Articles by "Προσωπικότητες"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο άνθρωπος που δεν κοιμήθηκε για 23 χρόνια

Το 1938, στην Ουγγαρία ζούσε ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν κατάφερε να κοιμηθεί τα τελευταία 23 χρόνια! Οι διασημότεροι ιατροί του κόσμου ενδιαφέρθηκαν για τη σπανιότατη περίπτωσή του και τα νοσοκομεία της Βουδαπέστης, στα οποία νοσηλεύθηκε επί μακρόν, διαπίστωσαν κατάπληκτοι ότι για 23 ολόκληρα χρόνια δεν αφέθηκε ούτε για μια στιγμή στη γλυκιά αγκαλιά του Μορφέα.

Επί έξι μήνες, ο άνθρωπος αυτός είχε συνοδούς ιατρούς, οι οποίοι εκ περιτροπής δεν τον εγκατέλειψαν ούτε για ένα λεπτό της ώρας μόνο και ανεπίβλεπτο. Καθ’ όλο αυτό το διάστημα, έτρωγε, έπινε, συζητούσε, αλλά ουδέποτε ξάπλωσε σε κρεβάτι!

“Ο άνθρωπος που δεν κοιμόταν” ονομαζόταν Paul Kern. Το 1915, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρετούσε στο Μέτωπο της Πολωνίας, όπου τραυματίστηκε στο κεφάλι από θραύσμα χειροβομβίδας. Πιθανώς, καταστράφηκε το τμήμα του εγκεφάλου, το οποίο μεταβίβαζε, μέσω του νευρικού συστήματος, τη διάθεση του ύπνου και από τότε, δεν κατόρθωσε να ξανακοιμηθεί.

Αμερικανοί, Γερμανοί, Γάλλοι Καθηγητές και διάσημοι ιατροί επισκέπτονταν τη Βουδαπέστη, για να τον δουν και να τον εξετάσουν. Παρ’ όλες τις μεγάλες προσπάθειες, που κατέβαλλαν, δεν κατάφεραν ούτε να λύσουν το μυστήριο, ούτε να βρουν θεραπεία για την επαναφορά του ύπνου.

Ο Paul Kern κατοικούσε στα περίχωρα της Βουδαπέστης, πανευτυχής και πλήρης, με τη σύζυγό του και τα τρία τους παιδιά. Ήταν ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης και πολύ μορφωμένος άνθρωπος. Κατά το διάστημα της ημέρας, εργαζόταν σε Υπηρεσία Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Τις νύχτες, πάλι, καθόταν στο σπίτι του γαλήνια, διαβάζοντας, ως επί το πλείστον, εφημερίδες και βιβλία, ιδίως ταξιδιωτικά.

Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, μην έχοντας τι να κάνει για να γεμίσει τον άφθονο χρόνο του, έμαθε τέσσερις ξένες γλώσσες. Δεν συνήθιζε καθόλου να ξαπλώνει στο κρεβάτι του, αλλά αναπαυόταν σ’ ένα ανάκλιντρο, προκειμένου να ακούσει μουσική, δίχως ποτέ να κλείνει τα βλέφαρά του.

Είχε αρχίσει, όμως, να εξασθενεί η όρασή του και οι ιατροί τον υποχρέωσαν να ξαπλώνει το σώμα του στο κρεβάτι, σφαλίζοντας τα μάτια του, για τουλάχιστον δύο ώρες, προσποιούμενος τον κοιμισμένο. Πράγματι, ο Paul Kern κατόρθωσε να επιβληθεί στον εαυτό του και να κατακλίνεται τακτικά από την τρίτη μέχρι την πέμπτη πρωινή ώρα. Κατά τις δύο αυτές ώρες, έμενε ξαπλωμένος, δένοντας τα μάτια του, για να μην τα ανοίγει ασυναίσθητα και προσπαθούσε να ρεμβάζει και να ονειροπολεί σε απόλυτη ηρεμία, δίχως να εκστομίσει ούτε μια λέξη.

Ο Paul ήταν θεοσεβής. Από τις πέντε μέχρι τις επτά το πρωί, που θα σηκωνόταν από το κρεβάτι, φρόντιζε απαραιτήτως να μελετά τη Βίβλο και αρεσκόταν ιδιαιτέρως να απαγγέλλει τους Ψαλμούς του Δαυίδ. Έπειτα, πήγαινε στην εργασία του. Αλλά, προς το μεσημέρι, καταβαλλόταν από ένα υπερβολικό αίσθημα κόπωσης και καθόταν για μισή ώρα σε μια πολυθρόνα. Κατόπιν, έτρωγε και συνέχιζε την εργασία του, οπότε γύρω στις τέσσερις το μεσημέρι αισθανόταν ένα ακόμα πιο ισχυρό αίσθημα κόπωσης, η οποία τον συνέτριβε για τρία τέταρτα της ώρας. Συνήθως, κατά τη δύσκολη αυτή ώρα, είχε κοντά του έναν ιατρό, ο οποίος του έκανε τονωτική ένεση. Σε λίγο, συνερχόταν και το απόγευμα ήταν πλέον ευδιάθετος και ακμαίος.

Ο Paul Kern ήταν μετριοπαθής και δεν του άρεσε καθόλου να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, λόγω της μοναδικής του περίπτωσης εξαιτίας της πρωτοφανούς αϋπνίας. Κάθε φορά που βρισκόταν σε κοινωνικές συναναστροφές και σε χώρους ψυχαγωγίας και ο κόσμος τον αναγνώριζε και τον περιεργαζόταν, εκείνος εξοργιζόταν και εξαφανιζόταν τάχιστα.

Διάφοροι ιμπρεσάριοι διάσημων θεάτρων του πρόσφεραν μεγάλα χρηματικά ποσά, για να δεχθεί να εμφανιστεί ενώπιον του κοινού ως “ο άνθρωπος που δεν κοιμόταν”. Επίσης, οι φιλοθεάμωνες Αμερικανοί του πρόσφεραν πολλά χρήματα για μια περιοδεία του στον Νέο Κόσμο. Μα, εκείνος απέρριψε όλες τις προσπάθειές τους με αγανάκτηση και αποτροπιασμό.

Επιπλέον, δεν αποδέχτηκε ποτέ τις προτάσεις των Γερμανών επιστημόνων, για να μεταβεί στο Βερολίνο και να δώσει διαλέξεις, αφηγούμενος την περίπτωσή του. Εκείνο, όμως, που τον εξώθησε στα άκρα ήταν μια πρόταση των Αμερικανών να αγοράσουν το κρανίο του και τον εγκέφαλό του μετά τον θάνατό του, έναντι αδράς αμοιβής.

    Δεν αποδέχομαι καμία πρόταση, που μου έχει γίνει. Δε θέλω να με θαυμάζουν, δε θέλω να με θεωρούν διαφορετικό, δε θέλω να μιλούν για μένα. Το μόνο πράγμα που επιθυμώ είναι να με αφήσουν να ζήσω ήσυχα με τους αγαπημένους μου, με την οικογένειά μου. Όσον αφορά στο κρανίο μου, δε θα με πείσουν ποτέ να το εγκαταλείψω ως βορά σε επιστημονικές παρατηρήσεις και μελέτες. Αντιθέτως, με τη διαθήκη μου, θα ορίσω ότι και αυτό θα επανέλθει, μαζί με το υπόλοιπο σώμα μου, όταν πεθάνω, στη μητέρα γη.

Ο Paul Kern, το 1938, ήταν ήδη πενήντα ετών και ένιωθε εξαιρετικά ακμαίος, δυνατός και αισιόδοξος για τη ζωή. Ήλπιζε να ζήσει τουλάχιστον είκοσι χρόνια ακόμη, για να καμαρώσει την οικογένειά του και δεν τον ένοιαζε καθόλου πλέον ότι είχε πια ξεχάσει πώς είναι να κοιμάσαι και να ξαποσταίνεις το κορμί και το μυαλό σου…

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ”, στις 12/07/1938.

Ο άνθρωπος που δεν κοιμήθηκε για 23 χρόνια

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Αλέξανδρος Ισιγώνης: Ο Έλληνας από τη Σμύρνη που σχεδίασε το θρυλικό «Μίνι»

Ο Άλεκ Ισσιγόνης είναι ένας από τους Σμυρνιούς που έφυγαν παιδιά από τη φλόγα της καταστροφής και μεγαλούργησαν στη ζωή τους. Το ταλέντο του στο σχέδιο αποδεικνύεται από τη διαχρονικότητα του σημαντικότερου δημιουργήματός του, του θρυλικού αυτοκινήτου Mini της Austin, το οποίο αποσύρθηκε από την παραγωγή το 2000 και ακόμη και σήμερα, τα νέα μοντέλα διατηρούν την κεντρική φιλοσοφία του σχεδίου..

Ο σερ Άλεκ (Αλέξανδρος Αρνόλδος Κωνσταντίνος) Ισηγόνης γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας στις 18 Νοεμβρίου 1906.

Άλεκ Ισσιγόνης

Μετά τον πόλεμο επανέρχεται στη σχεδίαση αυτοκινήτων και το 1948 παρουσιάζει το «Μοσκίτο», που ως Morris Minor θα κάνει μεγάλη καριέρα, καθώς θα παράγεται έως το 1971.

Alec Issigonis

Ο Ισσιγόνης σχεδίασε επίσης το Morris Minor και το Austin 1100 Ο Ισιγόνης σπούδασε μηχανικός στο Battersea Polytechnic του Λονδίνο, παρά τα γεγονός ότι είχε αποτύχει τρεις φορές στις εξετάσεις των μαθηματικών. ‘Οπως έλεγε: «τα μαθηματικά είναι ο εχθρός κάθε δημιουργικού ανθρώπου». Η επαφή του ωστόσο με τις μηχανές ήταν οικογενειακό πεπρωμένο. 

Σκίτσο από τον Α. Ισηγόνη, για το BMC Mini (1958).


σκίτσο Mini-Issigonis
,
Ο πατέρας του Κωνσταντίνος είχε σπουδάσει μηχανικός στο Λονδίνο στα τέλη του 19ου αιώνα, οπότε και παντρεύτηκε τη Βαυαρή μητέρα του Χίλντα Πρόκοπ. Ο παππούς του το 1830 είχε αφήσει την Πάρο, για να εργαστεί στη Σμύρνη, για την αγγλική εταιρεία Σιδηροδρόμων. Εκεί πήρε τη βρετανική υπηκοότητα. 

O Ισιγώνης με τον Έντσο Φερράρι, το 1964.

O Ισιγώνης με τον Έντσο Φερράρι, το 1964

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε το 1906 στη Σμύρνη και σε ηλικία 14 ετών είχε το σπάνιο προνόμιο για την εποχή, να οδηγήσει μια κάντιλακ. Λέγεται όμως ότι δεν ενθουσιάστηκε. Το 1922 στην καταστροφή της Σμύρνης, ήταν από τους τυχερούς που επιβιβάστηκαν σε ένα αγγλικό πλοίο που μετέφερε την οικογένειά του στη Μάλτα.

Στρώνεται στη δουλειά και τον Αύγουστο του 1959 παρουσιάζει το Morris Mini Minor ή Mini Cooper, όπως είναι γνωστό στην Ελλάδα, ένα αυτοκίνητο σπαρτιάτικης λογικής, χωρίς ραδιόφωνο και αξεσουάρ, καθότι o δημιουργός του πίστευε ότι αποσπούν την προσοχή του οδηγού.

Mini Cooper

Όμως, ο πατέρας του πέθανε. Η μητέρα του αποφάσισε να πάνε στην Αγγλία. Όταν τελείωσε τις σπουδές του, η μητέρα του έκανε δώρο ένα αυτοκίνητο για να κάνει το γύρο της Ευρώπης. Το αμάξι όμως έβγαζε βλάβες και αποφάσισε να το φτιάξει. 

Αφού τα κατάφερε, πραγματοποίησε το ταξίδι που ακόμη και σήμερα σχεδιάζουν πολλοί, αλλά κάνουν λίγοι. Όταν τελείωσε τις σπουδές του, η μητέρα του έκανε δώρο ένα αυτοκίνητο για να κάνει το γύρο της Ευρώπης. Το αμάξι όμως έβγαζε βλάβες και αποφάσισε να το φτιάξει. Αφού τα κατάφερε, πραγματοποίησε το ταξίδι που ακόμη και σήμερα σχεδιάζουν πολλοί, αλλά κάνουν λίγοι.

Οι Beatles οδηγούσαν Mini.


Οι Beatles οδηγούσαν Mini

Το Morris Minor, προπομπός του Mini Μπήκε στον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας τη δεκαετία του 30΄ και πριν από το Mini συμμετείχε και στον σχεδιασμό άλλων πετυχημένων μοντέλων όπως το Morris Minor (1948 – 1971) της εταιρείας Morris Motor Company για το οποίο αισθανόταν πολύ υπερήφανος. Κι αυτό γιατί συνδύαζε άνεση, επιδόσεις και προσιτή τιμή. 

Ο «Έλληνας Θεός», όπως ήταν το παρατσούκλι που του έδωσαν οι συνεργάτες του, για τους ομηρικούς καβγάδες που είχε μαζί τους, χρίστηκε σερ από τη βασίλισσα Ελισάβετ το 1969.

Alec Issigonis

Αντίθετα, αντιμετώπιζε το Mini σαν ένα αυτοκίνητο που προέκυψε ως αποτέλεσμα περικοπών …στα πάντα. Είχε τη φήμη του ισχυρογνώμονα και του δύσκολου συνεργάτη γι΄ αυτό και δεν δίσταζε να παραιτηθεί από τις κορυφαίες αγγλικές αυτοκινητοβιομηχανίες, κάθε φορά που διαφωνούσε με έναν κεντρικό σχεδιασμό.

Ο Πίτερ Σέλερς με το Mini.

Ο Πίτερ Σέλερς με το Mini.

Τον χαρακτήρα του μαρτυρούν μνημειώδης ατάκες που θα ζήλευαν πολλοί σύγχρονοι μάνατζερ, όπως ότι, «η καμήλα είναι ένα άλογο που το σχεδίασε μια επιτροπή» και ότι «ειδικός είναι κάποιος που σου εξηγεί πως δεν θα καταφέρεις να κάνεις κάτι»!

Ο «Έλληνας θεός» σχεδιάζει το Mini 


Κέρδισε πάντως το προσωνύμιο «ο Έλληνας θεός», γιατί όλοι αναγνώριζαν το σπουδαίο ταλέντο του που ξεδίπλωσε, όταν επέστρεψε στην B.M.C., η οποία προέκυψε το 1952 όταν συγχωνεύθηκε η Morris Motor με την Austin Motor Company. Αφού εξασφάλισε ότι θα έχει δική του ομάδα, αφιερώθηκε στην προσπάθεια να δημιουργήσει ένα μικρό αυτοκίνητο. 

Άλλαξε τη θέση της μηχανής για να εξοικονομήσει χώρο και πέτυχε να σχεδιάσει ένα μικρό αμάξι με σχετικά άνετο σαλόνι που θα μπορούσε να παρκάρει οπουδήποτε. Δεν τον ενδιέφεραν πολύ οι εξοπλισμοί όπως το ραδιόφωνο, αλλά «καιγόταν» να υπάρχει τασάκι ως φανατικός καπνιστής και φρόντισε να το εντάξει στον σχεδιασμό! 

Στο βίντεο ο Ισσιγόνης μιλάει για το Mini του:


Σύμμαχός του ήταν η συγκυρία, αφού το Mini κυκλοφόρησε το 1959 με τιμή 496 στερλίνες και έγινε ένα από τα σύμβολα της δεκαετίας του 60΄, καθώς ο αντισυμβατικός σχεδιασμός του ταίριαζε απόλυτα με το κλίμα της εποχής.

Το Μini οδήγησαν και φωτογραφήθηκαν σε αυτό οι κορυφαίοι σταρς της μουσικής και του κινηματογράφου, ακόμη και γαλαζοαίματοι, όπως η πριγκίπισσα Γκρέις του Μονακό και η πριγκίπισσα Νταϊάνα.

Ακόμη και η βασίλισσα Ελισάβετ φωτογραφήθηκε μαζί με τον Ισιγόνη μέσα σε ένα Mini. Άλλωστε, ο Σμυρνιός μηχανικός πήρε τον τίτλο του Σερ το 1969, έναν χρόνο μετά την παραίτησή του από τη θέση του τεχνικού διευθυντή της B.M.C επειδή επέμενε στην ενσωμάτωση του εγκάρσιου κινητήρα στα μοντέλα.

Alec Issigonis - Mini Cooper

Το Mini πούλησε 5,3 εκατομμύρια μοντέλα και έγινε το αυτοκίνητο με τις περισσότερες πωλήσεις στη Βρετανία, ενώ μπήκε και στην κατηγορία των αγωνιστικών μοντέλων μετά τη συνεργασία με τον κατασκευαστή αυτοκινήτων για τη Φόρμουλα 1, Τζον Κούπερ.

Το Mini Cooper οδήγησαν κορυφαίοι πιλότοι όπως ο Τζέιμς Χαντ, ο Τζάκι Στιούαρτ και ο Νίκι Λάουντα. Αυτή η συνεργασία «θόλωσε» την υστεροφημία του Ισιγόνη, ο οποίος εγκατέλειψε το σχέδιο μόνο όταν έπαθε Πάρκινσον. Ο Σμυρνιός σχεδιαστής πέθανε στο σπίτι του στο Μπέρμινχαμ στις 2 Οκτωβρίου του 1988.


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Είναι ίσως η διασημότερη μάσκα του κόσμου, μετά από εκείνες των υπερηρώων. Σε αντίθεση με αυτές των Spiderman και Batman όμως, η συγκεκριμένη έχει ιστορικές καταβολές. Κι ας επινοήθηκε (και) αυτή για τις ανάγκες ενός κόμικ.

Ο περίφημος χαμογελαστός άνδρας με το ιδιότυπο μούσι, που υιοθετήθηκε από τους Anonymous ως έμβλημα της οργάνωσης τους, αναπαριστά το πρόσωπο του Βρετανού αντικομφορμιστή Γκάι Φοκς, ο οποίος στις 5 Νοεμβρίου του 1605 θα επιχειρούσε να ανατινάξει το βρετανικό Κοινοβούλιο.

Η μάσκα με το προσωπείο του εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην Αγγλία, την εποχή δηλαδή του σκληρού συντηρητισμού της Μάργκαρετ Θάτσερ. Τότε δύο νεαροί, ο συγγραφέας Άλαν Μουρ και ο σχεδιαστής Ντέιβιντ Λόιντ εξέδωσαν μια εικονογραφημένη ιστορία -κόμικς- μέσω της οποίας βροντοφώναζαν την επαναστατική τους διάθεση.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»
Η ονομασία αυτού, «V for Vendetta». Η υπόθεση διαδραματιζόταν στη Βρετανία του κοντινού μέλλοντος, όπου ένας φασιστικών προδιαγραφών δικτάτορας, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της τηλεόρασης και την τρομολαγνεία, έχει επιβάλει ένα καθεστώς φόβου και ανασφάλειας, ενώ ένας μυστηριώδης μασκοφόρος που αυτοαποκαλείται «V» προσπαθεί να καταλύσει το ολοκληρωτικό αυτό καθεστώς.

Το φανταστικό σενάριο έγινε παγκοσμίως γνωστό μέσα από την εξίσου επιτυχημένη ομότιτλη κινηματογραφική διασκευή του 2005, σε σκηνοθεσία Τζέιμς ΜακΤιγκ.

Το «V for Vendetta» λοιπόν, βασίστηκε στο κόμικς (αν και ο Μουρ, απογοητευμένος με τις κινηματογραφικές μεταφορές των κόμικ του From Hell και The League of Extraordinary Gentlemen, διαχώρισε τον εαυτό του από την ταινία εξαιτίας και της μη συμμετοχής του στη συγγραφή του σεναρίου ή τη σκηνοθεσία), το οποίο είναι εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Χιούγκο Γουίβινγκ υποδύεται έναν εκδικητή που φοράει διαρκώς μια μάσκα με το προσωπείο του Γκάι Φοκς. Ενός ήρωα της βρετανικής κουλτούρας, μέλος μιας ομάδας καθολικών συνωμοτών, οι οποίοι οργάνωσαν τη «Συνωμοσία της Πυρίτιδας» το Νοέμβριο του 1605. Στόχος τους να βάλουν μπουρλότο στον απολυταρχισμό.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»
Η Συνωμοσία είχε οργανωθεί ως αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α’ και στα σκληρά μέτρα του Προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους καθολικούς. Περιλάμβανε όχι μόνο την απόπειρα της δολοφονίας του αλλά και σύσσωμης της άρχουσας τάξης, με την ανατίναξη του Παλατιού του Γουέστμινστερ, που στέγαζε το Βρετανικό Κοινοβούλιο.

Η απόπειρα θα γινόταν στις 5 Νοεμβρίου 1605, ημέρα κατά την οποία ο βασιλιάς θα απευθυνόταν σε μια διευρυμένη συνέλευση της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων. Το χτύπημα κατά της Αριστοκρατίας επρόκειτο να είναι συντριπτικό και οι συνέπειες του κοσμογονικές στη ροή της ιστορίας. Στο Παλάτι θα βρισκόταν εκείνη την ημέρα το σύνολο των μελών της ευγενούς τάξης και της πολιτικής ηγεσίας.

Οι συνωμότες βρήκαν ένα κελάρι κάτω από το κτίριο της Βουλής των Λόρδων και μέχρι το Μάρτιο του 1605, είχαν συγκεντρώσει 36 βαρέλια πυρίτιδας, τα οποία και θα ανατίναζαν για να εφαρμόσουν το σχέδιο τους.

Ο εγκέφαλος της Συνωμοσίας δεν ήταν ο Φοκς, όπως λανθασμένα αναφέρεται συχνά. Το σχέδιο για την ανατροπή του σκληροπυρηνικού Προτεστάντη βασιλιά το εμπνεύστηκε ένας δυναμικός Καθολικός, ο Ρόμπερτ Κέιτσμπι, όταν διαπίστωσε ότι οι Καθολικοί κινδυνεύουν να γίνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.

Ήταν η εποχή των ακραίων διωγμών, όταν ο Προτεσταντισμός υιοθετήθηκε στην Αγγλία. O Κέιτσμπι στόχευε να προκαλέσει ένα χάος, αποσκοπώντας σε λαϊκή εξέγερση και σε άνοδο στο θρόνο της 9χρονης κόρης του Ιάκωβου, Ελισάβετ, που όλως παραδόξως ήταν Καθολική.
Οι ιστορικοί τον περιγράφουν ως ένα θρησκευτικό ζηλωτή, μια χαρισματική προσωπικότητα, με μεγάλη ικανότητα στην άσκηση επιρροής. Μεταξύ των 11 ανδρών που στρατολόγησε και μύησε στο σχέδιο του ήταν και ο Γκάι Φοκς. Ο 35χρονος τότε σκληρός Καθολικός θα αναλάμβανε, ως πρώην στρατιωτικός, με 10ετη πολεμική εμπειρία, το επιχειρησιακό σκέλος της συνωμοσίας.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Δεν πρόλαβε όμως να πυροδοτήσει τα εκρηκτικά. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε στις 26 Οκτωβρίου, όταν μια ανώνυμη επιστολή έφθασε στα χέρια του Καθολικού βουλευτή Λόρδου Μόντιγκλ.

Τον προειδοποιούσε να μην βρεθεί στο Κτίριο την 5η Νοεμβρίου διότι θα διέτρεχε κίνδυνο η ζωή του. Η βασική θεωρία είναι ότι εστάλη από τον συνωμότη Φράνσις Τρίσμαν, ξάδερφο του Κέιτσμπι και γαμπρό του Λόρδου Μόντιγκλ. Εικάζεται επίσης ότι ο τελευταίος τη γνωστοποίησε στην κυβέρνηση για να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά.

Αμέσως ξεκίνησε η διενέργεια ερευνών στις υπόγειες σήραγγες, κάτω από τη Βουλή. Οι αρχές ανακάλυψαν το κελάρι και στις 4 Νοεμβρίου συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω τον Γκάι Φοκς, να περιφρουρεί τα 36 βαρέλια με την πυρίτιδα.
Αυτός είναι και ο λόγος που έμεινε στην ιστορία ως η κεντρική φιγούρα του «Gunpowder». Ήταν αυτός που συνελήφθη πρώτος και από το βασανισμό του οποίου ξετυλίχθηκε το κουβάρι της επιχείρησης.

Το πρωί της 5ης Νοεμβρίου ο Φοκς οδηγήθηκε ενώπιον του βασιλιά. Δήλωσε ότι ονομάζεται «Τζον Τζόνσον» και ότι είχε δράσει χωρίς συνεργούς, αλλά κανείς δεν τον πίστεψε. O βασιλιάς διέταξε να βασανιστεί φριχτά στο διαβόητο Πύργο του Λονδίνου, όπου υπήρχε ο κατάλληλος εξοπλισμός. Ύστερα από δύο ημέρες ο Φοκς «έσπασε», αποκαλύπτοντας το σχέδιο και τα ονόματα των περισσότερων συνεργών του.

Θρυλείται ότι σε ένα από τα βασανιστήρια τον έδεσαν σε ένα κρεβάτι χειροπόδαρα με δερμάτινα λουριά και τον τραβούσαν μέχρι να σκιστούν οι μύες και να εξαρθρωθούν τα άκρα του. Καθώς και ότι η αρχική αντίδραση του στους βασανιστές του ήταν ένα πλατύ χαμόγελο. Εξ ου και η γελαστή έκφραση που έχει η λευκή μάσκα που τον απεικονίζει σήμερα.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Η προσπάθεια των συνωμοτών να διαφύγουν από το Λονδίνο κατέληξε σε αποτυχία. Οι κινήσεις τους έγιναν αντιληπτές από τις αρχές και κατά την καταδίωξή τους, σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυρών, ο Κέιτσμπι και ένας ακόμη, ο Τόμας Πέρσι. Όλοι οι υπόλοιποι συνελήφθησαν.
Οι «Συνωμότες της Πυρίτιδας», όπως έμειναν στην ιστορία, δικάστηκαν στις 27 Ιανουαρίου του 1606 και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Απέναντι από το κτίριο που σκόπευαν να ανατινάξουν, στήθηκε μια εξέδρα και ένας-ένας απαγχονίζονταν και διαμελίζονταν για παραδειγματισμό.

Τελευταίος προς εκτέλεση έμεινε ο Φοκς, ο οποίος όμως κατά τη μεταφορά του στην εξέδρα, είτε έχοντας χάσει τον έλεγχο των άκρων του, είτε για να αποφύγει το τελικό μαρτύριο έπεσε με το κεφάλι και έσπασε τον αυχένα του. ο βασιλιάς ενοχλημένος, διέταξε να κατακρεουργηθεί το σώμα του και να αποσταλούν τα κομμάτια απ’ άκρη σε άκρη σε όλο το βασίλειο, για να υποδηλώνουν την «τύχη των προδοτών».

Από το ίδιο έτος κιόλας καθιερώθηκε η 5η Νοεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της σωτηρίας του βασιλιά και επικράτησης της Μοναρχίας. Με τα χρόνια όμως η «ερμηνεία» της άλλαξε ολοκληρωτικά. Εξελίχθηκε σε επέτειος – σύμβολο κατά της τυρρανίας οποιασδήποτε μορφής.
Σήμερα η γιορτή είναι γνωστή με την ονομασία «Νύχτα του Γκάι Φοκς» η «Νύχτα της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας». Κατά τον εορτασμό της, πλήθος πυροτεχνημάτων φωτίζουν τον ουρανό, ενώ συνηθίζεται σε όλη την επικράτεια της Βρετανίας να καίγονται ομοιώματα του Γκάι Φοκς.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Η αποτυχημένη απόπειρα του Φοκς ενέπνευσε πολλά στιχάκια της λαϊκής παράδοσης, με πιο διάσημο το εξής: «Remember, remember, the fifth of November, The Gunpowder treason and plot! For I see no reason why the gunpowder treason Should ever be forgot» («Θυμήσου, θυμήσου την 5η Νοέμβρη, Την προδοσία της πυρίτιδας και της συνωμοσίας! Δεν βρίσκω το λόγο γιατί η προδοσία της πυρίτιδας πρέπει ποτέ να ξεχαστεί»).
Ο Τζον Λένον στο άλμπουμ του John Lennon/Plastic Ono Band του 1970 χρησιμοποιεί ως τελευταίο στίχο το «Remember, remember, the 5th of November» στο τραγούδι με τίτλο «Remember» και αμέσως μετά τους στίχους αυτούς ακούγεται μια έκρηξη.

Οι πιο διάσημοι… νοσταλγοί εκείνης της νύχτας δεν είναι άλλοι από τους Anonymous. H διεθνής ομάδα των «χακτιβιστών», που έριξε το Σαββατοκύριακο τις ιστοσελίδες των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και της Τράπεζας της Ελλάδας (εκτοξεύοντας νέες απειλές κατά της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων), δεν βρίσκουν εμπράκτως κανένα λόγο για να… ξεχαστεί η προδοσία της πυρίτιδας.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Είναι οι σύγχρονοι θεματοφύλακες του πνεύματος της 5ης Νοεμβρίου και απ’ ότι φαίνεται όλο και περισσότερος κόσμος ενώνει μαζί τους το χαμόγελο του(ς), περιμένοντας το σύνθημα για πυροδότηση.


via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Τον Μιχάλη Δερτούζο τιμάει σήμερα η Google

 Σε έναν Έλληνα επιστήμονα της πληροφορικής, τον Μιχάλη Δερτούζο (1936 - 2001), ο οποίος είχε γεννηθεί πριν 82 χρόνια, είναι αφιερωμένο το σημερινό λογότυπο (doodle) στην αρχική σελίδα της μηχανής αναζήτησης της Google.

Ο Δερτούζος υπήρξε διακεκριμένος καθηγητής και διευθυντής του Εργαστηρίου Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου MIT των ΗΠΑ. Υπήρξε πρωτοπόρος σε πολλούς τομείς της νέας τεχνολογίας, μεταξύ των οποίων στην ανάπτυξη του Παγκόσμιου Ιστού (Web), κάτι που έχει αναγνωρίσει και ο «πατέρας» του Ιστού, ο Βρετανός Τιμ Μπέρνερς Λι.

Είχε γεννηθεί στην Αθήνα, ήταν γιος του Λεωνίδα Δερτούζου, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια σπούδασε και έκανε καριέρα στις ΗΠΑ. Μεταξύ άλλων, υπήρξε σύμβουλος της αμερικανικής και της ελληνικής κυβέρνησης σε θέματα τεχνολογίας, ενώ αγωνίσθηκε για ένα διαδίκτυο στην υπηρεσία του ανθρώπου.

Τα doodles δημιουργούνται από τη Google για να γιορτάσουν γεγονότα, επετείους και γενέθλια καλλιτεχνών, επιστημόνων, μουσικών και άλλων ξεχωριστών προσωπικοτήτων. Η ομάδα μηχανικών και σχεδιαστών doodle της Google (γνωστοί ως doodlers) ψάχνει πάντα για νέες και ενδιαφέρουσες ιδέες.

Το πρώτο doodle είχε δημιουργηθεί το 1998, όταν οι ιδρυτές της Google Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι, προκειμένου να ενημερώσουν τους χρήστες ότι θα λείπουν (ήθελαν να πάνε σε φεστιβάλ στην έρημο της Νεβάδα), τοποθέτησαν το σχέδιο μίας φιγούρας σε ράβδο πίσω από το δεύτερο «ο» του λογοτύπου της εταιρείας, ενημερώνοντας έτσι τους χρήστες ότι βρίσκονται εκτός γραφείου. Η ιδέα άρεσε και έκτοτε καθιερώθηκε και εμπλουτίσθηκε.



Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ξανθίππη, το βάσανο του Σωκράτη


«Αν βρεις μια καλή σύζυγο θα είσαι ευτυχισμένος. Αν όχι, θα γίνεις φιλόσοφος», είχε πει ο Σωκράτης, ο διάσημος φιλόσοφος, και σύμφωνα με τις μαρτυρίες των συγχρόνων του, το συμπέρασμα αυτό προέκυψε από την προσωπική του εμπειρία.

Η σύζυγος του Σωκράτη, η Ξανθίππη, ήταν μία γυναίκα που δεν άφησε καλές εντυπώσεις, σήμερα όμως μπορούμε να εξετάσουμε τη σχέση του παράξενου αυτού ζεύγους με την καθαρή ματιά που μας εξασφαλίζει η χρονική απόσταση. Άραγε ήταν ο εκρηκτικός χαρακτήρας της Ξανθίππης που οδήγησε τον Σωκράτη στη φιλοσοφία ή μήπως η αφοσίωση του Σωκράτη στη φιλοσοφία καθόρισε τον χαρακτήρα της συζύγου του;

Ποια ήταν η Ξανθίππη

Σε αντίθεση με τον σύζυγό της, ο οποίος ήταν απλώς ο γιος ενός λιθοξόου και μιας μαίας, έχουμε λόγους να πιστεύουμε πως η Ξανθίππη καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Αθήνας. Έχουμε δύο σημαντικά στοιχεία που υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση:

Πρώτον, το όνομά της είναι ο θηλυκός τύπος της λέξης που σημαίνει «ξανθός ίππος», και ονόματα με περιεχόμενο που παραπέμπει σε άλογα έδιναν στα παιδιά τους εκείνοι που είχαν την οικονομική άνεση να ασχοληθούν με το ακριβό χόμπι της ιππασίας.

Δεύτερον, ο πρωτότοκος γιος του ζευγαριού δεν πήρε το όνομα του παππού από τη μεριά του πατέρα, όπως ήταν (και είναι ακόμα και σήμερα) η συνήθεια στην Ελλάδα. Ονομάστηκε Λαμπροκλής (= λαμπερή δόξα), που είναι επίσης αριστοκρατικό όνομα και ίσως έτσι να ονομαζόταν ο πατέρας της Ξανθίππης. Το όνομα του πατέρα του Σωκράτη (Σωφρονίσκος) δόθηκε στον δεύτερο γιο, κάτι που θα ήταν πραγματικά περίεργο, αν η Ξανθίππη δεν ήταν αριστοκρατικής καταγωγής ή τουλάχιστον ανώτερης τάξης από αυτή του Σωκράτη.

Ο Λαμπροκλής εμφανίζεται σε κείμενο του Ξενοφώντα να παραπονιέται για τη μητέρα του, πως είναι τόσο δύστροπη που κανείς δεν μπορεί να την υποφέρει. Ο Πλάτων μας την παρουσιάζει σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της, όταν επισκέπτεται στη φυλακή τον Σωκράτη, λίγο πριν εκτελεστεί. Μόλις ήρθαν οι φίλοι του Σωκράτη, η Ξανθίππη κρατώντας τον έναν της γιο στην αγκαλιά, άρχισε να ξεφωνίζει και να μοιρολογεί «Σωκράτη, για τελευταία φορά τώρα θα σε χαιρετίσουν οι φίλοι σου κι εσύ εκείνους». Ο Σωκράτης ζήτησε να την πάει κάποιος στο σπίτι, κι εκείνη ξέσπασε σ’ έναν σπαρακτικό θρήνο χτυπώντας τον εαυτό της και ουρλιάζοντας, καθώς την απομάκρυναν από κοντά του. Είχαν δίκιο όμως εκείνοι που την αποκαλούσαν δύστροπη και υστερική ή μήπως η κακή φήμη που απέκτησε την αδικεί;

Επειδή θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας πως η υπερβολή στον θρήνο δεν ήταν ιδιοτροπία της Ξανθίππης. Οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας θρηνούσαν με ξέφρενο τρόπο, προσπαθώντας να μοιραστούν τη δυστυχία με το αγαπημένο τους πρόσωπο που πέθαινε ή είχε πεθάνει. Ο συγγραφέας Λουκιανός αναφέρει πως οι συγγενείς και οι φίλοι του νεκρού περιέρχονταν σε τόσο κακή κατάσταση, ώστε λυπόταν κανείς περισσότερο τους ζωντανούς από τους νεκρούς: έκλαιγαν με λυγμούς, τραβούσαν τα μαλλιά τους, χτυπούσαν το κεφάλι και το στήθος τους. Έσκιζαν με τα ίδια τους τα νύχια τα μάγουλά τους…

Όσο για τα παράπονα του Λαμπροκλή, ο οποίος ήταν έφηβος, δεν διαφέρουν και τόσο από τα παράπονα κάθε έφηβου από τότε μέχρι σήμερα.
Η Ξανθίππη, λοιπόν, ήταν μία νεαρή αριστοκράτισσα, που για κάποιον λόγο παντρεύτηκε έναν φτωχό, ιδιοφυή φιλόσοφο, τον οποίο πιθανότατα δεν επέλεξε η ίδια, αφού εκείνη την εποχή, οι γυναίκες δεν αποφάσιζαν για την τύχη τους. Ο τρόπος που θρήνησε τον άντρα της μας δείχνει ότι τον αγαπούσε, αλλά είναι βέβαιο πως ο γάμος της δεν ήταν παραμυθένιος.

Ο Σωκράτης ως σύζυγος και πατέρας

Ο φτωχός Σωκράτης παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία. Γνωρίζουμε ότι απέκτησε τον πρώτο του γιο σε ηλικία 55 ετών, οπότε, μπορούμε να υποθέσουμε πως ήταν τουλάχιστον τριάντα χρόνια μεγαλύτερος από τη σύζυγό του, δεδομένου ότι οι κοπέλες στην αρχαία Αθήνα παντρεύονταν σε νεαρή ηλικία. Εκτός από φτωχός, ο Σωκράτης ήταν επίσης πολύ άσχημος. Είχε πλακουτσωτή μύτη, παχιά χείλη και μάτια γουρλωτά. Οι σύγχρονοί του έλεγαν πως μοιάζει με Σάτυρο ή Σειληνό. Και αυτός ο φτωχός και άσχημος άνδρας είχε και κάτι αλλόκοτες συνήθειες.

Δεν έδινε καμία σημασία στις ανάγκες του σώματος. Ήταν ανθεκτικός στην πείνα, στη δίψα, στο κρύο, στο αλκοόλ. Φορούσε τον ίδιο χιτώνα χειμώνα – καλοκαίρι (ελπίζουμε πως τον έπλενε πότε – πότε), χόρευε ολομόναχος στο σπίτι του και αρκετές φορές, στεκόταν ακίνητος μέσα στη μέση του δρόμου για να διαλογιστεί, χωρίς να επικοινωνεί με το περιβάλλον. Αυτό του συνέβη ακόμα και στο στρατόπεδο, μία πολύ ζεστή καλοκαιρινή μέρα, την παραμονή μίας σημαντικής μάχης, όπου οι συμπολεμιστές του τον παρατηρούσαν να στέκεται ακίνητος ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο!

Αυτός ο παράξενος άνθρωπος είχε έναν και μόνο στόχο στη ζωή του: να βοηθήσει τους συμπατριώτες του να ανακαλύψουν τις αλήθειες που είχαν απωθημένες στα βάθη της ψυχής τους. Πίστευε πως η κακία γεννάται από την άγνοια, και πως, αν βοηθούσε τον συνομιλητή του να αποκτήσει την απαραίτητη γνώση, τότε θα αντιλαμβανόταν πως δεν τον συμφέρει να είναι κακός. «Κανείς δεν είναι κακός με τη θέλησή του», ισχυριζόταν, καθώς καταπολεμούσε την άγνοια.

Αυτή η ευγενής δραστηριότητα θα έπρεπε, ίσως, να γεμίζει με υπερηφάνεια τη σύντροφό του, αν δεν δημιουργούσε πρακτικά προβλήματα. Και το «πρόβλημα» με τον Σωκράτη ήταν πως, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους δασκάλους της εποχής του, εκείνος δεν δεχόταν πληρωμή από τους μαθητές του. Η δραστηριότητα στην οποία είχε αφιερώσει κάθε λεπτό της ζωής του δεν του απέφερε κανένα οικονομικό όφελος. Αυτό ήταν σίγουρα ένα πρόβλημα για την Ξανθίππη και πηγή οικογενειακών καυγάδων.

Ωστόσο, ο Σωκράτης δεν αδιαφορούσε ούτε για τη γυναίκα του ούτε για τα παιδιά του. Όταν ο Λαμπροκλής του παραπονέθηκε για τη δυστροπία της μητέρας του, ο Σωκράτης αφιέρωσε χρόνο για να τον νουθετήσει. Αφού του περιέγραψε λεπτομερώς τους κόπους που κατέβαλε η μητέρα του για να τον μεγαλώσει, κατέληξε: «Αυτήν που σε φροντίζει όσο καλύτερα μπορεί, όταν αρρωσταίνεις, για να γίνεις καλά και για να μην σου λείψουν τα απαραίτητα, και που προσεύχεται στους θεούς και κάνει τάματα να σου δίνουν αγαθά, αυτήν λες ανυπόφορη;»

Ένα αταίριαστο, ταιριαστό ζευγάρι

Αν η Ξανθίππη ήταν μία συνηθισμένη κοπέλα της εποχής της, αν δεν την ενδιέφερε τίποτα περισσότερο από την ευημερία των παιδιών της και την υλική επάρκεια του νοικοκυριού της, τότε ο πατέρας της έκανε μία κακή επιλογή συζύγου για την κόρη του. Από την άλλη, αν ήταν στ΄αλήθεια δυστυχισμένη κοντά του, ο αθηναϊκός νόμος δεν την εμπόδιζε να τον χωρίσει. Δεν το έκανε όμως ούτε εκείνη ούτε ο Σωκράτης, κι έτσι μπορούμε να υποθέσουμε πως με κάποιον τρόπο η σχέση αυτή λειτουργούσε. Οι φίλοι του είχαν πάντα την απορία, γιατί να επιλέξει μία τέτοια αυταρχική γυναίκα, αυτός ο συνετός και μειλίχιος άνθρωπος. Μάλιστα ένας από αυτούς, ο Αντισθένης, τον ρώτησε ευθέως: «πώς ζεις με αυτή τη γυναίκα που χειρότερή της ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει ούτε θα υπάρξει;». Και ο Σωκράτης του απάντησε:

«Επειδή έχω επιλέξει ως έργο της ζωής μου να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους, έχω την Ξανθίππη γνωρίζοντας πως, αν αυτήν μπορώ να υποφέρω, σίγουρα θα υποφέρω όλους τους άλλους ανθρώπους.»

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ζάμερ: 'Ήμουν πράκτορας της Στάζι"
Ο Ματίας Ζάμερ, που κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα το 1996, αποκάλυψε ότι στα νιάτα του ήταν συνδεδεμένος με τη Στάζι, τη μυστική αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας.

Σε μια ομολογία που αν μη τι άλλο σοκάρει, προέβη ο Ματίας Ζάμερ. Ο άλλοτε θρύλος του γερμανικού ποδοσφαίρου και κάτοχος της Χρυσής Μπάλας το 1996, αποκάλυψε πως στα νιάτα του υπήρξε μέλος της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας, γνωστής ως Στάζι.
Όπως δήλωσε στη "Bild" o Zάμερ "υπήρχαν περιορισμοί που δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε. Προφανώς ήταν λυπηρό. Υπήρξε μέρος ενός κακού συστήματος. Αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή". Πάντως, τόνισε πως δεν χρειάστηκε να κάνει κατασκοπείοα για τους συμπατριώτες του, πως δεν κράτησε όπλο, ούτε συμμετείχε σε κάποια άσκηση.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης εκείνη την εποχή είναι το γεγονός πως ο πατέρας του, Κλάους Ζάμερ, κόπηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και το Μουντιάλ του 1974, αν και είχε αγωνιστεί στα προκριματικά, επειδή αρνήθηκε να ενταχθεί στο "Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα" (SED).

Ο Ζάμερ αγωνίστηκε 23 φορές με την φανέλα της Ανατολικής Γερμανίας και 51 φορές με αυτή της Γερμανίας μετά την πτώση του Τείχους στο Βερολίνο. Το 1997 κατέκτησε το Champions League με την Ντόρτμουντ, ενώ επίσης έπαιξε στην Ντιναμό Δρέσδης, στην Ίντερ και στην Στουτγάρδη.

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΣΤΑΖΙ

Η Στάζι αποτελούσε "αιχμή του δόρατος" για το υπουργείο Ασφαλείας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Ιδρύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1950 και στεγαζόταν σε ένα τεράστιο κτήριο στο Λίχτενμπεργκ του Βερολίνου. Ανέπτυξε σταδιακά ένα τεράστιο δίκτυο επισήμων υπαλλήλων και πληροφοριοδοτών, οι οποίοι κατασκόπευαν και αρχειοθετούσαν κάθε πτυχή της ζωής εκατομμυρίων πολιτών της χώρας.

Με την κατάρρευση του καθεστώτος, έγινε γνωστό ότι οι επίσημοι υπάλληλοι της Στάζι ανέρχονταν σε περίπου 91.000, οι ανεπίσημοι πληροφοριοδότες σε πάνω από 300.000, ενώ οι φάκελοι έφταναν τα δέκα εκατομμύρια.

Εκτός της κατασκοπείας των πολιτών της χώρας, το έργο της περιελάμβανε κατασκοπεία δυτικών κρατών και ιδίως της Δυτικής Γερμανίας, την οποία επιχειρούσε να αποσταθεροποιήσει. Τέλος, το έργο της περιελάμβανε ανακρίσεις και βασανισμούς κρατουμένων. Μετά την πτώση του καθεστώτος, βασανισθέντες αποκάλυψαν ότι ακτινοβολούνταν εσκεμμένα στις φυλακές της Στάζι με ραδιενέργεια, προκειμένου να τους προξενηθεί καρκίνος.

Κατά τις τελευταίες εβδομάδες πριν την κατάρρευση του καθεστώτος (1989-1990), υπάλληλοι της Στάζι κατέστρεφαν αρχεία, με καταστροφείς εγγράφων και με τα χέρια. Το 1995, η γερμανική Κυβέρνηση ξεκίνησε την επανασυναρμολόγηση των εγγράφων αυτών, τα οποία είχαν βρεθεί σε 16.000 σακούλες και επρόκειτο για πάνω από 30.000.000 σελίδες.

Το έργο της ταξινόμησης και της επεξεργασίας αυτών των φακέλων ανατέθηκε από την κυβέρνηση της Βόννης στον υπερκομματικό πρώην ιερωμένο του Ροστόκ αγωνιστή των ανθρώπινων δικαιωμάτων και μετέπειτα Προέδρου της Γερμανίας, Γιοάχιμ Γκάουκ.

Η γνωστή ως "Υπηρεσία Γκάουκ" στελεχώθηκε με 300 άτομα, μεταξύ των οποίων και πρώην υπάλληλοι της Στάζι. Κάποια αρχεία είχαν αποκτηθεί από τη CIA, και επιστράφηκαν στη Γερμανία το 2000. Έπειτα από έξι χρόνια, ανακοινώθηκε ότι είχαν ολοκληρωθεί 300 σακούλες, ενώ να πούμε πως το κτίριο της Στάζι μετατράπηκε σε Μουσείο.


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Πέθανε ο Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ
Παρέμεινε ως το τέλος ενεργός πολίτης και ακτιβιστής - Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αποίκησης άλλων πλανητών ως διέξοδο σωτηρίας της ανθρωπότητας σε περίπτωση που η Γη καταστραφεί από ένα πόλεμο, πτώση αστεροειδούς ή άλλη αιτία


Ο διαπρεπής βρετανός θεωρητικός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ απεβίωσε σήμερα, σε ηλικία 76 ετών, αναφέρει ανακοίνωση που υπογράφουν τα παιδιά του.

Πέθανε ήρεμα στο σπίτι του στην πόλη του Κέμπριτζ τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης.
"Αισθανόμαστε τεράστια θλίψη για τον θάνατο του αγαπημένου μας πατέρα", ο οποίος "ήταν σπάνιος άνθρωπος" και "σπουδαίος επιστήμονας, το έργο του οποίου θα ζήσει για πολλά χρόνια ακόμη", τόνισαν τα παιδιά του κοσμολόγου, η Λούσι, ο Ρόμπερτ και ο Τιμ, στην ανακοίνωση που μετέδωσε το βρετανικό πρακτορείο ειδήσεων Press Association.


Πέθανε ο Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ
  "Μια φορά είχε πει "δεν θα ήταν και πολύ σπουδαίο αυτό το σύμπαν, αν δεν ήταν το σπίτι των ανθρώπων που αγαπάς". Θα μας λείπει για πάντα", σύμφωνα με την ανακοίνωση των παιδιών του, την οποία αναμετέδωσε επίσης το BBC.

Ο Στίβεν Χόκινγκ κατάφερε να αγγίξει τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης τόσο σε ό,τι αφορά την αχανή έκταση του διαστήματος, όσο και τον υπό-ατομικό κόσμο, τα οποία, έλεγε ότι μπορούσαν να προβλέψουν τι συμβαίνει στην αρχή και το τέλος του χρόνου.

"Το θάρρος και η επιμονή του, σε συνδυασμό με το χιούμορ και την ευφυΐα του, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο".

Η ισχυρή του νοημοσύνη ερχόταν σε αντίθεση με το εύθραυστο σώμα του, που χτυπήθηκε από την νόσο του κινητικού νευρώνα σε ηλικία 21 ετών, η οποία και τον καθήλωσε σε καροτσάκι για το υπόλοιπο της ζωής του. Όσο η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε, έφτασε να μιλάει υποβοηθούμενος από ηλεκτρονικά μέσα και να επικοινωνεί κουνώντας τα βλέφαρά του. Όπως είχε παραδεχθεί ο ίδιος, "δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανα μέχρι τα 75".

Η ασθένειά του τον έκανε να εργάζεται εντατικότερα, αλλά συνέβαλε και στην κατάρρευση των δύο γάμων του, όπως έγραψε ο ίδιος στα απομνημονεύματά του με τίτλο: "Το χρονικό της ζωής μου".
Όπως είπε κάποια μέρα, «μολονότι κρεμόταν ένα σύννεφο πάνω από το μέλλον μου, διαπίστωσα, προς μεγάλη μου έκπληξη, ότι απολάμβανα τη ζωή μου στο παρόν περισσότερο από ό,τι πριν. Και τότε άρχισα να κάνω πρόοδο στην έρευνά μου». Ο στόχος του ήταν απλός, όπως εξήγησε: «Η πλήρης κατανόηση του σύμπαντος, γιατί είναι όπως είναι και γιατί τελικά υπάρχει».

Έγινε διεθνώς διάσημος για το έργο του πάνω στις μαύρες τρύπες, τη βαρύτητα και τη γενική σχετικότητα, ενώ ήταν ο συγγραφέας πολλών δημοφιλών βιβλίων, με κορυφαίο τη «Σύντομη Ιστορία του Χρόνου», που είχε εκδοθεί το 1988, μεταφράσθηκε σε 40 γλώσσες (και στα ελληνικά) και πούλησε περισσότερα από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα και το οποίο παρέμεινε στην λίστα με τα ευπώλητα των κυριακάτικων Times για περισσότερες από 237 εβδομάδες! Οι κακεντρεχείς πάντως το ονόμασαν «το σπουδαιότερο αδιάβαστο βιβλίο στην ιστορία»!

Ο Χόκινγκ, γεννημένος την 8η Ιανουαρίου 1942, έλαβε υποτροφία για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1959, και τρία χρόνια αργότερα μεταπήδησε στο αντίπαλο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ για να κάνει έρευνα στο πεδίο της κοσμολογίας.
Θεωρείτο ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς σε όλο τον κόσμο όσον αφορά τη βαρύτητα και τις μαύρες τρύπες.

Η διδακτορική του διατριβή με τίτλο "Οι ιδιότητες των διαστελλομένων συμπάντων" είναι διαθέσιμη στην ηλεκτρονική σελίδα του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ.

Όπως δήλωσε ο φυσικός Μίτσιο Κάκου στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», «από την εποχή του 'Αλμπερτ Αϊνστάιν είχε να υπάρξει ένας επιστήμονας που να έλξει τόσο πολύ τη φαντασία του κοινού και να γίνει αγαπητός σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο».

Η κινηματογραφική ταινία «Η θεωρία του παντός» το 2014 για τη ζωή του Χόκινγκ, με τον θαυμάσιο Έντι Ρεντμέιν στον πρωταγωνιστικό ρόλο να κερδίζει το Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού, έκανε ευρύτερα γνωστό τον Βρετανό κοσμολόγο. Ο ίδιος χάρηκε με την ταινία και δήλωσε για τον Ρεντμέιν «μερικές φορές νόμιζα ότι ήμουν εγώ».

Οι κοινωνικές παρεμβάσεις του

Παρέμεινε ως το τέλος ενεργός πολίτης και, μεταξύ άλλων, προειδοποίησε κατ' επανάληψη για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και της πιθανότητας μιας συνάντησης με τους εξωγήινους, που μπορεί να έχει άσχημη κατάληξη για τους ανθρώπους. Επίσης, ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αποίκησης άλλων πλανητών ως διέξοδο σωτηρίας της ανθρωπότητας σε περίπτωση που η Γη καταστραφεί από ένα πόλεμο, πτώση αστεροειδούς ή άλλη αιτία.

Επίσης, είχε καλές σχέσεις με τους Παλαιστινίους επιστήμονες και δεν δίστασε να μποϊκοτάρει ένα συνέδριο στο Ισραήλ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική του. Και βέβαια, με το βιβλίο του "Το Μεγάλο Σχέδιο" (μεταφρασμένο και στα ελληνικά) δήλωσε προκλητικά δεν χρειαζόταν καθόλου ο Θεός για να εξηγηθεί το σύμπαν - μια αθεϊστική δήλωση που ενόχλησε τους θρησκευόμενους.

Όπως είπε, "θεωρώ τον εγκέφαλο ένα κομπιούτερ που θα σταματήσει να δουλεύει, όταν τα μέρη του χαλάσουν. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για τους χαλασμένους κομπιούτερ. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι".

 Ο Χόκινγκ είχε παντρευτεί τη συμφοιτήτριά του Τζέιν Γουάιλντ το 1965 (δύο χρόνια μετά τη διάγνωση της νόσου του) και έκαναν τρία παιδιά, αλλά χώρισαν το 1991, καθώς η κατάστασή της υγείας του εκ των πραγμάτων έκανε τρομερά δύσκολες τις συνθήκες του γάμου. Η γυναίκα του έγραψε αργότερα ότι είχαν καταντήσει "αφέντης" και "σκλάβα".

Το 1995 ο Χόκινγκ παντρεύτηκε μία από τις νοσοκόμες του, την Ελέιν Μέισον, ένας γάμος που διήρκεσε 11 χρόνια και στη διάρκεια του οποίου η αστυνομία κλήθηκε να διερευνήσει κατηγορίες για επιθέσεις που δέχθηκε ο Χόκινγκ από τη σύζυγό του. Όμως ο ίδιος αρνήθηκε κάτι τέτοιο και η αστυνομία αναγκάσθηκε να σταματήσει τις έρευνες.

Σε δήλωσή τους, τα τρία παιδιά του από τον πρώτο γάμο, Λούσι, Ρόμπερτ και Τίμοθι, αναφέρουν ότι "ήταν ένας μεγάλος επιστήμονας και ένας ξεχωριστός άνθρωπος, του οποίου το έργο και η κληρονομιά θα διαρκέσουν για πολλά χρόνια. Θα μας λείπει πάντα".

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μπορεί να υπερηφανεύεται για πολλές ελληνικές πρωτιές στο ΝΒΑ, αλλά όχι για όλες. Πολλά χρόνια πριν το ταλέντο και οι επιδόσεις του κάνουν τους Αμερικανούς να μάθουν να προφέρουν σωστά το όνομά του, ένας συμπατριώτης μας τους δημιούργησε αντίστοιχο γλωσσοδέτη. Λεγόταν Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος.

Θεωρείται ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και η σύντομη καριέρα του ήταν γεμάτη με επιτυχίες που θα ζήλευε ακόμη και ο «Greek Freak». Έναν κολλεγιακό τίτλο καθώς και δύο δαχτυλίδια πρωταθλητή του NBA με τους τεράστιους Μπόστον Σέλτικς.


Στον Λου δεν περνούσαν τσαμπουκάδες


Με ύψος 1,96 και τρομερή φυσική δύναμη στα χέρια, ο Λου (γεννημένος το 1930 στο Λιν της Μασαχουσέτης) έμοιαζε κομμένος και ραμμένος για το αμερικάνικο football. Στο Λύκειο της γενέτειρας του επιβεβαίωσε τις προβλέψεις καθώς εξελίχθηκε σε All America player. Η αγάπη του για τα σπορ, αλλά η απέχθειά του για το… ξύλο τον οδήγησαν στο μπάσκετ. Αν και λογιζόταν ως γκαρντ-φόργουορντ, το σουτ δεν ήταν το δυνατό του στοιχείο.

Παρά το γεγονός πως ήταν κάτω από 2 μέτρα, η εμπειρία του από το πολύ σκληρότερο ποδόσφαιρο, αποδείχθηκε το καλύτερο εφόδιο που θα μπορούσε να κουβαλήσει στα παρκέ. Δυναμικός, αλτικός και πεισματάρης, ο Τσιωρόπουλος ήταν πολύ σκληρό καρύδι για την εποχή του. Η έφεσή του στα ριμπάουντ, η σκυλίσια άμυνα, το πάθος και η αυταπάρνηση τον έκαναν τον τέλειο συμπαίκτη. Αυτόν που οι μελλοντικοί Hall-Of-Famers, Φρανκ Ράμσεϊ και Κλιφ Χάγκαν χρειάζονταν να τρέχει πίσω τους για να καλύψει κενά. Και να τους βοηθήσει να παρουσιάσουν μία από τις καλύτερες ομάδες του κολλεγιακού πρωταθλήματος.

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Ο θρύλος του Κεντάκι


Αν έπαιζε σήμερα θα προβληματιζόταν για το τι θα έγραφε πίσω στη φανέλα του. Το… Tsioropoulos έτσι κι αλλιώς ήταν δύσκολο να το προφέρει, πόσω μάλλον να δοκιμάσει να το διαβάσει κανείς. Πίσω στη δεκαετία του ’50 όμως οι φανέλες δεν έγραφαν τα ονόματα των αθλητών. Οι συμπαίκτες στο Κεντάκι έλυσαν το πρόβλημα. Οι επιδόσεις του του χάρισαν το προσωνύμιο «Golden Greek», ενώ αργότερα… απαντούσε και στο «Mr. T». Ο προπονητής του, Άλντορφ Ραπ, προτιμούσε το πρώτο.

Υπό τις οδηγίες του το Κεντάκι κέρδισε τον τίτλο του NCAA το 1951 και δύο χρόνια αργότερα τερμάτισε τη σεζόν με το εντυπωσιακό 25-0. Χωρίς ωστόσο να πάρει μέρος στην τελική φάση για λόγους που θα αναλυθούν αργότερα. Με τέτοιες επιτυχίες δεν είναι καθόλου παράξενο που η σημερινή έδρα των Wildcats φέρει το όνομα του θρυλικού κόουτς. Και για να μην υπάρξουν παρερμηνείες σχετικά με τη συνεισφορά του «Χρυσού Έλληνα», η φανέλα του με το νούμερο 16 κοσμεί ακόμη την οροφή του γηπέδου καθώς αποσύρθηκε για πάντα.


Το σκάνδαλο που δεν τον άγγιξε


Ενώ ο τίτλος του ’51 αποτελεί χρυσή σελίδα στην ιστορία του Κεντάκι, υπάρχουν και τα σκοτεινά σημεία της. Τον χειμώνα του ’52 ξεσπά σκάνδαλο στημένων αγώνων στο κολλεγιακό πρωτάθλημα. 32 παίκτες από 7 σχολεία αποκαλύφθηκε πως είχαν πάρει μέρος, με την ενεργή ανάμειξη της Μαφίας. Τέσσερις από αυτούς έπαιζαν για λογαριασμό των Wildcats. Η τιμωρία τους, όπως και εκείνη των πανεπιστημίων ήταν αναπόφευκτη. Ο «Χρυσός Έλληνας» δεν είδε το παράξενο για τους Αμερικανούς όνομά του να είναι ανάμεσά τους. Δυστυχώς όμως εξαιτίας αυτού, ο ίδιος και οι συμπαίκτες του έχασαν μια χρονιά, ενώ λόγω ενός περίεργου κανονισμού, δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν το NCAA τη σεζόν που με το επικό 25-0 θεωρούνταν η κορυφαία ομάδα εκτός ΝΒΑ.

Εκείνη τη χρονιά Τσιωρόπουλος (είχε 14,5 πόντους μ.ο), Ράμσεϊ και Χάγκαν έγιναν ντραφτ και υπέγραψαν συμβόλαιο με τους Σέλτικς. (Ο Λου στο νούμερο 57). Εξαιτίας του σκανδάλου όμως αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο κολλέγιο, για λογαριασμό του οποίου δεν είχαν το δικαίωμα να αγωνιστούν στην τελική φάση αφού θεωρήθηκε πως είχαν ήδη αποφοιτήσει. Κι ενώ το Κεντάκι είχε πάρει την πρόκριση για τα τελικά, η ομάδα γνωρίζοντας πως δεν είχε ιδιαίτερες ελπίδες χωρίς τους καλύτερους παίκτες, προτίμησε να αποσυρθεί και να διατηρήσει για πάντα τον τίτλο της «αήττητης βασίλισσας δίχως στέμμα».

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Νικητής και στο NBA


Πριν μεταπηδήσει στο επαγγελματικό πρωτάθλημα, ο Τσιωρόπουλος πέρασε ένα διάστημα στην πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ. Στη συνέχεια «προσγειώθηκε» στο NBA όπου για μια τριετία φόρεσε τη φανέλα των Σέλτικς του θρυλικού Άουερμπαχ. Στη Βοστώνη ευτύχισε να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (1957, 1959). Με 5,8 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ ανά παιχνίδι αποτέλεσε την επιτομή ενός χαρακτηρισμού που πολύ αργότερα «εφευρέθηκε» από το NBA. Ήταν ο τύπος που ερχόταν από τον πάγκο για να καθαρίσει σε ειδικές καταστάσεις. Ο συμπαίκτης του (και μετέπειτα προπονητής) Τόμι Χέινσον τον είχε αποκαλέσει «το πρωτότυπο αυτού που μάθαμε να λέμε 6ος παίκτης, μια έννοια που αναπτύχθηκε στο πέρασμα του χρόνου».

Με τον Χέινσον μοιράζονταν και τον χρόνο στα παιχνίδια (με τον Έλληνα ομογενή να είναι ο back up forward και τον Αμερικανό βασικός) αλλά και το ίδιο δωμάτιο στα ξενοδοχεία. Μιλώντας γι’ αυτόν είχε προσθέσει: «Σίγουρα θα είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα, αν δεν είχε τόσους τραυματισμούς». Δυστυχώς όμως η πλάτη του Λούη, όπως τον φώναζαν οι φίλοι, δεν άντεξε στους ρυθμούς του πρωταθλητισμού, με συνέπεια ένα τέλος που ήρθε πολύ σύντομα από ό,τι θα ήθελε.


Μετά το μπάσκετ


Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο, μετά το τέλος της καριέρας του ο Τσιωρόπουλος στάλθηκε από τις Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ σε Ελλάδα και Ιράν, σε εκπαιδευτικά ταξίδια σχετικά με το μπάσκετ. Επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνδύασε τον αθλητισμό με την εκπαίδευση. Ως αθλητής είχε πει πως χρειαζόταν να επιβληθεί σε τύπους πιο μεγαλόσωμους από αυτόν χρησιμοποιώντας τη θέλησή του. Μια στάση ζωής την οποία τήρησε και ως δάσκαλος.

Ασχολήθηκε με πολλά και διάφορα (από αθλητικός διευθυντής σε ενορία μέχρι εμπόριο αλκοόλ στο Λέξινγκτον) ως τη στιγμή που έγινε προπονητής. Μετά από 5 χρόνια θα αποφασίσει να αφήσει πίσω του οριστικά το σπορ. Την τελευταία σεζόν ως κόουτς του Manual High καταγράψει το χειρότερο ρεκόρ του. 2 νίκες και 19 ήττες, εκ των οποίων 14 συνεχόμενες. Τότε θα εξομολογηθεί σε συνέντευξή του: «Συνεχίζω να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου, αλλά χάνουμε. Χάνω. Αυτό με οδήγησε σε μια νέα αξιολόγηση του χώρου. Εννοώ, αλήθεια, γιατί παίζουμε; Προφανώς όλα αυτά τα παιδιά παίζουν για να νικήσουν. Όμως η μαγική λέξη είναι η αντιξοότητα. Αυτή αντιμετωπίζουμε. Τώρα τα παιδιά είναι πεσμένα. Αλλά το να μείνουν έτσι επειδή χάνουν θα είναι έγκλημα. Αν είναι να πάρουν ένα μάθημα, αυτό πρέπει να είναι η προσπάθεια. Το να δίνεις το 100% παρά τις αντιξοότητες. Δεν περιμένω από κάποιον 1,60 να πηδήσει πάνω από έναν που είναι 2 μέτρα. Θέλω όμως να δοκιμάσει να το κάνει»…

Λου Τσιωρόπουλος


Ο άλλος Λου


Μετά το μπάσκετ ο Λου παρέμεινε στο χώρο της εκπαίδευσης από διευθυντικές θέσεις. Το παρελθόν και το παρουσιαστικό του προκαλούσαν θαυμασμό, δέος αλλά και φόβο στους μαθητές. Εκείνος συχνά το διασκέδαζε, το εκμεταλλευόταν αλλά προσπαθούσε να μην το τραβάει στα άκρα. «Ποτέ δεν καταλάβαινες αν σου κάνει πλάκα ή αν εννοεί τα όσα έλεγε», αποκαλύπτει ένας από τους μαθητές του. «Τα έκανα πάνω μου όταν τον έβλεπα, αλλά ήξερα πως έχει χρυσή καρδιά», συμπληρώνει.

Και αυτή η μίξη γνήσιας καλοσύνης και αυστηρής προσήλωσης στο στόχο ήταν που έκανε τον Λου Τσιωρόπουλο μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Είναι αυτό που τον έκανε νικητή, πρωταθλητή, πραγματικά σπουδαίο.

Και επιστέγασμα όλων αυτών ήταν κάτι που αποκαλύφθηκε λίγο πριν το θάνατό του, το 2015. Λίγο πριν γίνει 85 ετών. Στα memorabilia που κοσμούν το σπίτι του τα δαχτυλίδια του NBA, οι φανέλες και τα αποκόμματα εφημερίδων έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Περίοπτη θέση κατέχει ένα βραβείο που έλαβε από το Κέντρο Συνδρόμου Down του Louisville. Κατά καιρούς οι υπεύθυνοι λάμβαναν ένα δικό του τσεκ. Αρκετές φορές μέσα σε ένα χρόνο και σε κάθε περίπτωση πολύ περισσότερες από όσες δωρεές θα έκανε κάποιος που δεν είχε την παραμικρή σχέση με το σύνδρομο. Ούτε ο ίδιος ούτε κάποιος στο οικογενειακό του περιβάλλον. «Ο Λου δεν δεχόταν το όχι ως απάντηση. Κανείς δεν μπορούσε να του αρνηθεί. Γι’ αυτό τον φώναζα Greek Mafia» θα πει μετά το θάνατό του η διευθύντρια του ιδρύματος, Νταϊάνα Μαρτσβάιλερ…

Και κάπως έτσι ο «Golden Greek» έγινε «Greek Mafia» και ως ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας που έπαιξε και κατέκτησε το NBA, άνοιξε το δρόμο σε αυτό που ο κόσμος ονομάζει «Greek Freak».


Πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Η περίπτωση του Keanu Reeves είναι απ΄αυτές που αντιλαμβάνεσαι ότι η μεγαλύτερη ευκολία είναι να κρίνεις από την άνεση της απόστασης και της αφάνειας τους άλλους. Να τους κρίνεις μάλιστα όχι με βάση το τι πρεσβεύουν οι ίδιοι. Αλλά με βάση τα δικά σου γούστα και τις δικές σου απαιτήσεις απ΄αυτούς. Είναι κι αυτή μια από τις δύσκολες μοίρες που πρέπει να διαχειριστούν οι διάσημοι. Ο Keanu Reeves καταδυναστεύεται από τα χαρακτηριστικά της αναγνωρισιμότητας. Ένα προνόμιο που στον ίδιο πήρε τη μορφή του προβλήματος. Μετά από περίπου 30 χρόνια καριέρας είναι ένας στενοχωρημένος τύπος που συνομιλεί με την κατάθλιψη. Άλλες φορές υπερισχύει, άλλες ηττάται.

Τα γεγονότα της ζωής του είναι τέτοια που νουθετούν όσους από εμάς σπεύδουμε με τόση ευκολία να τον αποκαλέσουμε ατάλαντο, που όλες του οι εκφράσεις είναι η εξής μία και όλα όσα του έχουν «φορέσει». Κι από τους συναδέλφους του αυτό μπορεί και να είναι κατανοητό ως ένα βαθμό. Από τον κόσμο μάλλον δεν είναι. Γιατί ο Νόμος του Μέρφι βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό στη ζωή του 53χρονου σήμερα ηθοποιού. Όχι μόνο με την έννοια ότι έδινε διαρκώς συνέχεια σε μια κάστα περιστατικών, αλλά κι επειδή διάλεξε να του τα «χαρίσει» στις πιο σκληρές και δυσβάσταχτες μορφές τους.

Η ζωή του Reeves βασίστηκε στην κλιμάκωση τους. Πρώτα ήταν ο πατέρας του που παράτησε την οικογένεια. Τη μητέρα του, τον ίδιο και τ΄αδέρφια του. Ήταν μόλις 3 ετών όταν συνέβη αυτό. Μέχρι τα 12 του είχε επαφές μαζί του, αλλά η σύλληψη του πατέρα του για διακίνηση ναρκωτικών ολοκλήρωσε έναν δεσμό που δεν φαινόταν να έχει πολλές ανάσες.

Keanu Reeves

Όσο κι αν ένα παιδί δεν αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα την θέση του πατέρα στις ψυχολογικές προεκτάσεις της ζωής του, ένα τέτοιο γεγονός σαφώς σε αλλάζει. Σε κάνει πιο σκληρό και κλειστό. Τι πιο λογικό για τον Keanu να νιώθει πως δεν κολλάει σε καμία ομάδα, σε κανένα κοινωνικό σύνολο και να αποζητά την απομόνωση. Η οικογενειακή του κατάσταση και η δυσλεξία τον έκαναν από τους πιο δύσκολους μαθητές. Αποτέλεσμα αυτού να έχει αλλάξει 4 σχολεία σε μια τριετία και συνολικά πάνω από 7. Άρα παρέες σταθερές δεν υπήρχαν ούτε ως σκέψη για εκείνον.

Το απολυτήριο δεν βρέθηκε ποτέ στα σχέδια του. Βρέθηκε η υποκριτική. Κι αυτή του έδειξε τον αδυσώπητο της χαρακτήρα από την πρώτη στιγμή. Όχι στο επαγγελματικό κομμάτι, αλλά στο διαπροσωπικό. Ο River Phoenix ήταν ο πρώτος του συνεργάτης και ο πρώτος φίλος που έκανε. Δεν πρόλαβε όμως να κλείσει τα 23 του έτη και πέθανε από υπερβολική χρήση ναρκωτικών έξω από το κλαμπ Viper, που τότε ανήκε στον Johnny Depp. Η καταμέτρηση μόλις είχε ξεκινήσει.
Όταν ήρθε το 1998 υπήρξε η αμυδρά ψευδαίσθηση ότι το μοτίβο της μοίρας του θα αποκτήσει θετική ενδυμασία. Δυστυχώς όχι. Γιατί μπορεί το 1998 να ερωτεύτηκαν παράφορα με την ηθοποιό Jennifer Syme, μπορεί να παντρεύτηκαν μέσα σε ένα χρόνο και να είχαν την ευτυχία να συλλάβουν παιδί άμεσα, όμως μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

Το παιδί γεννήθηκε ένα μήνα πριν από το αναμενόμενο και πέθανε στη γέννα. Η απώλεια ενός παιδιού ή γενικά κάθε τέτοιου μεγέθους απώλεια φέρνει δύο αποτελέσματα. Ή σου δημιουργεί την ανάγκη να ενωθείς με τον άλλον στην οδύνη και την αποζητάτε μαζί ή σας κλειδώνει τόσο στο μέσα σας, ώστε θέλετε να απομακρυνθείτε από τον άλλο. Γιατί; Γιατί σας θυμίζει αυτή την οδύνη. Ο Reeves και η Syme χώρισαν στα τέλη του 2000.

Keanu Reeves

Το 2001 ήρθε ο «χωρισμός» της Syme από την ζωή. Καθώς επέστρεφε από ένα πάρτι, το αμάξι της ανετράπη, εκείνη εκτοξεύτηκε και πέθανε ακαριαία. Δεν πιστεύω ότι θα υπήρχε κανείς που να είχε βιώσει τις απώλειες του Reeves και θα πάλευε να ζει. Η συνέπεια βέβαια ήταν να πάψει να προσμένει βαθύ δέσιμο με τους ανθρώπους και δη στο ερωτικό κομμάτι. Η σχέση του με την Diane Keaton ήταν μια σχέση στοργής ως επί το πλείστον.
Μπορούν τα πράγματα να χειροτερέψουν; Μπορούν. Με την θλίψη για τις δύο απώλειες να είναι πολύ νωπή, ο Keanu μαθαίνει ότι η αδερφή του Kim πάσχει από λευχαιμία. Το 2002 η λευχαιμία ήταν μια ασθένεια με τρομακτικά μεγάλο ποσοστό θανάτου. Όχι τόσο για το πόσο ανίατη είναι, αλλά γιατί η θεραπεία της κόστιζε πολλά περισσότερα χρήματα.

Η ηλιαχτίδα σε αυτή τη διαρκή συννεφιά για τον ηθοποιό ήταν ότι το Matrix αποτέλεσε μια τεράστια εμπορική επιτυχία και του απέφερε τόσα πολλά λεφτά, ώστε δεν χρειάστηκε να σκεφτεί στιγμή που θα τα διαθέσει. Βάλτε σε αυτό ότι από τα 114 εκατομμύρια δώρισε τα 80 στο επιτελείο των ταινιών και αυτομάτως έχουμε έναν άνθρωπο που καταργεί μόνος του την ιδιότητα του ηθοποιού. Που δεν μας επιτρέπει να τον δούμε-κρίνουμε έτσι.

Η αδερφή του είναι ακόμα ζωντανή, χωρίς να έχει γλυτώσει απ΄αυτό. Είναι όμως εδώ. Δείχνει τρομερή αντοχή και διανύει σήμερα το 52ο έτος της. Ίσως εκείνη να αποτελέσει την απαρχή για τον θετικό Νόμο του Μέρφι στη ζωή του Keanu.

Το σίγουρο είναι ένα. Ο στενοχωρημένος Reeves, που κάθεται μόνος στο παγκάκι και τρώει το μπέιγκελ του, δεν πούλησε ποτέ κάποια σπουδαιότητα στην ερμηνευτική του πορεία. Έκανε απλά τις ταινίες και ό,τι άλλο για να χρηματοδοτεί οργανισμούς που αφορούν σε ανίατες ασθένειες και να στηρίζει την οικογένεια του. Γι΄αυτό ας δούμε λίγο διαφορετικά το πως κρίνουμε κάποιους ανθρώπους!

Πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

  'Έφυγε ο Τζίμης Πανούσης

Έφυγε απο τη ζωή σε ηλικία 64 ετών ο Τζίμης Πανούσης.  Ο μουσικός υπέστη ανακοπή ενώ βρισκόταν στο σπίτι του και μεταφέρθηκε εσπευσμένα με ασθενοφόρο στον Ερυθρό Σταυρό, όπου παρά τις προσπάθειες ανάνηψης, δεν κατέστη δυνατό να επανέλθει.

Θυμίζουμε πως στις αρχές Δεκεμβρίου ο "Τζιμάκος" είχε καταρρεύσει στη σκηνή κατά τη διάρκεια της εμφάνισής του σε μαγαζί της Αθήνας και μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, όπου και νοσηλεύτηκε για λίγες ημέρες.


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του bbr ΕΔΩ
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Το μυστικό του Σωκράτη για να πετύχεις οτιδήποτε επιθυμείς

Καθώς ο Πλάτων έκανε βόλτα, ένα πρωινό με τον δάσκαλο του Σωκράτη, τον κοίταξε βαθιά στα μάτια και τον ρώτησε ποιο είναι το μυστικό για να πετύχεις οτιδήποτε.

Ο Σωκράτης δεν απάντησε και ο Πλάτων από σεβασμό δεν επίμεινε, λίγο πριν φτάσουν όμως στην πηγή στερνή για να πιουν νερό, δεν άντεξε και ξαναρώτησε…

Τότε ο δάσκαλος έσκυψε ήπιε νερό και έπιασε άγρια τον Πλάτωνα από τα μαλλιά και έβαλε το κεφάλι του βίαια μέσα στη γούρνα και λίγο πριν πνιγεί τον απελευθέρωσε ενώ εκείνος τραβήχτηκε παίρνοντας βαθιά ανάσα.

Μετά από λίγη ώρα και αφού ο Πλάτων είχε συνέλθει ο Σωκράτης είπε:
“Θα πετύχεις μόνον όταν στην επιθυμία σου βάλεις, την ίδια δύναμη που έβαλες τώρα για να ζήσεις. Οι άνθρωποι Πλάτων έχουν επιθυμίες, που αν δεν γίνουν σφοδρές επιθυμίες θα παραμείνουν μόνον φαντασιώσεις».

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Πυθέας ο Μασσαλιώτης: Ο Αρχαίος Έλληνας θαλασσοπόρος που εξερεύνησε τις Υπερβόρειες Θάλασσες.
 
Το 600 π.χ. περίπου, κοντά στις εκβολές του Ροδανού ποταμού στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται η περιοχή της Προβηγκίας στις ακτές της νότιας Γαλλίας, κατά τον Δεύτερο Ελληνικό Αποικισμό, είχε ιδρυθεί από τους Φωκαείς, μία από τις σπουδαιότερες Ελληνικές αποικίες. Αυτή ήταν η πόλη της Μασσαλίας. Η Μασσαλία σύντομα εξελίχθηκε σε ένα σημαντικό θαλάσσιο εμπορικό κέντρο. Τον 4ο αιώνα π.χ., ο έντονος εμπορικός ανταγωνισμός μεταξύ των Ελληνικών πόλεων-κρατών και των Καρχηδόνιων είχε περάσει και σε γεωπολιτικό επίπεδο. Οι Καρχηδόνιοι ήδη είχαν επεκταθεί στις βόρειες ακτές της Αφρικής από το σημερινό Μαρόκο μέχρι και την σημερινή περιοχή της δυτικής Λιβύης. Θέλοντας λοιπόν να αποκτήσουν τον πλήρη έλεγχο της Μεσογείου, κατέλαβαν το πέρασμα του Γιβραλτάρ και τις νότιες ακτές της Ιβηρικής χερσονήσου, λεηλατώντας μάλιστα και δύο αποικίες των Μασσαλιωτών στην Ιβηρική χερσόνησο, την Μαινάκη και το Ημεροσκόπειον. Επίσης είχαν καταφέρει να ελέγχουν και όλα τα περάσματα από την Κορσική μέχρι και εκείνο μεταξύ της δυτικής Σικελίας και της Τυνησίας όπου εκεί τότε βρισκόταν η πόλη της Καρχηδόνας, υποβάλλοντας έτσι την Μασσαλία σε πλήρη ναυτικό αποκλεισμό από τις υπόλοιπες Ελληνικές πόλεις.
   Η πρώτη λύση διεξόδου προς την θάλασσα που σκέφτηκαν οι Μασσαλιώτες, ήταν μέσω των ποταμών της κεντρικής Ευρώπης προς τον Ατλαντικό ωκεανό. Αλλά οι σημαντικές απώλειες που είχαν τα πλοία τους από τις ενέδρες που έστηναν εχθρικές φυλές, έκαναν τους Μασσαλιώτες να εγκαταλείψουν σύντομα την ιδέα αυτή. Η ανάγκη όμως για εύρεση θαλάσσιων εμπορικών δρόμων παρέμενε και με τον καιρό γινόταν όλο και εντονότερη. Τότε οι Μασσαλιώτες έμποροι στράφηκαν σε έναν σπουδαίο ναυτικό και γεωγράφο ο οποίος θα αναλάμβανε να βρει νέους θαλάσσιους δρόμους που θα τόνωναν και πάλι το εμπόριο της πόλης. Αυτός ήταν ο Πυθέας.


  Με δύο πλοία πεντηκόντορους και ογδόντα άνδρες για πλήρωμα, ο Πυθέας αναχώρησε το 331 π.χ. από το λιμάνι της Μασσαλίας, κατευθυνόμενος δυτικά και κατά μήκος των νότιων ακτών της Ιβηρικής χερσονήσου. Υπό τον κίνδυνο η αποστολή να δεχθεί επίθεση από τα πλοία των Καρχηδόνιων, τα δύο πλοία του Πυθέα, έπλεαν με την συνοδεία πολεμικών πλοίων μέχρι να απομακρυθούν από τις περιοχές που έλεγχαν οι Καρχηδόνιοι. Φτάνοντας στον πορθμό του Γιβραλτάρ, η νηοπομπή των Μασσαλιωτών ήρθε αντιμέτωπη με τα Καρχηδονικά πλοία που περιπολούσαν την περιοχή. Οι Μασσαλιώτες όμως, όντας καλύτεροι ναυτικοί και ναυμάχοι, έτρεψαν τα εχθρικά πλοία σε φυγή, καταλαμβάνοντας μάλιστα και δύο από αυτά. Το γεγονός αυτό, έκανε τους Καρχηδόνιους να πιστέψουν πως τα πλοία που συνόδευαν τον Πυθέα, ήταν μόλις τα πρώτα πλοία που είχαν φτάσει από μια γενικευμένη επίθεση των Μασσαλιωτών εναντίων τους. Έτσι, οι Καρχηδόνιοι στράφηκαν στην οχύρωση των πόλεων τους. Εκμεταλλευόμενος αυτήν την σύγχυση αλλά και την ανικανότητα των Καρχηδόνιων να πλέουν νύχτα, ο Πυθέας πέρασε τον Πορθμό του Γιβραλτάρ και τα πολεμικά πλοία που τον συνόδευαν επέστρεψαν στην Μασσαλία με την λεία τους. 

   Τα δύο πλοία του Πυθέα, συνέχισαν το ταξίδι τους κάνοντας τον περίπλου της Ιβηρικής χερσονήσου και περνώντας τον Βισκαϊκό κόλπο, έφτασαν στην Βρετάνη. Εκεί, ο Πυθέας,  έκανε τις πρώτες σπουδαίες για την εποχή παρατηρήσεις του. Κατέγραψε το φαινόμενο της παλίρροιας και έδωσε πρώτος την εξήγηση πως αυτό οφείλεται στις κινήσεις της Σελήνης και των ουρανίων σωμάτων. Κατέγραψε επίσης το θαλάσσιο ρεύμα της περιοχής, έτσι ώστε να το εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο κατά την συνέχεια του ταξιδιού του. Το σημαντικότερο όμως, το οποίο είχε να κάνει με την εμπορική επιτυχία της αποστολής, είναι πως εκεί βρέθηκαν αυτόχθονες που έκαναν εξόρυξη κασσιτέρου. Αν και ο Πυθέας είχε κάθε λόγο πλέον να πάρει τον δρόμο της επιστροφής, συνέχισε το ταξίδι του, πλέοντας βόρεια μέχρι που έφτασε στις ακτές της Κορνουάλης (νοτιοδυτικό άκρο της Αγγλίας).

   Στην Κορνουάλη ο Πυθέας ανακάλυψε μία ακόμα πηγή κασσιτέρου. Εξερεύνησε τα νησιά δυτικά του ακρωτηρίου τα οποία και ονόμασε Οιστρυμίδες Νήσους. Τα νησιά αυτά σήμερα είναι γνωστά ως Νησιά Σίλι (Isles of Scilly). Από την Κορνουάλη, ο Πυθέας έκανε τον περίπλου της Αλβιώνας (σημερινή Μεγάλη Βρετανία), καταγράφοντας και εξερευνώντας αρκετά μέρη του νησιού, όπως και τον ποταμό Τάμεση, αρκετούς αιώνες πριν κατοικηθεί η περιοχή που σήμερα βρίσκεται η πόλη του Λονδίνου. Φτάνοντας και πάλι στην Κορνουάλη, ο Πυθέας γίνεται ο πρώτος που καταγράφει την Μεγάλη Βρετανία ως νησί, υπολογίζοντας μάλιστα την περίμετρο της με απόκλιση μόλις 2,5 τοις εκατό από την πραγματική. 

   Από την Κορνουάλη, κατευθύνθηκε ανατολικά, πέρασε τον πορθμό του Ντόβερ φτάνοντας στις εκβολές του ποταμού Έλβα τον οποίο και εξερεύνησε αναζητώντας δίοδο προς την Μαύρη θάλασσα. Στον Έλβα, ο Πυθέας και οι άνδρες του ήρθαν σε επαφή με διάφορες φυλές ιθαγενών προσεγγίζοντας τες ειρηνικά. Ο Πυθέας, βλέποντας πως δεν μπορούσε να βρεθεί δίοδος από τον Έλβα, έπλευσε προς την Βόρεια Θάλασσα και κατευθύνθηκε προς την Βαλτική, φτάνοντας μέχρι τα νησιά Ώλαντ που βρίσκονται στις νοτιοδυτικές ακτές της Φινλανδίας. Εκεί ο Πυθέας έψαξε και πάλι για κάποια δίοδο προς την Μαύρη θάλασσα. Ψάχνοντας και εξερευνώντας μέσα σε μια πλειάδα από νησιά, ποτάμια και βάλτους που φάνταζαν χωρίς τέλος, οι άνδρες του Πυθέα, άρχισαν να εξαντλούνται. Βλέποντας πως οι προσπάθειες του δεν απέδιδαν καρπούς, αποφάσισε να συνεχίσει το ταξίδι του περνώντας στις απέναντι ακτές, εκεί που σήμερα βρίσκεται η περιοχή της Στοκχόλμης, συνεχίζοντας μέχρι τις νότιες ακτές της Νορβηγίας. Τα έντονα καιρικά φαινόμενα που συνάντησε εκεί, τον προέτρεψαν να εγκαταλείψει την περιοχή και να επιστρέψει στην Κορνουάλη. 

   Φτάνοντας και πάλι στην Κορνουάλη, συνέχισε το ταξίδι του πλέοντας αυτή την φορά βόρεια. Διέσχισε την Ιρλανδική θάλασσα και συνέχισε φτάνοντας στις Ορκάδες νήσους (σημερινά Orkney Islands) όπου εκεί ανεφοδίασε τα πλοία του. Από εκεί ο Πυθέας με τα πλοία του συνέχισε το ταξίδι του ακόμα βορειότερα, σαν να ήθελε να φτάσει στην βόρεια άκρη του κόσμου. Έφτασε σε ένα νησί που ο ίδιος ονόμασε Θούλη. Για το ποιο ήταν το νησί της Θούλης, κανείς δεν γνωρίζει. Οι εικασίες των ερευνητών ξεκινούν από τα Νησιά Φερόε και φτάνουν μέχρι και την Γροιλανδία. Συνεχίζοντας βόρεια του νησιού αυτού, ο Πυθέας γίνεται ο πρώτος που περιγράφει τους Πολικούς πάγους ως μια πυκνόρρευστη μάζα όπου εκεί κανείς δεν μπορεί να πλεύσει και πως το κυρίαρχο στοιχείο ήταν το ψύχος. Ο Πυθέας επίσης περιέγραψε για πρώτη φορά τον Μεσονύκτιο Ήλιο, κάτι που μαρτυρά πως πέρασε βόρεια του Αρκτικού Κύκλου όπου εκεί τους θερινούς μήνες ο Ήλιος δεν δύει.  

   Οι παρατηρήσεις του Πυθέα διασώθηκαν από αντιγραφές αποσπασμάτων που έκαναν μεταγενέστεροι συγγραφείς όπως ο Διόδωρος, ο Πλίνιος και ο Στράβων. Ο Στράβων μάλιστα, χρησιμοποίησε αποσπάσματα από τις παρατηρήσεις αυτές, ειρωνευόμενος και παρουσιάζοντας τες ως παράλογες, καθώς τα φαινόμενα που είχε περιγράψει ο Πυθέας ήταν ακατανόητα και πρωτοφανή για τους πολιτισμούς της Μεσογείου. Έστω και με αυτόν τον τρόπο όμως, τα κείμενα του Στράβων μας φέρνουν στο φως πολύτιμα στοιχεία για το ταξίδι του Πυθέα. Αν αναλογιστούμε την έκταση του ταξιδιού αυτού παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες που συνάντησαν ο Πυθέας και οι ναύτες του, αλλά και τις πολύτιμες πληροφορίες που άφησε ως παρακαταθήκη για τους μεταγενέστερους γεωγράφους και εξερευνητές, δικαίως το ταξίδι αυτό θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα της Ιστορίας των Ναυτικών Ανακαλύψεων, όπως και ο Πυθέας ένας από τους σπουδαιότερους θαλασσοπόρους εξερευνητές. 



Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Τι σημαίνει Έθνος; Μια συγκλονιστική απάντηση από τον καταξιωμένο ηθοποιό Γιάννη Βογιατζή

Διαβάζοντας την συνέντευξη του 88χρονου ηθοποιού μας Γιάννη Βογιατζή συγκλονίστηκα.!
Σε ερώτηση της δημοσιογράφου Μαρίας Ανδρέου: Τι σημαίνει έθνος και πώς διαμορφώνεται η εθνική συνείδηση; ο μεγάλος αυτός άνθρωπος,καλλιτέχνης και Ελληνας απάντησε:

Στο σχολείο είχαμε έναν ιταλό καθηγητή, με λατρεία στην ελληνική παιδεία, τον Κάρλο Μπρικέλι. Μας έκανε ιταλικά και μας μάθαινε να λέμε ότι στο αίμα μας ρέει αίμα ιταλικό. Τότε όλα τα παιδιά και χωρίς να συνεννοηθούμε -αυτή είναι πιο η δυνατή μου ανάμνηση, που με κάνει και κλαίω όταν θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια- φωνάζαμε:
 

«Στο αίμα μας ρέει αίμα ελληνικό»! Οι κατακτητές πιστεύουν ότι με την προπαγάνδα μπορούν να αλλάξουν οι λαοί. Η συνείδηση ενός έθνους φτιάχνεται από την κοινή γλώσσα, την ιστορία και τη γνώση του ποιος είσαι. Το κράτος δεν έχει την ίδια ισχύ με το έθνος.

Κράτος φτιάχνεις με τη μείξη πολλών εθνοτήτων. Αυτά τα κράτη συνήθως είναι σκληρά απέναντι στους πολίτες τους. Η ελευθερία δεν παρέχεται αφειδώς στις εθνότητες, για να μην μπορούν να ξεσηκωθούν και το κράτος διαλυθεί. Δεν υπάρχει ουσιαστική δημοκρατία. Ενώ στο έθνος υπάρχει ο άγραφος νόμος των εθίμων, των κοινών αγώνων και καημών, του πολιτισμού, της θρησκείας, των παρόμοιων χαρακτηριστικών.


Για αυτό είμαστε τυχεροί που ζούμε σε μια χώρα που δεν χάθηκε ποτέ το εθνικό της DNA, ακόμη και με τετρακόσια χρόνια τουρκικής σκλαβιάς.


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Simply… ο Μπεστ (Αφιέρωμα)

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έχασε έναν από τους πλέον προικισμένους «καλλιτέχνες» του, αλλά κι έναν αυτοκαταστροφικό άνθρωπο, τον Τζορτζ Μπεστ. 

Ήταν απλώς… ο Τζορτζ Μπεστ. Το ταλέντο του αρκούσε για να τον κατατάξει μεταξύ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Όμως η αγάπη του για το σεξ, το αλκοόλ και τον τζόγο ήταν η αιτία που δεν κατάφερε να φτάσει ακόμη ψηλότερα και τελικά αποτέλεσαν την αυτοκαταστροφή του.

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια ο Βορειοϊρλανδός έφευγε από τη ζωή. Μόλις στα 59 του χρόνια, αλλά χωρίς να εκπλήξει κανέναν αυτή η κατάληξη της άσωτης ζωής του.

Από το γκαράζ του σπιτιού του στο Μπέλφαστ, όπου άρχισε να κλωτσά ένα μπαλάκι του τένις μιμούμενος το ποδοσφαιρικό του είδωλο, Φέρεντς Πούσκας, μέχρι την «ανακάλυψή» του από τον κυνηγό ταλέντων της Μαν. Γιουνάιτεντ, Μπομπ Μπίσοπ, στα 15 του, δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να λάμψει το άστρο του. Η… οντισιόν από τον μεγάλο Ματ Μπάσμπι παρομοιάστηκε από τον ίδιο στην αυτοβιογραφία του με συνάντηση με το Θεό και δύο χρόνια μετά, το Μάιο του 1963 υπέγραφε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο.

Από εκεί και πέρα, όλα πήραν το δρόμο τους… μέχρι να λοξοδρομήσει. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έκανε ντεμπούτο απέναντι στη Γουέστ Μπρομ και το Δεκέμβριο άνοιξε λογαριασμό σκοράροντας απέναντι στην Μπέρνλι, συνθέτοντας σύντομα μαζί με Τσάρλτον και Λόου την περίφημη «Αγία Τριάδα» στην επίθεση της ομάδας. Ένα τέτοιο ταλέντο ήταν πολυτέλεια για τη Βόρεια Ιρλανδία, που τον κάλεσε στις τάξεις της και τον έχρισε διεθνή για πρώτη φορά απέναντι στην Ουαλία.

Σύντομα το άστρο του έλαμψε και εκτός των «στενών» για τη λάμψη του ορίων του Ηνωμένου Βασιλείου. Η νίκη με 5-1 επί της Μπενφίκα στη Λισαβόνα για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες παραστάσεις της καριέρας του, ενώ το 1968 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης και πήρε τη Χρυσή Μπάλα. Η αποχώρηση του Ματ Μπάσμπι από την τεχνική ηγεσία στοίχισε στον «εύθραυστο» ψυχολογικά Τζόρτζι, που παραδόθηκε γρήγορα στις εφήμερες απολαύσεις. Πήγαινε τελευταίος για ύπνο και… προπόνηση, η προσωπική του ζωή απασχολούσε περισσότερο από τις επιδόσεις του στον αγωνιστικό χώρο και η μπάλα ήταν εμφανές πως πλέον δεν είχε τον πρώτο ρόλο στη ζωή του. «Αν είχα γεννηθεί πιο άσχημος, ίσως ο κόσμος να μην μάθαινε ποτέ κάτι για τον Πελέ», είχε δηλώσει μεταξύ σοβαρού και αστείου…

Το 1974, αφότου έμεινε εκτός αποστολής του αγώνα με την Πλίμουθ, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Μαν. Γιουνάιτεντ. Έκτοτε δεν στέριωσε σε καμία ομάδα και μπαινόβγαινε σε κλινικές αποτοξίνωσης και στα αστυνομικά τμήματα, ενώ έκανε και φυλακή για δύο μήνες.

Ο κατήφορός του δεν είχε σταματημό και το 1998, όταν σε εξετάσεις που του έγιναν διαπιστώθηκε πως το ποσοστό αλκοόλ στο αίμα του άγγιξε το 50% (!), έφτασε ένα βήμα από την αυτοκτονία. «Είχα πει πως σε μέσα σε ένα μήνα θα έκανα τα πράγματα που ήθελα και μετά θα αυτοκτονούσα στις Μπαχάμες», αποκάλυψε το 2001, αλλά δεν το έκανε πράξη ποτέ. Φρόντισαν, όμως, να του στοιχίσουν τη ζωή τα προβλήματα υγείας που απέκτησε από τις καταχρήσεις, αφού ούτε η μεταμόσχευση ήπατος το 2002 ήταν ικανή για να τον σώσει. Η αρχή του τέλους ήταν η εισαγωγή του την 1η Οκτωβρίου του 2005 σε νοσοκομείου του Λονδίνου με οξεία πνευμονία. Ο αδυνατισμένος οργανισμός του υπέκυψε στις 25 Νοεμβρίου.






πηγή