Articles by "Κινηματογράφος"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κινηματογράφος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Η περίπτωση του Keanu Reeves είναι απ΄αυτές που αντιλαμβάνεσαι ότι η μεγαλύτερη ευκολία είναι να κρίνεις από την άνεση της απόστασης και της αφάνειας τους άλλους. Να τους κρίνεις μάλιστα όχι με βάση το τι πρεσβεύουν οι ίδιοι. Αλλά με βάση τα δικά σου γούστα και τις δικές σου απαιτήσεις απ΄αυτούς. Είναι κι αυτή μια από τις δύσκολες μοίρες που πρέπει να διαχειριστούν οι διάσημοι. Ο Keanu Reeves καταδυναστεύεται από τα χαρακτηριστικά της αναγνωρισιμότητας. Ένα προνόμιο που στον ίδιο πήρε τη μορφή του προβλήματος. Μετά από περίπου 30 χρόνια καριέρας είναι ένας στενοχωρημένος τύπος που συνομιλεί με την κατάθλιψη. Άλλες φορές υπερισχύει, άλλες ηττάται.

Τα γεγονότα της ζωής του είναι τέτοια που νουθετούν όσους από εμάς σπεύδουμε με τόση ευκολία να τον αποκαλέσουμε ατάλαντο, που όλες του οι εκφράσεις είναι η εξής μία και όλα όσα του έχουν «φορέσει». Κι από τους συναδέλφους του αυτό μπορεί και να είναι κατανοητό ως ένα βαθμό. Από τον κόσμο μάλλον δεν είναι. Γιατί ο Νόμος του Μέρφι βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό στη ζωή του 53χρονου σήμερα ηθοποιού. Όχι μόνο με την έννοια ότι έδινε διαρκώς συνέχεια σε μια κάστα περιστατικών, αλλά κι επειδή διάλεξε να του τα «χαρίσει» στις πιο σκληρές και δυσβάσταχτες μορφές τους.

Η ζωή του Reeves βασίστηκε στην κλιμάκωση τους. Πρώτα ήταν ο πατέρας του που παράτησε την οικογένεια. Τη μητέρα του, τον ίδιο και τ΄αδέρφια του. Ήταν μόλις 3 ετών όταν συνέβη αυτό. Μέχρι τα 12 του είχε επαφές μαζί του, αλλά η σύλληψη του πατέρα του για διακίνηση ναρκωτικών ολοκλήρωσε έναν δεσμό που δεν φαινόταν να έχει πολλές ανάσες.

Keanu Reeves

Όσο κι αν ένα παιδί δεν αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα την θέση του πατέρα στις ψυχολογικές προεκτάσεις της ζωής του, ένα τέτοιο γεγονός σαφώς σε αλλάζει. Σε κάνει πιο σκληρό και κλειστό. Τι πιο λογικό για τον Keanu να νιώθει πως δεν κολλάει σε καμία ομάδα, σε κανένα κοινωνικό σύνολο και να αποζητά την απομόνωση. Η οικογενειακή του κατάσταση και η δυσλεξία τον έκαναν από τους πιο δύσκολους μαθητές. Αποτέλεσμα αυτού να έχει αλλάξει 4 σχολεία σε μια τριετία και συνολικά πάνω από 7. Άρα παρέες σταθερές δεν υπήρχαν ούτε ως σκέψη για εκείνον.

Το απολυτήριο δεν βρέθηκε ποτέ στα σχέδια του. Βρέθηκε η υποκριτική. Κι αυτή του έδειξε τον αδυσώπητο της χαρακτήρα από την πρώτη στιγμή. Όχι στο επαγγελματικό κομμάτι, αλλά στο διαπροσωπικό. Ο River Phoenix ήταν ο πρώτος του συνεργάτης και ο πρώτος φίλος που έκανε. Δεν πρόλαβε όμως να κλείσει τα 23 του έτη και πέθανε από υπερβολική χρήση ναρκωτικών έξω από το κλαμπ Viper, που τότε ανήκε στον Johnny Depp. Η καταμέτρηση μόλις είχε ξεκινήσει.
Όταν ήρθε το 1998 υπήρξε η αμυδρά ψευδαίσθηση ότι το μοτίβο της μοίρας του θα αποκτήσει θετική ενδυμασία. Δυστυχώς όχι. Γιατί μπορεί το 1998 να ερωτεύτηκαν παράφορα με την ηθοποιό Jennifer Syme, μπορεί να παντρεύτηκαν μέσα σε ένα χρόνο και να είχαν την ευτυχία να συλλάβουν παιδί άμεσα, όμως μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

Το παιδί γεννήθηκε ένα μήνα πριν από το αναμενόμενο και πέθανε στη γέννα. Η απώλεια ενός παιδιού ή γενικά κάθε τέτοιου μεγέθους απώλεια φέρνει δύο αποτελέσματα. Ή σου δημιουργεί την ανάγκη να ενωθείς με τον άλλον στην οδύνη και την αποζητάτε μαζί ή σας κλειδώνει τόσο στο μέσα σας, ώστε θέλετε να απομακρυνθείτε από τον άλλο. Γιατί; Γιατί σας θυμίζει αυτή την οδύνη. Ο Reeves και η Syme χώρισαν στα τέλη του 2000.

Keanu Reeves

Το 2001 ήρθε ο «χωρισμός» της Syme από την ζωή. Καθώς επέστρεφε από ένα πάρτι, το αμάξι της ανετράπη, εκείνη εκτοξεύτηκε και πέθανε ακαριαία. Δεν πιστεύω ότι θα υπήρχε κανείς που να είχε βιώσει τις απώλειες του Reeves και θα πάλευε να ζει. Η συνέπεια βέβαια ήταν να πάψει να προσμένει βαθύ δέσιμο με τους ανθρώπους και δη στο ερωτικό κομμάτι. Η σχέση του με την Diane Keaton ήταν μια σχέση στοργής ως επί το πλείστον.
Μπορούν τα πράγματα να χειροτερέψουν; Μπορούν. Με την θλίψη για τις δύο απώλειες να είναι πολύ νωπή, ο Keanu μαθαίνει ότι η αδερφή του Kim πάσχει από λευχαιμία. Το 2002 η λευχαιμία ήταν μια ασθένεια με τρομακτικά μεγάλο ποσοστό θανάτου. Όχι τόσο για το πόσο ανίατη είναι, αλλά γιατί η θεραπεία της κόστιζε πολλά περισσότερα χρήματα.

Η ηλιαχτίδα σε αυτή τη διαρκή συννεφιά για τον ηθοποιό ήταν ότι το Matrix αποτέλεσε μια τεράστια εμπορική επιτυχία και του απέφερε τόσα πολλά λεφτά, ώστε δεν χρειάστηκε να σκεφτεί στιγμή που θα τα διαθέσει. Βάλτε σε αυτό ότι από τα 114 εκατομμύρια δώρισε τα 80 στο επιτελείο των ταινιών και αυτομάτως έχουμε έναν άνθρωπο που καταργεί μόνος του την ιδιότητα του ηθοποιού. Που δεν μας επιτρέπει να τον δούμε-κρίνουμε έτσι.

Η αδερφή του είναι ακόμα ζωντανή, χωρίς να έχει γλυτώσει απ΄αυτό. Είναι όμως εδώ. Δείχνει τρομερή αντοχή και διανύει σήμερα το 52ο έτος της. Ίσως εκείνη να αποτελέσει την απαρχή για τον θετικό Νόμο του Μέρφι στη ζωή του Keanu.

Το σίγουρο είναι ένα. Ο στενοχωρημένος Reeves, που κάθεται μόνος στο παγκάκι και τρώει το μπέιγκελ του, δεν πούλησε ποτέ κάποια σπουδαιότητα στην ερμηνευτική του πορεία. Έκανε απλά τις ταινίες και ό,τι άλλο για να χρηματοδοτεί οργανισμούς που αφορούν σε ανίατες ασθένειες και να στηρίζει την οικογένεια του. Γι΄αυτό ας δούμε λίγο διαφορετικά το πως κρίνουμε κάποιους ανθρώπους!

Πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Η πρώτη ταινία τρόμου από το 1896
Φαντάσματα (στο κέντρο) πατάνε έναν υπερόπτη υπό τις διαταγές του δαίμονα (αριστερά) - πηγή

Μπορεί σήμερα να μην φαίνεται και τόσο τρομακτική, αλλά το 1896, το Le Manoir du Diable είχε τα πιο εξελιγμένα εφέ της εποχής του.

 Γυρίστηκε από τον διάσημο Γάλλο κινηματογραφιστή Georges Méliès -μια από τις ταινίες του είναι το A Trip to the Moon- και η υπόθεση έχει να κάνει με μια νυχτερίδα που μεταμορφώνεται στον δαίμονα Μεφιστοφελή (στην τραγωδία Φάουστ του Γκαίτε είναι ο διάβολος στον οποίο ο Δρ Φάουστ παραχωρεί τη ψυχή του σε αντάλλαγμα της βοήθειας του προκειμένου να ξαναβρεί τη νεότητά του. Η καταγωγή του ονόματος παραμένει αμφίβολη. Το όνομα παράγεται από την εβραϊκή λέξη "Μεφίζ" (=καταγραφέας) + "τοφέλ" (=ψεύτης). Η ετυμολογία αυτή ενισχύεται και εκ του ότι όλα σχεδόν τα ονόματα των δαιμόνων στα βιβλία Μαγείας του 16ου αιώνα είναι εβραϊκής καταγωγής).

Το soundtrack ακούγεται σαν ένα παράξενο μικρό νανούρισμα, απομακρύνοντας κάπως τη φρίκη της ταινίας. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για τα εφέ του 19ου αιώνα, μερικά από τα πρώτα που εμφανίστηκαν σε ταινία. Οι άνθρωποι εμφανίζονται και εξαφανίζονται μέσα σε σύννεφα καπνού και οι νυχτερίδες ξαφνικά λαμβάνουν ανθρώπινες μορφές. Στην λιγότερη τρομακτική πλευρά της ταινίας, οι άνδρες έχουν αστεία καπέλα και ο δαίμονας χτυπάει τους ανθρώπους στα οπίσθια.


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ποιος σκότωσε τους δισεκατομμυριούχους Ινδιάνους;

 Οι αποτρόπαιοι φόνοι πάνω από 60 Ινδιάνων Όσατζ, πίσω στην Οκλαχόμα του 1920, έρχονται ξανά σφοδρά στο προσκήνιο μέσω Scorsese, DiCaprio και De Niro. 

Το 1897 ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά πετρέλαιο στα εδάφη τους. 20 χρόνια μετά πάνω από 60 μέλη της φυλής των Όσατζ, των πιο 'πλούσιων ερυθρόδερμων' του πλανήτη, όπως έγραφαν με φουλ μίσος οι εφημερίδες της εποχής, έβαψαν με το αίμα τους τα ίδια χώματα προκειμένου τα περίπου 400 εκ. δολάρια -που έπαιρνε ετησίως η φυλή- να καταλήξουν στα χέρια των λευκών κηδεμόνων τους.

Πρόκειται για μια σειρά στυγνών δολοφονιών (που έμειναν στην ιστορία ως 'Η βασιλεία του τρόμου' και ανάγκασαν τον J. Edgar Hoover να στείλει τον τοπ πράκτορά του για να τους διαλευκάνει) οι οποίοι έρχονται ξανά στην επικαιρότητα μέσω του εξαιρετικού βιβλίου 'Killers of the Flower Moon: The Osage Murders and the Birth of the FBI' του David Grann,αρθρογράφου του New Yorker, που μόλις κυκλοφόρησε.



Μια εντελώς only in America ιστορία φόνου, προδοσίας, ρατσισμού, απληστίας -αλλά και ηρωισμού, στα πλαίσια της πενταετούς έρευνας της οποίας ο έγκριτος συγγραφέας του Lost City of Z (που μόλις έγινε ταινία, όπως και όλα σχεδόν τα υπέροχα άρθρα του) παραλίγο κυριολεκτικά να χάσει το μυαλό του.

"Αυτό είναι το πιο κοντά στο κακό έχω έρθει στην καριέρα μου. Πέρασα τόσο χρόνο αντικρίζοντας το στα μάτια που δεν μπορούσα να μην επηρεαστώ. Αλλά συνέχισα. Στόχος μου να δώσω επιτέλους φωνή στα θύματα αυτής της τραγωδίας".

Ο λόγος; Ότι ακόμη και αυτός, παρόλο την εμπειρία του (για το Lost City of Z, πχ. πέρασε χρόνια στον Αμαζόνιο) δεν περίμενε αυτό που θα αντίκριζε όταν έφθανε για πρώτη φορά στην Οκλαχόμα και έψαχνε το θέμα λίγο παραπάνω.



Εκεί που ο πλούτος έχει μεν πλέον εξαφανιστεί, με τους Ινδιάνους να ζουν σε άθλιες συνθήκες, αλλά το φάντασμα των συγκεκριμένων άλυτων εγκλημάτων και της τρομακτικής αυτής αδικίας πλανάται ακόμη πάνω από τους απόγονους των δολοφονημένων και των δολοφόνων, που συνεχίζουν να ζουν ο ένας δίπλα στον άλλο.

Όλα ξεκίνησαν όταν, ξαφνικά, κυριολεκτικά σε μια νύχτα, βρέθηκαν τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου κάτω από τον κατακλυσμό των -περίπου 2.500- φτωχών Ινδιάνων Όσατζ. Οι οποίοι, ωστόσο, στην αρχική συμφωνία με την κυβέρνηση, όταν τους έδωσαν αυτή τη φαινομενικά άχρηστη γη, είχαν φροντίσει παραδόξως να κρατήσουν τα δικαιώματα εκμετάλλευσης.



Αυτό σήμαινε ότι, από την μια μέρα στην άλλη, μετατράπηκαν στην πιο πλούσια φυλή ή κάστα ανθρώπων όλου του πλανήτη. Προσελκύοντας, νομοτελειακά, στρατιές από κατακάθια (μεταξύ των οποίων και εκατοντάδες δικηγόρους) που ήρθαν με στόχο πρώτα να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους (σ.σ. και την κηδεμονία τους, όπως όριζε ο νόμος τότε) και μετά να τους κατασπαράξουν.

"Η νομοθεσία της εποχής ήταν εντελώς ρατσιστική. Αν ήσουν καθαρόαιμος Όσατζ, θεωρούσε ότι είσαι ανίκανος να διαχειριστείς τα χρήματά σου, οπότε σου όριζε ένα λευκό κηδεμόνα για να σου ορίζει πως να τα ξοδέψεις".

Οι φόνοι ξεκίνησαν λίγο μετά. Κάποιοι από αυτούς δηλητηριάστηκαν (κυρίως γυναίκες, δια χειρός των λευκών αντρών τους), κάποιοι αντιτάχθηκαν με δυναμίτες που έπεσαν στο σαλόνι του σπιτιού τους, άλλοι οδηγήθηκαν στους τριγύρω λόφους και πυροβολήθηκαν εν ψυχρώ ή πετάχθηκαν έξω από κινούμενα τρένα.



Ολόκληρες οικογένειες κυριολεκτικά ξεκληρίστηκαν, με το νόμο της περιοχής να μην δείχνει καμία διάθεση να κάνει κάτι, πριν ο πραγματιστής J. Edgar Hoover, που έβλεπε ότι όλο αυτό θα επηρεάσει δυσμενώς την καριέρα του, έστειλε τον τοπ πρακτορά του, τον άμεμπτου ηθικής Tom White (βλέπε αριστερά στη φωτό), προκειμένου να σταματήσει το μακελειό. Κάτι που οδήγησε τελικά στην δημιουργία του FBI για να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους υποθέσεις.



Βέβαια ακόμη και αυτός, που πραγματικά ήταν μια ηρωική φιγούρα βγαλμένη από την μυθολογία της Άγριας Δύσης, σαν τους ρόλους που έπαιζαν οι Gary Cooper και Henry Fonda, δεν κατάφερε να φέρει τους ενόχους στη δικαιοσύνη.

Για την ακρίβεια δεν το προσπάθησε καν, αφού ήταν σίγουρος ότι ποτέ δεν πρόκειται να καταδικάζονταν από λευκούς ενόρκους. Οπότε κατέληξε απλώς στο να αλλάξει τη νομοθεσία, απαγορεύοντας σε λευκούς (συζύγους ή άλλους συγγενείς) να κληρονομούν τα δικαιώματα των Όσατζ.

"Ο Tom White δεν ήταν κάποιος υπεράνθρωπος ντετέκτιβ. Απλώς κάποιος που, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε τότε, σε μια εποχή ανομίας στην οποία ήταν πολύ εύκολο να επηρεάσεις την δικαιοσύνη προς το μέρος σου, νοιάζονταν πραγματικά για την υπόθεση".

Επίσης, όπως συμβαίνει σε κάθε καλή ιστορία (αλλά σπάνια στην πραγματικότητα), στην υπόθεση παίζει και όντως ένας αρχικακός επιπέδου Daniel Day-Lewis στο There Will Be Blood.

Συγκεκριμένα ο William Hale (βλέπε φωτό παρακάτω), με το παρατσούκλι 'Ο βασιλιάς των λόφων', που έφτασε στην περιοχή με μοναδική περιουσία τα κουρέλια που φορούσε και ένα ετοιμοθάνατο άλογο και κατάφερε, μέσα σε λίγα χρόνια, να μετατραπεί στον πιο ισχυρό άντρα της περιοχής που απαιτούσε από όλους να τον αποκαλούν 'O Αιδεσιμότατος'. Εκείνος θεωρείται υπεύθυνος για πολλούς από τους φόνους, αλλά τελικά καταδικάστηκε μόνο για ένα, περνώντας μόλις 18 χρόνια στη φυλακή.



Το συγκεκριμένο βιβλίο, που προφανώς και προσεχώς θα γίνει ταινία (με επικρατέστερους να το αναλάβουν τους Scorcese, DiCaprio και De Niro), καταφέρνει πραγματικά να ρίξει για πρώτη φορά σε μια ξεχασμένη υπόθεση. Σε μια τεράστια αδικία που ναι μεν καταγράφηκε, αλλά ποτέ δεν εξιχνιάστηκε.

Οι Όσατζ δεν ξέχασαν ποτέ τι συνέβη. Αλλά η υπόλοιπη χώρα απλώς αποφάσισε να το διαγράψει από τη μνήμη της

Επίσης, παρόλο που συνέβη πάνω από έναν αιώνα πριν, η συγκεκριμένη ιστορία παραμένει φουλ επίκαιρη. Ειδικά αν βάλεις στο νου την ευκολία με την οποία ο Trump διέταξε να χτιστεί πετρελαιαγωγός μέσα από τα εδάφη των Ινδιάνων. Αποδεικνύοντας ότι η αντιμετώπιση που έχουν, ότι δηλαδή τους χαρίστηκε ότι έχουν, δεν έχει αλλάξει και τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια.

ΥΓ. Μέχρι και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οι τάφοι των θυμάτων στολίζονται καθημερινά με λουλούδια από τους συγγενείς του. Μέχρι και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσα ήταν τα θύματα αυτής της παραλίγο γενοκτονίας.



πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Έφυγε από τη ζωή ο ηθοποιός Τάκης Εμμανουήλ

Πέθανε χθες σε ηλικία 84 ετών ο αγαπημένος ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, Τάκης Εμμανουήλ.

Γεννήθηκε το 1933 στο Μεσολόγγι και σπούδασε στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών. Το 1960 έκανε την 1η του εμφάνιση στη σκηνή με το έργο «Ιφιγένεια» του Ευρυπίδη που ανέβηκε στην Επίδαυρο από το Αρχαίο Αττικό Θέατρο. Οι θεατρικές του εμφανίσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 1965 σε διάφορους θιάσους.

Το 1960 έκανε και την πρώτη του εμφάνιση στο σινεμά παίζοντας στην ταινία «Το Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου. Είχε την τύχη να παίξει στο ξεκίνημα της καριέρας του σε σημαντικές ελληνικές ταινίες που σημείωσαν επιτυχία και στο εξωτερικό. Το 1968 ξεκίνησε διεθνή καριέρα παίζοντας σε Αμερική, Αγγλία, Ιταλία και Αυστραλία. 

Το διάστημα 1979 – 1981 σπούδασε στο Λος Άντζελες σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή τηλεοπτικών προγραμμάτων. Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την παραγωγή ιδρύοντας δική του εταιρεία. 

Μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε 21 ελληνικές ταινίες (ή συμπαραγωγές), ενώ έχει γράψει το σενάριο και έχει σκηνοθετήσει την ταινία Μεσάνυχτα Στη Βίλα Νέλλη (1963).

Συμμετείχε σε 12 ξένες παραγωγές και εμφανίστηκε επίσης σε πολλές αξιόλογες τηλεοπτικές σειρές (Ποιος Πληρώνει Τον Βαρκάρη; κ.α.).

Η Κηδεία του θα γίνει τη Δευτέρα 28 Αυγούστου από το Α' νεκροταφείο Αθηνών στις 11.00.



Φιλμογραφία


Το ποτάμι (1960)

Ηλέκτρα (1961) [Πυλάδης]

Ουρανός (1962) [Γιάγκος]

Αμόκ (1963)

Πετώντας με τον άνεμο (1963)

Το σημάδι της Αφροδίτης / Μικρές Αφροδίτες (1963) [Τσάκαλος]

Ο κράχτης (1964) [Μιχάλης]

Αλέξης Ζορμπάς - Zorba the Greek (1964) [Μανώλακας]

Η έξοδος του Μεσολογγίου (1965)

Μόνο για σένα (1965) [Λάμπρος Περωτής]

Ου κλέψεις (1965) [Πέτρακας]

Τα δίχτυα της ντροπής (1965)

Όταν σημάνουν οι καμπάνες (1965) [Άλκης Χριστόπουλος]

Η έξοδος του Μεσολογγίου (1965)

Ενώνει ο πόνος δυο καρδιές (1965) [Λάμπρος]

Οι εκδικηταί (1966)

Τα σκαλοπάτια (1966)

Έρωτας στην καυτή άμμο - The Runaway (1966) [Άγγελος] 

Ο δραπέτης (1967)

Ματωμένη γη (1967) Ηθοποιός [Κώστας]

Εκείνος κι εκείνη (1967)

Καταραμένη αγάπη (1968)

Οικογένεια Χωραφά (1968)

Βαριά κατάρα ο διχασμός (1968) [λοχίας Ουράνης]

Ο κατάδικος (1975) [Πεπονάς ]




Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

10 από τα πιο ακριβά αντικείμενα ταινιών που έχουν πουληθεί ποτέ

Τα αντικείμενα ταινιών έχουν μεγάλη αξία τα τελευταία χρόνια, καθώς οι φανατικοί συναγωνίζονται ποιος θα κάνει δικό του κάποιο κομμάτι της ιστορίας του κινηματογράφου. Πολλά από τα αντικείμενα που εμφανίζονται θα δείτε έμειναν για χρόνια σε αποθήκες κάποιου κινηματογραφικού στούντιο πριν ο κόσμος συνειδητοποιήσει την αξία τους και αρχίσουν οι πωλήσεις σε δημοπρασίες. Σήμερα, υπάρχουν ειδικές επιχειρήσεις που πουλούν τέτοια αντικείμενα από ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές.

Η Aston Martin DB5 του Τζέιμς Μποντ από τον Χρυσοδάκτυλο

Η κομψή Aston Martin DB5 (πάνω) που οδήγησε ο Σον Κόνερι ως Τζέιμς Μποντ στις ταινίες Χρυσοδάκτυλος (1964) και Επιχείρηση Κεραυνός (1965) πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2010 για 4,6 εκατομμύρια δολάρια. Το αυτοκίνητο ήταν ένα από τα δύο Aston Martins που έδωσε η EON Productions για χρήση στην ταινία Χρσυοδάκτυλος. Το ένα είχε εξοπλίστηκε με έξτρα και ονομαζόταν "Effects Car", ενώ το άλλο ήταν για κανονική οδήγηση και ονομαζόταν "Road Car". Το τελευταίος αρχικά πωλήθηκε για 12.000 δολάρια το 1969 και παρέμεινε αποθηκευμένο. Το άλλο είχε κλαπεί το 1997 από ένα υπόστεγο αεροδρομίου και δεν έχει βρεθεί από τότε.


Το φόρεμα της Μέριλιν Μονρόε από το Επτά Χρόνια Φαγούρα



Είναι το πιο ακριβό ρούχο ταινίας καθώς πουλήθηκε σε δημοπρασία στο Λος Άντζελες για 4,6 εκατομμύρια δολάρια το 2011. Πουλήθηκε ως μέρος της συλλογής κοστουμιών της ηθοποιός του Χόλιγουντ Debbie Reynolds και περιλάμβανε επίσης την περούκα που φορούσε η Ελίζαμπεθ Τέιλορ στην Κλεοπάτρα (1963) και ένα καπέλο που ανήκε στον Τσάρλι Τσάπλιν. Η Reynolds ήλπιζε να ανοίξει κάποτε ένα μουσείο για τη συλλογή της -με πάνω από 3500 αντικείμενα- αλλά δεν τα κατάφερε και έτσι αποφάσιε να τα πουλήσει.


Η αγωνιστική φόρμα του Στιβ ΜακΚουίν από την ταινία Le Mans


Ένα από τα τρία σωζόμενα κοστούμια που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία Le Mans το 1971 πωλήθηκε το 2011 για 984.000 δολάρια. Αυτό, ανήκε πιο πριν στον Timothy Davies από το Ηνωμένο Βασίλειο για 40 χρόνια, ο οποίος το είχε κερδίσει σε έναν διαγωνισμό μιας εφημερίδα όταν ήταν μόλις 12 ετών.


Το μαύρο φόρεμα της Όντρεϊ Χέπμπορν στο Πρόγευμα στο Τίφανις


Το μαύρο φόρεμα Givenchy πουλήθηκε στο Λονδίνο για 807.000 δολάρια το 2006, τιμή σοκ για τους εμπειρογνώμονες, οι οποίοι είχαν προβλέψει ότι θα πουληθεί το πολύ 138.000 δολάρια. Από τα άλλα δυο αντίγραφα του φορέματος, το ένα έχει η Givenchy και το άλλο βρίσκεται σε ένα μουσείο με κουστούμια στη Μαδρίτη.


Η παντόφλες της Dorothy από τον Μάγο του Οζ


Οι ρουμπίνι παντόφλες που φορούσε η Τζούντι Γκάρλαντ στο Ο Μάγος του Οζ (1939) πιστεύεται ότι είναι ένα από τα πιο πολύτιμα αντικείμενα ταινίας στην ιστορία. Μόνο τέσσερα ζευγάρια είναι γνωστά ότι έχουν σωθεί, ένα εκ των οποίων είναι σε μόνιμη έκθεση στο Μουσείο Αμερικανικής Ιστορίας του Σμιθσόνιαν. Το τελευταίο ζευγάρι πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2000 έναντι 666.000 δολαρίων.


Το αυτοκίνητο Delorean από το Επιστροφή στο Μέλλον


Έξι DeLorean DMC-12 -και ένα αντίγραφο από fiberglass- αγοράστηκαν για τα γυρίσματα της τριλογίας. Το αρχικό «Α» DeLorean αποκαταστάθηκε προσεκτικά και εκτίθεται στο Universal Studios Hollywood, ενώ ένα άλλο εμφανίζεται στο Universal Studios Orlando. Το 2011 το τρίτο DeLorean, έχοντας περάσει από εκτεταμένη ανακαίνιση, δημοπρατήθηκε και πωλήθηκε έναντι 541.000 δολαρίων με ένα μέρος των εσόδων να πηγαίνει σε ένα ίδρυμα για έρευνες κατά του Πάρκινσον.


Το Γεράκι της Μάλτας


Το αγαλματίδιο της ταινίας του 1941, με πρωταγωνιστή τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, έγινε ένα από τα πιο ακριβά κομμάτια που έγιναν ποτέ, όταν πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2013 για 4,1 εκατομμύρια δολάρια. Το μολυβδένιο αγαλματίδιο θεωρείται ότι ήταν το αυθεντικό που χρησιμοποιήθηκε στην ταινία, αλλά έχουν εμφανιστεί και άλλα από γύψο. Δεδομένου ότι έχουν περάσει πολλά χρόνια από την ταινία, το πραγματικό γεράκι δεν μπορεί να εντοπιστεί με βεβαιότητα.


Το lightsaber του Luke Skywalker


Το lightsaber που χρησιμοποιούσε ο Mark Hamill ως Luke Skywalker στο Star Wars: A New Hope (1977) και το The Empire Strikes Back (1980) πουλήθηκε το 2008 για 240.000 δολάρια. Το lightsaber ήταν από ένα σωλήνα ενός φλας μιας παλιάς κάμερας Graflex και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων τοποθετούνταν ένα ξύλινο κοντάρι εκεί όπου θα ήταν η λεπίδα. Έριχναν μια ειδική βαφή στο κοντάρι που έκανε ευκολότερο το ειδικό εφέ που πρόσθεταν μετά.


Το φόρεμα της Όντρεϊ Χέπμπορν από το Ωραία μου Κυρία


Το φόρεμα και το καπέλο που φορούσε η Χέπμπορν πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2011 για 3,7 εκατομμύρια δολάρια.


Το κουστούμι του Δειλού Λιονταριού από τον Μάγο του Οζ


Το 2014 το κοστούμι του Λιονταριού πουλήθηκε σε δημοπρασία στη Νέα Υόρκη για πάνω από 3 εκατομμύρια δολάρια. Το κουστούμι ήταν από πραγματικά δέρματα λιονταριού και ζύγιζε σχεδόν 60 κιλά.


via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 
Σοβιετική ταινία του '60 προβλέπει πως θα ήταν το 2017
 
Μια ματιά στο πως φαντάζονταν οι Σοβιετικοί του 1960 το τη ζωή, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και την επικοινωνία το 2017 δείχνει μια ταινία που δημιουργήθηκε στη Μόσχα (Pics)
Μια ταινία του 1960 Ρωσικής παραγωγής δείχνει πως φαντάζονταν οι Σοβιετικοί τη ζωή το μακρινό (τότε) 2017, όταν η Σοβιετική Ένωση και ο κομμουνισμός θα είχε επικρατήσει μέχρι και στην καπιταλιστική Δύση.


  Η ταινία που δημιουργήθηκε το 1960 δείχνει πως φαντάζονταν οι Σοβιετικοί ότι θα ήταν η καθημερινότητα των πολιτών, η εξέλιξη των μεταφορών και η επικοινωνία στο μέλλον.


  Τίτλος της ταινίας είναι "Στο έτος 2017" και η παραγωγή της έγινε στα κινηματογραφικά στούντιο Diafilm στη Μόσχα και σε πολλά από τα καρέ της βλέπουμε ότι η Σιβηρία και η Αλάσκα συνδέονται με τραίνο, το οποίο περνά πάνω από τεράστιες γέφυρες που έχουν χτιστεί από την Σοβιετική Ένωση. Παράλληλα, η μετακίνηση μέσα στις πόλεις γίνεται αποκλειστικά μέσω υπόγειου σιδηρόδρομου, που ήταν και ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της Ένωσης.



  Υπενθυμίζεται πως το μετρό της Μόσχας και η πρώτη γραμμή από το σταθμό "Σοκόλνικι" ως τον "Παρκ Κουλτούρι", δημιουργήθηκε το 1935 , ενώ η ιδέα για τη δημιουργία του μετρό γεννήθηκε κάπου το 1875. Σήμερα, ο υπόγειος σιδηρόδρομος της Μόσχας διαθέτει 12 γραμμές και περίπου 200 σταθμούς, καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της πόλης.


  Μια ακόμη σημαντική πρόβλεψη που γίνεται στην ταινία, αφορά στην επικοινωνία, καθώς σε ένα από τα πλάνα της φαίνεται κάποιος να πραγματοποιεί βιντεοκλήση, την ώρα που βρίσκεται σε κρουαζιέρα στη Μαύρη Θάλασσα.

Η ταινία διαθέτει 45 καρέ και προορίζεται για προβολή μέσω προτζέκτορα, οι οποίοι ήταν ελάχιστοι το 1960.

via 
Εύη Κιόρρι 
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ταξίδι στη Σελήνη:  Η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας

Την 1η του Σεπτέμβρη 1902, έκανε πρεμιέρα στη Γαλλία η ταινία «Le Voyage dans la Lune» του Georges Méliès. Εμπνευσμένη από το έργο του Ιουλίου Βερν «Από τη Γη στη Σελήνη», θεωρείται η πρώτη ταινία επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε ποτέ.

Σε μια σύναξη αστρονόμων, προτείνεται η πραγματοποίηση ενός ταξιδιού στη Σελήνη. Μετά από διαφωνίες, εν τέλει οι παρευρισκόμενοι συναινούν και αρχίζουν να φτιάχνουν το διαστημόπλοιο τους και, με τη βοήθεια ενός τεράστιου κανονιού, εκτοξεύονται στο διάστημα.

Η εικόνα του προσώπου του φεγγαριού, όταν στο μάτι του έχει σφηνωθεί το διαστημόπλοιο των ανήσυχων αστρονόμων θεωρείται κλασική και έχει τυπωθεί από μπλουζάκια μέχρι και σε σερβίτσια γεύματος.

Σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός της ταινίας ήταν ο Γάλλος Georges Méliès, ένας πρωτοπόρος στις τεχνικές και αφηγηματικές εξελίξεις του πρώιμου κινηματογράφου, ο οποίος πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο δούλευε σαν μάγος σε γαλλικό θέατρο. Λόγω του ιδιαίτερου αγγίγματός του και των πολλών ανακαλύψεων που έκανε στις τεχνικές των ειδικών εφέ κ.α. κατέληξε να τον αποκαλούν «Σινεμάγο».

Η ταινία κόστισε 10.000 φράγκα, ποσό σημαντικό για την αρχή του 20ου αιώνα. Από την παρουσίαση του έργου του στην Αμερική, ο Méliès δεν κέρδισε τίποτα. Είναι αξιοσημείωτο ότι η ταινία του Méliès έπεσε θύμα πειρατείας από τον γνωστό εφευρέτη Thomas Edison, ο οποίος έκανε αντίγραφα κόπιες και τη διένειμε σε όλες τις ΗΠΑ, αποκομίζοντας ο ίδιος τα κέρδη.

Το 1913 ο Georges Méliès κήρυξε πτώχευση και έγινε πωλητής παιχνιδιών. Ο θρύλος μάλιστα λέει ότι τις ταινίες του τις κατάσχεσε ο γαλλικός στρατός και τις έλιωσε για να φτιάξει τακούνια για τα άρβυλα του. Εν τέλει η Ακαδημία των Τεχνών της Γαλλίας αναγνώρισε το έργο του και του προσέφερε στέγη και τη δυνατότητα να εμφανίζεται στη σκηνή μέχρι το θάνατό του το 1938, σε ηλικία 76 ετών.


Δείτε παρακάτω ολόκληρη την ταινία!


https://www.youtube.com/channel/UC5yZFZWz_-Q6ANkQEE5pPdg



Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο εκδικητής που ενέπνευσε το σενάριο του «Ζορό»

Μεξικανός πατριώτης ή αιμοδιψής δολοφόνος; Ο Χοακίν Μουριέτα πήρε εκδίκηση από τους λευκούς αποίκους που υποδούλωσαν τους συμπατριώτες του. Έτσι δημιουργήθηκε ο λαϊκός μύθος, που συγκίνησε ακόμα και τους σεναριογράφους του Χόλιγουντ, οι οποίοι βασίσθηκαν στην βιογραφία του για να δημιουργήσουν τον «Ζορό».

Ο Χοακίν Μουριέτα γεννήθηκε το 1829, αλλά η τοποθεσία γέννησής του παραμένει ακαθόριστη. Το 1850, μαζί με την σύζυγο του Ροζίτα και τον αδερφό του Κάρλος, ταξίδεψε στην Καλιφόρνια για να αναζητήσει την τύχη του. Εκείνα τα χρόνια ο «πυρετός του χρυσού» απλωνόταν και πολλοί επίδοξοι χρυσοθήρες ταξίδευαν δυτικά για να βρουν το δικό τους «κομμάτι ουρανού».

Οι τρεις τους, δημιούργησαν ένα μικρό αγρόκτημα. Λίγο καιρό μετά, επιβλήθηκε ειδικός φόρος για τους ανθρακωρύχους άλλης εθνικότητας και οι λευκοί γείτονές, τους προειδοποίησαν ότι ήταν παράνομο για τους Μεξικανούς να διατυπώσουν οποιαδήποτε αξίωση για τον χρυσό της περιοχής.


Χοακίν Μουριέτα, ο θρύλος του εκδικητή


Χοακίν Μουριέτα

Στην πραγματικότητα, εξαπέλυσαν απειλές εναντίον της οικογένειας για να τους αναγκάσουν να φύγουν. Ένα απόγευμα, οι γείτονες του Μουριέτα έχασαν την υπομονή τους και αποφάσισαν να δώσουν ένα «μάθημα» στους απρόσκλητους Μεξικανούς. 

Ομάδα ανδρών, κρέμασε τον Κάρλος από δέντρο και βίασε την σύζυγο του Χοακίν, μπροστά στα μάτια του. Στο τέλος της έκοψαν το λαιμό. Στη συνέχεια πολτοποίησαν και το δικό του πρόσωπο. Ο Χοακίν, επέζησε και προσπάθησε να διεκδικήσει το δίκιο του με κάθε νόμιμο μέσο.

Η απάντηση που έλαβε ήταν ότι οι Μεξικανοί δεν μπορούν να κατηγορήσουν κάποιο λευκό. Εξοργισμένος από την αδικία, αποφάσισε να αποδώσει δικαιοσύνη με τα ίδια του τα χέρια και να εκδικηθεί εκείνους που βασάνισαν την οικογένεια του. Έφτιαξε τη συμμορία με τους «Πέντε Χοακίν» που τον βοήθησαν να τιμωρήσει τους 6 δολοφόνους της γυναίκας και του αδερφού του. Αφού πήρε εκδίκηση, συνέχισε την παράνομη δράση του.


Ο χρυσός στα βουνά της Σιέρα Νεβάδα και η Άγρια Δύση


Η συμμορία εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και λήστευε τα πάντα: από βαγόνια τραίνου μέχρι τράπεζες, διαπράττοντας παράλληλα στυγερές δολοφονίες λευκών.

Κάποια στιγμή τα ταξίδια από τα χρυσωρυχεία θεωρούνται πλέον επικίνδυνη διαδρομή, εξαιτίας του Χοακίν Μουριέτα.

Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια αποφάσισε να χειριστεί δυναμικά την απειλή. Δημιούργησε ομάδα ένοπλων, τους «Καλιφόρνια Ρέιντζερς» με επικεφαλής τον Χάρι Λοβ. Η αμοιβή για το κεφάλι του Μουριέτα άγγιζε τα 5.000 δολάρια. Στις 25 Ιουλίου 1853, έγινε συμπλοκή μεταξύ των Ρέιντζερς και της συμμορίας των «Πέντε Χοακίν», στην οποία έπεσε νεκρός ο Μουριέτα.

Χοακίν Μουριέτα

Ο μύθος λέει ότι αφού διαπίστωσαν ότι ήταν ο μεξικανός εκδικητής, τον αποκεφάλισαν. Διατήρησαν το κεφάλι του μέσα σε γυάλινο βάζο γεμάτο ουίσκι και το γυρνούσαν από χωριό σε χωριό, για παραδειγματισμό. 


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 100 από τις πιο εμβληματικές σκηνές του κινηματογράφου

Οι ταινίες έχουν γεφυρώσει το κενό μεταξύ της υψηλής τέχνης και της λαϊκής διασκέδασης, παράγοντας εικόνες που παραμένουν εμβληματικές και που με επιρροή. Στο σύντομο βίντεο με τίτλο "100 Years/100 Shots", ο Jacob T. Swinney έχει δημιουργήσει ένα αφιέρωμα σε αυτές τις σκηνές, επιλέγοντας μια από κάθε ταινία, ξεκινώντας από το 1915.

Ταυτόχρονα, το βίντεο δείχνει πώς έχουν εξελιχθεί οι ταινίες τον τελευταίο αιώνα. Παρουσιάζοντας τις τεχνολογικές και αισθητικές αλλαγές, τη μετάβαση από τις ασπρόμαυρες στις έγχρωμες, την εισαγωγή των ψηφιακών εφέ, κ.λπ., το βίντεο δείχνει πόσο μακριά έχουν φτάσει οι κινηματογραφιστές τεχνολογικά τον τελευταίο αιώνα.





via



Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Papanisher - ΕΥΛΟΓΗCOΝ - Η στιγμή που όλοι περιμένατε ήρθε !!!

Η επίσημη πρεμιέρα της νέας μας ταινίας Papanisher - Ο Εκδικητής Παπάς θα γίνει την Τρίτη 20 Δεκεμβρίου στο ιστορικό σινεμά Αλκυονις (Ιουλιανού 42-46) στις 18:30 το απόγευμα. 
 Είσοδος ελεύθερη.

Το PAPANISHER είναι μια βιβλική υπερπαραγωγή αστείων διαστάσεων όπου ένας παπάς αναζητάει εκδίκηση επειδή του κλέψανε το παγκάρι του!!!

Μην το χάσετε γιατί η ταινία δεν θα ανέβει στο YouTube όπως συνηθίζουμε να κάνουμε!!!

Ευχαριστούμε όλους τους ηθοποιούς και μουσικούς που συμμετείχαν.






Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Στο ‘War for the Planet of the Apes’, η ιστορία του κόσμου σου θα αλλάξει
 Οι πίθηκοι (ξανα)πήραν τα όπλα τους.

Δύο χρόνια μετά τα γεγονότα του ‘Dawn of the Planet of the Apes’ και αφού η μάχη μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου δεν έχει άλλα περιθώρια αναβολής, ο Caesar βρίσκεται σε πόλεμο εκδίκησης με τον χαρακτήρα του Woody Harrelson, του οποίου ο θάνατος φαίνεται να πιστεύει ότι είναι το κλειδί για την κόρνα λήξης του χάους.

Το τρέιλερ έχει ένα φανταστικό, επικό feeling που πιστεύαμε πολύ ότι θα είχε διατηρηθεί από τη συγκλονιστική στροφή που πήρε το franchise από το ‘Dawn’ και τη συμβολή του σκηνοθέτη του, Matt Reeves.

Ο Reeves ήθελε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη των πιθήκων για λίγο ακόμα πριν ξεσπάσει οριστικά ο πόλεμος - το αρχικό πλάνο ήταν όλοι οι πίθηκοι να έχουν ήδη ολοκληρωμένη, προφορική γλώσσα στο ‘Dawn’ - και το αποτέλεσμα δικαίωσε πανηγυρικά την παρέμβασή του.

Θα έχει ενδιαφέρον, μετά το ‘Rise’ που μίλησε για την εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο και το ‘Dawn’ που μίλησε για την αδυναμία μας να συνυπάρξουμε, να δούμε πού θα κινηθεί θεματικά το ‘War’. Και είναι νωρίς για προβλέψεις, αλλά στις ορίτζιναλ ταινίες το τέλος δεν ήταν αισιόσοξο.





* Το 'War for the Planet of the Apes' θα κυκλοφορήσει στις 14 Ιουλίου 2017.


via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους αστέρες του βωβού κινηματογράφου. Σκηνοθέτησε πάνω από 70 ταινίες και πρωταγωνίστησε σε πάνω από 80.  Αλλά ποια ήταν η πρώτη του ταινία;    Το 1914, ο Τσάπλιν πρωταγωνίστησε στην ταινία "Making a Living" ως ένας αξιαγάπητος αλήτης -ο γνωστός αλήτης που έπαιξε σε όλες σχεδόν τις ταινίες του. Η ταινία γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Henry Lehrman.  Ο χαρακτήρας του Τσάπλιν ήταν ο Edgar English, πράγμα σπάνιο για ταινία του Τσάπλιν που είτε ο χαρακτήρας του ήταν ανώνυμος ή απλά ονομαζόταν Τσάρλι.   Στην ταινία ο Τσάπλιν φορούσε ένα ψηλό καπέλο και είχε μεγάλο μουστάκι. Ο Τσάπλιν έπαιξε αλλά δήλωσε ότι η καλύτερη απόδοση του έμεινε εκτός στο τελικό μοντάζ της ταινίας. Ο Lehrman ανέφερε αργότερα σε συνέντευξή του ότι χειρίστηκε λανθασμένα την ταινία επειδή μισούσε τον Τσάπλιν.  Η συγκεκριμένη είναι από τις λίγες στην οποία έπαιξαν μαζί ο Τσάπλιν και οι Keystone Kops (φανταστικοί, ανίκανοι αστυνομικοί των κωμωδιών του βωβού κινηματογράφου των αρχών του 20ου αιώνα.).  Ο Τσάπλιν άρχισε να παίζει στην Keystone. Το 1913, ο Τσάπλιν έφτασε στο Λος Άντζελες, έδρα των Keystone Studio, αλλά επειδή φαινόταν πολύ νέος, πέρασε σχεδόν όλο το χρόνο μαθαίνοντας για τον κινηματογράφο.  Η πρώτη ταινία που σκηνοθεσία ο Τσάπλιν ήταν η "Caught in the Rain", έκανε το ντεμπούτο της στις 4 Μαΐου του 1914 και είχε αμέσως αναγνώριση.  Μετά απ' αυτό, ο Τσάπλιν σκηνοθέτησε σχεδόν οποιαδήποτε ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε, και ας εξακολουθούσε να εργάζεται για την Keystone.  Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, στην "Tillie’s Punctured Romance", ο Τσάπλιν έπαιξε έναν β' ρόλο. Και αυτή η ταινία έκανε μεγάλη επιτυχία και έφερε ακόμη μεγαλύτερη δόξα στον Τσάπλιν. Στο τέλος του χρόνου, ο Τσάπλιν πήγε στη Sennett για να διαπραγματευτεί το νέο του συμβόλαιο. Ο Τσάπλιν ζήτησε 1.000 δολάρια την εβδομάδα, αλλά ο Sennett θεώρησε παράλογο ένα τέτοιο ποσό.


Ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους αστέρες του βωβού κινηματογράφου. Σκηνοθέτησε πάνω από 70 ταινίες και πρωταγωνίστησε σε πάνω από 80.


Αλλά ποια ήταν η πρώτη του ταινία;

Το 1914, ο Τσάπλιν πρωταγωνίστησε στην ταινία "Making a Living" ως ένας αξιαγάπητος αλήτης -ο γνωστός αλήτης που έπαιξε σε όλες σχεδόν τις ταινίες του. Η ταινία γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Henry Lehrman.

Ο χαρακτήρας του Τσάπλιν ήταν ο Edgar English, πράγμα σπάνιο για ταινία του Τσάπλιν που είτε ο χαρακτήρας του ήταν ανώνυμος ή απλά ονομαζόταν Τσάρλι.


Στην ταινία ο Τσάπλιν φορούσε ένα ψηλό καπέλο και είχε μεγάλο μουστάκι. Ο Τσάπλιν έπαιξε αλλά δήλωσε ότι η καλύτερη απόδοση του έμεινε εκτός στο τελικό μοντάζ της ταινίας. Ο Lehrman ανέφερε αργότερα σε συνέντευξή του ότι χειρίστηκε λανθασμένα την ταινία επειδή μισούσε τον Τσάπλιν.

Η συγκεκριμένη είναι από τις λίγες στην οποία έπαιξαν μαζί ο Τσάπλιν και οι Keystone Kops (φανταστικοί, ανίκανοι αστυνομικοί των κωμωδιών του βωβού κινηματογράφου των αρχών του 20ου αιώνα.).

Ο Τσάπλιν άρχισε να παίζει στην Keystone. Το 1913, ο Τσάπλιν έφτασε στο Λος Άντζελες, έδρα των Keystone Studio, αλλά επειδή φαινόταν πολύ νέος, πέρασε σχεδόν όλο το χρόνο μαθαίνοντας για τον κινηματογράφο.

Η πρώτη ταινία που σκηνοθεσία ο Τσάπλιν ήταν η "Caught in the Rain", έκανε το ντεμπούτο της στις 4 Μαΐου του 1914 και είχε αμέσως αναγνώριση.

Μετά απ' αυτό, ο Τσάπλιν σκηνοθέτησε σχεδόν οποιαδήποτε ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε, και ας εξακολουθούσε να εργάζεται για την Keystone.

Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, στην "Tillie’s Punctured Romance", ο Τσάπλιν έπαιξε έναν β' ρόλο. Και αυτή η ταινία έκανε μεγάλη επιτυχία και έφερε ακόμη μεγαλύτερη δόξα στον Τσάπλιν.

Στο τέλος του χρόνου, ο Τσάπλιν πήγε στη Sennett για να διαπραγματευτεί το νέο του συμβόλαιο. Ο Τσάπλιν ζήτησε 1.000 δολάρια την εβδομάδα, αλλά ο Sennett θεώρησε παράλογο ένα τέτοιο ποσό.








via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
The Mummy trailer

Καλωσήρθατε σε ένα νέο κόσμο θεών και τεράτων

Μετά το teaser και το poster της ταινίας The Mummy πριν λίγες μέρες, η Universal Pictures επιστρέφει με το πρώτο trailer της ταινίας. Ο Tom Cruise πρωταγωνιστεί στην αναβίωση του θρύλου της μούμιας που συναρπάζει πολιτισμούς από τα αρχαία χρόνια.

Η αρχαία βασίλισσα (Sofia Boutella) που βρισκόταν για αιώνες ασφαλής θαμμένη κάτω από την έρημο, ανασύρεται στην επιφάνεια και μαζί της έρχεται η εκδίκησή της για το πεπρωμένο που της στερήσανε.

Το cast συμπεριλαμβάνει τους Annabelle Wallis (King Arthur, Peaky Blinders), Jake Johnson (Jurassic World), Courtney B. Vance (American Crime Story: The People V. O.J. Simpson) και Russell Crowe (Gladiator). Στη σκηνοθεσία ο Alex Kurtzman. Η ταινία The Mummy αναμένεται στους κινηματογράφους στις 9 Ιουνίου 2017.





via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Η πρώτη ταινία των αδερφών Λυμιέρ το 1895


Το Έξοδος από το εργοστάσιο Λυμιέρ στη Λυών (στα γαλλικά, La Sortie de l'Usine Lumière à Lyon) είναι ένα γαλλικό μικρού μήκους, ασπρόμαυρο ντοκιμαντέρ του 1895 των αδερφών Ωγκύστ και Λουί Λυμιέρ. Για την ακρίβεια, είναι η πρώτη τους ταινία και συχνά θεωρείται ότι είναι η πρώτη ταινία που έγινε ποτέ, αν και το Roundhay Garden Scene του Louis Le Prince χρονολογείται οκτώ χρόνια πριν, το 1888.


Η ταινία αποτελείται από μία μόνο σκηνή στην οποία οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο των Λυμιέρ φεύγουν από το εργοστάσιο. Οι εργαζόμενοι είναι ως επί το πλείστον είναι γυναίκες και βγαίνουν από το μεγάλο κτίριο της 25 Rue St. Victor στο Montplaisir στα περίχωρα της Λυών, σαν να έχουν μόλις τελειώσει την εργασία τους.

Υπάρχουν τρεις ξεχωριστές εκδόσεις αυτής της ταινίας. Μεταξύ αυτών, υπάρχουν ορισμένες διαφορές, για παράδειγμα, το στυλ στα ρούχα καταδεικνύει τις διαφορετικές εποχές που γυρίστηκε. Συχνά οι ταινίες αναφέρονται ως "ένα άλογο", "δύο άλογα" και "κανένα άλογο", βάσει μιας άμαξας που εμφανίζεται στις δύο πρώτες εκδόσεις (στην πρώτη την σέρνει ένα άλογο και στη δεύτερη δύο άλογα).

Ήταν η πρώτη ταινία που προβλήθηκε σε ένα ακροατήριο που είχε πληρώσει. Πρόσφατα βρέθηκε ότι έχουν παραχθεί ακόμη δύο αντίγραφα της σκηνής, όπου δεν καταφέρνουν να φύγουν από το εργοστάσιο εγκαίρως όλοι οι εργαζόμενοι. Ένα μεγάλο σκυλί φαίνεται σε όλες τις εκδόσεις.

Η ύπαρξη της ταινίας είχε ξεχαστεί λίγο μετά τη διαλογή. Ανακαλύφθηκε το 1985 στη Λυών της Γαλλίας, 90 χρόνια αφότου τραβήχτηκε.

via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Riseout Productions περήφανα για μια ακόμη φορά παρουσιάζει :
 Papanisher - Official Trailer #2 !!!

Η προβολή της θα γίνει σε ιστορικά σινεμά των Αθηνών τον Δεκέμβρη.





Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Τρόμος: η πραγματική ιστορία πίσω από τον Freddy Krueger και τον "Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες"


 Ο Wes Craven, “πατέρας” του διαβόητου Freddy Krueger, ενός από τους πιο εμβληματικούς χαρακτήρες ταινιών τρόμου στη σύγχρονη ιστορία του κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή, την περασμένη Κυριακή, όπως ανακοίνωσε, χθες, η οικογένειά του. Ένα χρόνο πριν, είχε προλάβει να ζήσει την τριακοστή επέτειο από την πρεμιέρα του “Εφιάλτη” του.
Στα πλαίσια των εορτασμών για τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την πρώτη προβολή του “Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες” και το ντεμπούτο του Freddy, ο Wes Craven είχε δώσει, πέρυσι, μία συνέντευξη στο Vulture, αποκαλύπτοντας, μεταξύ άλλων, την πραγματική ιστορία η οποία ενέπνευσε τη γένεση ενός χαρακτήρα που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε ταινίες τρόμου.

Πώς γεννήθηκε ο Freddy

Ως γνωστόν, ο Freddy Krueger δεν είναι ένας συνηθισμένος χαρακτήρας, αλλά κατέχει δυνάμεις οι οποίες επεκτείνονται στον κόσμο των ονείρων. Με λίγα λόγια: μπορεί να σε επισκεφθεί στους εφιάλτες σου. Αν το κάνει, δεν έχεις μόνο την τρομακτική του όψη να φοβάσαι, αλλά και το πάθος του να σε σκοτώσει. Γιατί αν σε σκοτώσει στο όνειρό σου, θα πεθάνεις και στην πραγματική ζωή.

Σύμφωνα με τον Craven, έμπνευση για τη δημιουργία του συγκεκριμένου χαρακτήρα και κατ' επέκταση για τον “Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες”, αποτέλεσε μία πραγματική ιστορία ενός παιδιού που μετανάστευσε με την οικογένειά του στις ΗΠΑ, σε μία προσπάθεια να ξεφύγει από τη γενοκτονία στην πατρίδα του, Καμπότζη, τη δεκαετία του '70.

Όπως περιγράφει ο ίδιος ο Craven:

“Είχα διαβάσει ένα άρθρο στους LA Times, για μία οικογένεια η οποία είχε αποδράσει από τα Πεδία Θανάτου στην Καμπότζη, και είχε φτάσει στις ΗΠΑ. Τα πράγματα πήγαιναν καλά, και τότε ξαφνικά, ο νεαρός γιος άρχισε να βλέπει ενοχλητικούς εφιάλτες. Είπε στους γονείς του ότι φοβόταν πως αν κοιμηθεί, το πράγμα που τον κυνηγούσε θα τον έπιανε, για αυτό προσπαθούσε να μένει ξύπνιος για μέρες. 

Όταν τελικά αποκοιμήθηκε, οι γονείς του πίστεψαν ότι η κρίση είχε τελειώσει. Τότε, άκουσαν φωνές μέσα στη νύχτα. Μέχρι να φτάσουν σε εκείνον, ήταν νεκρός. Πέθανε στη μέση ενός εφιάλτη. Ένας νέος ο οποίος έβλεπε ένα όραμα τρόμου, το οποίο όλοι οι μεγαλύτεροι αρνούνταν. Αυτό έγινε η βασική γραμμή του Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες”.

Και έτσι, λοιπόν, εγένετο ο Freddy Krueger...





via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Η καλύτερη ταινία τρόμου κάθε χρόνου από το 1895 σε ένα supercut 10 λεπτών


Τον προηγούμενο μήνα, ο Βραζιλιάνος κριτικός ταινιών και ανεξάρτητος film editor Diego Carrera, δημοσίευσε το "History of Horror" (Ιστορία του Τρόμου), το οποίο περιγράφει ως ένα "χρονοδιάγραμμα αισθητικά όμορφων ταινιών τρόμου από όλο τον κόσμο που επηρέασαν".

Σκοπός του Carrera δεν ήταν να δημιουργήσει μια "best of" λίστα.

Επιλέγοντας μια ταινία τρόμου από κάθε χρονιά, το βίντεο ξεκινάει με το The Execution of Mary, Queen of Scots, του 1895 και καταλήγει με το The Witch του 2016.

Ενδιάμεσα υπάρχουν κλασικές ταινίες όπως τα A Trip to the Moon (1902), Nosferatu (1922), Night of the Living Dead (1968), Jaws (1975), Carrie (1976), Alien (1979), The Shining (1980), The Ring (1998) και The Conjuring (2013).

Όσον αφορά το The Execution of Mary, Queen of Scots, ήταν ένα φιλμ διάρκειας 18 δευτερολέπτων που σκηνοθέτησε ο Τόμας Έντισον.

Χρησιμοποίησε επαγγελματίες ηθοποιούς και επεξεργάστηκε το φιλμ για να δείξει τη σκηνή που κόβεται το κεφάλι της βασίλισσας. Μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο ρεαλιστικό ήταν για ένα κοινό που δεν είχε δει ποτέ πριν ταινία...




via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news


Riseout Productions περήφανα για μια ακόμη φορά παρουσιάζει :
 Papanisher trailer !!!
Παρακαλούμε παρακολουθήστε με δική σας ευθύνη !!!






Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Σαρκοβόρος: Η ακραία ελληνική ταινία τρόμου για γερά στομάχια

Ο ανερχόμενος σκηνοθέτης Δημήτρης Βαβάτσης ξεπερνά κάθε όριο και εξηγεί γιατί


Ψυχανώμαλο; Αρρωστημένο; Νοσηρό; Στο 28λεπτο φιλμ «Σαρκοβόρος» aka Carnivore του Δημήτρη Βαβάτση οι πομπώδεις λέξεις χάνουν τη σημασία τους και οι εικόνες παγώνουν το αίμα των θεατών για να αφηγηθούν μια ιστορία ωμής εκδίκησης. Αν δεν μπορείτε το σπλάτερ, θα τα χρειαστείτε. Να το ξέρετε. 
© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Ο μικρός Μενέλαος θα δει με τα ίδια του τα μάτια τη δολοφονία των γονιών του και την ασέλγεια στη νεκρή μητέρα του. Χρόνια μετά, θα βρει το δολοφόνο, θα κατακρεουργήσει τη γυναίκα του, αναγκάζοντας το γιο του να ασελγήσει πάνω της και μετά να ουρήσει στο πτώμα της.

Η τρίτη δουλειά του Δημήτρη Βαβάτση, μετά την «Ευλάβεια» και το «Bloody Lady», προβλήθηκε σε 20 σχεδόν διεθνή και εγχώρια κινηματογραφικά φεστιβάλ, ταξιδεύοντας σε ΗΠΑ, Μεξικό και Αυστρία, απέσπασε πέντε βραβεία και πνίγει στο αίμα κάθε απαγόρευση.
 
Σε έναν κόσμο όπου καθημερινά συμβαίνουν αμέτρητες αληθινές ιστορίες φρίκης, ο κινηματογραφιστής από τη Θεσσαλονίκη σκηνοθετεί τις δικές του με αχαλίνωτη φαντασία, δεξιοτεχνία και ατμόσφαιρα, δείχνοντας πως το σινεμά τρόμου μπορεί με αξιώσεις να αναπτυχθεί και στην Ελλάδα.

Ο Δημήτρης Βαβάτσης, έχοντας κυκλοφορήσει πρόσφατα το νέο φιλμάκι «Eye Candy», παρουσιάζει για πρώτη φορά on-line την ταινία που προκαλεί και απαντά στα ερωτήματα που γεννά ο «Σαρκοβόρος».

Διαβάστε όσα μας είπε και δείτε το φιλμ του παρακάτω. Ακατάλληλο για ανηλίκους αλλά και ενηλίκους που δεν αντέχουν.

© Carnivore / Baba Artworks
© Carnivore / Baba Artworks

«Σαρκοβόρος», μια ιστορία άγριας εκδίκησης με παραπομπές σε exploitation, torture porn, splatter-gore, home invasion και ακραία στιλιζαρισμένη βία. Τι είναι αυτό που σε οδηγεί να σκηνοθετείς τέτοιες ιστορίες;

Αυτού του είδους οι ιστορίες με εξιτάρουν επειδή προσπαθώ να φέρω στο προσκήνιο τις αντικρουόμενες σκέψεις του θεατή, όσο αυτός παλεύει ανάμεσα στη λογική και στη συμπάθεια προς τον χαρακτήρα που ψυχογραφείται. Σκοπός είναι να μπει σε δίλημμα ο δέκτης και να έρθει αντιμέτωπος με την ιστορία σαν να είναι μέρος της. Θα κληθεί να διαλέξει πλευρά κα να μπει σε σκέψεις. Θεωρώ πως αυτός είναι ο στόχος για έναν σκηνοθέτη αλλά όχι ο αυτοσκοπός. 

Αυτοσκοπός είναι να ειπωθεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία εκδίκησης και να σοκάρει αυτόν που την παρακολουθεί όσον αφορά τα συγκεκριμένα είδη κινηματογράφου. Προσωπικά, παρακολουθώντας τις ειδήσεις της καθημερινότητας αντιλαμβάνομαι ότι η ανθρώπινη φύση δεν έχει όρια. Συνεπώς θεωρώ πως μέσα από αυτά τα είδη κινηματογράφου αντικατοπτρίζεται η πραγματικότητα.

Ποια πράγματα σε σοκάρουν στον πραγματικό κόσμο;

Στον πραγματικό κόσμο με σοκάρουν τα πάντα. Κυρίως με το πόσο εύκολα μπορεί ένας άνθρωπος να βλάψει τον διπλανό του, χωρίς να το σκεφτεί καν. Ίσως κάποιος δεν το περιμένει βλέποντας τις ταινίες μου και μένοντας στο πρώτο επίπεδο, αλλά με ενοχλεί πολύ η βία. Γι’ αυτό θέλω να την σχολιάζω μέσα από αυτά που κάνω. Παρακολουθώντας τις ειδήσεις της καθημερινότητας και κάνοντας μια βόλτα στην πόλη, θεωρώ πως μπορούν πολλά πράγματα να σοκάρουν έναν άνθρωπο.

Πόσο καιρό χρειάστηκες για να ολοκληρώσεις την ταινία και ποια ήταν τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσεις; 

Η ταινία γυρίστηκε στη Θεσσαλονίκη τέλη του 2014. Είχαμε κάνει περίπου δέκα μέρες γύρισμα, μπορεί και λίγο παραπάνω, λόγω θεατρικών υποχρεώσεων των ηθοποιών. Τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσουμε, όπως είναι αναμενόμενο, ήταν το οικονομικό κομμάτι. Είχαμε βρει αρκετές υλικές χορηγίες αλλά δεν είχαμε χρηματοδοτήσεις, εκτός από μια μικρή καμπάνια στο ίντερνετ. Συνεπώς έπρεπε να βρούμε τις φθηνότερες λύσεις για όλα, γρήγορα και να νοικιάσουμε όσο το δυνατόν λιγότερο εξοπλισμό ώστε να περιορίσουμε τα συνολικά μας έξοδα.

Παρόλα αυτά υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που μας βοήθησαν με τις υλικές τους χορηγίες και με τον εξοπλισμό τους κάτι το οποίο αν δεν γινόταν ίσως και να μην υπήρχε και η ταινία. Τους ευχαριστώ όλους για τη συμβολή τους η οποία δείχνει ότι μπορούν να βρεθούν πολλοί που να πιστέψουν στο όραμα του ενός.

© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Θυμάσαι τη μέρα που αποφάσισες να γυρίσεις το πρώτο σου φιλμάκι; Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να περάσεις από τη θέση του θεατή σε εκείνη του σκηνοθέτη; 

Ήμουν στο γυμνάσιο όταν διάβασα σε ένα δημοσίευμα ότι τα επόμενα χρόνια θα ανοίξει τμήμα Kινηματογράφου στην Σχολή Καλών Τεχνών στη Θεσσαλονίκη. Τότε ήταν που αποφάσισα ότι θέλω να το ακολουθήσω και σε θέμα σπουδών, αφού μέχρι τότε ήξερα ότι θέλω να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία χωρίς όμως να γνωρίζω το πώς. Το πρώτο μου φιλμάκι κατάφερα να το κάνω όσο ήμουν φοιτητής στη σχολή και ονομαζόταν «Ευλάβεια». Είχε να κάνει με το σαδιστικό παιχνίδι ενός ιερέα και ενός δικαστικού.

Φοβερό μάθημα για μένα καθώς δεν είχα ξανακάνει ποτέ κάτι τέτοιο και δεν είχα συνεργαστεί με μεγάλο αριθμό ατόμων μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αυτό ήταν η «πρακτική» μου κατά κάποιο τρόπο. Αυτό που με οδήγησε να περάσω από τη θέση του θεατή σε αυτή του σκηνοθέτη, είναι το γεγονός ότι πάντα οι ταινίες τρόμου μου προσέφεραν πολλές συγκινήσεις. Με έκαναν να σκέφτομαι, να σοκάρομαι και να αναρωτιέμαι για τον ανθρώπινο νου. Ο φόβος νομίζω είναι ένα αρχέγονο ένστικτο που σε κάνει πιο ζωντανό και μόλις σταματήσει τότε γίνεσαι πιο ελεύθερος.

© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Η διεθνής ειδησεογραφία αποκαλύπτει καθημερινά αναρίθμητα αποτρόπαια εγκλήματα και υπάρχει μια διαρκής συζήτηση για την επίδραση που έχει η κουλτούρα της βίας και του θεάματος στις κοινωνίες. Πώς τοποθετείσαι;

Πιστεύω ότι η βία βρίσκεται στο DNA μας και στη φύση μας. Από τις αρχαίες κοινωνίες μέχρι τώρα, όποτε απειλείται ένας άνθρωπος ή όποτε θέλει να επιβληθεί χρησιμοποιεί τη βία. Είναι μέσα μας αυτό το πράγμα. Νομίζω ότι το βασικό στοιχείο που θα αποτρέψει κάποιον από το να χρησιμοποιήσει βία, είναι η λογική. Κατά συνέπεια, αν κάποιος δεν έχει μάθει να χρησιμοποιεί τη λογική, τότε είναι ευάλωτος σε ό,τι του πουν και ακόμα και στην κουλτούρα της βίας και του θεάματος. Αλλά αυτό το άτομο θεωρώ ότι θα αντιδρούσε έτσι ακόμα και χωρίς τα συγκεκριμένα ερεθίσματα.

Για μένα η κουλτούρα της βίας στην τέχνη μόνο τα αντίθετα αποτελέσματα μπορεί να έχει καθώς μας απεικονίζει πράγματα και καταστάσεις που απευχόμαστε να μας συμβούν και τις κατακρίνουμε. Στην πραγματική ζωή η βία δεν αποτέλεσε ποτέ λύση σε τίποτα, παρά μόνο δημιουργεί προβλήματα. Τέτοιες ακραίες συμπεριφορές δεν με αφορούν.

© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Συμφωνείς ή όχι με την ύπαρξη ταμπού στην Τέχνη; Άραγε μπορούν να οπτικοποιηθούν οι πιο νοσηρές σκέψεις των ανθρώπων και τι μπορεί να αποκομίσει κανείς βλέποντάς τες;

Διαφωνώ κάθετα με την ύπαρξη ταμπού σε οποιαδήποτε μορφή Τέχνης. Έχουμε αρκετά ταμπού στις κοινωνίες μας-σε άλλες λιγότερα σε άλλες περισσότερα-που θα πρέπει κάπως να καταπολεμηθούν. Η Τέχνη ίσως είναι το μοναδικό μέσο που μας απέμεινε για να εκφραστούμε ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς. Ή έτσι θα έπρεπε να γίνεται.

Θεωρώ πως μπορούν να οπτικοποιηθούν οι πιο νοσηρές ανθρώπινες σκέψεις χωρίς όρια και χωρίς ενδοιασμούς. Αρκεί να γίνεται με συνείδηση από τους δημιουργούς και να υπάρχει περιεχόμενο, χωρίς να γίνεται μόνο προς εντυπωσιασμό και χωρίς ουσία. Και γιατί όχι να είναι και ένας τρόπος διαμαρτυρίας προς αυτά που βλέπουμε σε καθημερινή βάση να συμβαίνουν στον κόσμο. Αυτό που μπορεί να αποκομίσει κάποιος όταν τις παρακολουθεί είναι το γεγονός ότι έρχεται αντιμέτωπος με τους φόβους του και μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί το καλό και το κακό. Το δίκαιο και το άδικο. Και το σημαντικότερο για μένα είναι ότι δημιουργούνται ερωτήματα που ίσως και να μπορέσουν με αυτόν τον τρόπο να απαντηθούν. Έχουμε μάθει να κατακρίνουμε δράσεις και πράξεις χωρίς όμως να αντιλαμβανόμαστε την πραγματική τους ουσία και να τα προσπερνάμε στην κανονική μας ζωή.

Πιστεύω ότι αυτό είναι το βασικότερο που αποκομίζει ένας θεατής. Να σοκαριστεί και να συνειδητοποιήσει το πόσο ειδεχθείς είναι κάποιες πράξεις. Να έρθει αντιμέτωπος με αυτές και να τις κατακρίνει με αυτόν τον τρόπο.

© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Μπορεί να «φαίνεται» ο σκηνοθέτης, αλλά μια ταινία είναι ομαδική δουλειά. Έχεις κάποια ομάδα με την οποία συνεργάζεσαι και πώς διευθύνεις τις δραστηριότητές σου; 

Ναι, πάντα μια ταινία είναι ομαδική δουλειά. Υπάρχει ένας βασικός πυρήνας συνεργατών αλλά πάντα προσπαθώ να συνεργάζομαι και με νέα άτομα γιατί μέσα από καινούριες συνεργασίες γινόμαστε καλύτεροι και μαθαίνουμε να είμαστε ομαδικοί. Είναι πολύ σημαντικό να σε εμπιστεύονται τόσοι άνθρωποι για κάτι που γενικά δεν είναι διαδεδομένο στην Ελλάδα. Και τους ευχαριστώ πολύ όλους έναν προς έναν. Προσπαθώ να κρατάμε όλοι τις ισορροπίες και ο καθένας να ασχολείται με το αντικείμενό του.

Βέβαια όλα συνδέονται και πρέπει να υπάρχει συνεχής συνεργασία όλων και από την πλευρά μου να είναι ξεκάθαρο αυτό που θέλω και που έχω στο κεφάλι μου και να αναλαμβάνω την ευθύνη για κάθε απόφαση. Θεωρώ ότι ήμουν πολύ τυχερός σε ότι έκανα με τα συγκεκριμένα παιδιά γιατί ήταν εκατό τοις εκατό εκεί και ελπίζω να τους έχω δίπλα μου σε πολλά επόμενα πρότζεκτ.

Έχεις αυτολογοκριθεί ποτέ στη δουλειά σου;

Όχι δεν έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο και νομίζω ο λόγος είναι προφανής. Επειδή δεν υπάρχει κάποιος χρηματοδότης παρά μόνο εμείς, έτσι κάνουμε αυτό που μας εκφράζει χωρίς φόβο και χωρίς κάποιον να θέτει όρια. Εγώ προσωπικά δεν έχω κανένα όριο και δεν πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει.

© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Πόσο έτοιμη πιστεύεις πως είναι η χώρα μας για να «αγκαλιάσει» μια ταινία σαν τον «Σαρκοβόρο»; 
 
Θεωρώ ότι η χώρα μας είναι πολύ έτοιμη για να αγκαλιάσει τέτοιου είδους ταινίες και συγκεκριμένα και τον «Σαρκοβόρο». Είναι ένα είδος που υπάρχει από τις απαρχές του κινηματογραφικού μέσου και εδώ και πολλές δεκαετίες υπάρχει μια ολόκληρη κινηματογραφική βιομηχανία στημένη γύρω από αυτό.

Όπως στην Αμερική και στην Ευρώπη γενικότερα, έτσι και εδώ αυτές οι ταινίες κόβουν εισιτήρια και έχουν μεγάλο κοινό. Πιστεύω πως οι παραγωγοί πρέπει να κοιτάξουν και προς αυτήν την πλευρά γιατί και κοινό υπάρχει, και δημιουργοί και όλες οι κατάλληλες συνθήκες. Ένα κοινό δεν είναι έτοιμο όταν δεν έχει προσλαμβάνουσες. Εδώ και πολλά χρόνια οι ξένες ταινίες τρόμου βρίσκουν το ελληνικό κοινό τους. Γιατί να μην γίνει και μια προσπάθεια με ελληνικές ταινίες;

© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Πώς βρίσκει «πειστικό» αίμα και αληθοφανή εφέ ένας ανεξάρτητος κινηματογραφιστής στην Ελλάδα που θέλει να γυρίσει φιλμ τρόμου;
 
Υπάρχει έτοιμο αίμα που μπορεί να βρει κάποιος αλλά μπορείς να το δημιουργήσεις και μόνος σου με τις κατάλληλες συνταγές. Αυτό συμφέρει περισσότερο. Βέβαια πάντα χρειάζεται και η υποστήριξη από το post production που σώζει ζωές. Σε αυτό το κομμάτι οφείλω να ευχαριστήσω τη Μελίνα Γλαντζη, τη Βασιλική Κύτα Ντυλάκ και τη Λίνα Αρβανίτη για την δουλειά τους στα πρακτικά εφέ και τον Πάρη Γρηγοράκη και τον Κώστα Καρύδα για την δουλειά τους στο post production.

© Carnivore / Δημήτρης Βαβάτσης

Ποιες είναι οι πέντε ταινίες που πρέπει να δει κάποιος, κατά τη γνώμη σου, ξεκινώντας τη σχέση του με το σινεμά του τρόμου; 

Για συγκεκριμένους λόγους, με χρονολογική σειρά και με βάση το πόσο μεγάλη επιρροή είχαν στη δημιουργία ειδών και υποειδών τρόμου θα έλεγα για αρχή το «Nosferatu» του 1922. Μία ταινία του Friedrich Murnau που αποτέλεσε ένα από τα πρώτα φιλμ τρόμου στο πλαίσιο του γερμανικού εξπρεσιονισμού και κατάφερε να είναι διαχρονικό και να τρομάζει ακόμα και τώρα.

Το «Ψυχώ» το 1960 του Χίτσκοκ αποτελεί νομίζω μάθημα για το κινηματογραφικό σασπενς και με τη σκηνοθεσία του, να πηγαίνει το θεατή όπου θέλει.

Το «Night of the Living Dead» το 1968 αποδείχθηκε ότι ήταν ικανό στο να δημιουργήσει ολόκληρη σχολή ταινιών με ζόμπι, να σοκάρει το κοινό της τότε εποχής και να μείνει στην ιστορία ως μία από τις πιο βίαιες ταινίες με ιδιαίτερους συμβολισμούς και παραλληλισμούς για την τότε κοινωνία.

Το «Texas Chainsaw Massacre» το παλιό του 1974, σίγουρα αποτέλεσε σταθμό στον τρόμο αφού με μερικά δολάρια και ένα crew από φοιτητές ο Tobe Hooper δημιούργησε το πρώτο αμερικανικό slasher και καθιέρωσε τις συμβάσεις που γνωρίζουμε για το υποείδος μέχρι σήμερα. Δημιούργησε ρεύμα και άπειρες μιμήσεις.

Τέλος, με το «Suspiria» ο Dario Argento το 1976 μας δίδαξε τι σημαίνει στυλιζαρισμένη βία, απόκοσμη ατμόσφαιρα με ιδιαίτερη φωτογραφία και μια νέα ματιά στον ευρωπαϊκό τρόμο και να γνωστοποιεί στον υπόλοιπο πλανήτη το giallo σαν μαθητής του Mario Bava. Νομίζω αυτές είναι κάποιες κλασικές ταινίες που ακόμα και να μην παρακολουθεί κάποιος horror θα έπρεπε να τις έχει δει. Όπως να δει και κάτι από σκηνοθέτες σαν τον Wes Craven, Mario Bava, Lucio Fulci, Ruggero Deodato, David Cronenberg και διάφορους άλλους.







Σαρκοβόρος
Ηθοποιοί: Τάσος Μπαρνιαδάκης, Χρήστος Εζίρογλου, Δήμητρα Σιάχου, Ιωάννα Λαμνή, Περικλής Σταύρου, Κώστας Βουρλιώτης.
Φιλική Συμμετοχή: Ιάκωβος Μυλωνάς
Παραγωγή: Βαβάτσης Δημήτρης, Αγγελική Αγγελίδoυ, Ιωάννα Πετειναράκη
Σκηνοθεσία: Βαβάτσης Δημήτρης
Σενάριο: Άρης Δεληγιαννίδης
Διεύθυνση Φωτογραφίας/ Color Grading: Βασίλης Χριστοδούλου
Σκηνογραφία: Έλλη Ναλμπάντη
Ενδυματολογία: Ναταλί-Νεφέλη Αδαμοπούλου
Ηχητικός Σχεδιασμός/Foley Artist: Ναταλία Χατζηπέτρου, Σίμος Λαζαρίδης
Μουσική: Μάριος Β. Αποστολακούλης
Μοντάζ: Άρης Δεληγιαννίδης
Οργάνωση Εκτέλεση και Διεύθυνση Παραγωγής: Αγγελική Αγγελίδου, Ιωάννα Πετειναράκη
Ειδικά Εφέ: Πάρης Γρηγοράκης/ Κώστας Καρύδας
Make Up and Special Effects Supervisor: Μελίνα Γλαντζή
Make Up and Special Effects: Βασιλική Γιολάντα Κήτα Ντυλάκ
Σκριπτ: Ναταλία Λαμπροπούλου
Ρακόρ: Βασιλική Κουτσιούμπα
Hair Styling: Θεανώ Ζησιάδη
Make Up and Special Effects Assistant: Λίνα Αρβανίτη
Βοηθός Φωτογραφίας: Θεοδώρα Μπόζη
Βοηθοί Σκηνογραφίας: Φανή Ξενουδάκη, Ναταλία Λαμπροπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κώστας Χαλιάσας
Β Κάμερα: Δημήτρης Μουγκός
Σχεδιασμός Τίτλου Αρχής: Σμαρώ Σαχπαζίδου
Αφίσα: Baba Artworks

via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ποιόν τραυματισμένο ποδοσφαιριστή φιλάει ο αείμνηστος Νίκος Σταυρίδης;


Η φωτογραφία τραβήχτηκε το 1963 στον αγώνα Απόλλωνας-Ολυμπιακός και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Φως». Ο Νίκος Σταυρίδης εμφανίστηκε στον αγωνιστικό χώρο ντυμένος διαιτητής και ανακοινώθηκε ότι θα γυρίζονταν σκηνές από την ταινία «Διαιτητής». 

Μετά τα γυρίσματα παρακολούθησε τον αγώνα και όταν ο Γιώργος Σιδέρης σκόραρε το νικητήριο γκολ στο 85ο λεπτό, όρμησε στο γήπεδο και φίλησε τον ποδοσφαιριστή, ο οποίος προερχόταν από τραυματισμό.