Articles by "Προσωπικότητες"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Προσωπικότητες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Σωτήρης Τσιόδρας: Ο ευγενικός στρατηγός της υγείας

Ο γιατρός, που γεννήθηκε στο Σίδνεϊ και πήγε γυμνάσιο και λύκειο στην Κυψέλη, είναι ήρεμη δύναμη και αυθεντικός. Είναι ο άνθρωπος που έχει "μπει" στα σπίτια μας και όλοι κρεμόμαστε από τα χείλη του στις 18.00 το απόγευμα, κάθε μέρα.


Ο φαντάρος



“Θα αποφύγω να βλάψω την ηθική της κοινωνίας μου”, αναφέρεται στον όρκο του Ιπποκράτη. Ο κ. Τσιόδρας, όχι μόνο δεν τη βλάπτει, αλλά βάζει και θεμέλια για να την ανυψώσει. Με αναγκαία “μη” και “πρέπει”. Πιεστικά για τη μεσογειακή μενταλιτέ, αλλά πολύ ηθικά και φιλότιμα απέναντι στους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ευάλωτη θέση.
Μόνο ένα από τα παιδιά του 54χρονου καθηγητή δεν έκανε αυτό που ζήτησε ο πατέρας του, δεν ακολούθησε το “Μένουμε Σπίτι” κι αυτό λόγω ανωτέρας βίας. Η “μαμά πατρίδα” κάλεσε το γιο του να την υπηρετήσει στο στρατό, την ώρα που ο ίδιος ήδη διαχειριζόταν την κρίση του αδυσώπητου κορονοϊού, στην Ελλάδα.
Η αναφορά στον άνθρωπο και επιστήμονα, Σωτήρη Τσιόδρα δεν άρχισε τυχαία με τα παιδιά, τα δικά του και των υπολοίπων. Ο άοκνος και μάχιμος γιατρός στο νοσοκομείο “Αττικόν”, προσεγγίζει το τέλειο πρότυπο. Ο ενήλικος δεν αλλάζει εύκολα, δεν βελτιώνεται πάντα. Δεν τον άλλαξε καμία δύσκολη στιγμή, ούτε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Συνέχισε τα ίδια λάθη. Όμως, το παιδί δημιουργείται κι ίσως ένας έφηβος ν' αποφάσισε ότι θέλει να γίνει “Σωτήρης Τσιόδρας”. Είναι σίγουρο ότι έχει επηρεάσει έστω ένα παιδί. Χρειαζόμαστε κι άλλον Σωτήρη Τσιόδρα, ως χώρα. Κι άλλους! Ο Αρμαγεδδών ιός ας αφήσει και κάτι καλό, αν όχι ένα απολύτως κοινωνικό κράτος. Το δεύτερο επιθυμούν όλοι.

Αποκρούει όπως ο Ζοζέ Σα



Ο γιατρός, που γεννήθηκε στο Σίδνεϊ και πήγε γυμνάσιο και λύκειο στην Κυψέλη, είναι ήρεμη δύναμη και αυθεντικός. Δεν στρογγυλεύει τις γωνίες, δεν κάνει πολιτική. Έχει αναλάβει την εκπόνηση των επιχειρησιακών σχεδίων ελέγχου του κορονοϊού στη χώρα μας και το ρόλο του εκπροσώπου του υπουργείου Υγείας, γι' αυτό το διάστημα. Η ψυχραιμία του και ο ρεαλιστικός επιστημονικός λόγος του εμπνέουν ασφάλεια, όπως και το γεγονός ότι αποκρούει ατάραχος -όπως ο Ζοζέ Σα του αγαπημένου του Ολυμπιακού-, τα πολλά fake news που τρομοκρατούν ή προκαλούν εφησυχασμό. Απαντάει, συμβουλεύει και μας εξηγεί επιστημονικά τα λάθη που κάνουμε. Αλλά, δεν τον βοηθάμε όλοι. “Δεν μπορεί τα πλοία μας να έχουν εικόνα Δεκαπενταύγουστου με άπειρο κόσμο να συρρέει στα νησιά. Υποβαθμίζει όλη την προσπάθειά μας και αυξάνει τον κίνδυνο για ηλικιωμένους νησιώτες, ντόπιους κατοίκους. Δυσκολεύει την ανταπόκριση του συστήματος υγείας σε τυχόν μελλοντικά σοβαρά κρούσματα εκεί, με δυσκολία στη νοσηλεία και στη διακομιδή”, είπε απελπισμένος με τους ανυπάκουους.

Σωτήρης Τσιόδρας: Ο ευγενικός στρατηγός της υγείας
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας για τον κορονοϊό, Σωτήρης Τσιόδρας  EUROKINISSI

Επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη
Ένας ταπεινός, ψύχραιμος και σπουδαίος επιστήμονας με πολλές περγαμηνές. Λιγότερο χρόνο θα χρειαστείς να διαβάσεις αυτό το κείμενο απ' ό,τι το εντυπωσιακό βιογραφικό του, που ξεδιπλώνεται σε 27 σελίδες και εμπλουτίζεται διαρκώς. Είναι γνώστης του αντικειμένου, αλλά και της ελληνικής κατάστασης και δεν είναι υπερφίαλος. Υπηρετεί την ανθρώπινη ζωή, χωρίς διακρίσεις. Με την αρετή της αυταπάρνησης, δηλαδή τη σημαντικότερη των αρετών. Αυτή που βλέπουμε στους γιατρούς και τους νοσηλευτές της Ιταλίας, στους συναδέλφους τους στην Κίνα και τώρα στην Ελλάδα. Το έχει κάνει και ο ίδιος, όταν άλλοι δίστασαν να πλησιάσουν ύποπτο κρούσμα.
Απαιτείται θάρρος και πίστη στην επάρκεια των γνώσεών σου, για να δεχθείς να γίνεις καπετάνιος σε τέτοιο επίφοβο καράβι, όπως είναι το Εθνικό Σύστημα Υγείας -με τις πολλές ελλείψεις, έμψυχες και υλικές-, γνωρίζοντας ότι πρέπει να το κουμαντάρεις σε αχαρτογράφητα νερά με ανελέητη φουρτούνα. Να πλεύσεις κόντρα στον άγνωστο -μέχρι χθες- κορονοϊό. Κάποιος ίσως να συνυπολόγιζε ότι ρισκάρει το όνομά του και την καριέρα του, αναλαμβάνοντας το ρόλο. Όχι, όμως ο κ. Τσιόδρας, που υπακούει αταλάντευτα στις αρχές και τα ιδανικά της επιστήμης του. Αδιαμφισβήτητα -και δικαίως- είναι ο δημοφιλέστερος Έλληνας τη δεδομένη στιγμή.
Αποτελεί επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τον εμπιστεύεται και θέλει να έχει απ' ευθείας πληροφόρηση από τον καθηγητή, αυτές τις ημέρες. Χωρίς διαμεσολαβητές. Προσωπική απόφαση του Πρωθυπουργού ήταν να ενημερώνουν τους Έλληνες πολίτες, ο καθηγητής Τσιόδρας -ως ο άνθρωπος που εκπονεί τον σχεδιασμό και γνώστης του αντικειμένου- και ο ικανός στη διαχείριση κρίσεων, Νίκος Χαρδαλιάς, ο οποίος αναβαθμίστηκε υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη. Δίπλα τους είναι ο υπουργός Υγείας, Βασίλης Κικίλιας κι έκαστος “τρέχει” τις δικές του αρμοδιότητες σε αυτή την κρίση.

Σπούδασε και δίδαξε στο Harvard



Ο κλασικός, αλλά και σύγχρονος Σωτήρης Τσιόδρας που μας στέλνει μηνύματα και από το λογαριασμό του στο Twitter, διαχειρίστηκε και τη φετινή γρίπη. Θεωρείται από τους συναδέλφους του “παιδί” του επιδημιολόγου καθηγητή, Άγγελου Χατζάκη (MSc στην Επιδημιολογία από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Harvard) που ίδρυσε το Εθνικό Κέντρο Αναφοράς Ρετροϊών του Γ.Ν.Α. “Λαϊκό” (1989). “Μόνο τον Τσιόδρα θα ακούτε για τον κορονοϊό. Κανέναν άλλο! Αυτός, ξέρει τι λέει”, συμβουλεύει ο κ. Χατζάκης τους συντάκτες του υπουργείου Υγείας, προκειμένου να αποφευχθεί η παραπληροφόρηση και η σύγχυση σχετικά με τον ιό.
Αλίμονο αν δεν ήξερε ο μονίμως αριστούχος “οικογενειακός” γιατρός μας. Ο άνθρωπος που μπαίνει κάθε μέρα στο σπίτι μας πήρε το απολυτήριο του από 15ο Λύκειο της Κυψέλης με βαθμό 19 7/13. Ήταν ένα συνεσταλμένο και προσηλωμένο στους στόχους του παιδί. Εισήχθη στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων το 1984 και έπειτα από δύο χρόνια μεταγράφηκε ως αριστούχος στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας. Αποφοίτησε με “Άριστα” και έπειτα υπηρέτησε ως γιατρός στο Πεζικό στα Κέντρα Εκπαίδευσης Υγειονομικού στο Μεσολόγγι, στην Άρτα, στη Σύμη, στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού και στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών ως ειδικευόμενος παθολόγος. Άρχισε το Αγροτικό του το 1993 στο Κέντρο Υγείας του Άστρους Κυνουρίας (8 μήνες και 20 ημέρες) και το συνέχισε το 2001. Η διαδρομή έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. “Προσγειώθηκε” στη Μεσσήνη, μετά το Harvard, όπου απέκτησε τίτλο Master’s.
Εν ολίγοις, δεν ανήκει στην κατηγορία των γιατρών που συνοδεύεται με την κλισέ έκφραση: “τα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας είναι στο εξωτερικό”. Αν και θα μπορούσε να μην περπατάει στους δικούς μας δρόμους, έπειτα από τη μεταπτυχιακή του εκπαίδευση στις ΗΠΑ. Είχε τριετή κλινική εμπειρία στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο “Albert Einstein” και ήταν ο μοναδικός υποψήφιος μη Αμερικανός που έγινε δεκτός στο πρόγραμμα εξειδίκευσης στην Παθολογία - Λοιμωξιολογία στο Beth Israel Deaconess και στην Ιατρική Σχολή του Harvard (Harvard Medical School). Εκεί, εξειδικεύτηκε με υποτροφία κλινικού ερευνητή και απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα και από το τέταρτο έως και το έβδομο έτος της ειδίκευσής του στην εσωτερική παθολογία και της εξειδίκευσής του στη λοιμωξιολογία δίδασκε και σε φοιτητές. Διδακτικό έργο είχε και στο Πανεπιστήμιο Temple.

Σωτήρης Τσιόδρας: Ο ευγενικός στρατηγός της υγείας
O Σωτήρης Τσιόδρας  EUROKINISSI

Βραβευμένος για μελέτη στις ΜΕΘ



“Παράλληλα με την κλινική μου εκπαίδευση είχα τη δυνατότητα να ασχοληθώ και με την κλινική έρευνα που αφορούσε στη μελέτη της ποιότητας ζωής και άνεσης κατά τη διάρκεια της παραμονής στην μονάδα εντατικής θεραπείας με την χρήση ειδικών κλιμάκων (comfort scales). Αυτή η εργασία βραβεύτηκε από το Αμερικανικό Κολέγιο Ιατρών και παρουσιάστηκε στο Διεθνές Συνέδριο Εντατικής Θεραπείας στο Σαν Ντιέγκο τo 1997”, αναφέρει μεταξύ άλλων στο μακροσκελές βιογραφικό του και τώρα δίνει αγώνα όχι για την άνεση στις ελληνικές ΜΕΘ, αλλά για την επάρκεια του αριθμού των κλινών τους! Φυσικά, αυτό δεν είναι μόνο ελληνικό πρόβλημα. Η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ φοβάται την κατάρρευση του σύγχρονου συστήματος υγείας της Γερμανίας των 28.000 κλινών ΜΕΘ, καθώς το 80% αυτών είναι κατειλημμένο.
Ο Έλληνας καθηγητής, που είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους φοιτητές του, πριν από 15 χρόνια συμμετείχε στην οργάνωση και στο σχεδιασμό αντιμετώπισης πανδημίας γρίπης και στην ολοκλήρωση του Εθνικού σχεδίου Πανδημίας, όπως και στις τετραμελείς επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων που επιθεώρησαν χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προετοιμασία για πανδημία γρίπης σε εθνικό επίπεδο.
Εργάστηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ως ένας από τους συντονιστές στη σύνταξη του επιχειρησιακού σχεδίου του ΚΕΕΛ (σημερινό ΚΕΛΠΝΟ) για τις προβλεπόμενες δράσεις σε σχέση με την επιτήρηση των λοιμωδών νοσημάτων και ήταν ο υπεύθυνος γιατρός για το σύστημα Ολυμπιακής Συνδρομικής επιτήρησης.
Ο ευγενικός Σωτήρης Τσιόδρας μελετάει τη βυζαντινή υμνολογία και ψέλνει σε εκκλησία της Κηφισιάς, όπου διαμένει. Εξυπακούεται ότι υποστήριζε τα δεδομένα της επιστήμης του σχετικά με τη λειτουργία των εκκλησιών και την κρίσιμη ώρα τόνισε ότι ελπίζει η Εκκλησία της Ελλάδος, να λάβει την σωστή απόφαση. Τελικά, την έλαβε ο Πρωθυπουργός.
Με την εκκλησία έχει συνεργαστεί στο παρελθόν. Την περίοδο 2001 – 2002 δίδαξε δύο φορές ως προσκεκλημένος ομιλητής στην πανεπιστημιακή Θεολογική σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης για τις βιοηθικές προεκτάσεις της λοίμωξης με τον ιό του HIV και τον Νοέμβριο του 2003 στο μεταπτυχιακό σεμινάριο Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Αρχιεπισκοπής Αθηνών με θέμα “Αρχές δεοντολογίας στην άσκηση της Ιατρικής” και “ο ιατρός μπροστά στον πάσχοντα από AIDS”.
Με τις παραινέσεις του συμμετέχουμε κι εμείς σε αυτή την προσπάθεια για την αναχαίτιση της διασποράς του κορονοϊού και παράλληλα αντιμετωπίζουμε τον ιό του πανικού, αλλά και της αδιαφορίας. Κέρδισε πολλούς Έλληνες, ήδη. Κάποιοι δεν δίστασαν να πουν ότι θα ήθελαν να δουν τον δόκτωρα Τσιόδρα στην πολιτική. Δύσκολα θα τον “απαγάγουν” από την επιστήμη του.
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
22/11/1975: Όταν ο "Βάσια" ήρθε στην Ελλάδα και ξεκίνησε τα όργια!

Σαν σήμερα, 22/11/1975, πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα ο άνθρωπος που ήρθε από το κρύο και "ζέστανε" με τις απίστευτες ντρίμπλες και τα γκολ από κόρνερ τις καρδιές των φιλάθλων. Ο Βασίλης Χατζηπαναγής θα ξεκινούσε να οργιάζει με τη φανέλα του Ηρακλή.

Με την μπάλα στα πόδια μπορούσε να κάνει πράγματα εξωπραγματικά. Ένας αρτίστας, ένας χορευτής από τους λίγους. Ο χαρακτηρισμός "Νουρέγιεφ" δεν προέκυψε τυχαία. Έκανε μυθικά πράγματα, ασύλληπτα για τα ελληνικά δεδομένα και το ταλέντο του ξέφευγε από τα σύνορά μας, έστω και αν ο ίδιος ουδέποτε πήρε την απόφαση να κάνει το βήμα παραπάνω. Πάντα θα υπάρχει η απορία για το πού μπορούσε να φτάσει. Για πολλούς είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε ποτέ στην χώρα μας.


Ο λόγος βέβαια για τον τεράστιο Βασίλη Χατζηπαναγή, τον θρυλικό "Βάσια". Στην καριέρα του, δεν πήρε τα τρόπαια που αναλογούσαν στα προσόντα του, πιθανότατα δεν έπαιξε στο επίπεδο που θα μπορούσε. Αν μη τι άλλο, θα έπρεπε ίσως να δοκιμάσει την τύχη του στο εξωτερικό, αν και εκείνα τα χρόνια δεν ήταν το ίδιο εύκολο με σήμερα. Αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στον Ηρακλή (του). Ιερό τοτέμ για τον "γηραίο", σύμβολο και καμάρι του.

"Στην καριέρα μου όλα ήταν ένα λάθος. Πολλοί λένε ότι άλλοι εκμεταλλεύτηκαν το ταλέντο μου χωρίς εγώ να κερδίσω τίποτε και μάλλον έχουν δίκιο. Η καριέρα μου θα ήταν σίγουρα καλύτερη, αν δεν εμπιστευόμουν τυφλά ανθρώπους που τελικά στην πορεία απέδειξαν ότι δεν το άξιζαν", είχε πει στον Στράτο Σεφτελή στα πλαίσια του βιβλίου αφιερώματος "Οι 50 κορυφαίοι" από τις εκδόσεις του "Εθνοσπόρ". Ποτέ δεν θα μάθουμε μέχρι που μπορούσε να φτάσει, αν άνοιγε τα "φτερά" του και κυνηγούσε το ταβάνι του.

ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΛΑΟΘΑΛΑΣΣΑ ΣΤΟ ΤΡΕΝΟ

Είχε έρθει με τρένο από την Τασκένδη στην Ελλάδα, 22 Νοεμβρίου 1975. Τον περίμενε πολύς κόσμος στο σταθμό. Περίπου 3.000 φίλοι του Ηρακλή ήταν εκεί μέχρι τη 01:00, όταν και έφτασε. Ήταν αναγνωρισμένος παίκτης στη Σοβιετική Ένωση, αγωνιζόμενος στην Παχτακόρ και στην Ελλάδα ήρθε για το βήμα παραπάνω. Τον περίμενε μέχρι και η γιαγιά του, την οποία δεν είχε γνωρίσει μέχρι τότε.

Οι γονείς του, Κυριάκος και Χρύσα, ήταν Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες. Είχε μείνει άναυδος από την αποθέωση που είχε γνωρίσει. Ο κόσμος τον αγάπησε και το έδειξε με την παρουσία του στις κερκίδες του Καυτανζογλείου Σταδίου όπου λόγω των εμφανίσεών του έρχονταν και φίλαθλοι από άλλες ομάδες για να τον δουν.

Ο ίδιος με κυπριακή καταγωγή από την Άχνα της Αμμόχωστου, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τη Δυναμό Τασκένδης και το 1972 πήγε στην Παχτακόρ όπου έμεινε μέχρι το 1975. Λίγο πριν έρθει στον Ηρακλή, είχε κάνει απίθανα πράγματα στο εμφατικό 5-0 απέναντι στην Ντινάμο Κιέβου που προερχόταν από την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων και του Ευρωπαϊκού Super Cup απέναντι στην Μπάγερν Μονάχου. Σε εκείνο το ματς, ο "Βάσια" πέτυχε ένα γκολ και μοίρασε τέσσερις ασίστ, αποτελώντας μέλος αφιέρωματος του "France Football". Ο Ηρακλής αποκτούσε έναν παίκτη που θα έμελλε να γίνει το λαμπερό αστέρι του για μια 15ετία.

Έναν χρόνο μετά την έλευσή του στην Ελλάδα, κατέκτησε το πρώτο και μοναδικό του εν Ελλάδι τρόπαιο στον μυθικό τελικό Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό. Το παιχνίδι έληξε 4-4 μετά το τέλος των 120 λεπτών και η ομάδα της Θεσσαλονίκης επικράτησε στα πέναλτι. Ο "Βάσια" είχε πετύχει δυο γκολ σε εκείνο το παιχνίδι, σμπαραλιάζοντας πολλάκις με τις ντρίμπλες του την "ερυθρόλευκη" άμυνα. Εκείνο το ματς, δεν πρόκειται ποτέ να φύγει από το μυαλό του και δικαιολογημένα. Έναν τίτλο πήρε στην χώρα μας, αφού δεν έπαιξε ποτέ σε κλαμπ που μπορούσε να διεκδικήσει πρωτάθλημα.


Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΤΟΥ

Την τελευταία του επίσημη εμφάνιση με τον Ηρακλή έκανε στις 26 Οκτωβρίου 1990, την ημέρα των 36ων γενεθλίων του, στον αγώνα για το Κύπελλο UEFA με τη Βαλένθια. Όσο και αν ακούγεται παράξενο αυτή ήταν η μοναδική συμμετοχή του Χατζηπαναγή σε παιχνίδι ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Το 2003, με την ευκαιρία του εορτασμού των 50 χρόνων από την ίδρυση της UEFA, ανακηρύχθηκε κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής των τελευταίων 50 χρόνων από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία.

Το 1984 κλήθηκε και αγωνίστηκε στη Μικτή Κόσμου εναντίον της αμερικανικής ομάδας "Κόσμος Ν. Υόρκης", σε φιλανθρωπικό αγώνα που έγινε στις 22 Ιουλίου 1984 στη Νέα Υερσέη, στο Στάδιο "Τζάιαντς", ενώπιον 40.000 θεατών, από τους οποίους 15.000 Ελληνοαμερικανοί ομογενείς. Συμπαίκτες του ήταν, μεταξύ άλλων, οι: Πίτερ Σίλτον, Ζαν Μαρί Πφαφ, Ρούντι Κρολ, Φέλιξ Μάγκατ, Ούγο Σάντσες, Φιγκερόα, Φραντς Μπεκενμπάουερ, Κέβιν Κίγκαν, Μάριο Κέμπες, Ντομινίκ Ροστό και ο Θωμάς Μαύρος.

ΔΕΝ ΦΟΡΕΣΕ ΠΟΤΕ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΜΕ ΤΟ ΕΘΝΟΣΗΜΟ

Το μεγάλο όνειρό του ήταν η συμμετοχή σε επίσημα ματς με την Εθνική Ελλάδος, αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Πριν έρθει στην Ελλάδα είχε συμμετοχές στις σοβιετικές εθνικές ομάδες ελπίδων και εφήβων καθώς και στην Ολυμπιακή ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης. "Αποτελεί τη μεγαλύτερη πίκρα μου που δεν έπαιξα στην εθνική Ελλάδος που είναι ο καθρέφτης για κάθε παίκτη. Πιστεύω πια σίγουρα πως πλήρωσα κιόλας και τα πολιτικά φρονήματα του πατέρα μου που ήταν αριστερός μέχρι το τέλος της ζωής του", είχε πει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" και συνέχισε:

"Είχα πάει τόσες φορές στη Σοβιετική Ένωση για να πάρω την ελευθέρας αλλά τζίφος. Συνέχεια μου έλεγαν ότι δεν γινόταν να πάρω χαρτί για να παίξω στην Εθνική μας ομάδα, καθώς είχα αγωνιστεί στην Ολυμπιακή ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης στους αγώνες του Μόντρεαλ και είχαμε πάρει το χάλκινο μετάλλιο. Έλεγαν πως η ΔΟΕ θα ζητούσε πίσω το μετάλλιο".


 


πηγή
video1
video2

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Η ταριχευμένη καρδιά του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου
Δείτε πως μοιάζει μια καρδιά μετά από 800 χρόνια -ή τουλάχιστον να μάθετε πώς έκαναν σουβενίρ από πτώματα κατά το Μεσαίωνα.


Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο ως τον καλό τύπο που εμφανίζεται στο τέλος των ταινιών του Ρομπέν των Δασών.

Ήταν Άγγλος βασιλιάς που πέρασε πολύ λίγο χρόνο στην Αγγλία και πολέμησε πολλά χρόνια μακριά από τις αγγλικές ακτές. Το 1199, πολεμούσε εναντίον των Γάλλων, όταν χτυπήθηκε με βλήμα από μια βαλλίστρα. Δώδεκα ημέρες αργότερα πέθανε, πιθανότατα από γάγγραινα.

Διάφορα τμήματα του κορμιού του αφαιρέθηκαν από το σώμα του, κάτι που δεν είναι και τόσο παράξενο εκείνη την εποχή. Ο «διαμελισμός» ενός κορμιού, με διάφορα μέρη του σώματος να διατηρούνται και να στέλνονται σε διάφορα μέρη ή ανθρώπους ήταν κάτι το κοινό τότε.

Στην πραγματικότητα, ήταν σύμβολο πλούτου. Έδειχνε ότι κάποιος ήταν αρκετά πλούσιος και το άντεχε οικονομικά και αρκετά σημαντικός που οι άλλοι θεωρούσαν ότι αξίζει ο κόπος να κρατήσουν κάποιο κομμάτι του. Η καρδιά του Ριχάρδου ταριχεύθηκε, μπήκε σε ένα κουτί και αποθηκεύτηκε σε έναν καθεδρικό ναό στην πόλη Ρουέν της Γαλλίας.

Η ταριχευμένη καρδιά του Ριχάρδου του ΛεοντόκαρδουΣτην φωτογραφία βλέπουμε το κουτί που περιέχει την ταριχευμένη καρδιά του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου.

Τα χρόνια πέρασαν, η καρδιά χάθηκε και ο καθεδρικός ναός ερειπώθηκε, όταν ένας ιστορικός την ανακάλυψε ξανά το 1838. Το 2013, οι επιστήμονες την ανέλυσαν. Ενδιαφέρονταν περισσότερο για τη διαδικασία της ταρίχευσης παρά για την καρδιά, η οποία εκείνη την εποχή ήταν μια «καφέ-υπόλευκη σκόνη».

Αυτό που βρήκαν οι επιστήμονες ήταν ότι η καρδιά ήταν σκόνη και ένας συνδυασμός φυτικών και ορυκτών υλικών.

Η ταριχευμένη καρδιά του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου

Κάποιο από το φυτικό υλικό ήταν πιθανώς μόλυνση από τον αέρα. Άλλα φυτά ήταν πιο πιθανό να είχαν εφαρμοστεί σκόπιμα -όπως η μυρτιά και το μοσχολέμονο (lime)- που προορίζονταν για να στεγνώσουν την καρδιά και να την διατηρήσουν από τα βακτηρίδια. Τελικά φαίνεται ότι τα βακτηρίδια κέρδισαν.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος
Ο μεσαιωνικός βασιλιάς της Αγγλίας που εξεγέρθηκε κατά του πατέρα του


Ατρόμητος στη μάχη και με μυθική πλέον παλικαριά, ένας ήρωας του καιρού του, ο Ριχάρδος Α' ταυτίστηκε με την Γ' Σταυροφορία, την τρίτη χριστιανική απόπειρα δηλαδή της Ευρώπης να κατακτήσει τους Αγίους Τόπους «απελευθερώνοντάς» τους από τους Σαρακηνούς.

Ήρωας για κάποιους και από τις μεγαλύτερες μορφές της μεσαιωνικής Ιστορίας, στα μάτια άλλων δεν παύει να είναι άλλος ένας κατακτητής που έβαλε στο μάτι τους θησαυρούς της Ανατολής και ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να τους κατακτήσει.

Κι έτσι η ιστορική ανασυγκρότηση τον θέλει θαρραλέο πολεμιστή, ευγενή και σοφό από τη μια, άπληστο μονάρχη που θέλησε να λεηλατήσει τους Αγίους Τόπους από την άλλη.

Όπως κι αν έχει πάντως η ιστορική ετυμηγορία, ένα είναι σίγουρο: ο Ριχάρδος προτιμούσε χίλιες φορές να μάχεται παρά να κάθεται στον θρόνο! Γι' αυτό και εξάλλου χαρακτηρίστηκε «απών βασιλιάς», καθώς από τα 10 χρόνια που διάρκεσε η ηγεμονία του στην Αγγλία έμελλε να περάσει σε βρετανική γη μόλις 6 μήνες...


Πρώτα χρόνια

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Ο Ριχάρδος Α', βασιλιάς της Αγγλίας, γνωστός επίσης και ως Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος (Coeur de Lion), ήταν ο τρίτος γιος του βασιλιά Ερρίκου Β' και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Γεννημένος στις 8 Σεπτεμβρίου 1157, έλαβε στα 11 χρόνια της ζωής του το Δουκάτο της Ακουιτανίας, στο οποίο εγκαθιδρύθηκε επισήμως το 1172 ως δούκας. Ήταν γαλλικής καταγωγής, όπως όλη εξάλλου η βασιλική οικογένεια της Αγγλίας, και αρνήθηκε σφοδρά να μάθει τη γλώσσα του βασιλείου του, παραμένοντας ισόβια πιστός στη γαλλική.

Από τη θέση του δούκα ο νεαρός ηγέτης απόλαυσε σχετική ανεξαρτησία στη διακυβέρνηση του κρατιδίου του, κι όμως το 1173 προσχωρεί στη συνωμοσιολογική απόπειρα της μητέρας και των δύο αδερφών του (Ερρίκου του Νεότερου και Γοδεφρείδου) να ανατρέψουν τον πατέρα του από την εξουσία. Η Ακουιτανία υφίσταται την οργή του Ερρίκου Β' δύο φορές πριν δηλώσει τελικά ο 16χρονος δούκας την υποταγή στην πατρική εξουσία.

Ο Ερρίκος συγχωρεί σύντομα τον Ριχάρδο και του επιτρέπει να επιστρέψει στο δουκάτο του διατηρώντας την εξουσία. Ο νεαρός ηγέτης επιδεικνύει κατόπιν τις στρατηγικές αρετές του όταν συντρίβει τη μεγαλειώδη εξέγερση των ευγενών (1175) στα εδάφη του, επεκτείνοντας την κυριαρχία του και απαιτώντας πλούτη από τους αριστοκράτες και τους βαρόνους της γης του.

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Ο Ριχάρδος έγινε τόσο πανίσχυρος στην επικράτειά του που ο μεγαλύτερος αδερφός του και νόμιμος διάδοχος του θρόνου, Ερρίκος ο Νεότερος, τρομοκρατήθηκε, ιδιαίτερα όταν ο Ριχάρδος αρνήθηκε να δηλώσει υποταγή στον δελφίνο του θρόνου της Αγγλίας. Ο αδελφικός πόλεμος δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί και σύντομα ο Ερρίκος επιτέθηκε στην Ακουιτανία, βρίσκοντας μάλιστα πολλούς συμμάχους στα εδάφη του Ριχάρδου, ενοχλημένοι καθώς ήταν από τη σιδερένια πυγμή με την οποία κυβερνούσε ο τελευταίος το δουκάτο του.

Έπειτα από μια σειρά περιπέτειες και τον αιφνίδιο θάνατο του πρίγκιπα Ερρίκου του Νεότερου (1183), ο Ερρίκος Β' προστρέχει σε βοήθεια του γιου του Ριχάρδου, υπογράφοντας έτσι την αρχή του τέλους της ηγεμονίας του...


Βασιλιάς της Αγγλίας

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Ο Ριχάρδος, επισήμως πλέον διάδοχος του θρόνου της Αγγλίας (και της Νορμανδίας), προσκλήθηκε να παραιτηθεί από δούκας της Ακουιτανίας για χάρη του μικρότερου αδερφού του, πρίγκιπα Ιωάννη. Η πρόταση οδήγησε σε νέα εμφύλια σύρραξη και παρά το γεγονός ότι η υπόθεση τακτοποιήθηκε προσωρινά με αμοιβαίους συμβιβασμούς, ο Ριχάρδος δεν θα το άφηνε να περάσει έτσι: ζήτησε τη συνδρομή του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Β' (Νοέμβριος 1188), στον οποίο υπόσχεται πολλά από τα εδάφη που κατείχε ο πατέρας του.

Οι ενωμένες δυνάμεις Ριχάρδου-Φιλίππου συντρίβουν τα στρατεύματα του Ερρίκου λοιπόν κυνηγώντας τα λυσσαλέα και ο βασιλιάς της Αγγλίας αναγκάζεται να συναινέσει σε όλα τα αιτήματα του γιου του, ιδιαίτερα σε αυτό που τον θέλει να αναγνωρίσει τον Ριχάρδο ως τον αδιαφιλονίκητο διάδοχό του για το στέμμα.

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Πικραμένος ο Ερρίκος Β' πέθανε έπειτα από λίγους μήνες κι έτσι τον Σεπτέμβριο του 1189 ο Ριχάρδος στέφεται βασιλιάς της Αγγλίας, αθετώντας ταυτοχρόνως όχι μόνο τις εδαφικές υποσχέσεις του στον Φίλιππο Β' αλλά ακόμα και την υπόσχεση να παντρευτεί την αδελφή του, σε έναν γάμο που ήταν εξάλλου κανονισμένος από την εποχή που ο Ριχάρδος ήταν 3 ετών.


Ο Ριχάρδος σταυροφόρος


Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Η ανοιχτή σύγκρουση των δύο μοναρχών αναβλήθηκε ωστόσο για την ώρα καθώς αμφότεροι ήταν πανέτοιμοι να τηρήσουν τους όρκους της Γ' Σταυροφορίας για την απελευθέρωση της Ιερουσαλήμ. Την ώρα που οι Ριχάρδος και Φίλιππος επικρατούσαν των δυνάμεων του Ερρίκου, ο Σαλαντίν καταλάμβανε την Ιερουσαλήμ (1188) εγκαινιάζοντας έτσι τη χριστιανική υπόσχεση της Ευρώπης να «καθαρίσει» τους Αγίους Τόπους από τους μουσουλμάνους.

Ο Ριχάρδος θυσιάζει όλους τους άλλους στόχους του προς όφελος της Σταυροφορίας, με την οδύσσειά του να συγκεντρώσει τα απαραίτητα κεφάλαια και στρατεύματα να αφήνουν το στίγμα τους στη ζωή του λαού. Έβγαλε σε δημοπρασία αξιώματα και τίτλους ευγενείας, απελευθέρωσε κρατουμένους από τα μπουντρούμια του έναντι παχυλών ποσών, έθεσε βαριά φορολογία και πολλά ακόμα, στην εσπευσμένη του προσπάθεια να βρει χρηματοδότηση για τους σκοπούς του.

Κι έτσι, με 4.000 άντρες και 100 καράβια (και τον λαό σμπαράλια) ο Ριχάρδος ξεκινά για την Γ' Σταυροφορία (1191), έχοντας στο πλευρό του τον Φίλιππο Β' και τις δικές του δυνάμεις. Παρά το γεγονός ότι θα περνούσε στα εδάφη της Μέσης Ανατολής μόλις 16 μήνες, δεν θα επέστρεφε στην Αγγλία πριν από το 1194.

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Αφού κατέλαβε τη Σικελία, τη Ρόδο και την Κύπρο (και μέτρησε ισάριθμα ναυάγια), την οποία και χρησιμοποίησε ως ορμητήριο των επιθέσεών του στον Σαρακηνό Σαλαντίν, συνάντησε τους χριστιανούς πολιορκητές της Άκρα τον Ιούνιο του 1191. Η πόλη έπεσε χάρη στους τακτικισμούς και τη στρατηγική του Ριχάρδου, ο οποίος ωστόσο σε διπλωματικό επίπεδο δεν τα πήγαινε και τόσο καλά: σύντομα ξεκίνησαν οι καυγάδες του με τον Λεοπόλδο της Αυστρίας, την ίδια ώρα που η αρρώστια του Φιλίππου Β' και η βολική επιστροφή του στη Γαλλία τον αφήνει χωρίς κοντινούς συμμάχους.

Ο Ριχάρδος αναμείχθηκε επίσης και στις διαμάχες για τον θρόνο της Ιερουσαλήμ, αν και η πραγματική του έφεση ήταν στο πεδίο της μάχης: με τους γάλλους σταυροφόρους στο πλευρό του (παρά τις κακές του σχέσεις με τον βασιλιά τους), κερδίζει μια μεγαλειώδη νίκη κατά του Σαλαντίν στο Αρσούφ (1191), οδηγώντας τις χριστιανικές δυνάμεις έξω σχεδόν από τα τείχη της Ιερουσαλήμ.

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Ο στόχος της Σταυροφορίας δεν θα τελεσφορούσε ωστόσο, με τον Ριχάρδο να πληροφορείται για τη συνωμοσία που εξελισσόταν στα πάτρια εδάφη: ο Φίλιππος Β' της Γαλλίας συμμάχησε με τον μικρότερο αδερφό του, πρίγκιπα Ιωάννη, για να τον ανατρέψουν από τον θρόνο του και ο Ριχάρδος, μην έχοντας άλλη επιλογή, καταλήγει σε μια βιαστική εκεχειρία με τον Σαλαντίν και αναχωρεί εσπευσμένα για την Αγγλία (Οκτώβριος 1192).

Το μόνο που κατάφερε η Γ' Σταυροφορία ήταν την προσάρτηση μερικών παράκτιων πόλεων αλλά και την ελεύθερη πρόσβαση των χριστιανών προσκυνητών στους Αγίους Τόπους. Στη θρυλική μάλιστα τελευταία συνάντηση Ριχάρδου και Σαλαντίν τον Σεπτέμβριο του 1192, η βαθιά εκτίμηση που έτρεφε ο ένας για τον άλλο απαθανατίζεται στον διάλογό τους: «Σε 3 χρόνια θα ξαναγυρίσω να σου πάρω την Ιερουσαλήμ», του λέει ο Ριχάρδος για να πάρει την απάντηση -μετά υπόκλισης- του σαρακηνού κατακτητή: «Αν είναι να χάσω την Ιερουσαλήμ, μόνο από σένα θα ήθελα να γίνει αυτό». Οι δυο ηγέτες χώρισαν αδελφωμένοι...


Αιχμαλωσία

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Ο δρόμος της επιστροφής του όμως μόνο εύκολος δεν ήταν: δεν είχε πια μόνο τις καταιγίδες να φοβάται, όπως στην αρχή του ταξιδιού του που λίγο έλειψαν να διαλύσουν τις δυνάμεις του, καθώς τώρα ήταν και οι εχθροί του που παραμόνευαν, στους οποίους περιλαμβανόταν πια και ο Λεοπόλδος της Αυστρίας.

Υποεκτιμώντας λοιπόν τον ασφαλέστερο δρόμο, ο Ριχάρδος συλλαμβάνεται μεταμφιεσμένος στη Βιέννη (Δεκέμβριος 1192) και ρίχνεται στα μπουντρούμια του Λεοπόλδου. Και όταν η ιστορία για την αιχμαλωσία του κάνει τον γύρο της Αγγλίας, ο λαός δεν μοιάζει ακριβώς συγκλονισμένος.
Στις αρχές του 1193 ο Λεοπόλδος παραδίδει τον προβεβλημένο αιχμάλωτό του στον γερμανό αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ', τον οποίο είχε επίσης αδικήσει ο Ριχάρδος και οι δύο μονάρχες είχαν πολλά προηγούμενα. Τα βαριά λύτρα που ζήτησε από την Αγγλία ο γερμανός ηγεμόνας για την απελευθέρωση του ηγέτη των Σταυροφόρων αποστράγγισαν κυριολεκτικά τις πηγές της χώρας, με τη μητέρα του Ριχάρδου να σκαρφίζεται ένα σωρό έκτακτες φορολογίες και εισφορές για να συγκεντρωθεί το εξοντωτικό ποσό. Ήταν η πρώτη φορά μάλιστα στην Ιστορία που υιοθετήθηκε ο φόρος ακίνητης περιουσίας!

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Κι έτσι, τον Μάρτιο του 1194, ο Ριχάρδος επιστρέφει ελεύθερος στην Αγγλία, αν και η παραμονή του στα βασίλειο θα κρατούσε μόλις μερικές εβδομάδες, καθώς η εκδίκηση και οι ηπειρωτικές του βλέψεις θα τον έφερναν σύντομα σε νέα πεδία μάχης...


Τελευταίες κινήσεις και δολοφονία


Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Αφού συγχώρεσε τον μικρό του αδερφό, πρίγκιπα Ιωάννη, για τη συνωμοσία εναντίον του και τον έχρισε διάδοχό του για το αγγλικό στέμμα, δεν έδειξε την ίδια μεγαλοψυχία και για τον άλλο συνωμότη: ο Ριχάρδος αποφασίζει να τσακίσει τον Φίλιππο και να εγκαθιδρύσει τη δική του ηγεμονία στα εδάφη του τελευταίου.

Παρά το γεγονός ότι στρατιωτικά και στρατηγικά ήταν ανώτερος του Φιλίππου, αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολο για τον ίδιο να συγκεντρώνει κονδύλια και στρατεύματα για τη μάχη με τους Γάλλους. Κι ενώ προσαρτούσε συνεχώς γαλλικές πόλεις στα εδάφη του, η έλλειψη στρατηγικών συμμαχιών και οι οικονομικές περιπέτειες τον έφεραν πολλές φορές στο χείλος του γκρεμού.

Ο Ριχάρδος δεν θα ζούσε όμως για να δει τη νέα του εκστρατεία να ευοδώνεται, καθώς το 1199 η μοίρα θα πάρει τον πρώτο λόγο: όταν άκουσε λοιπόν για έναν τεράστιο θησαυρό που ξέθαψε χωρικός της Λιμόζ και αρνήθηκε να του τον παραδώσει -ως όφειλε- ο υποκόμης της πόλης, ο Ριχάρδος οδηγεί τα στρατεύματά του κατά του αριστοκράτη. Πολιόρκησε λοιπόν το κάστρο και το κατέλαβε, αν και για τον ίδιο αυτό θα ήταν το τέλος: λαβώθηκε από βέλος και η πλημμελής φροντίδα του τραύματος οδήγησε στον θάνατό του. Το ημερολόγιο έγραφε 6 Απριλίου 1199.

Ο σταυροφόρος Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος

Ο αγαπημένος βασιλιάς των τροβαδούρων της Ευρώπης αλλά και των θεατρικών συγγραφέων της εποχής, ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της ισχυρής βασιλικής γενιάς του, έμεινε ήρωας της Αγγλίας (παρά τη γαλλική καταγωγή του) και ταυτοχρόνως γνωστός για τους υπέροχους λυρικούς στίχους που έγραψε.

Πιστή ενσάρκωση της ιπποτικής υπεροχής, είναι αλήθεια ότι οι θρύλοι αριστείας συσκοτίζουν την πολλές φορές ζοφερή προσωπικότητά του. Η κληρονομιά του κηλιδώνεται από αναρίθμητες πράξεις αχρείαστης σκληρότητας, την -παροιμιωδώς- ακυβέρνητη οργή του, την παντελή αδιαφορία του για την ευημερία του λαού αλλά και τη σφαγή φυσικά των 2.000 σαρακηνών αιχμαλώτων πολέμου κατά την Γ' Σταυροφορία.


Αυτός ήταν όμως ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, ο ατρόμητος στρατιώτης και οξύνους στρατηγός που ένιωθε ευτυχής μόνο όταν πολεμούσε...

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Λιούις Χάμιλτον: Άλλαξε οδηγικό στυλ και έγινε ο Νο1 πιλότος

Ο Λιούις Χάμιλτον είχε παραδεχθεί πως "ο εαυτός μου του 2007 δεν θα είχε καμία αναθεματισμένη ελπίδα να κερδίσει το πρωτάθλημα του 2018 και σκεφτείτε ότι ήταν ήδη πολύ γρήγορος". Το οδηγικό του στυλ άλλαξε και μπήκε στη λίστα με τους πολύ μεγάλους της Formula 1.



Η πίστα του Μάνυ Κουρ είναι χαμένη στο ανάγλυφο μιας απέραντης κιτρινοπράσινης πεδιάδας, την οποία ο Λιούις Χάμιλτον, ένας ασυνήθιστος Λιούις Χάμιλτον χωρίς τατουάζ, κουρεμένος γουλί και μ’ ένα πρόσωπο σχεδόν εφηβικό, στάθηκε πίσω από ένα παράθυρο της αίθουσας συνεντεύξεων, πάνω από τα πιτς, και κοιτούσε την πεδιάδα, κι έβλεπες καθαρά ότι το μυαλό του δεν ήταν στο εκεί και στο τότε.

Φαινόταν σαν να προσπαθεί να επεξεργαστεί όλο αυτό που συνέβη στη ζωή του. Τη δόξα, κυρίως. Εκείνο το μεσημέρι, μόλις είχαν τελειώσει οι κατατακτήριες του όγδοου grand prix του, το καλοκαίρι του 2007 στη Γαλλία, κι είχε καταφέρει να τρυπώσει ανάμεσα στις Ferrari.


Λιούις Χάμιλτον: Άλλαξε οδηγικό στυλ και έγινε ο Νο1 πιλότος


Κάτω του, ένα μικρό ποτάμι ανθρώπων έρεε γαλήνια στα πιτς, δίχως την παραμικρή έγνοια στον κόσμο. Όταν ο πρώτος από τους ανθρώπους κοίταξε ψηλά στα τζάμια της αίθουσας συνεντεύξεων και ανάμεσα στο καθρέφτισμα του ήλιου στο γυαλί είδε μια σιλουέτα κάπως γνωστή, προσπάθησε να εξακριβώσει αν όντως ήταν αυτός που φανταζόταν, και άρχισαν όλοι να κοιτούν προς τα εκεί.

Ο Λιούις, τότε, έκανε κάτι που κανένας τοπ οδηγός -και φυσικά ο μελλοντικός εαυτός του- ποτέ δεν θα έκανε: πήγε πιο κοντά στο παράθυρο, αποκαλύφθηκε, και στάθηκε εκεί πέντε λεπτά χαιρετώντας και χαμογελώντας και κάνοντας απολύτως σαφές ότι η φήμη ήταν κάτι φοβερά γλυκό, σχεδόν ως ένας καινούριος αναπόδραστος εθισμός, αλλά και εντελώς αμήχανο, προς το παρόν, για εκείνον.

«Ο εαυτός μου του 2007 δεν θα είχε καμία αναθεματισμένη ελπίδα να κερδίσει το πρωτάθλημα του 2018 - και σκεφτείτε ότι ήταν ήδη πολύ γρήγορος», είπε -με τα τατουάζ τώρα, και με την ξανθιά του βαμμένη φράντζα, κι απόμακρος, πια- ο Άγγλος, για το οδηγικό και τεχνικό βάθος στο οποίο έπρεπε να κατεβεί ώστε να κερδίσει τον Σεμπάστιαν Φέτελ και τη Ferrari για το πρωτάθλημα του 2018. «Ήταν δύσκολα, το 2007, αλλά κοιτώντας πίσω, σήμερα, εκτιμώ πολύ εκείνη τη χρονιά, αλλά εύχομαι μόνο να ήξερα τότε όσα ξέρω σήμερα», συνέχισε.


Λιούις Χάμιλτον: Άλλαξε οδηγικό στυλ και έγινε ο Νο1 πιλότος


Η αγωνιστική μεταμόρφωση του Λιούις Χάμιλτον, που κορυφώθηκε το 2018, είναι τουλάχιστον ίδιου διαμετρήματος με τη μεταμόρφωση ενός αμήχανου παιδιού από το εργατικό Στίβενεϊτζ σε μια εκκεντρική mainstream κοσμική φιγούρα της μόδας από τους ίδιους ατζέντηδες με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, και έπειτα σ’ ένα είδωλο με το οποίο σχεδόν κάθε μέσος αφρο-αμερικανός νιώθει ότι μπορεί να ταυτιστεί.

Και, πέραν του ότι έγινε μόλις ο τρίτος άνθρωπος της Ιστορίας με πέντε πρωταθλήματα, δίπλα στον Χουάν Μανουέλ Φάντζιο και τον Μίκαελ Σουμάχερ, οι αρετές με τις οποίες ο Λιούις έντυσε με τα χρόνια την ωμή και ακατέργαστη ταχύτητα του 2007 είναι βγαλμένες από το απώτατο οδηγικό βάθος που μόνο πολύ λίγοι πολύ μεγάλοι οδηγοί της Ιστορίας της Formula 1 έχουν βρεθεί.

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΟΔΗΓΙΚΟ ΣΤΥΛ

Ο Λιούις μπήκε στη F1 ως ο τελευταίος μεγάλος υπερστροφικός οδηγός της - δηλαδή, με την ανάγκη μιας όχι απόλυτα σταθερής ουράς του μονοθεσίου. Καθώς οι μηχανικοί της McLaren, στις πρώτες του δοκιμές το 2006, παρατηρούσαν στην τηλεμετρία τα γλιστρήματα των πίσω τροχών της McLaren-Mercedes, ειδικά στην είσοδο της στροφής, το τελευταίο που περίμεναν ν’ ακούσουν από τον Λιούις όταν θα επέστρεφε ήταν πως η ουρά του μονοθεσίου του φάνηκε μια χαρά. Όμως, έτσι έγινε.

Τα «πλασαρίσματα» του Χάμιλτον στην είσοδο της στροφής, μετά τα βίαια φρένα σε ευθεία, ναι μεν στερούσαν λίγη από την κεκτημένη ταχύτητα, όμως ήδη στο κέντρο της στροφής ο Λιούις είχε πετύχει να τοποθετήσει το μονοθέσιο ακριβώς στη γεωμετρία που ήθελε για να πέσει νωρίτερα, και -το κυριότερο- με ευθυγραμμισμένους τροχούς, στο γκάζι και να εφορμήσει προς το apex της εξόδου. Το έκανε και ο Χουάν Πάμπλο Μοντόγια νωρίτερα, δεν ήταν κάτι καινούριο -κι ο ίδιος ο Χάμιλτον παραδέχθηκε ότι ξεσήκωσε την οδήγησή του από το ίνδαλμά του, Άιρτον Σένα-, αλλά το έκανε τέλεια.


Λιούις Χάμιλτον: Άλλαξε οδηγικό στυλ και έγινε ο Νο1 πιλότος


Όμως, παρότι το οδηγικό του στιλ δούλευε πολύ καλά λόγω της προσαρμοστικότητάς του σε διαφορετικές ρυθμίσεις ή εναλλαγές της ασφάλτου ή των θερμοκρασιών, όταν τα ελαστικά άρχισαν πια να σχεδιάζονται για να έχουν οριακό ρυθμό φθοράς, ώστε να αποτελέσουν μια ακόμα μυστηριώδη παράμετρο της νίκης, ο Χάμιλτον βρήκε τον εαυτό του σε μια προβληματική θέση.

Όπως -πιο πολύ από οπουδήποτε- φάνηκε το 2009 στην τρομερή τριπλή στροφή 8 της πίστας της Κωνσταντινούπολης, η βιαιότητα του υπερστροφικού του στιλ δεν μπορούσε πια να συμβαδίζει με τη νέα φιλοσοφία των ελαστικών, και με τις ανάγκες ειδικής διαχείρισής τους.

Η προσπάθεια του Λιούις να προσαρμοστεί σ’ αυτό δεν βοηθήθηκε καθόλου από τα περίπλοκα μονοθέσια της McLaren της εποχής, από τη δυσνόητη φύση τους και από την ελλιπή τους αεροδυναμική απόδοση - απέναντι σε μια Red Bull που χρόνο με το χρόνο με τελειότητα εκμεταλλευόταν τον διπλό διαχύτη, το φαινόμενο Coanda ή τη ροή των καυσαερίων προς το διαχύτη.

Επιπλέον, δεν βοηθήθηκε καθόλου κι από τον τρόπο που είχε επιτρέψει στην προσωπική του ζωή, στα πλοκάμια όσων σημαίνει να είσαι ένας παγκοσμίου φήμης αστέρας, να εισβάλλουν στο μυαλό του - οι μηχανικοί της McLaren συνήθιζαν να λένε κάθε φορά που μάθαιναν -ή έβλεπαν- ότι ο Λιούις είχε ένα καβγαδάκι με τη μνηστή του ότι πάλι θα είναι εξαφανισμένος για τα δυο επόμενα grand prix.

Η «τρικυμία» που συνέβαινε, αποτυπωνόταν και στα λόγια του εκείνη την εποχή, αρχές αυτής της δεκαετίας στη McLaren: «Μπορώ να έχω ένα υπερστροφικό μονοθέσιο, αν το θελήσω, αλλά μπορώ και να έχω ένα πολύ καλά ισορροπημένο μονοθέσιο. Χρειάζεσαι μια πολύ σταθερή ουρά στην είσοδο της στροφής αλλά χρειάζεσαι και πολύ σταθερό ρύγχος στη μέση της στροφής και καλή πρόσφυση. Τώρα, πια, μου αρέσει περισσότερο να έχω ένα μονοθέσιο περισσότερο υποστροφικό, αντί για υπερστροφικό όπως συνήθιζε να μου αρέσει παλιότερα».

Με το πέρασμα στη Mercedes το 2013, και υπό τον Ρος Μπρον, τότε, ο Χάμιλτον βοηθήθηκε από τη νέα του ομάδα ακριβώς με τον τρόπο που η RBR είχε βοηθήσει τον Φέτελ να προσαρμόσει κάθε πτυχή του οδηγικού του στιλ στον τρόπο εκμετάλλευσης της ροής των καυσαερίων. Το 2014, στο ξεκίνημα της εποχής των υβριδικών μονοθεσίων, ήταν ορατό ότι η αεροδυναμική υπεροχή της RBR θα έβγαινε πια εκτός θέματος, και όλα θα βασιζόταν στον τρόπο με τον οποίο οι πολύπλοκες μονάδες ισχύος των υβριδικών μονοθεσίων θα ανακτούσαν την θερμική και κινητική ενέργεια και θα τη διέθεταν εκ νέου με τη μορφή επιπλέον ισχύος.


Λιούις Χάμιλτον: Άλλαξε οδηγικό στυλ και έγινε ο Νο1 πιλότος


Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, ο Λιούις έπρεπε να αλλάξει εντελώς τη φιλοσοφία της οδήγησής του, και να την προσαρμόσει σε ένα μονοθέσιο όπου ο πίσω άξονας είχε πια έναν πολλαπλό ρόλο: της ανάκτησης της κινητικής ενέργειας, της επιτάχυνσης, της πέδησης - κι όλα αυτά υπό το αεροδυναμικό φορτίο της ουράς που προσέφερε την άντωση για τις στροφές. Σε μια τέτοια περίσταση το βίαιο υπεστροφικό στιλ του δεν είχε καμία θέση, αν ήθελε να φτάνει στην καρό σημαία έχοντας ακόμα μια έστω και ισχνή στρώση γόμας πάνω στις ζάντες του.

Παρόλα αυτά, υπήρχε κάτι στο οποίο το υπερστροφικό του στιλ τον βοήθησε πολύ: στην κατανομή του φρεναρίσματος, και στον ιδιαίτερα περίπλοκο τρόπο με τον οποίο αυτή διαμοιραζόταν από τους εμπρός στους πίσω τροχούς, όταν ο πίσω άξονας ολοκλήρωνε την ανάκτηση της κινητικής ενέργειας - και ο οποίος έτεινε να αποσταθεροποιεί τον πίσω άξονα. Ο Λιούις δεν είχε κανένα πρόβλημα με κάτι τέτοιο.

«Κάτι βρήκα το καλοκαίρι», είπε στο τέλος του 2014 στο Άμπου Ντάμπι, «αλλά δεν πρόκειται να σας πω τι είναι». Ό,τι και να ήταν, έφερε τη Mercedes στα μέτρα του, και τον δεύτερό του τίτλο στα χέρια του. Όμως, παρότι ο Χάμιλτον είχε κάνει σαφή πρόοδο στο κομμάτι της τεχνικής κατανόησης της δουλειάς που ερχόταν μαζί με την αγωνιστική οδήγηση, ακόμα δεν είχε πετύχει αυτό που πέτυχε το 2018.

Κι αυτό φάνηκε από το 2017, που δυσκολευόταν συχνά να βρει λύσεις για το στήσιμο μιας Mercedes που ο ίδιος της απέδωσε το επίθετο «ντίβα» - με αποκορύφωμα, ίσως, στη Σουζούκα που παραδέχθηκε ότι θα τα είχε θαλασσώσει με τις ρυθμίσεις αν δεν είχε βρέξει στα Ελεύθερα! Και ήταν η απόδοση της W08, κι η ελλιπής Ferrari, εκείνη που τον βοήθησε προς έναν τέταρτο παγκόσμιο τίτλο που ήρθε εξίσου εύκολα με το πρωτάθλημα του 2015, για το οποίο κάπως δηκτικά ο Μάριο Αντρέτι είχε πει πως «μόνο όταν πασχίζεις για κάτι, και γνωρίζεις εμπόδια και δυσκολίες, και τα υπερνικάς, είναι που επέρχεται η αληθινή αίσθηση του θριάμβου».

2018: ΕΙΣ ΒΑΘΟΣ

Με βάση όσα εξελίχθηκαν το 2018, ο προπάτορας του αμερικανικού μότορσπορ δεν θα μπορούσε να πει το ίδιο - διότι η Ferrari SF71H ήταν το πρώτο μονοθέσιο στην υβριδική πενταετία της F1 που κατάφερε να χτίσει μια σοβαρή και ανταγωνιστική απειλή απέναντι στη Mercedes. Κι η εξέλιξη στη διάρκεια της χρονιάς των δύο μονοθεσίων, του cavallino και της W08, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν αρκετή για να χαρίσει στον Λιούις ένα σαφώς ανώτερο μονοθέσιο, που θα έκανε τη ζωή του εύκολη. Το αντίθετο, μάλιστα: για παράδειγμα, στη μεγάλη –και ιδιαίτερα αποδοτική- αεροδυναμική αναβάθμιση που παρουσίασε η Mercedes στο Σπα, στο τέλος του καλοκαιριού, η Ferrari απάντησε με μια ακόμα μεγαλύτερη!

Ήταν ο Χάμιλτον, πια, που έπρεπε να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Και έπρεπε να το κάνει ψάχνοντας τη ρύθμιση του μονοθεσίου και την οδηγική του απόδοση σε τέτοια βάθη που ποτέ δεν είχε χρειαστεί, ή δεν είχε την εμπειρία, να κατέβει. Διότι συχνά και πυκνά μπορεί να το πετύχαινε, αλλά πλέον λοταρίες σαν της Σουζούκα του 2017 δεν υπήρχε περιθώριο να υπάρξουν - κάθε άλλο, έπρεπε η Mercedes κι ο Λιούις να βρουν τρόπους να κερδίσουν ακόμα και σε μη ευνοϊκά για το μονοθέσιό τους σιρκουί, όπως της Σιγκαπούρης ή της Μόντσα, και να μην έχουν κανένα μπλακ-άουτ στη διαχείριση των ελαστικών - όπως στην αρχή της χρονιάς.


 Λιούις Χάμιλτον: Άλλαξε οδηγικό στυλ και έγινε ο Νο1 πιλότος


«Η πνευματική πλευρά ήταν η σημαντικότερη», εξήγησε ο Λιούις. «Η Ferrari ήταν τόσο δυνατή σε κάποιες στιγμές φέτος. Συνήθως, αυτό που συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι να πιέζεις περισσότερο από όσο πρέπει, να οδηγείς με υπερβολή. Ένα από τα καλά στοιχεία μου είναι ότι μπορώ να οδηγώ με υπερβολή, αλλά όχι πέραν του σημείου που να γίνεται επιζήμιο. Ελεγχόμενα». Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύεται κανείς να θυμηθεί ένα σοβαρό λάθος του Χάμιλτον, φέτος.

«Η πειθαρχία είναι κλειδί σε μεγάλο βαθμό, και η επιμέλεια - πώς μελετάς και προετοιμάζεσαι για τον αγώνα. Αυτό πάντα το έκανα, όμως υπάρχουν 100 βιβλία να διαβάσεις και πρέπει να ξέρεις ποια - γιατί δεν μπορείς να τα διαβάσεις όλα, μόνο αυτά απ’ τα οποία έχεις να καρπωθείς. Από αυτό έρχεται η εμπειρία. Ειδικά για τον αγώνα, όπως της Μόντσα, η εμπειρία είναι να γνωρίζεις πότε να πιέσεις και πώς να μην πιέζεις. Δεν κερδίζονται όλα στην πρώτη ή στη δεύτερη στροφή. Πάντα σκέφτεσαι λίγο πιο μακριά, παίρνοντας όμως και το μέγιστο από τη στιγμή».

Σύμφωνα με τον πρώην τεχνικό διευθυντή της Mercedes F1, Πάντι Λόου, το φετινό αγωνιστικό πρόσωπο που έδειξε ο Λιούις πήγασε ακριβώς από τις συνθήκες πίεσης που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει: «Οι ελάχιστες φορές που δεν αποδίδει καλά είναι όταν δεν νιώθει πίεση. Υπό πίεση μπορεί να είναι τρομακτικός, κι αδύνατον να νικηθεί. Όταν δεν έχει πίεση, εμφανίζει περιστασιακή έλλειψη συγκέντρωσης», είπε ο Βρετανός.

Και ο Λιούις συνέχισε: «Οι καλύτερες στιγμές μας φέτος ήταν όταν ήμασταν πίσω από τη Ferrari και τα πράγματα δεν έδειχναν καλά, αλλά καταφέρναμε να ανταποκριθούμε. Νομίζω ότι αυτό είναι κάτι για το οποίο όλη η ομάδα πρέπει να είναι περήφανη. Η δουλειά μου ήταν να προσπαθώ να παίρνω το μέγιστο από όλους. Έχει να κάνει με το πώς καταλαβαίνεις τα πράγματα ο ίδιος, πώς συνδέεσαι με τους άλλους στις συσκέψεις όταν ένας αγώνας έχει πάει κατά διαόλου, πώς ανεβάζεις την ψυχολογία τους.
Το κλειδί για εμάς φέτος ήταν ο τρόπος που το καλλιεργήσαμε αυτό, και χτίσαμε πάνω του. Αν δεν είχα φέρει τους πιο κοντινούς μου συνεργάτες στις σωστές θέσεις, δεν θα μπορούσα να είχα αντλήσει το καλύτερο από μέσα μου. Αν τα θαλασσώσουν κάπου, δεν μπορώ να ξεκλειδώσω τη δυναμική του αυτοκινήτου».


 Λιούις Χάμιλτον: Άλλαξε οδηγικό στυλ και έγινε ο Νο1 πιλότος


Ο Λιούις Χάμιλτον κέρδισε στη Σιγκαπούρη. Και κέρδισε και στη Μόντσα με την ιδιοφυή και οδηγικά επιδέξια διαχείριση των ελαστικών του - εκεί που πολλοί λένε ότι η Ferrari σε μια ταιριαστή της πίστα αντί για το πάνω χέρι για τον τίτλο, δέχθηκε το τελειωτικό χτύπημα. Όμως, ο φετινός, καλύτερος όλων των ετών Λιούις Χάμιλτον, πιο πολύ από όλες αντιπροσωπεύτηκε από μία και μόνο στιγμή - από εκείνον το γύρο της πολ ποζίσιον στη Σιγκαπούρη.

«Όταν είπα ότι ο γύρος αυτός ήταν σταλμένος από τον ουρανό, εννοούσα ότι πάντα αναζητάς την τελειότητα. Ποτέ δεν φτάνεις κοντά της, αλλά τότε έφτασα όσο κοντά της μπορούσα να φτάσω, κι ο γύρος απλά ήρθε. Ήταν απίθανο», καταλήγει ο Λιούις. «Για μένα, αυτός ήταν ένας από τους καλύτερους γύρους που έκανα ποτέ. Σκέψου τον παράδεισο, ο παράδεισος είναι ένα τέλειο μέρος και σ' αυτό το γύρο αισθάνθηκα ότι ήμουν σε ένα τέλειο μέρος. Σε ένα πανέμορφο μέρος, ένα απίστευτο συναίσθημα, ισορροπημένος και στα καλύτερά μου».

πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ιφικράτης ο Αθηναίος : Η στρατιωτική μεγαλοφυΐα των Αθηνών που νίκησε την Σπαρτιατική φάλαγγα των οπλιτών


Ο Ιφικράτης ήταν Αθηναίος στρατηγός καταγόμενος από πτωχή οικογένεια, εκ του δήμου Ραμνούντος της Αττικής. Έζησε στο πρώτο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα. Διακρίθηκε όχι μόνο για τη γενναιότητά του και την πολεμική του ικανότητα, αλλά πολύ περισσότερο, για την επιτυχή εφαρμογή στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων τακτικής και οπλισμού, τις οποίες επέβαλε ύστερα από την αποκτηθείσα εμπειρία και ανάλυση των διδαγμάτων του Πελοποννησιακού πολέμου.

Ο Ιφικράτης εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο κατά τον Κορινθιακό Πόλεμο. Διακρίθηκε αρχικά στις ναυμαχίες στο Αιγαίο που είχαν ως συνέπεια την μερική αποκατάσταση της αθηναϊκής ναυτικής ισχύος.

Έπειτα, ως διοικητής μισθοφορικού σώματος, που ο στρατηγός Κόνων οργάνωσε με περσικά χρήματα (τέλη του 393 π.Χ.), εστάλη στην συμμαχική Κόρινθο για να ενισχύσει την άμυνα τής πόλης εναντίον ενδεχόμενης επίθεσης του λακωνικού συνασπισμού. Το σώμα αυτό αποτελείτο κυρίως από ελαφρά οπλισμένους άνδρες, σε μια παραλλαγή των Θρακών πελταστών-ακοντιστών.

Οργανώθηκε, εκπαιδεύτηκε και ενεργούσε σύμφωνα με τις ιδέες και απόψεις του διοικητή του. Σύντομα οι «ιφικράτειοι» πελταστές, όπως ονομάστηκαν, θα δικαίωναν τις επιλογές του νεαρού στρατηγού. Το 392 π.Χ. μέρος των μακρών τειχών της Κορίνθου (που ένωναν την πόλη με το δυτικό λιμάνι της, Λέχαιο) κατελήφθη από τουςΣπαρτιάτες.

Λόγω της αντίστασης του Ιφικράτους η Κόρινθος παρέμεινε στα χέρια των δημοκρατικών. Το 391 π.Χ. οι εξόριστοι Κορίνθιοι ολιγαρχικοί, που είχαν καταφύγει στο Λέχαιο, προσπάθησαν να καταλάβουν την Κόρινθο αλλά ηττήθηκαν από τις δυνάμεις του Ιφικράτους. Αργότερα το ίδιο έτος, κατέλαβε το ίδιο το Λέχαιο και με ορμητήριο την πόλη αυτή επέδραμε κατά των περιοχών της Φλειούντας, Σικυώνος και Αρκαδίας.

Οι δύο πρώτες πόλεις που επιδίωξαν να αντιμετωπίσουν τους πελταστές του Ιφικράτους υπέστησαν διαδοχικά συντριπτικές ήττες, με αποτέλεσμα οι φημισμένοι Αρκάδες πολεμιστές να μην τολμήσουν να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους που ανενόχλητοι δήωσαν την χώρα τους.

Οι πελταστές είχαν ήδη αρχίσει να αποκτούν φήμη, όπως και ο αρχηγός τους, τόσο λόγω των εντυπωσιακών νικών που πέτυχαν όσο και των ελάχιστων απωλειών τους. Οι επιτυχίες αυτές αύξησαν την αθηναϊκή δύναμη και επιρροή και ακολούθως ανησύχησαν τους Σπαρτιάτες οι οποίοι αντέδρασαν πιο δυναμικά στέλνοντας τον βασιλιά τους Αγησίλαο Β΄ με στρατό και στόλο.

Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο εκστρατείες στην περιοχή της Κορίνθου κατά τα έτη 391 και 390 π.Χ. καταλαμβάνοντας αρκετές θέσεις και οικισμούς γύρω από την Κόρινθο, μεταξύ των οποίων και το Λέχαιο.

Η επικράτηση του Αγησίλαου φαινόταν αδιαμφισβήτητη και οι Βοιωτοί, σύμμαχοι των Αθηναίων, έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη. Τότε ακριβώς οι πελταστές του Ιφικράτους κατατρόπωσαν μία σπαρτιατική μόρα (στρατός) (600 άνδρες) προκαλώντας απώλειες 250 νεκρών και αγνώστου αριθμού τραυματιών (μάχη του Λεχαίου).

Η μόρα αυτή επέστρεφε από την Σικυώνα στο Λέχαιο αφού πρώτα είχε συνοδεύσει κάποιους συμπατριώτες τους, κατοίκους των Αμυκλών, που πήγαιναν στην πατρίδα τους για να συμμετάσχουν σε μια τοπική γιορτή. Ο Ιφικράτης και ο Καλλίας παρατήρησαν ότι η μόρα δεν είχε «ψιλούς», ούτε επαρκή κάλυψη ιππικού και αποφάσισαν να την προσβάλουν με τους ευκίνητους πελταστές.

Ο Καλλίας με τους οπλίτες του έμεινε κοντά στην Κόρινθο ως εφεδρεία που τελικά δεν χρειάστηκε. Οι πελταστές με αλλεπάλληλες προσβολές και υποχωρήσεις κατάφεραν να αποσυντονίσουν και να καταπονήσουν τους πιο δυσκίνητους αντιπάλους, που τελικά υποχώρησαν άτακτα προς το Λέχαιο.

Η αναπάντεχη ήττα αλλά και το μέγεθος της συμφοράς (η Σπάρτη έχασε το ένα δέκατο των πολιτών της) των μέχρι τότε αήττητων Σπαρτιατών προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μεταξύ των Λακεδαιμονίων βαθύ πένθος, κλονίζοντας σοβαρά το κύρος τής σπαρτιατικής στρατιωτικής ισχύος.

Μάλιστα, ο Αγησίλαος επιστρέφοντας στην Σπάρτη μετά το συμβάν, φρόντισε ώστε ο στρατός του να μπαίνει στις πόλεις, όπου επρόκειτο να διανυκτερεύσει, αφού νυχτώσει και να βγαίνει από αυτές όσο το δυνατόν νωρίτερα το πρωί, ενώ στην Μαντίνεια δεν διανυκτέρευσε καν, αλλά τη διέσχισε μέσα στη νύχτα για να μην δουν οι στρατιώτες του τους Μαντινείς να χαίρονται από την ήττα των Σπαρτιατών.

Οι περισσότερες από τις θέσεις που είχε καταλάβει ο Αγησίλαος ανακατελήφθησαν από τον Ιφικράτη εκτός από το Λέχαιο, αλλά σύντομα ο Ιφικράτης ανακλήθηκε στην Αθήνα καθώς κάποιες πρωτοβουλίες του δεν άρεσαν στους συμμάχους και κυρίως στους Αργείους.

Τη θέση του πήρε ο στρατηγός Χαβρίας επικεφαλής άλλου μισθοφορικού τμήματος. Το 388 π.Χ. εστάλη με οχτώ τριήρεις και 1.200 πελταστές στον Ελλήσποντο εναντίον του σπαρτιατικού στόλου και των συμμάχων του. Οι περισσότεροι των πολεμιστών του ήταν παλαίμαχοι των επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο κατά τα προηγούμενα χρόνια.

Το καλοκαίρι του ιδίου έτους κατατρόπωσε ξανά (με τέχνασμα) τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους, Αβυδινούς υπό τον Αναξίβιο ο οποίος έπεσε στη μάχη. Με τις επόμενες επιχειρήσεις στον Ελλήσποντο, φάνηκε ότι η αθηναϊκή ισχύς θα μπορούσε να αποκατασταθεί πλήρως στην περιοχή, αλλά το επόμενο έτος ο Ιφικράτης και άλλοι τέσσερις Αθηναίοι στρατηγοί παραπλανήθηκαν από τον Σπαρτιάτη Ανταλκίδα και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν (Βασίλειος ή Ανταλκίδειος ειρήνη, 387 π.Χ.).

Με την λήξη του Κορινθιακού Πολέμου, ο Ιφικράτης δεν επέστρεψε στην Αθήνα αλλά μετέβη με τους πελταστές του στη Θράκη όπου υπήρχαν πολλές ευκαιρίες πλουτισμού και διάκρισης για έναν έμπειρο στρατιωτικό ηγέτη, λόγω της αστάθειας που επικρατούσε στην περιοχή.

Αρχικά προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Σεύθη Β΄, βασιλιά του ισχυρού φύλου των Οδρυσών Θρακών και έπειτα στον διάδοχό του, Εβρύζελμι. Σύντομα όμως εγκατέλειψε τον τελευταίο και τάχθηκε με τον αντίπαλό του, Κότυ Α' (384 π.Χ.-359 π.Χ.).

Με αρχιστράτηγο τον Ιφικράτη οι δυνάμεις του Κότυος νίκησαν τον Εβρύζελμι (385 π.Χ.) και στη συνέχεια ένωσαν τους Οδρύσες Θράκες υπό το σκήπτρο του νέου βασιλιά τους, δημιουργώντας ένα ισχυρό κράτος από τον Έβρο ποταμό μέχρι την Οδησσό. Ως ανταμοιβή, ο Αθηναίος στρατηγός έλαβε μια κόρη του εργοδότη του ως σύζυγο και τις πόλεις Δρυ και Άντισσα του θρακικού βασιλείου (382 π.Χ.).

Ο Ιφικράτης δεν έμεινε πολύ στη Θράκη αλλά αναζήτησε και αλλού ευκαιρίες για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Το χειμώνα του 380/379 π.Χ. ταξίδεψε στην Αίγυπτο όπου συνέπραξε με τους Πέρσες εναντίον των επαναστατημένων Αιγυπτίων.

Αν και η Αθήνα αρχικά είχε ταχθεί με το μέρος των εξεγερθέντων, στην πορεία άλλαξε πολιτική, για να μην δυσαρεστήσει περισσότερο του Πέρσες και ανακάλεσε τον στρατηγό Χαβρία που βοηθούσε τους Αιγυπτίους. Επίσης ενέκρινε την απόφαση του Ιφικράτους κι έτσι αυτός ενεργούσε πλέον ως εντολοδόχος της πατρίδας του.

Μέχρι το 373 π.Χ. υπηρέτησε στο μέτωπο αυτό ως αρχηγός των μισθοφόρων (12.000 – 20.000), συμβάλλοντας σε σημαντικό βαθμό στον περιορισμό των επαναστατών. Όμως παρά τις επιτυχίες του, ήρθε σε ρήξη με τον Φαρνάβαζο, αρχηγό των περσικών στρατευμάτων, και για να μην χρεωθεί την αποτυχία των επιχειρήσεων, έφυγε κρυφά και επέστρεψε στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ στην μητροπολιτική Ελλάδα μαίνονταν οι εμφύλιες συγκρούσεις χωρίς κάποια παράταξη να μπορέσει να πάρει ουσιαστικό προβάδισμα. Η ισχύς της Σπάρτης, που μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη φαινόταν αδιαμφισβήτητη, δέχτηκε ανεπανόρθωτα πλήγματα με την ανεξαρτητοποίηση και την άνοδο της Θήβας (378 π.Χ.) και την ίδρυση της Β΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας (377 π.Χ.). Το 375 π.Χ. συνήφθη για πολλοστή φορά ειρήνη, η οποία σύντομα παραβιάστηκε και από τις δυο πλευρές.

Το 373 ο αθηναϊκός δήμος ανέθεσε στον στρατηγό Τιμόθεο την προστασία και ενίσχυση των συμμάχων τους στο Ιόνιο. Δεν διέθεσε όμως τα ανάλογα οικονομικά μέσα στον στρατηγό με συνέπεια αυτός να κωλυσιεργεί προσπαθώντας να βρει τους απαραίτητους πόρους.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τιμοθέου, Ιφικράτης (που μόλις είχε επιστρέψει μετά την πολυετή απουσία του) και Καλλίστρατος εκμεταλλεύτηκαν την δυσφορία των Αθηναίων και πέτυχαν την καθαίρεση του Τιμοθέου αναλαμβάνοντας οι ίδιοι την αρχηγία της εκστρατείας.

Ο Ιφικράτης και ο Καλλίστρατος ήταν πλέον οι ισχυρότεροι άνδρες του «κλεινού άστεως» κι έτσι ο Ιφικράτης επιδόθηκε με ζήλο στην οργάνωση της εκστρατείας στο Ιόνιο. Συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό πλοίων (70) και κατευθύνθηκε χωρίς καθυστέρηση προς την Κέρκυρα, η οποία πολιορκούνταν από τον Σπαρτιάτη Μνάσιππο.

Κατά τη διάρκεια του περίπλου της Πελοποννήσου υπέβαλε τα πληρώματά του σε εντατικές ασκήσεις, π.χ. ελιγμούς, ασκήσεις ταχύτητας κ.λπ. Με τον τρόπο αυτό επέτυχε την συνεχή εγρήγορση και ετοιμότητα αλλά και επιπλέον εκπαίδευση των ναυτών του χωρίς να καθυστερήσει.

Εν τω μεταξύ ο Μνάσιππος σκοτώθηκε στις συγκρούσεις έξω από την πολιορκούμενη Κέρκυρα και ο στρατός του επιβιβάστηκε όπως-όπως στα πλοία και έφυγε. Όταν ο Ιφικράτης έφτασε στην Κέρκυρα έμαθε ότι πλησίαζε στόλος των Συρακουσίων προς ενίσχυσιν των Σπαρτιατών.

Αφού μελέτησε καλά την περιοχή ο Αθηναίος στρατηγός κατάφερε να αιχμαλωτίσει το σύνολο των εχθρικών πλοίων. Στα πλοία αυτά ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος είχε φορτώσει και πλούσια αναθήματα για τα ιερά των Δελφών και της Ολυμπίας.

Ο Ιφικράτης αφαίρεσε τα αναθήματα και εισέπραξε 60 τάλαντα από την εκποίησή τους, με το οποίο πλήρωσε μέρος των εξόδων της εκστρατείας. Επίσης φορολόγησε τις πόλεις της Κεφαλονιάς, την οποία είχε κυριεύσει κατά τον πλου προς την Κέρκυρα, ενώ επέβαλε στους ναύτες του υποχρεωτική επ’ αμοιβή εργασία στους αγρούς των Κερκυραίων καθώς δεν είχε αρκετά χρήματα για την καταβολή των μισθών. Παράλληλα, αποβιβάστηκε με τους πελταστές του στην Ακαρνανία και βοήθησε τις εκεί συμμαχικές πόλεις.

Ο στόλος του τώρα αριθμούσε 90 πλοία αφού είχε ενωθεί μαζί του και ο στόλος των Κερκυραίων. Όμως τα έξοδα ήταν μεγάλα και ο Ιφικράτης έθεσε στην Εκκλησία του Δήμου το δίλημμα είτε να βρει πόρους για τη συνέχιση των επιχειρήσεων είτα να κλείσει ειρήνη με την Σπάρτη. Η Αθήνα επέλεξε την δεύτερη λύση.

Ήθελε να διατηρήσει τα κέρδη που είχε αποκομίσει μέχρι στιγμής, ενώ ανησυχούσε για την αυξανόμενη δύναμη των Θηβαίων οι οποίοι συμμετέχοντας μόνον περιστασιακά στις συγκρούσεις ήταν οι ουσιαστικώς κερδισμένοι.

Με την υπογραφή της ειρήνης, ο Ιφικράτης ανακλήθηκε από το Ιόνιο (371 π.Χ.). Η Αθήνα και η Σπάρτη θεωρώντας πλέον ως κοινό κίνδυνο τη Θήβα ανέπτυξαν στενές σχέσεις. Το ίδιο έγινε η μάχη των Λεύκτρων στην οποία ο θηβαϊκός στρατός υπό τον Επαμεινώνδα συνέτριψε του Λακεδαιμονίους και τους συμμάχους τους. Έπειτα εξεστράτευσε στην Πελοπόννησο όπου αποδυνάμωσε περαιτέρω τους Σπαρτιάτες. Οι Αθηναίοι τότε ψήφισαν γενική επιστράτευση και έθεσαν τον Ιφικράτη επικεφαλής του στρατού.

Ο τελευταίος κατάλαβε τα περάσματα του Ισθμού με σκοπό να αποκόψει την οδό επιστροφής των Θηβαίων. Ο Επαμεινώνδας όμως κατάφερε με τέχνασμα να αποφύγει τον αθηναϊκό στρατό και να επιστρέψει στην Θήβα χωρίς απώλειες. Το 368 π.Χ. ο Ιφικράτης εστάλη στην Χαλκιδική, οι πόλεις της οποίας είχαν αποστατήσει από την Β Αθηναϊκή Συμμαχία και είχαν συμμαχήσει με την Αμφίπολη.

Ο Ιφικράτης επέκτεινε την επιρροή της Αθήνας στο Μακεδονικό βασίλειο (ήταν προσωπικός φίλος της βασίλισσας Ευρυδίκης) αλλά απέτυχε να καταλάβει την Αμφίπολη, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες.

Έτσι το 365 π.Χ. καθαιρέθηκε και την θέση του έλαβε ο πολιτικός του αντίπαλος Τιμόθεος. Δυσαρεστημένος από αυτήν την εξέλιξη ο Ιφικράτης πήγε ξανά στην Θράκη όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον βασιλιά Κότυ εναντίον της πατρίδας του. Κυρίευσε την Σηστό του Ελλήσποντου, αθηναϊκή κτήση, αλλά όταν ο Κότυς θέλησε να καταλάβει και τις υπόλοιπες αθηναϊκές κτήσεις της περιοχής, ο Ιφικράτης τον εγκατάλειψε και γύρισε στην Αθήνα, μη θέλοντας να προκαλέσει κι άλλο κακό στην πατρίδα του.

Εκεί κατάφερε να ανακτήσει την προηγούμενη πολιτική του επιρροή και θέση, παρά τις ενέργειές του στην Θράκη. Μάλιστα συμφιλιώθηκε με τον παλιό αντίζηλό του, Τιμόθεο και μαζί κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Επόμενη ενέργεια του Ιφικράτους ήταν η εκστρατεία στο Βυζάντιο μαζί με τον γιο του και τον Τιμόθεο, προς ενίσχυση του στρατηγού Χάρητα, ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον των αποστατών συμμάχων της Αθήνας.

Όμως η εκστρατεία δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, παρά τις μεγάλες δυνάμεις που κινητοποίησε η Αθήνα (120 τριήρεις, ο μεγαλύτερος στόλος μετά τη ναυμαχία των Αργινουσών). Αφού επανέφεραν στη συμμαχία κάποιες πόλεις, ο στόλος των Ιφικράτους και Τιμοθέου ενώθηκε με τις δυνάμεις του Χάρητα, κοντά στην Χίο.

Όμως λόγω θαλασσοταραχής στην περιοχή, οι Ιφικράτης και Τιμόθεος δίστασαν να εμπλακούν με τον αντίπαλο στόλο. Ο Χάρης τους κατηγόρησε ως προδότες και έσπευσε μόνος του να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ηττήθηκε. Όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, ο Χάρης κατηγόρησε τους συστρατήγους του ως προδότες. Τελικά μετά από δίκη, ο Ιφικράτης και ο γιος του Μενεσθέας αθωώθηκαν, ενώ στον Τιμόθεο επιβλήθηκε πρόστιμο (355 π.Χ.). Με τα γεγονότα αυτά, ο Ιφικράτης έχασε την πολιτική του επιρροή και οι πηγές δεν ξανακάνουν λόγο γι’ αυτόν.

Άγνωστος παραμένει και ο ακριβής χρόνος του θανάτου του. Συνήθως τοποθετείται περί το 350 π.Χ. ή λίγο αργότερα. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ιδίως δε κατά την τελευταία φάση, η πολεμική τέχνη των Ελλήνων άρχισε να αλλάζει και να απομακρύνεται από την κλασσική εικόνα της σύγκρουσης μεταξύ οπλιτικών φαλαγγών, που είχε επικρατήσει από τον 7ο π.Χ. αι.

Ο ατομικός οπλισμός, κυρίως ο αμυντικός, άρχισε να μειώνεται ενώ οι τακτικές έτειναν να γίνουν πιο πολύπλοκες και ρευστές. Ως εκ τούτου, από την εποχή αυτή κι έπειτα τα ελαφρά τμήματα, οι λεγόμενοι ψιλοί (ακοντιστές, τοξότες, σφενδονίτες κ.ά.), αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και δεν περιορίζονται απλώς σε επικουρικούς ρόλους.

Αξιοποιώντας τα διδάγματα του πολέμου αυτού, ο Ιφικράτης εισήγαγε καθοριστικές καινοτομίες στον οπλισμό των στρατιωτών, την εκπαίδευση, τις τακτικές μάχης και γενικότερα στην πολεμική τέχνη. Ειδικότερα εισήγαγε έναν νέο τύπο πεζικού, τους πελταστές.

Αρχικά οι πελταστές αποτελούσαν έναν από τους παραδοσιακούς τύπους πολεμιστή των θρακικών φυλών και ήταν γνωστοί στην Νότιο Ελλάδα, όπου υπηρετούσαν ως μισθοφόροι, αρκετά πριν την εποχή του Ιφικράτους. Οι «ιφικράτιοι» πελταστές αποτελούσαν έναν ενδιάμεσο τύπο μεταξύ των παλαιών πελταστών και των κλασσικών οπλιτών.

Συγκεκριμένα εξοπλίστηκαν με ακόντιο διπλάσιου μήκους και ξίφος μεγαλύτερου των αντίστοιχων κλασσικών, ελαφρύ θώρακα από λινό ή δέρμα, ενώ για ασπίδα υιοθετήθηκε η «πέλτη» των Θρακών ομολόγων τους, πολύ ελαφρύτερη της οπλιτικής. Επίσης οι χάλκινες περικνημίδες αντικαταστάθηκαν με δερμάτινα υποδήματα, τις περίφημες «ιφικρατίδες υποδέσεις», που ήταν ελαφρύτερα, πρακτικά και πιο εύχρηστα. Οι αλλαγές στον οπλισμό συνοδεύτηκαν από αντίστοιχες καινοτομίες σε τακτικό επίπεδο.

Οι «ιφικράτειοι» πελταστές, συγκέντρωναν στον καλύτερο δυνατό συνδυασμό τα πλεονεκτήματα τόσο των πελταστών όσο και των οπλιτών. Λόγω του βαρύτερου οπλισμού τους, υπερείχαν σαφώς των υπολοίπων ψιλών στρατευμάτων, ενώ υπό κάποιες συνθήκες μπορούσαν να αντιπαραταχθούν και σε οπλιτική φάλαγγα.

Συνήθως βέβαια απέφευγαν την άμεση επαφή με φάλαγγα, ιδίως σε πεδινές περιοχές, και ακολουθούσαν τακτικές διαδοχικών προσβολών και υπαναχωρήσεων, που συνήθως είχαν ως αποτέλεσμα τον αποσυντονισμό και τελικά την καταστροφή της αντίπαλης παράταξης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατανίκηση των Σπαρτιατών στο Λέχαιο).

Επίσης η μείωση του βαρέως οπλισμού έδινε τη δυνατότητα μεταφοράς περισσότερων προμηθειών, σε σχέση με τους οπλίτες.

Έτσι οι πελταστές μπορούσαν να πραγματοποιούν μεγαλύτερες πορείες και σε δύσβατο έδαφος, κάτι που πολλές φορές τούς έδινε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Με άλλα λόγια οι μισθοφόροι του Ιφικράτους ακολουθούσαν τακτικές καταδρομών ενώ με την ευκινησία τους, αναλάμβαναν τον ρόλο του ιππικού σε εδάφη που αυτό δεν μπορούσε να ενεργήσει.

Ο Ιφικράτης διακρίθηκε και ως διοικητής, τόσο του νέου σώματος των πελταστών που ο ίδιος δημιούργησε, όσο και κάθε σχηματισμού ή στρατεύματος που του ανατέθηκε.

Η ταραχώδης και ασταθής εποχή στην οποία έζησε και έδρασε, απαιτούσε πλέον τον επαγγελματισμό στον στρατιωτικό τομέα και ο Ιφικράτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη αυτή με αναλόγου επιπέδου υπηρεσίες.

Από τους ιστορικούς, και κυρίως από τον βιογράφο του Κορνήλιο Νέπω, χαρακτηρίζεται ως ένας από τους ευφυέστερους στρατηγούς της εποχής του, από τους οποίους μάλιστα ούτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν.

Είχε την ικανότητα να επιβάλλεται αλλά και να εμπνέει τους υφισταμένους του, ώστε τα στρατεύματά του να διακρίνονται από αυστηρή πειθαρχία και συνοχή. Τον σεβασμό των στρατιωτών του τον κέρδιζε και με το προσωπικό του παράδειγμα, καθώς ήταν ο ίδιος γενναίος, ριψοκίνδυνος και μοιραζόταν τις κακουχίες που ταλαιπωρούσαν τους άνδρες του.

Προσιτός και αυστηρός, αναλόγως των περιστάσεων, δίκαιος σε ουσιώδη ζητήματα όπως η διανομή των λαφύρων, «εργασία εξίσου σπουδαία με τη μισθοδοσία για τους στρατούς της εποχής του». Επίσης η ικανότητά του να κερδίζει τις μάχες με ελάχιστο κόστος τού εξασφάλιζε την εμπιστοσύνη των ανδρών του.

Επέβαλε συνεχή και εντατική εκγύμναση στους στρατιώτες του εκπαιδεύοντάς τους για την αντιμετώπιση διαφόρων περιπτώσεων (ενέδρες, αιφνιδιασμούς, επιθέσεις, τακτικές υποχωρήσεις κ.α.). Δεν επέτρεπε την αδράνεια, ακόμα και σε καιρό ειρήνης, πολλές φορές δε έβρισκε πρωτότυπους τρόπους για να το πετύχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πλους του αθηναϊκού στόλου προς την Κέρκυρα το 373 π.Χ..

Για να κερδίσει χρόνο αλλά και για να διατηρεί σε εγρήγορση και όσο το δυνατόν καλύτερη φυσική κατάσταση τα πληρώματα, οργάνωνε αγώνες ταχύτητας μεταξύ των πλοίων. Επίσης κατά τις απαραίτητες στάσεις για ανεφοδιασμό στην ξηρά, τα εφόδια δεν συγκεντρώνονταν ώστε να μοιραστούν δίκαια σε όλους, αλλά κάθε πλήρωμα είχε δικαίωμα να αρπάξει όσα ήθελε.

Έτσι «βραβεύονταν» πάλι οι γρηγορότεροι. Με τον τρόπο αυτό ο στόλος κάλυψε την απόσταση μέχρι την Κέρκυρα κωπηλατώντας και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Συχνά εφάρμοζε ευφυή τεχνάσματα και στρατηγήματα για να παραπλανήσει και αιφνιδιάσει τους αντιπάλους και πάντα λάμβανε αυξημένα μέτρα για να μην βρεθεί προ απροόπτου ο ίδιος. Ωστόσο, όταν το έκρινε απαραίτητο, τα τεχνάσματα στόχευαν στους υφισταμένους του, ώστε να διαλυθεί τυχόν ηττοπάθεια και να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό.

Σε μια περίπτωση που ο στρατός του υστερούσε αριθμητικά, φρόντισε να διαδοθούν στους άνδρες του φήμες περί δωροδοκίας εχθρικών τμημάτων, ώστε αυτά να αυτομολήσουν πριν την επικείμενη μάχη. Η υποτιθέμενη προδοσία όπλισε το στράτευμα του Ιφικράτη με περισσό θάρρος και πίστη στην νίκη.

Έδινε μεγάλη βαρύτητα στην ψυχολογία των εμπλεκομένων, ματαιώνοντας κάποιες φορές τη σύγκρουση την τελευταία στιγμή, αν έβλεπε ότι δεν μπορούσε να αναστρέψει την ηττοπάθεια των δικών του ή την αισιοδοξία των αντιπάλων. Γενικά προσπαθούσε να εκβιάσει προς όφελός του το αποτέλεσμα της μάχης, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο.

Αυτό άλλωστε επίτασσε και η εποχή του. Οι συγκρούσεις στον ελλαδικό χώρο ήταν πλέον συνεχείς, με αποτέλεσμα η οικονομία δυνάμεων και πόρων να είναι κεφαλαιώδους σημασίας.

Ο Ιφικράτης υπήρξε από τους κορυφαίους και ευφυέστερους στρατιωτικούς της Αρχαίας Ελλάδας, με πολυετή δράση σε διάφορα μέτωπα της ανατολικής μεσογειακής λεκάνης. Συνέλαβε και εφήρμοσε ποικίλους νεωτερισμούς, συμβάλλοντας καταλυτικά στην εξέλιξη της ελληνικής πολεμικής τέχνης.

Συχνά χαρακτηρίζεται ως ένας από τους τρεις μεγάλους στρατιωτικούς μεταρρυθμιστές του 4ου π.Χ. αι., ακολουθούμενος από τον Επαμεινώνδα και τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Πέραν όμως από το στρατιωτικό έργο, έχει να επιδείξει αξιόλογη δράση και στον πολιτικό τομέα. Για σημαντικό διάστημα κυριάρχησε στον πολιτικό στίβο της πατρίδας του, κατευθύνοντας την αθηναϊκή εξωτερική πολιτική.

Μαζί με τους άλλους συμπατριώτες του στρατηγούς κατόρθωσαν να διατηρήσουν την επιρροή της Αθήνας στα ελληνικά πράγματα, παρά το γεγονός ότι η πάλαι θαλασσοκράτειρα πόλη της Παλλάδας είχε πλέον εισέλθει οριστικά σε τροχιά πολιτικής και οικονομικής παρακμής.

Ο Αριστοτέλης του αποδίδει δύο ρητορικούς λόγους, τον «Προς Αρμόδιον» και «Υπέρ Ιφικράτους απολογία». Στους λόγους αυτούς, όπως και αλλού (Πολυαίνου) διακρίνεται η ρητορική δεινότητα και η ευστροφία του, αφού τα επιχειρήματα και οι απαντήσεις που προτάσσει σε αντιδίκους, πολιτικούς αντιπάλους ή συνομιλητές είναι συχνά ευφυείς και αποστομωτικές.

Παρόλα αυτά, ο Ιφικράτης διακρίθηκε κυρίως στο στρατιωτικό πεδίο, απ’ όπου και απέσπασε τη μεγάλη φήμη και υστεροφημία. Ανήκε στη γενιά αυτή των Ελλήνων στρατιωτικών, που ο πόλεμος αποτελούσε την κύρια ασχολία τους.

Κατείχαν την τέχνη του πολέμου σε σχεδόν επαγγελματικό επίπεδο και εκεί παρουσίαζαν εφευρετικότητα και δυναμισμό. Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο, αυτοί οι άνδρες να εγκαταλείπουν την πόλη τους όταν η επιρροή τους μειωνόταν, με σκοπό να προσφέρουν αλλού τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες και να επανέρχονται όταν μπορούσαν να έχουν πρωταρχικό λόγο.

Στον αντίποδα βρίσκονταν οι πολιτικοί που προσπαθούσαν να επηρεάζουν τις εξελίξεις και την πορεία του τόπου τους, αλλά απέφευγαν να αναλάβουν στρατιωτικά πόστα. Εν κατακλείδι, η προσωπικότητα και τα κατορθώματα του Ιφικράτους απέσπασαν το σεβασμό και την αναγνώριση τόσο των συγχρόνων του Αθηναίων όσο και μεταγενέστερων επιφανών ανδρών, Ελλήνων και μη.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο Johnny Cash τιμάται με ανδριάντα στο Καπιτώλιο

Ένας ανδριάντας του Τζόνι Κας, του θρύλου της κάντρι μουσικής, θα κοσμεί το αμερικανικό Καπιτώλιο στην Ουάσινγκτον, εκπροσωπώντας τη γενέτειρά του, την Πολιτεία Άρκανσο, η οποία αποφάσισε να αντικαταστήσει τους ανδριάντες δύο επίμαχων υποστηρικτών της ανωτερότητας της λευκής φυλής.

Κάθε αμερικανική Πολιτεία διαθέτει δύο γλυπτά μέσα στην αίθουσα των ανδριάντων ("Statuary Hall"), μια μεγάλη γκαλερί που βρίσκεται στο εσωτερικό του Καπιτωλίου, του κτηρίου όπου στεγάζεται το Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Καπιτώλιο

Οι δύο μορφές του περασμένου αιώνα που εκπροσωπούν το Άρκανσο στο Καπιτώλιο αποτέλεσαν πρόσφατα αντικείμενο έντονων επικρίσεων, μετά το αίτημα ενός κινήματος να αποσυρθούν τα σύμβολα των Συνομόσπονδων Πολιτειών, των εδαφών που υποστήριξαν τη δουλεία κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865).

Πρώην μέλος της Συνομοσπονδίας, το Άρκανσο ανακοίνωσε ότι ένας από τους δύο ανδριάντες που θα εκπροσωπούν στο εξής την πολιτεία θα είναι του Τζόνι Κας, ινδάλματος της κάντρι του οποίου τα τραγούδια, όπως τα ερμήνευσε με τη υπέροχη βαριά φωνή του, πέρασαν από γενιά σε γενιά.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ελένη Αντωνιάδου: Η ερευνήτρια της NASA που είναι ανάμεσα στους 3 σημαντικότερους νέους επιστήμονες

Η Ελένη Αντωνιάδου είναι μόνο 30 ετών, αλλά το έργο, η ειδίκευση και τα επιτεύγματα της νεαρής Ελληνίδας είναι δυσανάλογα της ηλικίας της. Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1988, έλαβε την τρίτη θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους νέους επιστήμονες στον τομέα της ιατρικής στη λίστα του Forbes πριν από λίγα χρόνια και συνεχίζει να ανεβαίνει.

Αλλά και πριν από αυτή τη διάκριση, η Ελληνίδα ερευνήτρια είχε ήδη αναγνωριστεί παγκοσμίως από την επιστημονική κοινότητα για την εμπλοκή της στην ανάπτυξη θεραπειών που περιλαμβάνουν την τεχνητή μεταμόσχευση οργάνων. Η Αντωνιάδου έχει λάβει πολλά βραβεία, ανάμεσά τους και το βραβείο NASA – ESA Outstanding Researcher 2012, αλλά και το βραβείο “50 for the Future” και έχει ψηφιστεί η «Γυναίκα της χρονιάς» το 2013 στα ετήσια βραβεία τεχνολογίας της Μ.Βρετανίας.

Η νεαρή ερευνήτρια επιλέχθηκε από τη NASA με στόχο τον έλεγχο των επιπτώσεων της ατμοσφαιρικής πίεσης στο νευρικό σύστημα των αστροναυτών, στα πλαίσια του Mars Science Laboratory, αφού τελείωσε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Illinois.

Ανέπτυξε, επίσης, την ιδέα και το επιχειρηματικό σχέδιο μιας τεχνητής τραχείας, ενώ, το 2012, προχώρησε στην ίδρυση της εταιρείας Transplants without Donors, η οποία σχεδιάζει τεχνητά όργανα με βάση βλαστοκύτταρα προερχόμενα από τον ασθενή. Η ίδρυση της Transplants without Donors ήταν, ταυτόχρονα, ένα μέτρο απέναντι στο ζήτημα του εμπορίου οργάνων.

Πιο συγκεκριμένα, είναι ερευνήτρια στους διεπιστημονικούς τομείς της Αναγεννητικής Ιατρικής, και της Βιοαστροναυτικής, με εξειδίκευση στην ανάπλαση τεχνητών οργάνων από βλαστοκύτταρα ως εναλλακτική θεραπευτική οδό για τις μεταμοσχεύσεις. Έχει εργαστεί πάνω στη δημιουργία εγκεφαλικών εμφυτευμάτων, τεχνητού δέρματος, μυών, αυτιών, νεύρων και οισοφάγου, ενώ έχει σχεδιάσει μια σειρά βιοαντιδραστήρων και εργαλείων μηχανικής ιστών καθώς επίσης έχει δημιουργήσει την πρώτη βιοτράπεζα βλαστικών κυττάρων από αμνιακό υγρό στον κόσμο.

Επίσης, έχει πραγματοποίησει πειραματικές μελέτες για την ανάπτυξη βιο-νανορομπότ ως μεταφορείς φαρμάκων για στοχευμένες καρκινικές θεραπείες καθώς και κλινικές δοκιμές για βλαστικές θεραπείες για τον καρκίνο του πνεύμονα.

Εκτός από όλα αυτά τα επιτεύγματά της, δεν κρύβει ότι όνειρό της θα ήταν να γίνει επίσης αστροναύτης και να συμβάλλει στην εξερεύνηση του διαστήματος. Τα όνειρά της μέχρι ένα βαθμό έγιναν πραγματικότητα, μικρή φορούσε μπλουζάκια με το logo της NASA, τώρα πια εργάζεται και διαπρέπει εκεί.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Σπυρίδων Ξύνδας: Ο Κερκυραίος μουσουργός  με την τεράστια συμβολή στη νεοελληνική κλασική μουσική και την μουσική παιδεία

Σπυρίδων Ξύνδας, ο Κερκυραίος μουσουργός και κιθαριστής που υπήρξε από τους πρωτεργάτες της Επτανησιακής Σχολής, με τεράστια συμβολή στην νεοελληνική κλασική μουσική και την μουσική παιδεία.

Γεννήθηκε στην πόλη της Κέρκυρας το 1814. Έμαθε τις πρώτες νότες κοντά στον συνθέτη του Εθνικού Ύμνου, Νικόλαο Χαλκιόπουλο - Μάντζαρο και συνέχισε τις σπουδές του στη Νάπολη και το Μιλάνο. Επιστρέφοντας στην Κέρκυρα το 1840 δίδαξε για περίπου 20 χρόνια στο Κερκυραϊκό Ωδείο (1841-1859) και μαζί με τον Αντώνιο Λιβεράλη ίδρυσε τη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας (12 Σεπτεμβρίου 1840).

Στην  Φιλαρμονική Εταιρεία ο Ξύνδας δίδαξε για περίπου 20 χρόνια, κυρίως θεωρητικά μαθήματα, αλλά και εκκλησιαστική μουσική.

 Το 1884 μετείχε στην κριτική Επιτροπή Διαγωνισμού σύνθεσης που προκήρυξε η Φιλαρμονική. Ο πιο διακεκριμένος μαθητής του ήταν ο συνθέτης του Ολυμπιακού Ύμνου, Σπύρος Σαμάρας.

 Η διδακτική για αυτόν ήταν ένας τρόπος για να βγάζει τα προς το ζην.

       Όπως αναφέρεται στο αρχείο και στην ιστοσελίδα της Φιλαρμονικής «Μάντζαρος» (έτος ίδρυσης 1890)………..

Tο 1888 μία ομάδα 20 περίπου φιλόμουσων νέων κερκυραίων ίδρυσε ένα κέντρο το οποίο ονόμασε ``Ψυχαγωγικόν``. Η θεατρική και μουσική κίνηση της Κέρκυρας, την χρονική εκείνη περίοδο, ήταν από τα προσφιλέστερα θέματα των συζητήσεων των νέων, όλοι οι νέοι γνώριζαν κάτι από μουσική, οι δε καλιφωνότεροι είχαν διδαχθεί φωνητική μουσική εις τον προϋπάρξαντα Σύλλογο ``Καποδίστριας``, από τους μουσικοδιδασκάλους Ξύνδα και Ρινόπουλο

  Στην κιθάρα θεωρείτο μεγάλος δεξιοτέχνης αλλά και εξαίρετος κιθαρωδός, δίνοντας συναυλίες σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας,την Κωνσταντινούπολη,την Αλεξάνδρεια,την Σμύρνη.Πρέπει να σημειώσουμε ιδιαίτερα την εμφάνισή του στην Σιένα όπου πρωτόπαιξε την «Ισπανική υποχώρηση» του Ισπανού κιθαρίστα Χάιμε Μπος ενώπιον του βασιλιά της Ιταλίας.Δώρο του βασιλιά προς αυτόν ήταν μια πολύτιμη κιθάρα.

 Το 1856 έπαιξε στο «Ξενοδοχείο της Αγγλίας» στην Αθήνα, δικά του κομμάτια προκαλώντας τον ενθουσιασμό της Ελληνικής Νεολαίας.

Αποτέλεσμα αυτού ήταν, ο δικηγόρος Ν.Πανταλέων μετά από έναν εξαιρετικό λόγο που εκφώνησε για τον συνθέτη και κιθαριστή, να του προσφέρει εκ μέρους της νεολαίας ένα περίτεχνο στεφάνι.

Κατά  το  χρόνο  παραμονής του στην Αθήνα, έδωσε μια παράσταση  μπροστά στον βασιλιά Όθωνα  και την βασίλισσα Αμαλία με  τα πιο δύσκολα κομμάτια κλασικής μουσικής.  Ήταν δε τόση η ευχαρίστηση του βασιλιά, που την επομένη  έστειλε αποστολή στον κιθαριστή, να τον ρωτήσει, αν προτιμά παράσημο ή μια στηθοβελόνα από το στήθος της βασίλισσας. Ο Ξύνδας προτίμησε το δεύτερο.

Ο Ξύνδας ήταν και εξαίρετος κιθαριστής. Έδωσε ρεσιτάλ στα μεγαλύτερα πνευματικά κέντρα του ελληνισμού (Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, Αλεξάνδρεια, Σμύρνη κ.α.), καθώς και στην Ιταλία.

Quinteto Finale - Σπυρίδων Ξύνδας
Η πρώτη σελίδα από το «Quinteto Finale» από την τρίτη πράξη της όπερας «Anna Winter», σε χειρόγραφο του συγγραφέα. Εκτίθεται στο Μουσείο Μουσικής της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κερκύρας.

Ο Σπυρίδων Ξύνδας συνέθεσε κυρίως σκηνικά έργα και τραγούδια, με εμφανείς τις επιρροές από τη μελωδικότητα του ιταλικού μελοδράματος της εποχής του. Η πιο γνωστή του όπερα είναι ο Υποψήφιος Βουλευτής, που έκανε πρεμιέρα το 1867 στο Θέατρο Σαν Τζιάκομο της Κέρκυρας. Είναι η πρώτη όπερα από Έλληνα συνθέτη πάνω σε αποκλειστικά ελληνικό λιμπρέτο, που έγραψε ο Ιωάννης Ρινόπουλος.




Το έργο, που είναι διανθισμένο με φολκλορικά στοιχεία από την επτανησιακή (και όχι μόνο), εκτυλίσσεται στο εξωαστικό περιβάλλον της Κέρκυρας, κατά τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας και θίγει τα προβλήματα του αγροτικού πληθυσμού και την ηθική υπόσταση των ντόπιων πολιτικών. Στην Αθήνα παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία το 1888 στο Θέατρο του Μπούκουρα, με αρχιμουσικό τον Ναπολέοντα Λαμπελέτ και πρωταγωνιστές τους Βασίλη Λαλαούνη, Χρήστο Στρουμπούλη και την Αικατερίνη Μποταρέλι.

Άλλες γνωστές όπερες του συνθέτη είναι οι: Άννα Κουίντερ (1855), βασισμένη στο έργο του Αλέξανδρου Δουμά Οι τρεις σωματοφύλακες, ο Κόμης Τζουλιάνο (1857), Οι δύο μνηστήρες (1877) και η ημιτελής Γαλάτεια (1895). Έγραψε πολλά τραγούδια σε ποίηση Σολωμού, Παράσχου και Βαλαωρίτη.

Ο Σπυρίδων Ξύνδας πέθανε πάμπτωχος και τυφλός στην Αθήνα στις 12 Νοεμβρίου 1896. Πολλά από τα έργα του πιστεύεται ότι χάθηκαν στο βομβαρδισμό της Κέρκυρας κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.


Έργα


Όπερες

    Anna Winter ο I tre Moschettieri | Άννα Γουίντερ ή Οι τρεις σωματοφύλακες (1855)
    Il Conte Giuliano | Ο Κόμης Ιουλιανός (1857)
    Ο Υποψήφιος [Βουλευτης] (1867)
    Ο Νεόγαμπρος (1877)
    I due pretendenti | Οι δύο απαιτητικοί (1878)
    Galatea | Γαλάτεια (1895, ημιτελής)

Τραγούδια

Έγραψε πολλά τραγούδια δημοφιλέστερα των οποίων ήταν:

    Νάνι-νάνι
    Το φιλί
    Το όνειρο