πιστεύει στο βουντού και ακολουθεί τα τελετουργικά του. Η θρησκεία διατηρεί ακόμα και σήμερα ισχυρότατο λαϊκό έρεισμα και από δω ακριβώς ξεπήδησε μια φοβερή ιστορία πολύ πρόσφατα, όταν η πίστη στο βουντού και η έλλειψη επιστημονικής γνώσης γύρω από τη χολέρα δημιούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα στην Αϊτή.

Όπως ξέρουμε, μετά το πέρασμα του φοβερού Εγκέλαδου από την ήδη εξαθλιωμένη Αϊτή στις 12 Ιανουαρίου 2010, ξέσπασε μεγάλη επιδημία χολέρας: μεταξύ Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2010, περισσότεροι από 2.500 άνθρωποι είχαν πεθάνει από τη νόσο, την ίδια ώρα που 63.500 είχαν ήδη διαμετακομιστεί στο νοσοκομείο και άλλοι 121.000 εμφάνισαν συμπτώματα. Οι ντόπιοι δεν ήξεραν τι είναι η χολέρα ούτε και πώς θα επηρέαζε τη ζωή τους, κάτι που οδήγησε σε μαζικό πανικό σε πολλές περιοχές της χώρας.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγορήθηκαν οι ιερείς του βουντού για την εξάπλωση της αρρώστιας και κατά τη διάρκεια δύο εβδομάδων του Δεκεμβρίου του 2010 περισσότεροι από 45 λειτουργοί της θρησκείας συνάντησαν τον μαρτυρικό θάνατο μέσω λιντσαρίσματος, λιθοβολισμού, τσεκουρώματος ή παράδοση του σώματός τους στην πυρά. Τα αγριεμένα πλήθη στράφηκαν κατά των ιερέων και βύθισαν την ήδη πληγωμένη χώρα σε ακόμα μεγαλύτερη θλίψη. Ο υπουργός Επικοινωνιών της Αϊτής ζήτησε τη συνδρομή του ΟΗΕ για την ενημέρωση του ντόπιου στοιχείου για τη χολέρα και τους τρόπους αντιμετώπισής της. Στην επιδημία του 2010, περισσότεροι από 200.000 Αϊτινοί έχασαν τη ζωή τους, ενώ από το φθινόπωρο του 2015 η χολέρα έδειξε και πάλι τα απειλητικό της πρόσωπο…

Το νιγηριανό βουντού δείχνει τα δόντια του



Τον Ιούλιο του 2001, μια 13χρονη από την πόλη Μαϊντουγκούρι της Νιγηρίας συνελήφθη ως ύποπτη για την εξαφάνιση ενός δίχρονου αγοριού. Η Τζουμάι Χασάν είχε ήδη φάκελο στην αστυνομία, παρά το νεαρότατο της ηλικίας της, καθώς είχε κάψει παλιότερα το σπίτι ενός γείτονα και είχε αποπειραθεί να δολοφονήσει μια κοπέλα. Αυτή τη φορά η Χασάν ισχυρίστηκε ότι είχε σκοτώσει το παιδί και είχε πουλήσει μέλη του σώματός του σε ιερέα του βουντού, που το ήθελε διακαώς για τις τελετές του.

Μετά την ομολογία, η σορός του τραγικού αγοριού ξεθάφτηκε και η Χασάν κατηγορήθηκε για τον φόνο του. Αν και η ομολογία της δεν είχε πάρει ακόμα τέλος. Είπε μετά ότι ήταν εδώ και εφτά χρόνια μέλος μιας δολοφονικής σέχτας που είχε εμπλακεί στις δολοφονίες 48 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και του πατέρα της. Η κοπέλα θέλησε να βοηθήσει την αστυνομία να βρει τις σορούς των θυμάτων της οργάνωσης, αν και κανένα άλλο πτώμα δεν ανασύρθηκε κατά τις έρευνες.

Η ίδια ονόμασε μάλιστα εγκέφαλο της εταιρίας δολοφόνων κάποιον ανώτερο κρατικό υπάλληλο, στο σπίτι του οποίου βρέθηκαν όλα τα σύνεργα άσκησης του βουντού, αν και τίποτα δεν μπορούσε να τον συνδέσει με τους φόνους. Ήταν ξεκάθαρο πάντως ότι η σπείρα δεν ήταν παρά μυστικιστική σέχτα που λάτρευε μια φονική παραλλαγή του παραδοσιακά ειρηνικού βουντού…

via

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Η ιστορία της μίας και μοναδικής φοράς που ποδόσφαιρο διεκόπη λόγω... UFO


Η ιστορία της μίας και μοναδικής φοράς που ποδόσφαιρο διεκόπη λόγω... UFO

Σε ένα γήπεδο μπορούν να συμβούν τα πάντα. Το γεγονός που ακολουθεί όμως, είναι πράγματι σπάνιο.

Διεκδικεί την απόλυτη μοναδικότητα γιατί πολύ απλά είναι το μοναδικό καταγεγραμμένο περιστατικό τέτοιου τύπου.

Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που γράφτηκε σε φύλλο αγώνος πως το παιχνίδι διεκόπη επειδή... UFO επισκέφθηκα το γήπεδο την ώρα που οι 22 ποδοσφαιριστές έπαιζαν μπάλα!
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να δούμε τι έγινε εκείνο το μεσημέρι στη Φλωρεντία, στην -έτσι και αλλιώς- πόλη των μυστηρίων...

Αιτία; Τα... ΑΤΙΑ

Στο κατάμεστο Αρτέμιο Φράνκι ο κόσμος περίμενε την αναμέτρηση του κυπέλλου. Το μεσημέρι ήταν αφιερωμένο στο ποδόσφαιρο για τους οπαδούς των βιόλα που υποδέχονταν στο κύπελλο την Πιστοϊέζε. Υπήρχε έχθρα μεταξύ των δύο συλλόγων και το θερμόμετρο της αντιπαλότητας είχε ανέβει αρκετά.

Ενώ όλα κυλούσαν όπως έχουμε μάθει σε έναν αγώνα (πάσες, σουτ, μονομαχίες και λοιπά...), λίγο μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, ο διαιτητής αναγκάζεται να διακόψει το παιχνίδι! Αιτία; Τα... ΑΤΙΑ.


Οι μαρτυρίες

Στο φύλλο αγώνα, ο άρχοντας της αναμέτρησης έγραψε: «Διέκοψα οριστικά το παιχνίδι, επειδή παίκτες και οπαδοί, όπως κι εγώ, είδαμε ιπτάμενα αντικείμενα πάνω από το γήπεδο»! Αρχοντας!


Τα όσα υποστήριξε ο διαιτητής, σιγόνταραν και οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων. Ο Αρντικο Μανίνι, από την πλευρά των γηπεδούχων, είχε πει: «Ακόμα έχω την εικόνα για το πώς ακριβώς συνέβησαν τα πάντα. Παίζαμε ποδόσφαιρο και από πάνω μας πετούσαν κάτι αντικείμενα μακρόστενα με περίεργο σχήμα».

Αναλύσεις επί αναλύσεων για το τι έγινε και πώς έγινε...

Ο Ρόμολο Τούτσι, από το στρατόπεδο των φιλοξενουμένων, είχε δηλώσει: «Εκείνη την περίοδο, όλοι μιλούσαν για εξωγήινους. Εμείς τους είδαμε. Σοκαριστήκαμε. Και εμείς και ο κόσμος. Κάποιοι έφευγαν τρέχοντας από το γήπεδο. Ηταν κάτι απίστευτο». Μάλιστα, είχε προσθέσει: «Είχαν σχήμα πούρου» δικαιώνοντας τον αντίπαλό του που έκανε λόγο για «μακρόστενα αντικείμενα».


Η άποψη του επίσημου κράτους

Και αν κάποιο καχύποπτος υποστηρίξει πως όλο το Αρτέμιο Φράνκι ήταν συνεννοημένο, στο παιχνίδι μπήκε και ο διευθυντής του Ιταλικού Κέντρου UFO. Ο κύριος Ρομπέρτο Πινότι τοποθετήθηκε επί τους θέματος λέγοντας: «Εκείνες τις μέρες αναφέρθηκαν θεάσεις UFO στην κεντρική και βόρεια Ιταλία. Ποτέ στην ιστορία της χώρας δεν υπήρξαν τόσες αναφορές όσες σε εκείνο το τριήμερο. Στα αρχεία μας θεωρείται η κορυφαία μέρα εξωγήινης δραστηριότητας».

Οι ίδιοι άνθρωποι, στο ίδιο γήπεδο, δεκαετίες μετά, είπαν τα ίδια πράγματα...

Η αλήθεια είναι πως όσοι υποστηρίζουν πως ήταν μάρτυρες εμφάνισης εξωγήινων εκείνο το μεσημέρι, το υποστηρίζουν φανατικά. Δεκαετίες αργότερα, η RAI γύρισε το χρόνο πίσω και στη σχετική εκπομπή για το... περίεργο Φιορεντίνα-Πιστοϊέζε του 1954, οι πρωταγωνιστές εκείνης της ημέρας επανέλαβαν με σθένος τα ίδια.


Επίσημα, στα χαρτιά τουλάχιστον, το παιχνίδι διεκόπη λόγω... UFO. Αυτό δεν αλλάζει και ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στον ποδοσφαιρικό πλανήτη.

Πάντως, η... επίσκεψη των ATIA στη Φλωρεντία, μάλλον επηρέασε και κάτι άφησε στην ομάδα. Οι βιόλα την επόμενη σεζόν κατέκτησαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους το πρωτάθλημα. Τυχαίο;



via

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Τα φαντάσματα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στη Τσεχία


Τα φαντάσματα της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου στη Τσεχία


Φαντάσματα στα στασίδια και στους διαδρόμους της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου σε χωριό της Τσεχίας!

Ο ναός στο χωριό Λούκοβα (Lukova) έχει εγκαταλειφθεί εδώ και πενήντα χρόνια.
Η τελευταία συγκέντρωση έγινε στην εκκλησία του 14ου αιώνα, το 1968, όταν σε εξέλιξη ήταν μια νεκρώσιμη ακολουθία.


Τότε, μέρος της οροφής κατέρρευσε, προκαλώντας πανικό στους ανθρώπους, οι οποίοι έτρεξαν να σωθούν. Πιστεύοντας ότι επρόκειτο για σημάδι κακής τύχης, οι ντόπιοι εγκατέλειψαν τη μεσαιωνική εκκλησία.

Τα κηρύγματα και οι τελετές γίνονταν εκτός ναού, ο οποίος υπέστη πολλές ζημιές στο πέρασμα των ετών.


Όλα αυτά μέχρι το 2014. Εκείνη την εποχή ένας καθηγητής ζήτησε από τους μαθητές του στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Βοημίας να εντοπίσουν μια κατάλληλη, αλλά ερειπωμένη, εκκλησία για την τοποθέτηση ενός έργου τέχνης τους.

Ο φοιτητής Γιάκουμπ Χάντραβα (Jakub Hadrava) ήρθε σε επαφή με έναν ντόπιο, ο οποίος πρόσεχε και ενδιαφερόταν για την επισκευή της οροφής του ναού. Η εκκλησία πληρούσε τις προϋποθέσεις του, για να εγκαταστήσει τα γλυπτά του: Η στέγη ήταν κατεστραμμένη, αλλά το εσωτερικό παρέμενε λειτουργικό.


Ο Χάντραβα έφτιαξε μια σειρά από γύψινες απόκοσμες μορφές, ντυμένες με χιτώνα, να κάθονται στα στασίδια του ναού ή να στέκονται στους διαδρόμους του. Μάλιστα, οι λευκές μορφές με τον κατάλληλο φωτισμό τη νύχτα, κάνουν την εκκλησία να δείχνει περισσότερο απόκοσμη.

Όμως, το έργο τέχνης έφερε και λεφτά, καθώς τουρίστες έσπευσαν να δουν την πιο «τρομακτική» εκκλησία στον κόσμο. Το παγκάρι γέμισε με χρήματα από δωρεές, ανοίγοντας το δρόμο για επισκευές στην εκκλησία.

 


Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Η γυναίκα που επιβίωσε από δυο ναυάγια και ένα ατύχημα

 Η γυναίκα που επιβίωσε από δυο ναυάγια και ένα ατύχημα


Η Violet Jessop ήταν συνοδός και νοσοκόμα που δούλευε σε υπερωκεάνια. Είναι γνωστή ως η γυναίκα που έχει επιζήσει από τα καταστροφικά ναυάγια τόσο του Τιτανικού, όσο και του αδελφού πλοίου του, τον Βρετανικό, το 1912 και το 1916 αντίστοιχα. Επιπλέον, βρισκόταν και στο RMS Olympic, το πρώτο πλοίο της σειράς, όταν εκείνο συγκρούστηκε με ένα βρετανικό πολεμικό πλοίο το 1911.

Γεννημένη την 1 Οκτωβρίου του 1887, κοντά στην Bahía Blanca της Αργεντινής, η Jessop ήταν η μεγαλύτερη κόρη Ιρλανδών μεταναστών. Ήταν το πρώτο από τα εννέα παιδιά, έξι εκ των οποίων επέζησαν. Η Jessop πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας φροντίζοντας τα μικρότερα αδέλφια της. Σαν παιδί, αρρώστησε βαριά -μάλλον λόγω φυματίωσης- και τελικά επέζησε παρά τις προβλέψεις των γιατρών ότι η ασθένειά της θα ήταν μοιραία.

Στα 16 της, ο πατέρας της πέθανε λόγω επιπλοκών μετά από μια χειρουργική επέμβαση και η οικογένειά της μετακόμισε στην Αγγλία. Εκεί, μπήκε σε ένα εκκλησιαστικό σχολείο και φρόντιζε τη μικρότερη αδελφή της, ενώ η μητέρα της ήταν στη θάλασσα εργαζόμενη ως συνοδός. Όταν η μητέρα της αρρώστησε, η Jessop εγκατέλειψαν το σχολείο και, ακολουθώντας τα βήματα της μητέρας της, έγινε και η ίδια συνοδός.


Το Olympic


 Η γυναίκα που επιβίωσε από δυο ναυάγια και ένα ατύχημα
Αριστερά το Olympic και δεξιά το Hawke 

Το 1910, η Jessop άρχισε να εργάζεται ως συνοδός στο RMS Olympic. Το Olympic ήταν ένα πολυτελές πλοίο, το μεγαλύτερο μη στρατιωτικό εκείνη τη στιγμή. Η Jessop βρισκόταν επί του πλοίου στις 20 Σεπτεμβρίου του 1911, όταν το Olympic έφυγε από το Σαουθάμπτον και συγκρούστηκε με το βρετανικό πολεμικό πλοίο, HMS Hawke. Δεν υπήρξαν θάνατοι και παρά τις ζημιές, το πλοίο μπόρεσε να γυρίσει πίσω στο λιμάνι χωρίς να βουλιάξει.


Ο Τιτανικός


 Η γυναίκα που επιβίωσε από δυο ναυάγια και ένα ατύχημα


Η Jessop επιβιβάστηκαν στον Τιτανικό ως συνοδός, στις 10 Απριλίου του 1912, στα 25 της. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 14 Απριλίου, το πλοίο συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο στον Βόρειο Ατλαντικό και βυθίστηκε δύο ώρες μετά. Η Jessop περιγράφει στα απομνημονεύματά της, ότι διατάχθηκε να ανέβει στο κατάστρωμα γιατί θα λειτουργούσε ως παράδειγμα για τους μη αγγλόφωνους που δε θα μπορούσαν να ακολουθήσουν τις οδηγίες που τους είχαν δοθεί. Η ίδια παρακολουθούσε καθώς το πλήρωμα θα φόρτωνε τις σωσίβιες λέμβους. Αργότερα διατάχτηκε να μπει στη σωσίβια λέμβο νούμερο 16, και, καθώς εκέινη κατέβαινε στη θάλασσα, ένας από τους αξιωματικούς του Τιτανικού της έδωσε να προσέχει ένα μωρό.


Ο Βρετανικός




Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Jessop υπηρέτησε στον βρετανικό Ερυθρό Σταυρό. Το πρωί της 21ης Νοεμβρίου του 1916, βρισκόταν στον Βρετανικό, που είχε μετατραπεί σε νοσοκομειακό πλοίο. Εκείνο το πρωί, ενώ το πλοίο έπλεε στο Στενό της Κέας με προορισμό το νοσοκομειακό σταθμό της Λήμνου, βυθίστηκε λόγω μιας ανεξήγητης έκρηξης. Ο Βρετανικός βυθίστηκε μέσα σε 57 λεπτά, σκοτώνοντας 30 ανθρώπους. Οι βρετανικές αρχές υπέθεσαν ότι το πλοίο είτε χτυπήθηκε από τορπίλη (η οποία είχε εκτοξεύσει το γερμανικό υποβρύχιο U-73) ή χτύπησε κάποια νάρκη που είχαν εμποτίσει οι γερμανικές δυνάμεις. Υπάρχουν ακόμη και θεωρίες συνωμοσίας που αναφέρουν ότι ευθύνονται οι ίδιοι οι Βρετανοί για τη βύθιση του πλοίο τους. Οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να φτάσουν σε οριστικά συμπεράσματα ως προς την πραγματική αιτία.

Ενώ Ο βρετανικός βυθιζόταν, η Jessop και άλλοι επιβάτες κόντεψαν να σκοτωθούν από τις προπέλες του πλοίου που άρπαξαν τις σωσίβιες λέμβους. Η Jessop έπρεπε να πηδήξει έξω από τη λέμβο της, τραυματίστηκε αλλά επέζησε.


Αργότερα


Μετά τον πόλεμο, η Jessop συνέχισε να εργάζεται για την White Star Line, την πλοιοκτήτρια εταιρία των πλοίων και τελικά αποσύρθηκε το 1950.

Χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή της, η Jessop ισχυρίστηκε ότι έλαβε ένα τηλεφώνημα από μια γυναίκα που ζήτησε να μάθει αν είχε σώσει κάποιο μωρό το βράδυ που βυθίστηκε ο Τιτανικός, λέγοντας της ότι ήταν εκείνο το μωρό, της γέλασε και έκλεισε το τηλέφωνο. Ο φίλος και βιογράφος της, είπε ότι ήταν πιθανό μερικά παιδιά στο χωριό που ζούσε να της έκαναν πλάκα. Η ίδια απάντησε ότι δεν είχε πει ποτέ αυτή την ιστορία. Τα αρχεία δείχνουν ότι το μόνο μωρό στην λέμβο 16 ήταν ο Assad Thomas, ο οποίος παραδόθηκε στην Edwina Troutt και αργότερα δόθηκε στη μητέρα του, στο Carpathia.

Η Jessop, που συχνά αποκαλούνταν "Δεσποινίς Αβύθιστη", πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια το 1971 σε ηλικία 83 ετών.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Αυτό είναι το σκοτεινό μυστικό που έκρυβε ένας πίνακας του 19ου αιώνα


Αυτό είναι το σκοτεινό μυστικό που έκρυβε ένας πίνακας του 19ου αιώνα

Ένας πίνακας των τελών του 19ου αιώνα φαίνεται πως έκρυβε ένα σκοτεινό μυστικό το οποίο βγήκε στην επιφάνεια μόλις πριν από λίγες μέρες -μόνο και μόνο για να μας υπενθυμίσει πόσα είναι αυτά που δεν έχουμε ακόμα ανακαλύψει στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Πρόκειται για έναν πίνακα του Βρετανού καλλιτέχνη Henry Gillard Glindoni ο οποίος απεικονίζει το διάσημο μάγο του 16ου αιώνα, John Dee, να επιχειρεί ένα πείραμα μπροστά στην Βασίλισσα Ελισάβετ. Εκ πρώτης όψεως ο πίνακας δείχνει ακριβώς αυτό: τον μάγο να ρίχνει κάτι σαν σκόνη μέσα σε ένα θυμιατήρι στο πάτωμα ενώ η βασίλισσα και μέλη της αυλής τον παρακολουθούν με αγωνία και περιέργεια.

Μια νέα ακτινογραφία που έγινε πρόσφατα στον πίνακα όμως, αποκαλύπτει το σκοτεινό του μυστικό. Στην ακτινογραφία αυτή φαίνεται καθαρά πως ο Dee στέκεται μέσα σε έναν κύκλο από ανθρώπινα κρανία.

national gallery london
Credits: National Gallery of London

royal college of physicians
Credits: Royal College of Physicians

Η, κάπως τρομακτική, ανακάλυψη έγινε στο πλαίσιο μιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε για τις ανάγκες της έκθεσης Scholar, Courtier, Magician: The Lost Library of John Dee, η οποία άνοιξε την περασμένη εβδομάδα στο Royal College of Physicians (RCP) του Λονδίνου. Η επιμελήτρια της έκθεσης, Katie Birkwood, εξηγεί πως κατά την Περίοδο των Τυδώρ στην Αγγλία «οι διαφορές ανάμεσα στη μαγεία και τη φυσική φιλοσοφία -όπως οριζόταν τότε η επιστήμη- δεν ήταν τόσο ευδιάκριτες» όπως είναι σήμερα.

Για αυτό η μετατροπή του πίνακα, από την απεικόνιση ενός τελετουργικού μαύρης μαγείας στην απεικόνιση μιας σκηνής που μοιάζει περισσότερο με επιστημονική επίδειξη, εκπροσωπεί με τον ίδιο τρόπο την ένταση που περιείχε η ταυτότητα του Dee: ήταν ταυτόχρονα άνθρωπος της επιστήμης αλλά και λάτρης του αποκρυφισμού. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε αυτές τις δύο ιδιότητες θολώνει σημαντικά στον πίνακα του Glindoni.

national gallery london
Credits: National Gallery of London

Στην έκθεση ο επίμαχος πίνακας έχει τοποθετηθεί δίπλα σε ένα πορτρέτο του 17ου αιώνα του φυσικού Sir Theodore de Mayerne, που τον απεικονίζει να φορά μαύρο σκούφο, μαύρη επίσημη ρόμπα, να έχει μακριά γενειάδα και να κρατά ένα ανθρώπινο κρανίο. Η αντιπαράθεση με τον πίνακα του Glindoni παρουσιάζει εμφανείς ομοιότητες ανάμεσα στους δύο άνδρες (η αμφίεση για παράδειγμα, που θα μπορούσε να είναι τόσο αυτή ενός μάγου όσο κι ενός λόγιου) και αποδεικνύει πως τα κρανία θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν ανατομικές γνώσεις, memento mori ή ακόμα και σκοτεινές τέχνες.

royal college of physicians
Credits: Royal College of Physicians

Η ακτινογραφία βρήκε και κάποιες επιπλέον αλλαγές στον πίνακα του Glindoni, όπως την προσθήκη του βοηθού του Dee, Edward Kelley, ο οποίος φορά ένα σκούφο για να κρύβει τα κομμένα αυτιά του (πιθανώς τιμωρία για κάποιο έγκλημα όπως αυτό της πλαστογραφίας, σύμφωνα με το RCP), ή την προσθήκη βάζων και άλλων σφαιρικών αντικειμένων στο τραπέζι που βρίσκεται μπροστά στον Dee.

Η βασίλισσα Ελισάβετ είχε επισκεφθεί τον Dee στο σπίτι του στο Mortlake σε τέσσερις γνωστές περιπτώσεις, αυτή η σκηνή όμως ζωγραφίστηκε αιώνες αργότερα και επηρεάστηκε σημαντικά από τη Βικτωριανή περίοδο (την περίοδο που έζησε ο ζωγράφος) καθώς και από τον πελάτη που ανέθεσε το μεγάλης κλίμακας έργο στον Glindoni.

via

Η στοιχειωμένη βίλα του Μαρκ Τουέιν!


Η στοιχειωμένη βίλα του Μαρκ Τουέιν!

Μια άγνωστη πλευρά της ζωής του θρυλικού συγγραφέα Μαρκ Τουέιν, αποκαλύπτει το αρχοντικό του στο Κονέκτικαντ, που λένε πως είναι στοιχειωμένο!



Η βίλα χτίστηκε μεταξύ του 1874 και του 1891, στο Χάρτφορντ. Το στυλ του σπιτιού είναι γοτθικό και έχει 25 δωμάτια. Εκεί, έγραψε τα βιβλία που τον έκαναν διάσημο σε όλο τον κόσμο, τις «περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν» και τις «περιπέτειες του Τομ Σόγιερ».

Ο Τουέιν άφησε το σπίτι για να πάει σε μια περιοδεία στην Ευρώπη. Ενώ βρισκόταν μακριά, η κόρη του, Σούζι, πέθανε από μηνιγγίτιδα. Ο μεγάλος πόνος για την απώλεια του παιδιού του, τον έκανε να μην επιστρέψει ποτέ σε αυτό το σπίτι.

Η βίλα πουλώθηκε το 1903 και μετατράπηκε σε οικοτροφείο και βιβλιοθήκη πριν να γίνει μουσείο για τον συγγραφέα. Από τότε ξεκίνησε παραφυσική δραστηριότητα.

Ήδη από τη δεκαετία του 1960, τα μέλη του προσωπικού ανέφεραν «παρουσίες» και πράγματα που δεν μπορούσαν να εξηγηθούν. Όπως μυρωδιά καπνού πούρων στην αίθουσα μπιλιάρδου και στο γραφείο, καθώς και η σιλουέτα μιας γυναίκας με ένα λευκό βικτοριανό νυχτικό, που έλεγαν πως ήταν η Σούζι.

Σήμερα η βίλα του Μάρκ Τουέιν προσφέρεται για όσους έχουν παραφυσικές ανησυχίες, και κάθε Οκτώβρη γίνεται περιήγηση στα παράξενα μέρη του σπιτιού.

mark1 

mark3 

mark2 

mark4

 via
(με πληροφορίες και εικόνες από My Modern Met)

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ 11


ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ 11


Γράφει ο Ν. ΑΡΓΥΡΙΟΥ

Στην Αριθμολογία, ο αριθμός 11 υπολογίζεται ως 2 και επίσης μετριέται ως 11, χαίρει ιδιαίτερης προσοχής, έτσι και στη ζωή τα άτομα 11 προσελκύουν και κατορθώνουν να αποσπάσουν ιδιαίτερη προσοχή. Ο αριθμός 11 λέγεται μυστικός, γιατί όσοι τον έχουν, κατέχουν ιδιαίτερη ευαισθησία στο να νιώθουν κραδασμούς και να βλέπουν πνεύματα.

Ο αριθμός 11 θεωρείται ιδιαίτερος αριθμός και αποκαλείται μυστικός σε πολλές απόκρυφες παραδόσεις. Οι Βαβυλώνιοι π.χ. αναφέρουν στο μύθο της δημιουργίας τους, το όνομα ΤΙΑΜΑΤ, με τους 11 δαίμονες του Χάους. Στην Ινδουιστική παράδοση, υπάρχουν 11 μορφές ή ενσαρκώσεις του Ρούντρα, του Κύριου της Καταστροφής.

Στο βιβλίο μου «ΚΛΕΙΔΙ ΑΛΛΑΓΩΝ», δίνω τον μαθηματικό τύπο, όπου το μέσον Χ ενώνει την Γη με τον Ουρανό(σ. 116-119).
Δηλαδή η ενέργεια εκφράζεται μαθηματικά ως εξής: Χ=Φ.ΓΗ (Όπου Φ=1,618 και Γη το ημερολογιακό έτος 365 ημερών).
Με βάσει των παραπάνω μαθηματικό τύπο υπολογίζουμε τις αντιστοιχίες των ΠΑΡΑΚΑΤΩ ημέρων που είναι άμεσα συνδεδεμένες :

Α) Τότε που έγινε η συναυλία του κ. Παπαθανασίου στις στήλες του Ολυμπίου Διός .
Η εν λόγω ημέρα είναι η 178η του έτους 2001 (28 Ιουνίου). Άρα έχουμε:
Χ1=1,618. 178=277+11=288 (1)
B) Τότε που έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα στους δίδυμους Πύργους , την 11η Σεμπτεμβρίου του 2001, που είναι η 254η ημέρα του έτους και έχουμε:
Χ2= 1,618.254=400+11=411 (2)
(Σ.Σ: Κάτι ακόμα εδώ : O αριθμό 11= Φ³. Φ²)

H 11η Σεπτεμβρίου είναι η 254η μέρα του χρόνου: 2+5+4 = 11

Ο λόγος των εξισώσεων (1)/(2)=1,42 (3)
Παρατηρούμε ότι ο αριθμός 11 επαναλαμβάνεται και στις δυο περιπτώσεις. Αν τώρα διαιρέσουμε με το 11 τις προηγούμενες τιμές θα έχουμε:
288/11= 26,1 και 411/11= 37,3

Ακόμη αν το 26,1 το διαιρέσουμε με το χρυσό αριθμό Φ =1,618, θα έχουμε:26,1/1,618= 16. Ομοίως αν κάνουμε το ίδιο και με τον αριθμό 37,3, θα έχουμε:37,3/1,618= 23

Το άθροισμα: 37,3+26,1= 63,4, και, αν ο αριθμός 63,4 αν διαιρεθεί με το 1,618 μας δίνει αποτέλεσμα ίσο με τον αριθμό 39,2, όπου μας παραπέμπει στην απόσταση το 10ου Πλανήτη (ΠΛΟΥΤΩΝ).
O αριθμός 63,4 είναι ίσος με την απόσταση της μέσης τιμής του 11ου πλανήτη του /Ηλιακού μας συστήματος (βλ.,ΙΠ.ΔΟΚΟΓΛΟΥ: "Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ", Τόμ Ά, σ. 104).
Η διαφορά των ημερών μεταξύ των δυο γεγονότων που αναφέρθηκαν είναι:
254-178=76
Αν πολλαπλασιάσουμε τον αριθμό 76 με το αποτέλεσμα της (3), δηλαδή το 1,42 θα έχουμε :
79. 1,42= 107,92 (αριθμό περίπου ίσο με την ανώτερη μέση τιμή της αποστάσεως του 12ου πλανήτη του Ηλιακού μας συστήματος( όπ. π).

Από την λεξαριθμική ανάλυση της ΜΥΘΩΔΙΑΣ, προκύπτει στο σύνολο των αναλογιών ο αριθμό 91,3 στους λεξάριθμους-στίχους που επαναλαμβάνουν μαζί ο ανδρικός και γυναικείος χορός, και έχουν άμεση σχέση με τους προαναφερθέντες πλανήτες και τις αποστάσεις τους (βλ, http://iokh.blogspot.com/Παρασκευή,
22 Ιανουαρίου 2010
/ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΜΥΘΩΔΙΑΣ ΜΕΡΟΣ Β) .

via

Οι αρχαίοι θεοί που σταυρώθηκαν και αναστήθηκαν προ Χριστού!

 
Ο Ορφέας Βάκχος εσταυρωμένος - Μουσείο Βερολίνου   

Λατρεύτηκαν και δοξάστηκαν ως μεσσίες, σωτήρες, θεάνθρωποι… Σταυρώθηκαν και αναστήθηκαν πολύ πριν την έλευση του Χριστού. Είναι οι αρχαίοι θεοί της ανθρωπότητας και σας τους παρουσιάζουμε


Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ

Ένα από τα κυρίαρχα δόγματα του Χριστιανισμού είναι εκείνο της «Ανάστασης του Ιησού». Από τους πιστούς θεωρείται ως η μεγαλύτερη απόδειξη για την θεϊκή φύση του Χριστού.
Η ιστορική αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Από τα αρχαία κείμενα πληροφορούμαστε, ότι στο σύνολο τους οι αρχαίες θρησκείες πίστευαν σε θεούς που είχαν πεθάνει και στη συνέχεια αναστηθεί.


Ο Πλούταρχος, αναφέρει:

«Οι Φρύγες, επίσης, που πίστευαν ότι ο θεός κοιμάται τον χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι είναι ξυπνητός, έκαναν βακχικές τελετές προς τιμήν του, τον χειμώνα τους κατευνασμούς και το καλοκαίρι τις ανεγέρσεις. Οι Παφλαγόνες, τέλος, ισχυρίζονται ότι τον χειμώνα είναι ο θεός δεμένος και φυλακισμένος, ενώ την άνοιξη κινείται και ελευθερώνεται»
(Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 378E).

Που οφειλόταν, άραγε αυτή η πανάρχαια πεποίθηση ότι ο θεός αναγεννιέται την Άνοιξη; Ο Πλούταρχος, το αποδίδει στην ίδια την φύση της εποχής:

«Η ίδια η εποχή υποβάλλει τη σκέψη πως η κατήφεια οφείλεται στην εξαφάνιση των καρπών, τους οποίους οι παλιοί δεν θεωρούσαν βέβαια θεούς, αλλά δώρα των θεών αναγκαία και μεγάλα για να μη ζούμε σαν τα άγρια θηρία. Την εποχή, λοιπόν, που έβλεπαν από τη μια τους καρπούς να εξαφανίζονται εντελώς από τα δέντρα και να λείπουν, ενώ, από την άλλη, οι ίδιοι τους φύτευαν με πολλή δυσκολία και μεγάλα προβλήματα ξύνοντας τη γη με τα χέρια και με τα χέρια καλύπτοντάς τους πάλι, βάζοντας τους εκεί, χωρίς να ξέρουν, αν θα εμφανιστούν ξανά, έκαναν πράγματα παρόμοια με εκείνα που κάνουν όσοι θάβουν τους νεκρούς και τους πενθούν. Έπειτα, όπως εμείς λέμε γι’ αυτόν που αγοράζει τα βιβλία του Πλάτωνα ότι αγοράζει Πλάτωνα και όποιον παρουσιάζει τα ποιήματα του Μενάνδρου ότι παίζει Μένανδρο, έτσι κι εκείνοι δεν δίσταζαν να ονομάσουν τα δώρα και τα έργα των θεών με τα ονόματα των θεών, τιμώντας τα, επειδή τους ήταν αναγκαία, και λατρεύοντάς τα.
Οι επόμενοι όμως, απαίδευτοι και αμαθείς, τα παραλάμβαναν, κατ’ αντιστροφή απέδιδαν τα παθήματα των καρπών στους θεούς και δεν αποκαλούσαν μόνον, αλλά και πίστευαν, την εμφάνιση και την εξαφάνιση των αναγκαίων καρπών ως γέννηση και θάνατο των θεών, γεμίζοντας έτσι το μυαλό τους με άτοπες, αυθαίρετες και συγκεχυμένες δοξασίες, μολονότι έβλεπαν καθαρά το άτοπο και τον παραλογισμό. Ο Ξενοφάνης, λοιπόν, ο Κολοφώνιος έθεσε ως αρχή στους Αιγυπτίους, αν τους θεωρούν θεούς, να μην τους θρηνούν και, αν πάλι τους θρηνούν, να μην τους πιστεύουν για θεούς… αλλά ότι είναι γελοίο να τους θρηνούν και συνάμα να προσεύχονται στους καρπούς (σαν σε θεούς) να ξαναφανούν πάλι και να ωριμάσουν για χάρη τους, ώστε να τους καταναλώσουν πάλι και να τους θρηνούν. (71) Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι, αλλά θρηνούν τους καρπούς και προσεύχονται στους θεούς, που τους γεννούν και τους δωρίζουν, να δημιουργήσουν πάλι άλλους καινούριους και να τους κάνουν να φυτρώσουν στη θέση εκείνων που χάθηκαν. Για τούτο πολύ σωστά λένε οι φιλόσοφοι πως όσοι δεν ασκούνται να καταλάβουν σωστά τις λέξεις, χρησιμοποιούν λανθασμένα τα πράγματα»
(Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 379A έως C).

Ο Πλούταρχος, λοιπόν, υποστηρίζει, ότι η ανάσταση του θεού συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης ύστερα από τον χειμερινό της λήθαργο.

Ο Μανίλιος μας πληροφορεί, ότι τα άστρα που θεωρούνταν και θεοί, όταν έδυαν και χάνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα έκαναν τους απλούς ανθρώπους να πιστεύουν, ότι ο θεός (άστρο) ήταν νεκρός. Κατά την επιτολή του άστρου, έλεγαν, ότι ο θεός με τον οποίον ταυτιζόταν είχε αναστηθεί ή είχε γεννηθεί :

«Οι άνθρωποι κοίταζαν την εξωτερική εμφάνιση της δημιουργίας δίχως να την καταλαβαίνουν. με κατάπληξη έβλεπαν το καινούργιο φως του σύμπαντος. Μερικές φορές θρηνούσαν επειδή πίστευαν πως το είχαν χάσει. ύστερα πάλι χαίρονταν επειδή τα άστρα έμοιαζαν να ξαναγεννιούνται [ακολουθεί αβέβαιο κείμενο]»
(Μανίλιος, «Αστρονομικόν», 1.25-112).


Το ίδιο ίσχυε και με τις τελετές του αστέρα Σείριου. Το άστρο αυτό ταυτιζόταν από τους Αιγυπτίους με τον Όσιρι και από τους Έλληνες με τον Διόνυσο. Επίσης, το ίδιο το ταύτιζαν οι Αιγύπτιοι με την Ίσιδακαι οι Έλληνες με την Αθηνά. Τις πληροφορίες αυτές μας διασώζει ο Πλούταρχος στο «Περί Ίσιδος και Οσίριδος».

Σήμερα ξέρουμε, ότι στις 24 Ιουλίου κατά την επιτολή του Σείριου στην Αθήνα γιορταζόταν η γέννηση της θεάς Αθηνάς και το άστρο αυτό ευθυγραμμιζόταν με τον σηκό του Παρθενώνα της Ακρόπολης των Αθηνών.

Επίσης, τόσο οι Αιγύπτιοι όσο και οι Έλληνες, πίστευαν, ότι ο Όσιρις – Διόνυσος είχε πεθάνει και στην συνέχεια αναστηθεί:

«Συν τοις άλλοις, οι μύθοι για τους Τιτάνες και τα λεγόμενα Νυκτέλια έχουν αντιστοιχίες με το διαμελισμό του Οσίριδος, την ανάσταση και την αναγέννηση του. Το ίδιο και τα περί της ταφής, γιατί όπως οι Αιγύπτιοι, σύμφωνα με όσα ήδη έχουν λεχθεί, δείχνουν σε πολλά σημεία φέρετρα του Οσίριδος, έτσι και οι κάτοικοι των Δελφών πιστεύουν ότι τα λείψανα του Διονύσου απόκεινται στην πόλη τους…»
(Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 364F).

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν, ότι κάθε άνθρωπος αποτελείται από το Νοητό (θεϊκό στοιχείο) και από την Ύλη. Το πρώτο, για λόγους που δεν είναι απαραίτητο να αναφερθούν εδώ, έπρεπε να αφυπνισθεί. Η διαδικασία αυτή, αφύπνισης του εσωτερικού θείου, συμβολιζόταν μέσα από τα μυστήρια και τις τελετές της ανάστασης. Η αναγέννηση του Θείου, ήταν πρωτίστως μία εσωτερική νίκη του ανθρώπου η οποία εξελισσόταν στην οδό που στο τέλος τον ένωνε με το Θείον. Ο κοσμικός άνθρωπος για να το πετύχει αυτό, πρέπει να εναρμονιστεί (Νοητό – Ύλη) με τρόπο ανάλογο του σύμπαντος. Ο Πλάτων, λέει σχετικά:

«Η σωστή φροντίδα για όλα τα πράγματα είναι μία και μοναδική: να προσφέρεις στο καθένα τις οικείες τροφές και κινήσεις. Οικείες όμως και συγγενείς κινήσεις για το θεϊκό στοιχείο που υπάρχει μέσα μας είναι οι σκέψεις και οι περιφορές του σύμπαντος. Αυτές πρέπει να ακολουθούμε όλοι. Και τους δικούς μας κύκλους, που διαστρεβλώθηκαν κατά την γέννηση μας, πρέπει να τους επαναφέρουμε στην ορθή τροχιά μαθαίνοντας την αρμονία και την ομαλή περιφορά του σύμπαντος. Έτσι θα εξομοιώσουμε τη νόηση μας με το αντικείμενο της – ομοιότητα σύμφωνη με την πρωταρχική της φύση. Και με την εξομοίωση αυτή θα κατακτήσουμε την προδιαγεγραμμένη άριστη ζωή, έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό που έθεσαν και θα συνεχίσουν να θέτουν πάντα στους ανθρώπους οι θεοί»
(Πλάτων, «Τίμαιος», 90c).


Αλλά και στην περσική θρησκεία, ο Ζωροάστρης πέθανε και αναστήθηκε:

«Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι αυτός ο Ζωροάστρης, δώδεκα μέρες μετά τον θάνατο του, όταν είχε ήδη τοποθετηθεί πάνω στην πυρά, ξαναγύρισε στην ζωή…»
(Κλήμης, «Στρωματείς», Βιβλίο Πέμπτο, σελ 711).

Στέφανος Μυτιληναίος


Γιατί οι αρχαίοι Ελληνες ανάσταιναν τους θεούς τους

Στην αρχαία Ελλάδα, γράφει ο Μ. Τιβέριος, όπως και σε πολλές θρησκείες του αρχαίου κόσμου, απαντώνται παραδόσεις σύμφωνα με τις οποίες θεοί γνώρισαν τον θάνατο και στη συνέχεια την ανάσταση. Ο Διόνυσος είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θεού που πέθαινε και ανασταινόταν κάθε χρόνο

Ο Απρίλης είναι ο μήνας στη διάρκεια του οποίου έχουμε την πιο μεγάλη γιορτή των ορθοδόξων Χριστιανών, που είναι τα Πάθη και η Ανάσταση του Κυρίου. Ιδιαίτερα για τους Ελληνες η γιορτή αυτή αποκτά πρόσθετη σημασία, αφού αρκετές φορές η Ανάσταση του Θεανθρώπουσυσχετίστηκε με την ανάσταση της ίδιας της φυλής, ενώ συγχρόνως τους θύμιζε και πανάρχαια θρησκευτικά και λατρευτικά δρώμενα που η αρχή τους χάνεται στο βάθος των αιώνων, σε χρόνους πολύ πριν από τον ερχομό του Σωτήρα.


Σε πολλές θρησκείες του αρχαίου κόσμου και στην αρχαία Ελλάδα απαντώνται παραδόσεις σύμφωνα με τις οποίες θεοί γνώρισαν τον θάνατο και στη συνέχεια την ανάσταση, όπως π.χ. ο φοινικικός Αδωνιςή ο ελληνικός Διόνυσος. Επειδή μάλιστα συχνά οι τεθνεώτες και αναστάντες αυτοί θεοί συμβαίνει να είναι θεοί της γονιμότητας, πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η ιδέα αυτή του θανάτου και της ανάστασης εκ νεκρών είναι παρμένη από την ετήσια εναλλαγή των εποχών, όπου το νέκρωμα της φύσης κατά τη διάρκεια του παγερού χειμώνα το διαδέχεται το ξαναζωντάνεμά της κατά τη διάρκεια της ζωοδότρας άνοιξης. Επομένως με τα πάθη αυτά των θεών συμβολίζονται οι λειτουργίες της ίδιας της φύσης και, όπως είναι γνωστό, η πίστη συχνά εκφράζεται με συμβολισμούς.

Γύρω από τον ετήσιο αυτό αγώνα ανάμεσα στην ακαρπία και την ευφορία της γης υφάνθηκε και ο ιστός αρκετών αρχαίων μυστηριακών τελετών, γι’ αυτό ακριβώς και η συνήθης εποχή διεξαγωγής τους ήταν το τέλος του καλοκαιριού ή η αρχή του φθινοπώρου, με τα πρώτα πρωτοβρόχια. Τα μυστήρια, που γνώρισαν ιδιαίτερη άνθηση κατά τους χρόνους της ύστερης αρχαιότητας, υπόσχονταν στους μυημένους σ’ αυτά μόνιμη σωτηρία και μια ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή. Ετσι, σε δημόσιες αλλά κυρίως σε απόκρυφες τελετουργίες, οι πιστοί σκηνοθετούσαν τις διάφορες φάσεις αυτού του αγώνα, αναπαριστώντας τις ποικίλες περιπέτειες του πάσχοντος θεού τους.


Ο θάνατος και η ανάσταση


Οπως παρατηρεί ο Πλάτων, καθώς ο άνθρωπος πλησιάζει προς τον θάνατο αρχίζει να σκέπτεται για πράγματα που πριν δεν τον απασχολούσαν καθόλου, ενώ συγχρόνως αρχίζει να δίνει πίστη και σε δοξασίες υπερφυσικές. Ετσι και στην αρχαιότητα, πολλοί πίστευαν ότι με τις μυήσεις αυτές θα βοηθηθούν να κερδίσουν την πολυπόθητη αθανασία και ακόμη θα αποκτήσουν τη δυνατότητα και μετά θάνατον «να διασκεδάζουν και να χορεύουν» σε καταπράσινους λειμώνες στον καθαρό αέρα.

Ορισμένοι θρησκειολόγοι έχουν υποστηρίξει ότι η κεντρική ιδέα όλων αυτών των μυστηριακών θρησκειών ήταν ο θάνατος και η ανάσταση και έχουν συνδέσει τους σχετικούς μυστηριακούς μύθους με τα πάθη κάποιου θεού. Ετσι έχουμε τον θάνατο του Διονύσου, του Αττεως, τουΟσίριδος. Στα μυστήρια που σχετίζονται με τους θεούς αυτούς συναντούμε ακολουθίες πένθους που στη συνέχεια τις διαδέχονται τελετουργίες χαράς και αγαλλίασης. Το αβάστακτο πένθος τηςΙσιδος για τον φόνο του αγαπημένου της αδελφού και συντρόφου, του Οσίριδος, που τον είχε κατακρεουργήσει ο θεός της σκιάς Σετ (ή Σεθ), σταματά όταν βρίσκει και συναρμολογεί όλα τα διαμελισμένα κομμάτια του, δίνοντάς του ξανά τη ζωή. Το ίδιο συμβαίνει και με τους πιστούς της. Μιμούμενοι τη θεά τους, αναζητούν τον Οσιρι, κτυπώντας με αλαλαγμούς τα στήθη τους. Μόλις ξαναντικρίζουν τον θεό, τότε τον θρήνο τον διαδέχεται ανείπωτη χαρά. Ο Πλούταρχος προτρέπει τα βάσανα της Ισιδας, όπως αναπαριστάνονται στις σχετικές τελετές, να γίνονται μαθήματα ευσέβειας και παρηγοριάς για όλους τους θνητούς που τους βρίσκουν τέτοια κακά.

Ο Ιούλιος Φίρμικος Ματερνός, πολιτικός και συγγραφέας του 4ου αι. μ.Χ., που αλλαξοπίστησε και έγινε Χριστιανός, μας παραδίδει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες σχετικές με παγανιστικές μυστηριακές τελετές. Ετσι ανάμεσα σε άλλα μας περιγράφει και μια σκηνή κατά την οποία μπροστά σε ένα ομοίωμα κάποιου θεού, που κείτονταν νεκρός πάνω σε ένα φορείο, εξελίσσονταν σκηνές οδυρμού και θρήνου.


Η «επίκλησις» του Διονύσου



Ο Διόνυσος, χωρίς αμφιβολία, ήταν κι αυτός ένας θεός της βλάστησης και σαν τέτοιος ήταν ένας πάσχων θεός, που πέθαινε και ανασταινόταν κάθε χρόνο. Ωστόσο τα επεισόδια που σχετίζονται με τον θάνατό του, ο οποίος προκαλούσε τον μαρασμό της φύσης, μπορούμε να πούμε ότι δεν αποτελούσαν σημαντικό μέρος της όλης διήγησης. Εκτός από αναφορές στον βίαιο θάνατό του και τον διαμελισμό του υπήρχαν και παραδόσεις που έκαναν λόγο και για μια ομαλή κατάβασή του στον Αδη, προκειμένου να φέρει στον πάνω κόσμο, στον κόσμο των ζωντανών, τη μάνα του τη Σεμέλη.


[στη φωτό αριστερά, το θείον Βρέφος Διόνυσος με φωτοστέφανο]
Η κάθοδός του αυτή έγινε από την Αλκυονία λίμνη στη Λέρνα της Αργολίδας, για την οποία υπήρχε παράδοση ότι ήταν απύθμενη. Ετσι κανένας στην αρχαιότητα, ούτε και ο ίδιος ο αυτοκράτορας Νέρων, δεν είχε μπορέσει να μετρήσει το βάθος της. Στους Δελφούς, μέσα στο άδυτο του ναού του Απόλλωνος, «παρά το χρηστήριον», έδειχναν τον τάφο του θεού. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, που έζησε προς τα τέλη του 1ου αι. π.Χ., μιλά για θρήνους κατά τη διάρκεια «των διονυσιακών παθών». Αλλά για τις τελετουργίες τις σχετικές με τον θάνατό του, όπως άλλωστε και γι’ αυτές που σχετίζονται με την ανάστασή του, ξέρουμε λιγοστά πράγματα. Κύρια αιτία ήταν η ευσέβεια των αρχαίων συγγραφέων που δεν ήθελαν να κοινοποιήσουν τίποτε «περί ων ου θέμις τοις αμυήτοις ιστορείν».

Ενα χαρακτηριστικό στοιχείο των τελετουργιών που συνδέονται με την ανάσταση του θεού ήταν και το κάλεσμά του, η «επίκλησις», από τους πιστούς του, που τον καλούσαν, ακόμη και με μικρές σάλπιγγες, να ανέβει και να παρουσιαστεί σ’ αυτούς.

Στον κόσμο των Ιώνων η «επιφάνεια» του θεού γινόταν κατά τη διάρκεια των Ανθεστηρίων. Ενα σημαντικό δρώμενο της γιορτής αυτής, που είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι γιορταζόταν και αυτή κατά τη διάρκεια της άνοιξης, ήταν ο ερχομός του θεού πάνω σ’ ένα τροχοφόρο πλοίο.

Το ότι ο Διόνυσος ερχόταν με ένα πλεούμενο πιθανόν να οφειλόταν στο ότι ο θεός είχε κατεβεί στον Κάτω Κόσμο μέσα από μια λίμνη, την Αλκυονία. Αλλά και ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους» του βάζει τον Διόνυσο να κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο από μια περιοχή της Αθήνας, που την έλεγαν Λίμναι, και της οποίας το όνομα σαφώς υποδηλώνει και πάλι κάποια λίμνη ή έστω ένα βαλτότοπο.



Με τη θριαμβευτική επανεμφάνιση του θεού οι πιστοί του ξεσπούσαν σε ουρανομήκεις φωνές και χαρούμενα τραγούδια και ξεφάντωναν με χορούς και πανηγύρια. Και εκτός από πάσχοντες θεούς στην αρχαία μυθολογία υπάρχουν και ήρωες που είχαν κατορθώσει να νικήσουν τον θάνατο, όπως ο Ηρακλής, ο Ορφέας, ο Καπανέας κ.ά.

Μετά από τα παραπάνω μπορούμε να υποθέσουμε ότι το μέγα θαύμα της Ανάστασης του Χριστού, το σημαντικότερο ασφαλώς γεγονός της επίγειας ζωής Του, κατά το οποίο έχουμε τη νίκη της ζωής και την ήττα του θανάτου, έγινε πιο εύκολα κατανοητό από τους Ελληνες· και από τους υπόλοιπους ελληνίζοντες της όψιμης αρχαιότητας, που αποτελούσαν το πιο σημαντικό και συνάμα το πιο ζωντανό κομμάτι του τότε γνωστού και πολιτισμένου κόσμου. Γιατί ανάλογα συμβάντα διηγούνταν και για τους θεούς και ήρωες που είχαν στεριώσει και είχαν κυριαρχήσει στα μέρη τους πολύ πριν κάνει την εμφάνισή Του ο Ναζωραίος.

Μιχάλης Α. Τιβέριος, καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.


Τα «Αδώνεια»: Ο θάνατος και η Ανάσταση του θεού Άδωνη


Στις παραδόσεις των λαών της ανατολικής μεσογείου , υπάρχουν τουλάχιστον 16 θεοί που βιώνουν το δράμα του θανάτου αλλά και ταυτόχρονα την λύτρωση της αναστάσεως.
Στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο εκτός από τον Δία/Φελχανό και τον Διόνυσο/Ζαγρέα , ο σημαντικότερος Θεός που πεθαίνει και ανασταίνεται , είναι ο Άδωνις

Σύμφωνα με την παράδοση ο Αδωνις ήταν γιός τουΚινύρα κι της Σμύρνας. Όταν γεννήθηκε ήταν τόσο πανέμορφο μωρό που μόλις τον είδε η Θεά Αφροδίτη τον ερωτεύτηκε και για να μην τον χάσει τον έβαλε σε μία λάρνακα και τον εμπιστεύθηκε στην Περσεφόνη , την Θεά του κάτω κόσμου.

Όταν όμως ο Αδωνις μεγάλωσε , η Περσεφόνη θαμπωμένη και αυτή από την ομορφιά του , αρνήθηκε να τον επιστρέψει και τότε η Αφροδίτη ζήτησε την συνδρομή του Δία.Ο πατέρας των Θεών τότε έδωσε τον όμορφο νέο τα 2/3 του χρόνου στην Αφροδίτη και το 1/3 στην Περσεφόνη.
Η Αφροδίτη εγκατέλειψε τον Ολυμπο και ακολούθησε τον πανέμορφο νέο κάτω στην γη. Δυστυχώς όμως σε ένα κυνήγι αυτός σκοτώθηκε από ένα αφηνιασμένο κάπρο. Η Αφροδίτη απαρηγόρητη και με δάκρυα στα μάτια ζήτησε από την Περσεφόνη πίσω τον όμορφο νέο και τότε οι δύο Θεές αποφάσισαν να τον έχουν η κάθε μία για εξι μήνες τον χρόνο. Η διαμάχη των δύο Θεαινών συμβολίζει και διδάσκει ότι ο Ερωτας μπορεί να νικήσει ακόμη και τον θάνατο !

Από το αίμα του Αδώνιδος γεννήθηκαν τα τριαντάφυλλα και οι παπαρούνες και από τα δάκρια της Αφροδίτης οι ανεμώνες

Ο Αδωνις είναι ένας πανάρχαιος Θεός της ανατολής και η λατρεία του ήταν διαδεδομένη στηνΣυρία την Φοινίκη την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Από εκεί η λατρεία του πέρασε στην Κύπροκαι από την Κύπρο στην Ελλάδα ήδη από τη αρχαική εποχή.

Σύμφωνα με την παράδοση ο τάφος του βρισκόταν στην Βηθλεέμ σε μία υπόγεια σπηλιά στα θεμέλια του Ναού της Θεάς Αστάρτης. Πιθανολογείται ότι το σημείο βρίσκεται εκεί που σήμερα είναι χτισμένος ο Ναός της Γεννήσεως.


Τα Αδώνεια


Σε ανάμνηση του θανάτου και της αναστάσεως του Θεού ετελούντο κάθε χρόνο τα Αδώνεια. Σε άλλες περιοχές η γιορτή γινόταν στα μέσα του μηνός Βοηδρομίωνος (Αύγουστος – Σεπτέμβριος ) και αλλού, στην κυρίως Ελλάδα την άνοιξη κατά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία.
Η πρώτη ημέρα των «Αδωνείων», που λεγόταν «Αφανισμός», ήταν ημέρα πένθους για το θάνατο του Θεού, που απεικονίσεις του τον παρουσιάζουν εστεμμένο με ταινίες που τις διακοσμούνισοσκελείς σταυροί , με το στόλισμα των λεγόμενων «Κήπων του Αδώνιδος» (που τους φύτευαν και τους προετοίμαζαν οι γυναίκες οκτώ ημέρες πριν), καθώς και με μοιρολόγια και λυπητερές μουσικές από πένθιμο αυλό (τη λεγόμενη «γίγγρα»). Η δεύτερη ημέρα των εορτασμών η Εύρεσις (ανάστασις) ήταν ημέρα χαράς για την ανάσταση του Θεού εκ νεκρών και την ανάληψή του δίπλα στη Θεά Αφροδίτη για το μισό χρόνο.


Οι Κήποι του Αδώνιδος (Επιτάφιος)


Οι κήποι του Αδώνιδος ήσαν πανέρια η γλάστρες γεμάτες χώμα μέσα στις οποίες έσπερναν και καλλιεργούσαν ειδικά για τα Αδώνεια, πολύτριχο και αλλά φυτά ταχέως αυξανόμενα, καθώς και σιτάρι, κριθάρι, μαρούλι, μάραθο και διάφορα είδη λουλουδιών που τα περιποιούντο επί 8 ημέρες, κατά κύριο λόγο η αποκλειστικά, οι γυναίκες.

Την ημέρα του «Αφανισμού» οι λατρευτές κυρίως γυναίκες με λυμμένα τα μαλλιά τους, ξυπόλητες και γυμνόστηθες, περιέφεραν με θρήνους και οδυρμούς τα ομοιώματα του Θεού και τους «Κήπους» στους δρόμους των πόλεων και κατόπιν τα οδηγούσαν στη θάλασσα (ή σε πηγές και ποτάμια σε άλλες πόλεις), τα έριχναν στα νερά και παρακαλούσαν να επιστρέψει ο Θεός από τον κάτω κόσμο.
Στα «Αδώνεια» προσφερόταν ως θυμίαμα μύρα, ενώ ψάλλονταν και ειδικά άσματα, τα λεγόμενα «Αδωνίδια», από τα οποία έχει διασωθεί ένα πολύ αξιόλογο δείγμα. Πρόκειται για τον «Επιτάφιον Αδώνιδος» του Βίωνος. Σε κάποια από τα ανά τόπους «Αδώνεια» γίνονταν και μυήσεις σε Μυστήρια του Θεού (Ο Λουκιανός διασώζει ότι οι μύστες θυσίαζαν πρόβατο και έπαιρναν μετάληψη).


Αμέτρητοι οι «θεοί» που… σταυρώθηκαν και αναστήθηκαν!


Ο Κρίσνα, το δεύτερο πρόσωπο της Ινδικής τριάδας αντίστοιχο της χριστιανικής τριάδας, ο οποίος ονομάζεται και «υιός θεού», σταυρώθηκε όπως και ο Ιησούς. Πρόκειται για την ενσάρκωση τουΒισνού. Οι ουρανοί σκοτείνιασαν την ώρα του θανάτου. Ο Κρίσνα κατέβηκε στον άλλο κόσμο, και αναστήθηκε την τρίτη μέρα, και ανελήφθη στους ουρανούς. Ο Κρίσνα, θεωρείται επίσης«άνθρωπος και Θεός» καταρρίπτοντας το χριστιανικό επιχείρημα πως ο Ιησούς ήταν ο πρώτος άνθρωπος-θεός που νίκησε τον θάνατο.


Ο Πέρσης θεός Μίθρα αποκαλούνταν «ο καλός ποιμένας» και σταυρώθηκε τουλάχιστον μια χιλιετία πριν τον Ιησού, για να λυτρώσει την ανθρωπότητα.

Ο Ασσυροβαβυλώνιος Ταμμούζ (Damuzu) σταυρώθηκε και αναστήθηκε από την Αστάρτη.

Ο Άττις, αποκαλούμενος «ο αμνός του θεού» περνάει το μαρτύριο της σταύρωσης και ανασταίνεται.

Ο Μεξικανός Κετσατκοάτλ θανατώθηκε με σταύρωση και αναστήθηκε την τρίτη μέρα.

Ο Όσιρης σκοτώνεται από τον Σεθ, και ανασταίνεται από την Ίσιδα, ενώ ο γιος τους Ώροςσταυρώνεται μεταξύ δύο κλεφτών.

Ο Όντιν σταυρώθηκε στο δέντρο της ζωής, ενώ ο γιος του Μπάλντερ σκοτώνεται από τον πανούργο Λόκι με γκυ. Αμφότεροι ανασταίνονται.

Οι θεοί ΙΑΩ, και Χέσους σταυρώθηκαν και αναστήθηκαν για να σώσουν την ανθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πριν την εμφάνιση του Ιησού.

Ο Ίντρα αναπαριστάται με οπές από καρφιά.

Ο Χαλδαίος Κριτε και ο Ασιάτης Μπαλού αναφέρονται στα αντίστοιχα ιερά τους κείμενα ως«εσταυρωμένοι λυτρωτές».

Ο Αιγύπτιος Θούλις πέθανε στο σταυρό, θάφτηκε, αναστήθηκε και ανήλθε στους ουρανούς.

Ο μύθος της αρπαγής της Περσεφόνης (Αξιόκερσα κατά τα Καβείρια) περιέχει την κάθοδο στον Άδη, την παραμονή εκεί για ένα χρονικό διάστημα και την επιστροφή στη ζωή.

Ο μύθος της Ευρυδίκης.

Ο Ρωμαίος ήρωας Κουιρίνους, σταυρώθηκε και η γη σκοτείνιασε.

Η ανάσταση νεκρών και η νίκη επάνω στο θάνατο, δεν είναι λοιπόν μια ιδέα που γεννήθηκε στον χριστιανισμό. Στις αρχαίες θρησκείες υπήρξε πληθώρα θεών και ανθρώπων που είτε θυσιάστηκαν και ξαναγύρισαν στη ζωή, ή ήρθαν σε συμφωνία με τις θεότητες του Άδη να μοιράζουν τη ζωή τους ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η ιδέα της ανάστασης πιθανολογείται πως προήλθε από την παρατήρηση της «νεκρανάστασης» της φύσης.

Οι εμπνευστές της χριστιανικής θρησκείας παρέλαβαν τους αρχαίους μύθους, τους άλλαξαν ελαφρώς και τους παρουσίασαν ως δική τους αποκάλυψη. Κανένας χριστιανός ιερέας δεν έχει απαντήσει ουσιαστικά στο ερώτημα, σε τι ακριβώς διαφέρει η σταύρωση κι η ανάσταση του θεού σας από τις αντίστοιχες των προαναφερθέντων θεών;

Τα βασικά συστατικά του μύθου εμφανίζονται στις παραδόσεις όλων σχεδόν των λαών της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Η σταύρωση και η ανάσταση του Ιησού δεν είχε κάτι το πρωτότυπο να δείξει.
 
 
Back To Top
Copyright © 2015 Τυραννόσαυρος. ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | Sitemap | Designed By Lady Temptress