BREAKING NEWS

ΚΟΣΜΟΣ

Προσωπικότητες

Επιστήμη-Τεχνολογία

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΤΟ ΝΕΡΟ ΟΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΒΡΑΣΕΙ ΤΑ ΖΥΜΑΡΙΚΑ

 ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΤΟ ΝΕΡΟ ΟΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΒΡΑΣΕΙ ΤΑ ΖΥΜΑΡΙΚΑ


Το θολό, λασπωμένο νερό που αφήνουν πίσω τους τα ζυμαρικά μετά το βράσιμο, αυτό που συνήθως καταλήγει στο νεροχύτη της κουζίνας μετά το στράγγισμα, μπορεί να γίνει η βάση για την τέλεια μακαρονάδα.

Ο λόγος;

Μπορεί να μη… σου γεμίζει το μάτι, αλλά το νερό όπου έχουν βράσει τα μακαρόνια περιέχει αλάτι και άμυλο και αρκεί να το προσθέσεις σε οποιοδήποτε είδος ζεστού λίπους –ελαιόλαδο, βούτυρο ή μπέικον– για να έχεις μια πλούσια, κρεμώδη σάλτσα.

Αυτό είναι ένα από τα μυστικά που κάνει μια μακαρονάδα σε καλό ιταλικό εστιατόριο να ξεχωρίζει από εκείνη που θα σου σερβίρει… η θεία Μαρία στο κυριακάτικο τραπέζι.

Κράτησε λοιπόν ένα με δύο φλιτζάνια από το νερό στο οποίο έχεις βράσει τα ζυμαρικά και χρησιμοποίησέ το στη σάλτσα σου.

Για παράδειγμα, για τέλεια φετουτσίνι αλφρέντο, σιγοβράζεις ένα φλιτζάνι από αυτό το υγρό μαζί με βούτυρο, προσθέτεις σιγά σιγά τριμμένη παρμεζάνα ανακατεύοντας διαρκώς, ρίχνεις, τέλος, τα φετουτσίνι ή άλλα μακρόστενα ζυμαρικά και σερβίρεις.

Δοκίμασέ τα, και θα σκεφτείς ότι κάπως έτσι θα γεννήθηκε το ιταλικό επιφώνημα Mamma Mia.


πηγή

Dum spiro spero: Η γλώσσα των Ρωμαίων στην καθημερινή μας επικοινωνία!

Dum spiro spero: Η γλώσσα των Ρωμαίων στην καθημερινή μας επικοινωνία!


Τα Λατινικά είναι η γλώσσα που ομιλούνταν αρχικά στην περιοχή γύρω από τη Ρώμη, στο λεγόμενο Λάτιο. 

Έγινε πολύ σημαντική όταν καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για πολλούς είναι μια «νεκρή» γλώσσα, όμως αποτελούν την απαρχή για πολλές γλώσσες, τις  οποίες μιλάμε στη σύγχρονη εποχή. Οι παρακάτω λατινικές εκφράσεις είναι μερικές μόνο από τις πολλές που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας.

Μens  sana in  corpore  sano: πρόκειται για την γνωστή μας έκφραση  «νους υγιής μέσα σε σώμα υγιές». O  συγκεκριμένος  στίχος  βρίσκεται  στο έργο  Satire, X, 356 του Λατίνου  ποιητή  Δέκιμου Ιούνιου  Γιουβενάλη   που αναφέρει  «Orandum est ut sit mens sana in corpore sano». Δηλαδή πρέπει να προσευχόμαστε ώστε να υπάρχει ένας υγιής  νους  μέσα σε  ένα υγιές  σώμα.

Dum spiro spero: όσο αναπνέω (ζω) ελπίζω. Αποτελεί παραφθορά των φράσεων δύο αρχαίων συγγραφέων: του  Θεόκριτου, που στο  έργο του  Ειδύλλια  έγραψε την φράση «ἐλπίδες ἐν ζωοῖσιν, ἀνέλπιστοι δὲ θανόντες»  και του  Ρωμαίου ρήτορα  Κικέρωνα, που είπε την φράση «dum anima est, spes esse dicitur»,  δηλαδή « όσο υπάρχει ψυχή, λέγεται  ότι υπάρχει  ελπίδα».

Αlter ego: το άλλο μου εγώ. Χρησιμοποιούμε τη φράση προκειμένου να χαρακτηρίσουμε ένα πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης μας, σαν να ήταν ο ίδιος ο εαυτός μας. Αποδίδεται και αυτή στον  Κικέρωνα, που στο έργο του «De Amicitia», περιγράφει τη φιλία ως το σημαντικότερο από όλα τα δώρα των Θεών και ότι ο πραγματικός φίλος είναι το alter ego μας, δηλαδή ο άλλος μας εαυτός.

Carpe Diem: είναι ένας λατινικός όρος που μεταφράζεται ως «άδραξε τη μέρα». Carpe κυριολεκτικά σημαίνει «παίρνω, κόβω, μαδώ, μαζεύω, καλλιεργώ"  αλλά ο Οβίδιος χρησιμοποίησε τη λέξη με την έννοια, «απολαμβάνω, χρησιμοποιώ». Σ’ ένα λατινικό ποίημα του Οράτιου, η λέξη αποτελεί μέρος της  φράσης  "Carpe diem, quam minimum credula postero", το οποίο μεταφράζεται ως «αδράξτε την ημέρα, πιστεύοντας όσο το δυνατόν λιγότερο στο μέλλον". Το ποίημα έχει ως βαθύτερο νόημα  ότι  το μέλλον είναι άγνωστο και ως εκ τούτου  δεν πρέπει κανείς να υπολογίζει  σε ένα απώτερο μέλλον, αλλά να ζει για τη στιγμή και να απολαμβάνει το παρόν του.

Mea culpa: η φράση «mea culpa» χρησιμοποιείται όταν θέλει κάποιος να δηλώσει ότι έκανε κάποιο λάθος, ότι έσφαλε, καθώς η κυριολεκτική μετάφραση της φράσης είναι «λάθος μου». Πρόκειται για θρησκευτική ρήση που προέρχεται από μια Καθολική προσευχή ομολογίας αμαρτιών του 16ου αιώνα (confíteor),στην οποία επαναλαμβάνεται συνεχόμενα τρεις φορές : mea culpa,mea culpa, mea maxima culpa.

Casus belli: η φράση προέρχεται από το Ρωμαϊκό δίκαιο και κατά λέξη σημαίνει αιτία πολέμου.

Tabula rasa: είναι  η  λατινική έκφραση του όρου «άγραφος πίνακας». Tabula στην αρχαία Ρώμη ήταν μια κέρινη πλάκα πάνω στην οποία έγραφαν. Όταν ήθελαν να σβήσουν τα γραπτά τους, θέρμαιναν το κερί μέχρι να αρχίσει να λιώνει και τότε έτριβαν την επιφάνεια με ένα εργαλείο τύπου σπάτουλας καθαρίζοντας την. Η έκφραση χρησιμοποιήθηκε και στην φιλοσοφία από τον Άγγλο φιλόσοφο Τζον Λοκ. Η  ανθρώπινη συνείδηση είναι tabula  rasa έλεγε, δηλαδή  ένας  λευκός, άγραφος πίνακας. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος δεν γεννιέται με έμφυτες γνώσεις, ιδέες ή αρχές αλλά τις αποκτά με την εμπειρία του σταδιακά στην διάρκεια της ζωής του. Σήμερα χρησιμοποιείται και για κάποιον που δεν έχει ενημερωθεί και έχει πλήρη άγνοια για κάποιο θέμα.

De facto: η λατινική φράση de facto, από τις λατινικές λέξεις de (από) και factum (πράξη), σημαίνει «εκ των γεγονότων» ή «εκ των πραγμάτων». Αποτελεί χαρακτηρισμό  για οτιδήποτε γίνεται στην πράξη ή υφίσταται στην πραγματικότητα ανεξάρτητα από το αν είναι νόμιμο ή έχει αναγνωριστεί επίσημα π.χ αυτός είναι de facto αρχηγός μας. H έκφραση έρχεται σε αντιδιαστολή με την έκφραση de iure (δια νόμου) η οποία δηλώνει πράξη, ενέργεια, κατάσταση η οποία είναι  νόμιμη.

Persona non grata: σημαίνει «ανεπιθύμητο πρόσωπο» και χρησιμοποιείται για να υποδηλωθεί με ευγενικό τρόπο ότι κάποιος θεωρείται ανεπιθύμητος σε έναν τόπο ή  σε ένα ευρύτερο σύνολο ατόμων.

Verba volant scripta manent: τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν.  Λατινική παροιμία που αναφέρεται για να τονίσει την αξία που έχει ένα γραπτό κείμενο, το περιεχόμενο του οποίου δεν μπορεί να αμφισβητηθεί μιας και είναι καταγεγραμμένο. Αντίθετα τα λόγια, ο προφορικός λόγος μπορεί να ανακληθεί ή να διαψευστεί σαν να μην έχει γίνει ποτέ, κάτι που μειώνει την αξιοπιστία του. Θεωρείται ότι πρωτοαναφέρθηκε στην Σύγκλητο της Ρώμης από τον συγκλητικό Κάιο Τίτο για να τονίσει στους Συγκλητικούς την σημασία των γραπτών συμφωνιών της Ρώμης.

Status quo: αποτελεί τμήμα της φράσης  status quo ante bellum  που σήμαινε  την  ισχύουσα κατάσταση, κυρίως σε πολιτικό, κοινωνικό ή και σε στρατιωτικό επίπεδο πριν από έναν πόλεμο. Σήμερα δηλώνει μια ισχύουσα κατάσταση η οποία έχει παγιωθεί  με το πέρασμα του χρόνου.

Veni, vidi, vici: ήλθα, είδα, νίκησα. Ειπώθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα στη Σύγκλητο για να προβάλλει τη σαρωτική και ταχύτατη νίκη του στη Ζέλα (47 π.Χ.) εναντίον του βασιλιά του Πόντου Φαρνάκη B’. Η φράση αυτή  χρησιμοποιείται σήμερα για να δηλωθεί μια κεραυνοβόλα και εκπληκτικά αποτελεσματική δράση και ενέργεια.

Ο tempora o mores! σημαίνει  ω καιροί! ω ήθη! Δηλαδή, άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Με την φράση αυτή ο Κικέρων εξέφραζε την αγανάκτησή του για τη διαφθορά και την παρακμή των ηθών και των αξιών της εποχής του.

Μare nostrum:  σημαίνει «η θάλασσά μας». Ήταν έκφραση που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι για να χαρακτηρίσουν τη Μεσόγειο, καθώς αυτή περικλειόταν από εδάφη της αυτοκρατορίας τους. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον  Μπενίτο Μουσσολίνι, ο οποίος υπερηφανευόνταν με αυτό τον τρόπο για την ισχύ και τα επιτεύγματα του ιταλικού στόλου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μοdus vivendi: τρόπος να ζεις. Λέγεται  επίσης όταν επιζητούμε μια  συμβιβαστική λύση, για να επανέλθει η ηρεμία και η ομαλότητα στην περίπτωση αντιθέτων συμφερόντων.

Dura lex, sed lex: σκληρός ο νόμος αλλά νόμος. Οι Ρωμαίοι  είχαν μεγάλη ευαισθησία και αφοσίωση στα θέματα του νόμου. Έλεγαν λοιπόν αυτή τη φράση για να τονίσουν πως μια κοινωνία δεν μπορεί να αναπτυχθεί, αν δεν έχει σταθερούς και σαφείς νόμους που να τηρούνται απαρέγκλιτα για όλους, ακόμα και στις περιπτώσεις που είναι ιδιαίτερα σκληροί.

A priori: εκ των προτέρων. Λέγεται  όταν κάποιος  παίρνει μια απόφαση από πριν,  χωρίς να περιμένει να δει πρώτα τι πρόκειται να ακολουθήσει, ή  χωρίς να έχει σχηματίσει πρώτα γνώμη για κάτι.

Α posteriori: εκ των υστέρων. Η γνώση  που αποκτάται εμπειρικά  εκ των υστέρων, αφού έχουν συντελεστεί πρώτα κάποια γεγονότα που βοηθούν το άτομα να σχηματίσει απόψη για ένα θέμα.

Hannibal ante portas: ο Αννίβας προ των πυλών. Έτσι φώναζαν έντρομοι  οι Ρωμαίοι όταν κατάλαβαν ότι οι Καρχηδόνιοι, με επικεφαλής τον Αννίβα, είχαν πλησιάσει στην πόλη τους μετά την μάχη των Καννών. Σήμερα την χρησιμοποιούμε για να προειδοποιήσουμε για έναν  κίνδυνο που μας  απειλεί.

Επιμέλεια  Αλέξανδρος Ν. Κατσαράς
Φιλόλογος

πηγή

Ξανθίππη, το βάσανο του Σωκράτη

Ξανθίππη, το βάσανο του Σωκράτη


«Αν βρεις μια καλή σύζυγο θα είσαι ευτυχισμένος. Αν όχι, θα γίνεις φιλόσοφος», είχε πει ο Σωκράτης, ο διάσημος φιλόσοφος, και σύμφωνα με τις μαρτυρίες των συγχρόνων του, το συμπέρασμα αυτό προέκυψε από την προσωπική του εμπειρία.

Η σύζυγος του Σωκράτη, η Ξανθίππη, ήταν μία γυναίκα που δεν άφησε καλές εντυπώσεις, σήμερα όμως μπορούμε να εξετάσουμε τη σχέση του παράξενου αυτού ζεύγους με την καθαρή ματιά που μας εξασφαλίζει η χρονική απόσταση. Άραγε ήταν ο εκρηκτικός χαρακτήρας της Ξανθίππης που οδήγησε τον Σωκράτη στη φιλοσοφία ή μήπως η αφοσίωση του Σωκράτη στη φιλοσοφία καθόρισε τον χαρακτήρα της συζύγου του;

Ποια ήταν η Ξανθίππη

Σε αντίθεση με τον σύζυγό της, ο οποίος ήταν απλώς ο γιος ενός λιθοξόου και μιας μαίας, έχουμε λόγους να πιστεύουμε πως η Ξανθίππη καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια της Αθήνας. Έχουμε δύο σημαντικά στοιχεία που υποστηρίζουν αυτή την υπόθεση:

Πρώτον, το όνομά της είναι ο θηλυκός τύπος της λέξης που σημαίνει «ξανθός ίππος», και ονόματα με περιεχόμενο που παραπέμπει σε άλογα έδιναν στα παιδιά τους εκείνοι που είχαν την οικονομική άνεση να ασχοληθούν με το ακριβό χόμπι της ιππασίας.

Δεύτερον, ο πρωτότοκος γιος του ζευγαριού δεν πήρε το όνομα του παππού από τη μεριά του πατέρα, όπως ήταν (και είναι ακόμα και σήμερα) η συνήθεια στην Ελλάδα. Ονομάστηκε Λαμπροκλής (= λαμπερή δόξα), που είναι επίσης αριστοκρατικό όνομα και ίσως έτσι να ονομαζόταν ο πατέρας της Ξανθίππης. Το όνομα του πατέρα του Σωκράτη (Σωφρονίσκος) δόθηκε στον δεύτερο γιο, κάτι που θα ήταν πραγματικά περίεργο, αν η Ξανθίππη δεν ήταν αριστοκρατικής καταγωγής ή τουλάχιστον ανώτερης τάξης από αυτή του Σωκράτη.

Ο Λαμπροκλής εμφανίζεται σε κείμενο του Ξενοφώντα να παραπονιέται για τη μητέρα του, πως είναι τόσο δύστροπη που κανείς δεν μπορεί να την υποφέρει. Ο Πλάτων μας την παρουσιάζει σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της, όταν επισκέπτεται στη φυλακή τον Σωκράτη, λίγο πριν εκτελεστεί. Μόλις ήρθαν οι φίλοι του Σωκράτη, η Ξανθίππη κρατώντας τον έναν της γιο στην αγκαλιά, άρχισε να ξεφωνίζει και να μοιρολογεί «Σωκράτη, για τελευταία φορά τώρα θα σε χαιρετίσουν οι φίλοι σου κι εσύ εκείνους». Ο Σωκράτης ζήτησε να την πάει κάποιος στο σπίτι, κι εκείνη ξέσπασε σ’ έναν σπαρακτικό θρήνο χτυπώντας τον εαυτό της και ουρλιάζοντας, καθώς την απομάκρυναν από κοντά του. Είχαν δίκιο όμως εκείνοι που την αποκαλούσαν δύστροπη και υστερική ή μήπως η κακή φήμη που απέκτησε την αδικεί;

Επειδή θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας πως η υπερβολή στον θρήνο δεν ήταν ιδιοτροπία της Ξανθίππης. Οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας θρηνούσαν με ξέφρενο τρόπο, προσπαθώντας να μοιραστούν τη δυστυχία με το αγαπημένο τους πρόσωπο που πέθαινε ή είχε πεθάνει. Ο συγγραφέας Λουκιανός αναφέρει πως οι συγγενείς και οι φίλοι του νεκρού περιέρχονταν σε τόσο κακή κατάσταση, ώστε λυπόταν κανείς περισσότερο τους ζωντανούς από τους νεκρούς: έκλαιγαν με λυγμούς, τραβούσαν τα μαλλιά τους, χτυπούσαν το κεφάλι και το στήθος τους. Έσκιζαν με τα ίδια τους τα νύχια τα μάγουλά τους…

Όσο για τα παράπονα του Λαμπροκλή, ο οποίος ήταν έφηβος, δεν διαφέρουν και τόσο από τα παράπονα κάθε έφηβου από τότε μέχρι σήμερα.
Η Ξανθίππη, λοιπόν, ήταν μία νεαρή αριστοκράτισσα, που για κάποιον λόγο παντρεύτηκε έναν φτωχό, ιδιοφυή φιλόσοφο, τον οποίο πιθανότατα δεν επέλεξε η ίδια, αφού εκείνη την εποχή, οι γυναίκες δεν αποφάσιζαν για την τύχη τους. Ο τρόπος που θρήνησε τον άντρα της μας δείχνει ότι τον αγαπούσε, αλλά είναι βέβαιο πως ο γάμος της δεν ήταν παραμυθένιος.

Ο Σωκράτης ως σύζυγος και πατέρας

Ο φτωχός Σωκράτης παντρεύτηκε σε μεγάλη ηλικία. Γνωρίζουμε ότι απέκτησε τον πρώτο του γιο σε ηλικία 55 ετών, οπότε, μπορούμε να υποθέσουμε πως ήταν τουλάχιστον τριάντα χρόνια μεγαλύτερος από τη σύζυγό του, δεδομένου ότι οι κοπέλες στην αρχαία Αθήνα παντρεύονταν σε νεαρή ηλικία. Εκτός από φτωχός, ο Σωκράτης ήταν επίσης πολύ άσχημος. Είχε πλακουτσωτή μύτη, παχιά χείλη και μάτια γουρλωτά. Οι σύγχρονοί του έλεγαν πως μοιάζει με Σάτυρο ή Σειληνό. Και αυτός ο φτωχός και άσχημος άνδρας είχε και κάτι αλλόκοτες συνήθειες.

Δεν έδινε καμία σημασία στις ανάγκες του σώματος. Ήταν ανθεκτικός στην πείνα, στη δίψα, στο κρύο, στο αλκοόλ. Φορούσε τον ίδιο χιτώνα χειμώνα – καλοκαίρι (ελπίζουμε πως τον έπλενε πότε – πότε), χόρευε ολομόναχος στο σπίτι του και αρκετές φορές, στεκόταν ακίνητος μέσα στη μέση του δρόμου για να διαλογιστεί, χωρίς να επικοινωνεί με το περιβάλλον. Αυτό του συνέβη ακόμα και στο στρατόπεδο, μία πολύ ζεστή καλοκαιρινή μέρα, την παραμονή μίας σημαντικής μάχης, όπου οι συμπολεμιστές του τον παρατηρούσαν να στέκεται ακίνητος ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο!

Αυτός ο παράξενος άνθρωπος είχε έναν και μόνο στόχο στη ζωή του: να βοηθήσει τους συμπατριώτες του να ανακαλύψουν τις αλήθειες που είχαν απωθημένες στα βάθη της ψυχής τους. Πίστευε πως η κακία γεννάται από την άγνοια, και πως, αν βοηθούσε τον συνομιλητή του να αποκτήσει την απαραίτητη γνώση, τότε θα αντιλαμβανόταν πως δεν τον συμφέρει να είναι κακός. «Κανείς δεν είναι κακός με τη θέλησή του», ισχυριζόταν, καθώς καταπολεμούσε την άγνοια.

Αυτή η ευγενής δραστηριότητα θα έπρεπε, ίσως, να γεμίζει με υπερηφάνεια τη σύντροφό του, αν δεν δημιουργούσε πρακτικά προβλήματα. Και το «πρόβλημα» με τον Σωκράτη ήταν πως, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους δασκάλους της εποχής του, εκείνος δεν δεχόταν πληρωμή από τους μαθητές του. Η δραστηριότητα στην οποία είχε αφιερώσει κάθε λεπτό της ζωής του δεν του απέφερε κανένα οικονομικό όφελος. Αυτό ήταν σίγουρα ένα πρόβλημα για την Ξανθίππη και πηγή οικογενειακών καυγάδων.

Ωστόσο, ο Σωκράτης δεν αδιαφορούσε ούτε για τη γυναίκα του ούτε για τα παιδιά του. Όταν ο Λαμπροκλής του παραπονέθηκε για τη δυστροπία της μητέρας του, ο Σωκράτης αφιέρωσε χρόνο για να τον νουθετήσει. Αφού του περιέγραψε λεπτομερώς τους κόπους που κατέβαλε η μητέρα του για να τον μεγαλώσει, κατέληξε: «Αυτήν που σε φροντίζει όσο καλύτερα μπορεί, όταν αρρωσταίνεις, για να γίνεις καλά και για να μην σου λείψουν τα απαραίτητα, και που προσεύχεται στους θεούς και κάνει τάματα να σου δίνουν αγαθά, αυτήν λες ανυπόφορη;»

Ένα αταίριαστο, ταιριαστό ζευγάρι

Αν η Ξανθίππη ήταν μία συνηθισμένη κοπέλα της εποχής της, αν δεν την ενδιέφερε τίποτα περισσότερο από την ευημερία των παιδιών της και την υλική επάρκεια του νοικοκυριού της, τότε ο πατέρας της έκανε μία κακή επιλογή συζύγου για την κόρη του. Από την άλλη, αν ήταν στ΄αλήθεια δυστυχισμένη κοντά του, ο αθηναϊκός νόμος δεν την εμπόδιζε να τον χωρίσει. Δεν το έκανε όμως ούτε εκείνη ούτε ο Σωκράτης, κι έτσι μπορούμε να υποθέσουμε πως με κάποιον τρόπο η σχέση αυτή λειτουργούσε. Οι φίλοι του είχαν πάντα την απορία, γιατί να επιλέξει μία τέτοια αυταρχική γυναίκα, αυτός ο συνετός και μειλίχιος άνθρωπος. Μάλιστα ένας από αυτούς, ο Αντισθένης, τον ρώτησε ευθέως: «πώς ζεις με αυτή τη γυναίκα που χειρότερή της ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει ούτε θα υπάρξει;». Και ο Σωκράτης του απάντησε:

«Επειδή έχω επιλέξει ως έργο της ζωής μου να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους, έχω την Ξανθίππη γνωρίζοντας πως, αν αυτήν μπορώ να υποφέρω, σίγουρα θα υποφέρω όλους τους άλλους ανθρώπους.»

πηγή

Ποιος είναι ο πιο δυνατός μυς στο σώμα μας;

Ποιος είναι ο πιο δυνατός μυς στο σώμα μας;

Το ανθρώπινο σώμα είναι προικισμένο με μια πληθώρα μυών προορισμένων να διογκώνονται, να εκτείνονται, να συστέλλονται εκτελώντας πολύ σημαντικό έργο (όταν τους συντηρούμε σωστά). Ας υποθέσουμε ότι όλοι αυτοί οι μύες διεκδικούσαν τον τίτλο του πιο δυνατού. Ποιος θα έπαιρνε την πρωτιά;

 

Αυτός που σηκώνει το μεγαλύτερο φορτίο

Πολλοί θεωρούν ότι ο πιο δυνατός μυς στο ανθρώπινο σώμα είναι η γλώσσα. Όμως αυτός που σηκώνει το μεγαλύτερο φορτίο από όλους είναι ο πελματικός. Βρίσκεται στο πίσω μέρος του πέλματος (στη φτέρνα) και χάρη σ΄ αυτόν στηριζόμαστε, περπατάμε και τρέχουμε. Χωρίς αυτόν, θα σωριαζόμασταν κάτω. Άρα επάξια διεκδικεί τον τίτλο του πιο δυνατού.
Πάντως, πέρα από τον φανταστικό αυτό διαγωνισμό, όποιον μυ και αν εξετάσουμε, είναι δυνατός – και με το παραπάνω – για τη δουλειά που έχει αναλάβει να κάνει. Και αποτελεί μέρος του θαύματος που λέγεται ανθρώπινο σώμα.

Ας δούμε μερικούς ακόμα που διακρίνονται για την ξεχωριστή λειτουργία τους.


Αυτός που ασκεί τη μεγαλύτερη πίεση

Η πίεση είναι και αυτή μια έκφραση ισχύος. Απόδειξη η δύναμη των σαγονιών μας. Τα ρεκόρ Γκίνες μας πληροφορούν ότι υπάρχει άνθρωπος που δαγκώνει με δύναμη 442 κιλών (4.337 Newtons) για δύο δευτερόλεπτα. Άρα οι μασητήρες μύες, που βρίσκονται και στις δύο πλευρές του στόματος, είναι ιδιαίτερα χαρισματικοί.

Ο μεγαλύτερος σε μέγεθος

Ο μείζων γλουτιαίος (τα λεγόμενα οπίσθια) είναι σίγουρα ο μεγαλύτερος μυς (και ο πιο δημοφιλής ως αντικείμενο παρατήρησης…) που διαθέτει το ανθρώπινο σώμα. Χάρη σε αυτόν ο κορμός στέκεται όρθιος. Κατά τη διάρκεια του βαδίσματος, ο μείζων γλουτιαίος μυς είναι ο πιο δυνατός από τους εκτείνοντες μυς του ισχίου και κινεί το σώμα προς τα εμπρός.

Μικροί αλλά πανίσχυροι

Οι εξωτερικοί μύες του ματιού θεωρούνται οι πιο ισχυροί συγκριτικά τόσο με το έργο που έχουν να κάνουν, όσο και με το μικρό μέγεθος και βάρος του βολβού του ματιού. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται ότι είναι 100 φορές πιο δυνατοί από όσο θα έπρεπε να είναι. Πάντως, εξασφαλίζουν τις κινήσεις υψηλής ταχύτητας που απαιτούνται για την ανάγνωση, την ανίχνευση και τη σάρωση του οπτικού πεδίου, καθώς και για τις ταχύτατες μικροκινήσεις που κάνουν τα μάτια κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Αυτός που λειτουργεί ακατάπαυστα

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη μεγαλειώδη αντοχή του καρδιακού μυός: Το μυοκάρδιο αντλεί δυνατά και καθημερινά το αίμα καθόλη τη διάρκεια της ζωής. Η καρδιά χτυπά (ακούραστα, αν την προστατεύουμε) περίπου 40 εκατομμύρια φορές τον χρόνο, τουτέστιν πάνω – κάτω 2,5 δισεκατομμύρια φορές μέχρι να πιάσουμε τα 70. Δεν είναι και λίγο.

Ο πιο επιδέξιος

Αναμφισβήτητα η γλώσσα (η οποία διαθέτει 8 μυς και όχι έναν) αποτελεί έναν συνδυασμό δύναμης και ελαστικότητας, που την κάνει ευέλικτη και χρήσιμη τόσο στην ομιλία, όσο και στη μάσηση, στο φιλί, στο σφύριγμα και σε άλλα πολλά. Όμως η καθαρή ισχύς της δεν συγκρίνεται με αυτή του πελματικού μυός.

Αυτός που συσπάται πιο έντονα

Η εκπληκτική ικανότητα των μυών της μήτρας να συστέλλονται και να χαλαρώνουν καθιστούν εφικτό τον τοκετό. Το μυομήτριο διατείνεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και συσπάται κατά τον τοκετό. Η ικανότητά του βέβαια εξαρτάται από ορμονικούς και βιοχημικούς παράγοντες.


πηγή

Ζάμερ: 'Ήμουν πράκτορας της Στάζι"

Ζάμερ: 'Ήμουν πράκτορας της Στάζι"
Ο Ματίας Ζάμερ, που κατέκτησε τη Χρυσή Μπάλα το 1996, αποκάλυψε ότι στα νιάτα του ήταν συνδεδεμένος με τη Στάζι, τη μυστική αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας.

Σε μια ομολογία που αν μη τι άλλο σοκάρει, προέβη ο Ματίας Ζάμερ. Ο άλλοτε θρύλος του γερμανικού ποδοσφαίρου και κάτοχος της Χρυσής Μπάλας το 1996, αποκάλυψε πως στα νιάτα του υπήρξε μέλος της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας, γνωστής ως Στάζι.
Όπως δήλωσε στη "Bild" o Zάμερ "υπήρχαν περιορισμοί που δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε. Προφανώς ήταν λυπηρό. Υπήρξε μέρος ενός κακού συστήματος. Αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή". Πάντως, τόνισε πως δεν χρειάστηκε να κάνει κατασκοπείοα για τους συμπατριώτες του, πως δεν κράτησε όπλο, ούτε συμμετείχε σε κάποια άσκηση.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης εκείνη την εποχή είναι το γεγονός πως ο πατέρας του, Κλάους Ζάμερ, κόπηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και το Μουντιάλ του 1974, αν και είχε αγωνιστεί στα προκριματικά, επειδή αρνήθηκε να ενταχθεί στο "Ενωμένο Σοσιαλιστικό Κόμμα" (SED).

Ο Ζάμερ αγωνίστηκε 23 φορές με την φανέλα της Ανατολικής Γερμανίας και 51 φορές με αυτή της Γερμανίας μετά την πτώση του Τείχους στο Βερολίνο. Το 1997 κατέκτησε το Champions League με την Ντόρτμουντ, ενώ επίσης έπαιξε στην Ντιναμό Δρέσδης, στην Ίντερ και στην Στουτγάρδη.

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΣΤΑΖΙ

Η Στάζι αποτελούσε "αιχμή του δόρατος" για το υπουργείο Ασφαλείας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Ιδρύθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1950 και στεγαζόταν σε ένα τεράστιο κτήριο στο Λίχτενμπεργκ του Βερολίνου. Ανέπτυξε σταδιακά ένα τεράστιο δίκτυο επισήμων υπαλλήλων και πληροφοριοδοτών, οι οποίοι κατασκόπευαν και αρχειοθετούσαν κάθε πτυχή της ζωής εκατομμυρίων πολιτών της χώρας.

Με την κατάρρευση του καθεστώτος, έγινε γνωστό ότι οι επίσημοι υπάλληλοι της Στάζι ανέρχονταν σε περίπου 91.000, οι ανεπίσημοι πληροφοριοδότες σε πάνω από 300.000, ενώ οι φάκελοι έφταναν τα δέκα εκατομμύρια.

Εκτός της κατασκοπείας των πολιτών της χώρας, το έργο της περιελάμβανε κατασκοπεία δυτικών κρατών και ιδίως της Δυτικής Γερμανίας, την οποία επιχειρούσε να αποσταθεροποιήσει. Τέλος, το έργο της περιελάμβανε ανακρίσεις και βασανισμούς κρατουμένων. Μετά την πτώση του καθεστώτος, βασανισθέντες αποκάλυψαν ότι ακτινοβολούνταν εσκεμμένα στις φυλακές της Στάζι με ραδιενέργεια, προκειμένου να τους προξενηθεί καρκίνος.

Κατά τις τελευταίες εβδομάδες πριν την κατάρρευση του καθεστώτος (1989-1990), υπάλληλοι της Στάζι κατέστρεφαν αρχεία, με καταστροφείς εγγράφων και με τα χέρια. Το 1995, η γερμανική Κυβέρνηση ξεκίνησε την επανασυναρμολόγηση των εγγράφων αυτών, τα οποία είχαν βρεθεί σε 16.000 σακούλες και επρόκειτο για πάνω από 30.000.000 σελίδες.

Το έργο της ταξινόμησης και της επεξεργασίας αυτών των φακέλων ανατέθηκε από την κυβέρνηση της Βόννης στον υπερκομματικό πρώην ιερωμένο του Ροστόκ αγωνιστή των ανθρώπινων δικαιωμάτων και μετέπειτα Προέδρου της Γερμανίας, Γιοάχιμ Γκάουκ.

Η γνωστή ως "Υπηρεσία Γκάουκ" στελεχώθηκε με 300 άτομα, μεταξύ των οποίων και πρώην υπάλληλοι της Στάζι. Κάποια αρχεία είχαν αποκτηθεί από τη CIA, και επιστράφηκαν στη Γερμανία το 2000. Έπειτα από έξι χρόνια, ανακοινώθηκε ότι είχαν ολοκληρωθεί 300 σακούλες, ενώ να πούμε πως το κτίριο της Στάζι μετατράπηκε σε Μουσείο.


πηγή

10 σκοτεινά μυστικά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας


 10 σκοτεινά μυστικά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Ευνουχισμοί, εμφύλιοι πόλεμοι, εξεγέρσεις, σκλάβοι του σεξ, μηχανορραφίες και τα μυστικά της Αυλής στο Βυζάντιο που κάνουν το Game of Thrones να μοιάζει παραμύθι για μικρά παιδιά


Για περισσότερα από 1.000 χρόνια η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία δέσποσε στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο. Ένα μεγάλο μέρος τής δύναμης και της επιρροής της το οφείλει στον πανίσχυρο κρατικό μηχανισμό της.

Η Αυλή της, όμως, ήταν ένας λαβύρινθος από μηχανορραφίες, δολοπλοκίες και σκοτεινά μυστικά. Τα πισώπλατα μαχαιρώματα (κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, όπως στις μέρες μας) έδιναν κι έπαιρναν. Κανείς δεν ήταν ασφαλής και δεν μπορούσε να εμπιστευθεί κανέναν.

10.Οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης


Το 1341, η αυτοκρατορία βρισκόταν σ’ έναν από τους συνήθεις εμφύλιους πολέμους. Ο νέος αυτοκράτορας Ιωάννης Ε’ Παλαιολόγος (1332-1391) ήταν εννέα ετών και ο φίλος τού πατέρα του Ιωάννης Καντακουζηνός (1292-1383) είχε διοριστεί αντιβασιλέας. Η μητέρα του αγοριού, η Άννα, και ο μέγας δούκας Αλέξιος Απόκαυκος συνέπηξαν συμμαχία για να σφετεριστούν την αντιβασιλεία, πυροδοτώντας μία τεράστια σύγκρουση. Αλλά αυτή τη φορά συνέβη κάτι το απρόσμενο. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης, οι απλοί άνθρωποι επαναστάτησαν, πήραν τον έλεγχο από την αριστοκρατία και υπερασπίστηκαν τα δικαιώματα των φτωχών.

Χρονικά της εποχής αναφέρουν ότι βίαιοι όχλοι «Ζηλωτών», όπως αποκαλούνταν, επιτέθηκαν κι έσφαξαν τους πλούσιους. Το Συμβούλιο των Ζηλωτών κυβέρνησε τη Θεσσαλονίκη καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφύλιας διαμάχης. Για κάποιο χρονικό διάστημα ορκίστηκαν πίστη στον Αλέξιο Απόκαυκο, αλλά παρέμεναν σταθερά εχθρικοί προς την αριστοκρατία. Τελικά τον αποκήρυξαν, δολοφονώντας μάλιστα τον γιο του. Η εξέγερση των Ζηλωτών κατεστάλη από τον Ιωάννη Καντακουζηνό, όταν έγινε αυτοκράτορας. Κάποιοι από τους Ζηλωτές κάλεσαν το Σέρβο βασιλιά Στέφανο Δουσάν να καταλάβει την πόλη, άλλοι όμως το θεώρησαν προδοσία και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους παλιούς συναγωνιστές τους. Ο Καντακουζηνός κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη εύκολα και εκτέλεσε τους πρωταίτιους της εξέγερσης.

9.Σκλάβοι του σεξ


Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι οι ευνούχοι χρησιμοποιούνταν ως σκλάβοι του σεξ, επειδή διατηρούσαν τα νεανικά τους χαρακτηριστικά. Αυτό επισήμως απαγορευόταν, αλλά εκκλησία έψαχνε τρόπους να εξαλείψει αυτή την κατάσταση χωρίς να καταδικάζει τη δουλεία και κατ’ επέκταση τον αυτοκράτορα. Το πρόβλημα εικονογραφείται στο Βίο του Αγίου Ανδρέα του εις Χριστόν Σαλού, που έγραψε τον 10ο αιώνα ο πρεσβύτερος Νικηφόρος της Αγίας Σοφίας.

Ένας από τους χαρακτήρες του βιβλίου σημειώνει: «Εάν ένας σκλάβος δεν υπακούει στις εντολές του κυρίου του, τότε σίγουρα ξέρετε πόσο θα υποφέρει, αυτός θα τον κακομεταχειριστεί και θα τον ξυλοκοπήσει». Αλλά ο Ανδρέας επιμένει ότι «αν οι σκλάβοι δεν υποκύψουν στα αποτρόπαια πάθη των κυρίων τους, θα είναι τρεις φορές ευλογημένοι, και εξαιτίας των βασάνων που μου ανέφερες, θα καταχωρηθούν στους μάρτυρες».

8.Ευνουχισμός


Οι Ευνούχοι υπηρέτησαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από κάθε δυνατό πόστο, από αυλικοί και στρατηγοί έως ιερείς. Δεν αποτελούσαν απειλή για την αυτοκρατορία, διότι δεν είχαν κατιόντες για να κληρονομήσουν τη θέση τους. Όμως, ευνούχοι όπως ο Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος (11ος αιώνας) έγιναν διάσημοι, επειδή προώθησαν συγγενείς τους σε υψηλές θέσεις. Ήταν τόσο ισχυρός, ώστε όλα τα μέλη της οικογένειάς του ευνουχίστηκαν και εξορίστηκαν από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Ε’ τον Καλαφάτη.

Ο ευνουχισμός θεωρούνταν παράνομος στο Βυζάντιο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ευνούχοι να είναι σκλάβοι, οι οποίοι ευνουχίζονταν προτού εισέλθουν στα όρια της αυτοκρατορίας. Αλλά είναι γνωστό ότι πολλοί φτωχοί γονείς ευνούχιζαν τα παιδιά τους, ελπίζοντας ότι θα έχουν μία καλύτερη ζωή από αυτούς.

7.Εξεγέρσεις


Ως πολίτες της «μεγαλύτερης πόλης της Γης», ο λαός της Κωνσταντινούπολης δεν δίσταζε να εκφράζει τις απόψεις του, συχνά με βίαιους τρόπους. Το πιο διάσημο παράδειγμα είναι η Στάση του Νίκα (532), κατά την οποία μία αθλητική διαμάχη στον ιππόδρομο μετατράπηκε σε λαϊκή εξέγερση εναντίον του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Ο Ιουστιανιανός ήταν έτοιμος να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το θρόνο, αλλά μεταπείστηκε από τη σύζυγό του Θεοδώρα, η οποία του διαμήνυσε ότι προτιμούσε να πεθάνει ως αυτοκράτειρα παρά ως κοινή θνητή.

Τελικά, ο Ιουστινιανός κατέστειλε με σκληρό τρόπο την εξέγερση και διέσωσε το θρόνο του. Όλες οι ταραχές δεν αποσταθεροποίησαν την αυτοκρατορία. Μία αιματηρή εμφύλια διαμάχη κατέληξε σε εξέγερση φυλακισμένων. Ο Μέγας Δούκας Αλέξιος Απόκαυκος (? – 1345), κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης μιας νέα φυλακής, δολοφονήθηκε από πολιτικούς του αντιπάλους, οι οποίοι στη συνέχεια εξολόθρευσαν και τα μέλη της οικογένειάς του.

6.Ο Πορφυρογέννητος


Οι Βυζαντινοί θεωρούσαν το πορφυρό (βαθυκόκκινο) ως το αυτοκρατορικό χρώμα και μόνο τα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας επιτρεπόταν να φορούν ρούχα με τέτοιο χρώμα. Στο παλάτι υπήρχε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο με τοίχους από πολύτιμη πορφυρή πέτρα. Τα παιδιά που γεννιόνταν σ’ αυτό το δωμάτιο ονομάζονταν πορφυρογέννητα. Είχαν ιδιαίτερα προνόμια και δεν μπορούσαν να παντρευτούν έξω από τα όρια της αυτοκρατορίας, αν και ο ηγέτης των Ρως Βλαδίμηρος του Κιέβου (950-1015) απαίτησε πορφυρογέννητη νύφη σε αντάλλαγμα για στρατιωτική βοήθεια στον Βασίλειο Β’ τον Βουλγαροκτόνο και τη μεταστροφή του στο χριστιανισμό.

Τελικά, νυμφεύτηκε την Άννα την Πορφυρογέννητη, αδελφή του αυτοκράτορα. Ο πορφυρογέννητος απολάμβανε μεγάλη εκτίμησης και αφοσίωσης από τους κοινούς ανθρώπους. Ο Κωνσταντίνος Ζ’ ο Πορφυρογέννητος μπορεί να ανατράπηκε σε μικρή ηλικία, αλλά ως πορφυρογέννητος παρέμεινε ως συναυτοκράτορας για 24 χρόνια, προτού αναλάβει την εξουσία το 945. Όταν ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος πέθανε, οι μόνοι πορφυρογέννητοι ήταν οι αδελφές του Ζωή και Θεοδώρα. Οι πολίτες της Κωνσταντινούπολης ξεσηκώνονταν κάθε φορά που κάποιοι ήθελαν να τις διώξουν από την εξουσία, με αποτέλεσμα οι δύο αδελφές να κυριαρχήσουν στα πολιτικά πράγματα μέχρι το θάνατο της Θεοδώρας το 1056.

5.Εμφύλιοι Πόλεμοι


Το 813, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Α’ ο Ραγκαβές (770-844) εκθρονίστηκε από τον στρατό, μετά την ήττα του από τους Βουλγάρους στη Μάχη της Βερσινικίας. Στην εκθρόνισή του πρωτοστάτησαν τρεις από τους στρατηγούς του, ο Λέων ο Αρμένιος, ο Μιχαήλ Τραυλός και ο Θωμάς Σκλαβηνός. Ο Λέων έγινε αυτοκράτορας (Λέων Ε’), αλλά όταν απαλλάχθηκε από την παρουσία του Μιχαήλ, οι οπαδοί του τον κυνήγησαν και τον σκότωσαν. Ο Θωμάς επαναστάτησε κατά του Μιχαήλ, που είχε ανέβει στο θρόνο ως Μιχαήλ Β’, πυροδοτώντας έναν εμφύλιο πόλεμο που αδυνάτισε την αυτοκρατορία έναντι των Αράβων, οι οποίοι είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους εκείνα τα χρόνια. Ανάλογα προβλήματα αναφύησαν και τον 10ο αιώνα, όταν η εξέγερση του στρατηγού Βάρδα Φωκά κατεστάλη από τον στρατηγό Βάρδα Σκληρό.

Όταν ο ευνούχος Βασίλειος Λεκαπηνός στράφηκε κατά του Σκληρού, αυτός άρχισε τη δική του εξέγερση για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ο Λεκαπηνός έβγαλε από τη φυλακή τον Βάρδα Φωκά και τον έστρεψε κατά του Σκληρού. Ο Φωκάς νίκησε τον Σκληρό και κατέστρεψε τις δυνάμεις του. Στη συνέχεια, όμως, ο Φωκάς, ο Σκληρός και ο Λεκαπηνός συνασπίστηκαν κατά του Βασιλείου, του μετέπειτα Βουλγαροκτόνου, ο οποίος τους νίκησε και στερέωσε την εξουσία του στον βυζαντινό θρόνο.

4.Μηχανορραφίες


Στη σύγχρονη εποχή η λέξη βυζαντινισμός είναι συνώνυμο της ίντριγκας και της δολοπλοκίας. Και δεν φαίνεται να είχαν άδικο αυτοί που τον καθιέρωσαν. Στην αυλή της Κωνσταντινούπολης υπήρχαν οι ευνούχοι και οι αυλικοί, που διαγκωνίζονταν για να κερδίσουν την εύνοια του αυτοκράτορα, ο οποίος κυβερνούσε με τους πανίσχυρους ευνοούμενους του. Σ’ ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο ευνούχος Σταυράκιος (?-800) βοήθησε την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία να ανατρέψει και να σκοτώσει το ίδιο της το παιδί, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ’ (771-797). Στη συνέχεια ο Σταυράκιος ανατράπηκε από τον ευνούχο Αέτιο, που ήθελε να τοποθετήσει τον αδελφό του ως αυτοκράτορα.

Αλλά ο Αέτιος απέτυχε, καθώς ο Λογοθέτης του Γενικού (ταυτίζεται με τον σημερινό υπουργό Οικονομικών) Νικηφόρος οργάνωσε πραξικόπημα και χρίστηκε αυτός αυτοκράτορας (Νικηφόρος Α’) έως ότου οι Βούλγαροι τον νίκησαν στη Μάχη της Πλίσκας (811) κι έκαναν το κρανίο του κρασοπότηρο. Οι μηχανορραφίες και δολοπλοκίες συνεχίστηκαν έως την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Ακόμη και όταν οι Οθωμανοί του Μωάμεθ βρίσκονταν έξω από τα τείχη της και οι ημέρες της Βασιλεύουσας ήταν μετρημένες, ο μέγας δούκας Λουκάς Νοταράς προσπαθούσε να εξασφαλίσει προσοδοφόρες αυλικές θέσεις για τους γιους του.

3.Ο ρινότμητος αυτοκράτορας


Ο τρομερός και φοβερός Ιουστινιανός Β’ (668-711) ανατράπηκε για πρώτη φορά το 695. Οι επαναστάτες τού έκοψαν τη μύτη και τη γλώσσα και τον εξόρισαν στην Κριμαία, στη χώρα των Χαζάρων. Αυτός, όμως, κατόρθωσε να δραπετεύσει και άρχισε τις μηχανορραφίες για την επάνοδό του στην εξουσία. Ο νέος αυτοκράτορας Λεόντιος (600-706) δωροδόκησε τους Χαζάρους για να τον δολοφονήσουν, αλλά ο Ιουστινιανός σκότωσε τους δολοφόνους τους και δραπέτευσε στη Βουλγαρία μ’ ένα ψαράδικο.

Εκεί συμμάχησε με τον χαγάνο Τερβέλη (675-721) και οδήγησε ένα στρατό από 15.000 Βούλγαρους και Σλάβους έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Αφού δεν μπόρεσε να την καταλάβει με έφοδο, τα κατάφερε οδηγώντας μία ομάδα ανδρών του μέσα από τους υπονόμους της Πόλης, αιφνιδιάζοντας τον αυτοκράτορα Τιβέριο Γ’ (?-706) . Ο Ιουστινιανός ανέκτησε την εξουσία και τιμώρησε σκληρά τους εχθρούς του. Κυβέρνησε για άλλα έξι χρόνια, έχοντας προσαρμόσει μία χρυσή μύτη στη θέση της φυσικής κι έχοντας δίπλα του ένα διερμηνέα για να αποκρυπτογραφεί τους γρυλλισμούς του. Ανατράπηκε εκ νέου το 711 με πραξικόπημα του στρατηγού Φιλιππικού Βαρδάνη και αυτή τη φορά δολοφονήθηκε.

2.Ακρωτηριασμοί


Οι Βυζαντινοί πίστευαν ότι οι άνθρωποι με αναπηρίες ήταν ακατάλληλοι για το θρόνο. Γι’ αυτό κάποιοι από τους διεκδικητές του θρόνου φρόντιζαν να ακρωτηριάζουν τους αντιπάλους τους παρά να τους σκοτώνουν. Η τύφλωση ήταν πολύ δημοφιλής, όπως και το κόψιμο της μύτης και της γλώσσας. Στα όψιμα χρόνια της αυτοκρατορίας ο ευνουχισμός ήταν κοινή πρακτική.

Ο Ιωάννης Δ' Λάσκαρης (1250-1305) έζησε 40 χρόνια τυφλός, καθώς τυφλώθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1261, με διαταγή του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου (1223-1282) για να μην απειλήσει στο μέλλον τη δυναστεία των Παλαιολόγων. Η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία (752-803) δεν δίστασε να τυφλώσει τον μοναχογιό της Κωνσταντίνο ΣΤ’ (771-805), προκειμένου να ασκεί ακώλυτα την εξουσία με τον ευνοούμενό της Σταυράκιο. Όμως, υπήρχαν και οι εξαιρέσεις. Ο Βασίλειος Λεκαπηνός (910-996) ευνουχίστηκε σε μικρή ηλικία, αλλά κατόρθωσε να ανέβει στα ανώτερα κλιμάκια της βυζαντινής εξουσίας και να γίνει ένας πανίσχυρος αυλικός, επηρεάζοντας από το παρασκήνιο μία σειρά από ανίσχυρους αυτοκράτορες.

1. Δολοφονίες


Σε αρκετές περιπτώσεις το δυναστικό ζήτημα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία λυνόταν με δολοφονίες αυτοκρατόρων. Ο Κώνστας Β’ (630-668), γνωστός και ως Πωγωνάτος, χτυπήθηκε μέχρι θανάτου με μία σαπουνοθήκη από άνθρωπο της αυλής του, την ώρα που έπαιρνε το λουτρό του στις Συρακούσες.

Ο Μιχαήλ Γ’ ο Μέθυσος (839-867) σκοτώθηκε μέσα στην κρεβατοκάμαρά του από άνδρα του μετέπειτα διαδόχου του Βασιλείου Α’ (ιδρυτή της Μακεδονικής δυναστείας), καθώς δεν μπόρεσε να προβάλει αντίσταση, ύστερα από ένα άγριο μεθύσι. Στην κρεβατοκάμαρά του δολοφονήθηκε και ο πιο διάσημος Νικηφόρος Φωκάς (912-969), ο οποίος είχε αντιληφθεί την εναντίον του συνωμοσία, αλλά δεν φανταζόταν ότι η σύζυγός του θα έκρυβε τους δολοφόνους του στο ιδιαίτερο διαμέρισμά του.

Ο Λέων Ε’ ο Αρμένιος (775-823) βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τον παλιό συναγωνιστή Μιχαήλ Τραυλό, τον οποίο φυλάκισε. Ο Μιχαήλ από τη φυλακή οργάνωσε συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα και ανήμερα τα Χριστούγεννα, άνθρωποί του μεταμφιεσμένοι σε μοναχούς μπήκαν στο παρεκκλήσιο του παλατιού και επιτέθηκαν στον Λέοντα με μαχαίρια και σπαθιά. Ο αυτοκράτορας άρπαξε ένα βαρύ σταυρό για να αμυνθεί, αλλά οι συνωμότες ήταν περισσότεροι και τον αποτελείωσαν. Στη συνέχεια, αφού πέταξαν τη σορό του στην αποχέτευση, ανακήρυξαν τον εκλεκτό τους αυτοκράτορα με το όνομα Μιχαήλ Β’.


πηγή

Το Ανεμολόγιο

Το Ανεμολόγιο
 
Το ανεμολόγιο, είναι εκείνο το κυκλικό σχέδιο που συναντούμε στους χάρτες και τις πυξίδες το οποίο ορίζει τις κατευθύνσεις. Στα ελληνικά, έχει την ονομασία αυτή λόγω του ότι από τα σημεία του ορίζοντα, ορίζουμε και τις ονομασίες των ανέμων. Στις δυτικές γλώσσες, το ονομάζουν “Τριαντάφυλλο των Ανέμων” διότι το σχήμα του μοιάζει σαν την κάτοψη ενός ανοιχτού τριαντάφυλλου (“wind rose” στα αγγλικά, “rosa di venti” στα ιταλικά, “rosa de los vientos” στα ισπανικά κοκ). Το συναντούμε στους χάρτες και στις πυξίδες, και είναι ένα από τα σημαντικά στοιχεία - ακόμα και της σύγχρονης - ναυσιπλοΐας. 


  Η πυξίδα, στην αρχική της μορφή, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία μαγνητική βελόνα η οποία ήταν πάνω σε ένα ξύλο, το οποίο επέπλεε σε μία λεκάνη νερό ώστε η βελόνα να μπορεί να στρέφεται προς τον μαγνητικό νότιο πόλο καθώς οι Κινέζοι που την ανακάλυψαν, είχαν σαν σημείο αναφοράς τον νότο και όχι τον βορρά όπως καθιερώθηκε αργότερα από τους Ευρωπαίους. Οι Κινέζοι όμως, δεν είχαν εφεύρει το ανεμολόγιο. Έτσι, οι ονομασίες που έδιναν στις κατευθύνσεις, βασίζονταν στα κατά τόπους γεωγραφικά χαρακτηριστικά, τα μόνιμα καιρικά φαινόμενα και τον ήλιο. Π.χ. έλεγαν “προς το βουνό”, “προς την θάλασσα”, “προς τον άνεμο”, προς την ανατολή του ηλίου” κλπ. 

  Στην συνέχεια, οι Φοίνικες, όρισαν τα δύο βασικά σημεία του ορίζοντα με βάση την ανατολή και την δύση του ηλίου. Εκείνοι που όρισαν πρώτοι τα τέσσερα βασικά σημεία του ορίζοντα τα οποία έχουν καθιερωθεί μέχρι και σήμερα, ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες, με βάση τα ουράνια σώματα. Διατηρώντας τα δύο σημεία του ορίζοντα όπως τα είχαν ορίσει οι Φοίνικες με βάση την ανατολή και την δύση του ηλίου, πρόσθεσαν το σημείο της “Άρκτου” το οποίο ήταν ο σημερινός βοράς, ονομάζοντας το έτσι λόγω του αστερισμού της Μικρής Άρκτου όπου ένα από τα αστέρια που τον σχηματίζουν, είναι και ο Πολικός Αστέρας. Το σημείο του νότου, το είχαν ορίσει ως “Μεσημβρία” διότι στην Ελλάδα (όπως και σε ολόκληρο το τμήμα του βορείου ημισφαιρίου που βρίσκεται πάνω από την τροπική ζώνη) ο ήλιος μεσουρανεί προς τον νότο. Στην συνέχεια της Ιστορίας, επινοήθηκαν και άλλα ανεμολόγια, των οποίων οι βασικές ονομασίες, είχαν φτάσει μέχρι και τις δώδεκα όπως το ανεμολόγιο του Τιμοσθένη του Ρόδιου ο οποίος είχε επινοήσει ένα ανεμολόγιο με τις κατευθύνσεις των ανέμων να είναι μοιρασμένες όπως και οι ώρες σε ένα σύγχρονο ρολόι. 


Το σύμβολο του κρίνου γνωστό και ως flor de lis
  Οι πρώτοι που προσάρμοσαν το ανεμολόγιο στην πυξίδα, ήταν οι Βενετοί θαλασσοπόροι, τον 13ο αιώνα, όταν την έφερε για πρώτη φορά στην Ευρώπη, ο Μάρκο Πόλο. Οι Βενετοί, προσπάθησαν να κρατήσουν μυστικό αυτό το πολύτιμο βοήθημα προσανατολισμού. Σύντομα όμως, το μυστικό διέρρευσε και έτσι, η πυξίδα, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, έγινε ευρύτερα γνωστή.  Οι Βενετοί, καθιέρωσαν τα οχτώ βασικά σημεία του ορίζοντα, δίνοντας τους ονομασίες από τους ανέμους οι οποίες ονομασίες αυτές, λόγω της Βενετοκρατίας, υιοθετήθηκαν - παραφθαρμένες φθογγικά - και από τους Έλληνες ναυτικούς μέχρι το πρόσφατο παρελθόν. Τον Βορρά τον έλεγαν “Tramontana”, τον Βορειοανατολικό “Greco”, τον Ανατολικό “Levante”, τον Nοτιοανατολικό “Sirocco”, τον Νοτιά “Οstria”, τον Νοτιοδυτικό “Libeccio”, τον Δυτικό “Ponente” και τον Βορειοδυτικό “Maestro”. Οι Γάλλοι, τον 14ο αιώνα, στο σημείο του Βορρά πρόσθεσαν το διακοσμητικό σύμβολο του κρίνου, γνωστό και ως “flor de lis”. 
Σήμερα, τα ανεμολόγια των ναυτικών χαρτών, είναι κύκλοι διαβαθμισμένοι σε μοίρες καθώς πλέον οι πορείες, διεθνώς, ορίζονται στο ακριβέστερο σύστημα των μοιρών. Οι μοίρες αυτές, δείχνουν τον Πραγματικό (Αληθή) Βορρά όπως και οι σύγχρονες γυροπυξίδες των πλοίων. Στο εσωτερικό όμως των σύγχρονων ανεμολογίων, υπάρχει είτε ένας μικρότερος διαβαθμισμένος κύκλος ή απλώς μια ένδειξη η οποία δείχνει και την κατεύθυνση του Μαγνητικού Βορρά με την ετήσια απόκληση του καθώς οι μαγνητικές πυξίδες όπως και τα περισσότερα όργανα της παραδοσιακής ναυτιλίας, ακόμα και σήμερα, είναι υποχρεωτικά στα πλοία. Ενώ για τους ανέμους, διεθνώς, η ονομασία τους προκύπτει από την κατεύθυνση προέλευση τους (Βόρρειος, Βορειοδυτικός κλπ). 


Οι δέκα πιο περίεργες φιλοσοφικές θεωρίες


Οι δέκα πιο περίεργες φιλοσοφικές θεωρίες


Παρά το γεγονός ότι πολλοί πιστεύουν ότι η φιλοσοφία είναι ένα «άχρηστο πτυχίο» ή «χάσιμο χρόνου», είναι σίγουρα ένας καταπληκτικός τρόπος να θολώσεις το μυαλό σου. Είναι άλλο πράγμα να σε μπερδεύει κάποιος άλλος, και τελείως διαφορετικό να μπερδέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Ποιος δε χαίρεται όταν καταφέρει να σκεφτεί κάτι τόσο έντονα που το κεφάλι του κυριολεκτικά να πονέσει;
 

Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένες από τις πιο περίεργες φιλοσοφικές θεωρίες. Ορισμένες από αυτές βγάζουν κάποιο νόημα, ενώ κάποιες άλλες μοιάζουν τελείως παράλογες. Φυσικά όλες βγάζουν κάποιο νόημα αν κοιτάξει κανείς το κοινωνικό υπόβαθρο κατά την περίοδο που αυτές διατυπώθηκαν.
Όπως είπε κάποτε ο μεγάλος Κικέρωνας, «Δεν υπάρχει καμία διατύπωση τόσο παράλογη, που να μην την κάνει ποτέ κανένας φιλόσοφος».

1.Ιδεαλισμός

Η θεωρία του Ιδεαλισμού λέει ότι δεν υπάρχουν θεμελιώδεις πεποιθήσεις. Αντ’ αυτών, οι πεποιθήσεις μας υπάρχουν σε ένα σύστημα εσωτερικά συνδεδεμένων αντιλήψεων. Με αυτήν την θεωρία μπορείς τελικά να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι κανενός οι πεποιθήσεις δεν είναι πιο σημαντικές από του άλλου. Στο τέλος, αυτή η θεωρία είναι απολύτως κυκλική. Αν μια συγκεκριμένη πεποίθηση είναι αληθινή επειδή είναι συνεκτική ή ταιριάζει σε πολλούς, τότε αυτοί σε σχέση με ποιoν είναι συνεκτικοί; Δυστυχώς δεν υπάρχει αντικειμενική απάντηση. Στο τέλος παραμένεις σε ένα ατέρμονο βρόχο.

2. Θεωρία των έμφυτων ιδεών

Η θεωρία των έμφυτων ιδεών λέει ότι το μυαλό γεννιέται και είναι ήδη φορτωμένο με ιδέες και γνώση. Αυτή η θεωρία δημιουργήθηκε για να καταρρίψει την ιδέα του John Locke ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι «tabula rasa», δηλαδή λευκό χαρτί το οποίο κατά τη διάρκεια της ζωής γεμίζει με εμπειρία. Η θεωρία έμφυτων ιδεών λοιπόν λέει ότι ξέραμε εξ’ αρχής απλές μαθηματικές αλήθειες, όπως ότι 1+1=2 και άλλες αλήθειες σχετικά με το Θεό. Όμως αν αυτή η θεωρία είναι σωστή, τότε γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται να προσθέσουν μεγαλύτερους αριθμούς (όπως 1298+9831). Και αν έχουμε αυτές τις έμφυτες ιδέες τότε γιατί δεν πιστεύουν όλοι σε θρησκευτικές πεποιθήσεις; Και πώς ξέρουμε να μαθαίνουμε ποτέ κάτι καινούργιο; Μήπως είναι απλά κάτι που ξέραμε ήδη και απλά το θυμηθήκαμε;

3. Ζωισμός

Ο Ζωισμός λέει ότι η ψυχή και το πνεύμα δεν είναι κάτι που υπάρχει μόνο σε ανθρώπους και ζώα, άλλα ότι υπάρχει και σε αντικείμενα όπως πέτρες, φυτά, κεραυνοί, βουνά και άλλα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο ζωισμός χρησιμοποιείται μόνο σε κουλτούρες όπου η κοινωνία και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν βασίζονται ιδιαίτερα στην επιστήμη και τα μαθηματικά. Πολλοί σκεπτικιστές εξηγούν ότι η φιλοσοφία του ζωισμού χρησιμοποιείται μόνο για να παρέχει απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα. Όμως οι περισσότεροι θα δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι η πέτρα στο έδαφος έχει δική της ψυχή.

4. Λογικός Ατομισμός

Ο λογικός Ατομισμός έγινε δημοφιλής από τον Bertrand Russell, και λέει ότι ο κόσμος αποτελείται από λογικά δεδομένα (άτομα) που δεν μπορούν να «σπάσουν» σε μικρότερα κομμάτια. Επίσης λέει ότι όλες οι αλήθειες βασίζονται σε μία στρώση από ατομικά δεδομένα. Κατά συνέπεια η θεωρία ισχυρίζεται στο ότι η γλώσσα καθρεφτίζει την πραγματικότητα. Και καταλήγει στο ότι ο κόσμος αποτελείται από δεδομένα που είναι εξαιρετικά απλά και εύκολα στην κατανόησή τους.

5. Αποσυνθετισμός

Αυτή η θεωρία, που πήρε το όνομά της από τον Jacques Derrida, λέει ότι δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο νόημα όταν κάποιος διαβάζει ένα κείμενο. Αντ’ αυτού ένα κείμενο έχει πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Επίσης η θεωρία δηλώνει ότι όταν κάποιος διαβάσει ένα λογοτεχνικό κείμενο, θα αποφασίσει ο ίδιος ποιο είναι το νόημα αυτού που διαβάζει. Παρ΄όλο που έχει κάποιες δόκιμες ιδέες, αυτή η θεωρία καθιστά την λογοτεχνία χωρίς κανένα νόημα. Αν μειώνεις και μειώνεις το νόημα από κάτι, στο τέλος καταντάει χωρίς σκοπό. Και αν είμαστε εμείς αυτοί που καθορίζουμε το νόημα για κάτι, τότε πως γίνεται ποτέ κανείς να παρανοήσει κάτι;

6. Φαινομενισμός

Ο Φαινομενισμός λέει ότι τα φυσικά αντικείμενα δεν υφίστανται αυτά καθεαυτά αλλά μόνο σαν αντιληπτικά φαινόμενα. Εννοώντας ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε αν κάτι είναι αληθινό πέρα από αυτά που μπορούμε να αντιληφθούμε και να επιβεβαιώσουμε. Παρά το γεγονός ότι αυτή η θεωρία ακούγεται ενδιαφέρουσα, έχει τα θέματά της. Τι ορίζουμε ως επιβεβαιωμένο; Και τι γίνεται με τα μαθηματικά; Τα μαθηματικά σίγουρα είναι αληθινά και δεν χρειάζονται την αισθητική αντίληψη.

7. Ηθικός Εγωισμός

Ο ηθικός εγωισμός λέει ότι κάθε ηθικό ον πρέπει να κάνει ότι είναι προς το συμφέρον του. Βασικά είναι απαραίτητο και αρκετό για μία ενέργεια να είναι ηθικά σωστή για να μπορεί να μεγιστοποιήσει το συμφέρον του καθενός. Αυτό σημαίνει ότι δρούμε με βάση μια συγκεκριμένη ηθική, και λόγω του προσωπικού μας συμφέροντος αυτές οι πράξεις είναι σωστές. Η θεωρία ουσιαστικά υποστηρίζει ότι το να κλέψεις λεφτά είναι σωστό, καθώς εξυπηρετεί τα προσωπικά συμφέροντα του καθενός και επιφέρει υψηλή ανταμοιβή.

8. Ηθική απολυταρχία

Στο μυαλό μου, τίποτα δεν είναι απόλυτο, άρα ο ηθικός απολυταρχισμός απλά δεν λειτουργεί για μένα. Η θεωρία υποστηρίζει ότι υπάρχουν απόλυτα δίκαια και αδικίες και ότι έχει σημασία το πλαίσιο της πράξης. Αυτό θέτει ένα από τα πιο δημοφιλή φιλοσοφικά ερωτήματα; Είναι εντάξει να πεις ψέματα για ένα ευρύτερο καλό; Ας πούμε ότι έχετε πει ένα ψέμα για να σώσετε μια ζωή. Είναι ηθικά λάθος γιατί απλά είναι ψέμα; Ποιος ξέρει, ποτέ δεν τελειώνει.

9. Ουδέτερος Μονισμός

Ο Ουδέτερος μονισμός λέει ότι η ψυχική και η φυσική δεν είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Αντ’ αυτού, η άποψη υποστηρίζει ότι το σώμα και το μυαλό είναι κατασκευασμένα από το ίδιο υλικό, το οποίο δεν είναι πνευματικό ή σωματικό. Η θεωρία υποθέτει ότι ο νους είναι «πραγματικός» και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη νοητική ικανότητα.

10. Σολιψισμός

Ο Σολιψισμόs είναι μια φιλοσοφική θεωρία που αναφέρει ότι ένα άτομο μπορεί να μην ξέρει τίποτα, αλλά ότι αυτός / αυτή υπάρχει, και ότι ο εαυτός είναι το μόνο υπαρκτό. Σε κοινές λέξεις, ο σολιψισμός εκφράζει ότι αυτό που πιστεύετε είναι το μόνο πραγματικό πράγμα. Συζήτηση για εξαιρετικά εγωκεντρικούς.


πηγή

Υποβρύχιο - φάντασμα βρέθηκε στον βυθό της Αυστραλίας - Αγνοείτο για 103 χρόνια


 Υποβρύχιο - φάντασμα βρέθηκε στον βυθό της Αυστραλίας - Αγνοείτο για 103 χρόνια

Πρόκειται για το πρώτο συμμαχικό σκάφος που βυθίστηκε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς έκανε μια περιπολία για γερμανικά πολεμικά πλοία


Η Αυστραλία βρήκε το ναυάγιο του πρώτου υποβρυχίου των συμμαχικών δυνάμεων που είχε βυθιστεί κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ανοιχτά της ακτής της Παπούας Νέας Γουινέας, λύνοντας έπειτα από περισσότερο από έναν αιώνα ένα από τα πιο παλιά ναυτικά μυστήρια στον κόσμο.
Το υποβρύχιο ΑΕ-1 ήταν το πρώτο συμμαχικό σκάφος που βυθίστηκε κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και μάλιστα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες καθώς έκανε μια περιπολία για γερμανικά πολεμικά πλοία το 1914.

Το Πολεμικό Ναυτικό της Αυστραλίας και ορισμένες ιδιωτικές οργανώσεις εντόπισαν κατά την 13η προσπάθεια που κατέβαλαν το ναυάγιο του υποβρυχίου που είχε βυθιστεί αύτανδρο με 35μελές πλήρωμα, διευκρίνισε μιλώντας στα μέσα ενημέρωσης η Αυστραλή υπουργός Άμυνας Μαρίσα Πέιν.


Η εξαφάνιση του υποβρυχίου αυτού "ήταν μια τραγωδία για το τότε δοκιμαζόμενο έθνος μας", σημείωσε η Πέιν, προσθέτοντας ότι τελέστηκε μια μικρή επιμνημόσυνη δέηση για τους 35 νεκρούς του ναυαγίου επί του πλοίου που έκανε τις θαλάσσιες έρευνες και εντόπισε το ναυάγιο. Η υπουργός πρόσθεσε εξάλλου ότι οι αρχές προσπαθούν τώρα να έρθουν σε επαφή με τους απογόνους των νεκρών.

In this undated image provided by the Australian Department of Defense, fish swim around the helm of the Australian submarine HMAS AE1 off the coast of the Papua New Guinea island of New Britain. One of Australia's oldest naval mysteries has been solved after the discovery of the wreck of the country's first submarine more than 103 years after its disappearance in World War I. (Australian Department of Defense via AP)


 
"Ελπίζω ότι αυτό που κάναμε τις τελευταίες ημέρες θα φέρει τώρα ανακούφιση στις οικογένειες και τους απογόνους όλων αυτών των μελών του πληρώματος", δήλωσε παράλληλα ο αρχηγός του επιτελείου του πολεμικού ναυτικού αντιναύαρχος Τίμι Μπάρετ, ο οποίος διευκρίνισε ότι το πλήρωμα του υποβρυχίου προερχόταν από την Αυστραλία, τη Βρετανία και τη Νέα Ζηλανδία.

Οι αρχές δεν αποκάλυψαν τον τόπο στον οποίο βρέθηκε το ναυάγιο, παρά μόνον ότι εντοπίστηκε ανοιχτά της ακτής της Παπούας Νέας Γουινέας.

Εξάλλου οι κυβερνήσεις της Αυστραλίας και της Παπούας Νέας Γουινέας ανακοίνωσαν ότι σχεδιάζουν να χαρακτηρίσουν προστατευόμενη περιοχή το μέρος στο οποίο βρέθηκε το ναυάγιο.


In this undated image provided by the Australian Department of Defense, survey data forms the image of the Australian submarine HMAS AE1 off the coast of the Papua New Guinea island of New Britain. One of Australia's oldest naval mysteries has been solved after the discovery of the wreck of the country's first submarine more than 103 years after its disappearance in World War I. (Australian Department of Defense via AP)




(Φωτογραφίες: Australian Department of Defense via AP)
πηγή

Η Ευρώπη έχει χάσει πάνω από τα μισά προϊστορικά της δάση


Η Ευρώπη έχει χάσει πάνω από τα μισά προϊστορικά της δάση


Περισσότερες από τις μισές δασικές εκτάσεις της Ευρώπης έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία 6.000 χρόνια εξαιτίας της αυξανόμενης ζήτησης για γεωργική γη, αλλά και της χρήσης του ξύλου ως πηγής καυσίμου, σύμφωνα με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ.
 

Αναλύοντας τη γύρη των δέντρων από περισσότερες από 1.000 ευρωπαϊκές τοποθεσίες, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, κατά το μακρινό παρελθόν, πάνω από τα 2/3 της Kεντρικής και Βόρειας Ευρώπης ήταν καλυμμένα από δάση.

Σήμερα, το ποσοστό αυτό έχει πέσει κάτω από το 1/3, αν και στις δυτικές και παράκτιες περιοχές η μείωση είναι πολύ μεγαλύτερη.

Η έρευνα έδειξε ότι η δασική κάλυψη είχε αυξηθεί από περίπου 60% πριν από 11.000 χρόνια, σε 80% πριν από 6.000 χρόνια. Ωστόσο, η καθιέρωση νέων γεωργικών πρακτικών κατά τη Νεολιθική περίοδο σηματοδότησε τη σταδιακή υποχώρηση των δασικών εκτάσεων.

Το φαινόμενο αυτό επιταχύνθηκε προς το τέλος της Εποχής του Χαλκού και συνεχίστηκε σε αμείωτους ρυθμούς μέχρι και σήμερα.

«Η διαχείριση των δασών να πραγματοποιείται με βιώσιμο τρόπο»

Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής της ΕΕ αντιμετωπίζουν ως μείζονα πρόκληση τη διαχείριση του ευρωπαϊκού δασικού τομέα, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να εξισορροπήσουν τις εκπομπές και την απορρόφηση άνθρακα.

Η ΕΕ περιλαμβάνει το 5% των δασών του πλανήτη, καλύπτοντας το 40% της γης. Περίπου το 60% των δασών είναι ιδιόκτητο, ενώ το υπόλοιπο 40% ανήκει και διαχειρίζεται από τις δημόσιες αρχές.
Η δασική περιοχή στην Ευρώπη επεκτείνεται συνεχώς τα τελευταία 60 χρόνια και καλύπτει πλέον περίπου 155 εκατομμύρια εκτάρια, ισοδύναμα με την περιοχή της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Πολωνίας και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Η βιοενέργεια αντιπροσωπεύει το 61% της ανανεώσιμης ενέργειας που καταναλώνεται στην ΕΕ, με τη δασική βιομάζα να αποτελεί το 70% της συνολικής βιοενέργειας. Ταυτόχρονα, και η βιομάζα αναμένεται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο ενεργειακό μείγμα της ΕΕ, καθώς οι χώρες αναζητούν πιο βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις έναντι των ορυκτών καυσίμων.

«Η διαχείριση των δασών πρέπει να πραγματοποιείται με βιώσιμο τρόπο, στοχεύοντας στην άμβλυνση της κλιματικής αλλαγής», τόνισε ο εισηγητής του LULUCF του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Norbert Lins.

«Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι, αφού δεν θα μπορέσουμε να σταματήσουμε εντελώς τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στη βιομηχανία, αλλά πρέπει να τις μειώσουμε δραστικά, τα δάση μας πρέπει να αφαιρέσουν περισσότερα από αυτά που εκπέμπουν», κατέληξε ο κ. Lins.

πηγή

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Πέθανε ο Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ

Πέθανε ο Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ
Παρέμεινε ως το τέλος ενεργός πολίτης και ακτιβιστής - Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αποίκησης άλλων πλανητών ως διέξοδο σωτηρίας της ανθρωπότητας σε περίπτωση που η Γη καταστραφεί από ένα πόλεμο, πτώση αστεροειδούς ή άλλη αιτία


Ο διαπρεπής βρετανός θεωρητικός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ απεβίωσε σήμερα, σε ηλικία 76 ετών, αναφέρει ανακοίνωση που υπογράφουν τα παιδιά του.

Πέθανε ήρεμα στο σπίτι του στην πόλη του Κέμπριτζ τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης.
"Αισθανόμαστε τεράστια θλίψη για τον θάνατο του αγαπημένου μας πατέρα", ο οποίος "ήταν σπάνιος άνθρωπος" και "σπουδαίος επιστήμονας, το έργο του οποίου θα ζήσει για πολλά χρόνια ακόμη", τόνισαν τα παιδιά του κοσμολόγου, η Λούσι, ο Ρόμπερτ και ο Τιμ, στην ανακοίνωση που μετέδωσε το βρετανικό πρακτορείο ειδήσεων Press Association.


Πέθανε ο Βρετανός φυσικός Στίβεν Χόκινγκ
  "Μια φορά είχε πει "δεν θα ήταν και πολύ σπουδαίο αυτό το σύμπαν, αν δεν ήταν το σπίτι των ανθρώπων που αγαπάς". Θα μας λείπει για πάντα", σύμφωνα με την ανακοίνωση των παιδιών του, την οποία αναμετέδωσε επίσης το BBC.

Ο Στίβεν Χόκινγκ κατάφερε να αγγίξει τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης τόσο σε ό,τι αφορά την αχανή έκταση του διαστήματος, όσο και τον υπό-ατομικό κόσμο, τα οποία, έλεγε ότι μπορούσαν να προβλέψουν τι συμβαίνει στην αρχή και το τέλος του χρόνου.

"Το θάρρος και η επιμονή του, σε συνδυασμό με το χιούμορ και την ευφυΐα του, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο".

Η ισχυρή του νοημοσύνη ερχόταν σε αντίθεση με το εύθραυστο σώμα του, που χτυπήθηκε από την νόσο του κινητικού νευρώνα σε ηλικία 21 ετών, η οποία και τον καθήλωσε σε καροτσάκι για το υπόλοιπο της ζωής του. Όσο η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε, έφτασε να μιλάει υποβοηθούμενος από ηλεκτρονικά μέσα και να επικοινωνεί κουνώντας τα βλέφαρά του. Όπως είχε παραδεχθεί ο ίδιος, "δεν περίμενα ποτέ ότι θα έφτανα μέχρι τα 75".

Η ασθένειά του τον έκανε να εργάζεται εντατικότερα, αλλά συνέβαλε και στην κατάρρευση των δύο γάμων του, όπως έγραψε ο ίδιος στα απομνημονεύματά του με τίτλο: "Το χρονικό της ζωής μου".
Όπως είπε κάποια μέρα, «μολονότι κρεμόταν ένα σύννεφο πάνω από το μέλλον μου, διαπίστωσα, προς μεγάλη μου έκπληξη, ότι απολάμβανα τη ζωή μου στο παρόν περισσότερο από ό,τι πριν. Και τότε άρχισα να κάνω πρόοδο στην έρευνά μου». Ο στόχος του ήταν απλός, όπως εξήγησε: «Η πλήρης κατανόηση του σύμπαντος, γιατί είναι όπως είναι και γιατί τελικά υπάρχει».

Έγινε διεθνώς διάσημος για το έργο του πάνω στις μαύρες τρύπες, τη βαρύτητα και τη γενική σχετικότητα, ενώ ήταν ο συγγραφέας πολλών δημοφιλών βιβλίων, με κορυφαίο τη «Σύντομη Ιστορία του Χρόνου», που είχε εκδοθεί το 1988, μεταφράσθηκε σε 40 γλώσσες (και στα ελληνικά) και πούλησε περισσότερα από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα και το οποίο παρέμεινε στην λίστα με τα ευπώλητα των κυριακάτικων Times για περισσότερες από 237 εβδομάδες! Οι κακεντρεχείς πάντως το ονόμασαν «το σπουδαιότερο αδιάβαστο βιβλίο στην ιστορία»!

Ο Χόκινγκ, γεννημένος την 8η Ιανουαρίου 1942, έλαβε υποτροφία για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης το 1959, και τρία χρόνια αργότερα μεταπήδησε στο αντίπαλο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ για να κάνει έρευνα στο πεδίο της κοσμολογίας.
Θεωρείτο ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς σε όλο τον κόσμο όσον αφορά τη βαρύτητα και τις μαύρες τρύπες.

Η διδακτορική του διατριβή με τίτλο "Οι ιδιότητες των διαστελλομένων συμπάντων" είναι διαθέσιμη στην ηλεκτρονική σελίδα του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ.

Όπως δήλωσε ο φυσικός Μίτσιο Κάκου στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», «από την εποχή του 'Αλμπερτ Αϊνστάιν είχε να υπάρξει ένας επιστήμονας που να έλξει τόσο πολύ τη φαντασία του κοινού και να γίνει αγαπητός σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο».

Η κινηματογραφική ταινία «Η θεωρία του παντός» το 2014 για τη ζωή του Χόκινγκ, με τον θαυμάσιο Έντι Ρεντμέιν στον πρωταγωνιστικό ρόλο να κερδίζει το Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού, έκανε ευρύτερα γνωστό τον Βρετανό κοσμολόγο. Ο ίδιος χάρηκε με την ταινία και δήλωσε για τον Ρεντμέιν «μερικές φορές νόμιζα ότι ήμουν εγώ».

Οι κοινωνικές παρεμβάσεις του

Παρέμεινε ως το τέλος ενεργός πολίτης και, μεταξύ άλλων, προειδοποίησε κατ' επανάληψη για τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και της πιθανότητας μιας συνάντησης με τους εξωγήινους, που μπορεί να έχει άσχημη κατάληξη για τους ανθρώπους. Επίσης, ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αποίκησης άλλων πλανητών ως διέξοδο σωτηρίας της ανθρωπότητας σε περίπτωση που η Γη καταστραφεί από ένα πόλεμο, πτώση αστεροειδούς ή άλλη αιτία.

Επίσης, είχε καλές σχέσεις με τους Παλαιστινίους επιστήμονες και δεν δίστασε να μποϊκοτάρει ένα συνέδριο στο Ισραήλ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική του. Και βέβαια, με το βιβλίο του "Το Μεγάλο Σχέδιο" (μεταφρασμένο και στα ελληνικά) δήλωσε προκλητικά δεν χρειαζόταν καθόλου ο Θεός για να εξηγηθεί το σύμπαν - μια αθεϊστική δήλωση που ενόχλησε τους θρησκευόμενους.

Όπως είπε, "θεωρώ τον εγκέφαλο ένα κομπιούτερ που θα σταματήσει να δουλεύει, όταν τα μέρη του χαλάσουν. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μεταθανάτια ζωή για τους χαλασμένους κομπιούτερ. Αυτό είναι ένα παραμύθι για τους ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι".

 Ο Χόκινγκ είχε παντρευτεί τη συμφοιτήτριά του Τζέιν Γουάιλντ το 1965 (δύο χρόνια μετά τη διάγνωση της νόσου του) και έκαναν τρία παιδιά, αλλά χώρισαν το 1991, καθώς η κατάστασή της υγείας του εκ των πραγμάτων έκανε τρομερά δύσκολες τις συνθήκες του γάμου. Η γυναίκα του έγραψε αργότερα ότι είχαν καταντήσει "αφέντης" και "σκλάβα".

Το 1995 ο Χόκινγκ παντρεύτηκε μία από τις νοσοκόμες του, την Ελέιν Μέισον, ένας γάμος που διήρκεσε 11 χρόνια και στη διάρκεια του οποίου η αστυνομία κλήθηκε να διερευνήσει κατηγορίες για επιθέσεις που δέχθηκε ο Χόκινγκ από τη σύζυγό του. Όμως ο ίδιος αρνήθηκε κάτι τέτοιο και η αστυνομία αναγκάσθηκε να σταματήσει τις έρευνες.

Σε δήλωσή τους, τα τρία παιδιά του από τον πρώτο γάμο, Λούσι, Ρόμπερτ και Τίμοθι, αναφέρουν ότι "ήταν ένας μεγάλος επιστήμονας και ένας ξεχωριστός άνθρωπος, του οποίου το έργο και η κληρονομιά θα διαρκέσουν για πολλά χρόνια. Θα μας λείπει πάντα".

πηγή

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Λου Τσιωρόπουλος: Ο «Χρυσός Έλληνας» που πήρε δύο τίτλους στο NBA


Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μπορεί να υπερηφανεύεται για πολλές ελληνικές πρωτιές στο ΝΒΑ, αλλά όχι για όλες. Πολλά χρόνια πριν το ταλέντο και οι επιδόσεις του κάνουν τους Αμερικανούς να μάθουν να προφέρουν σωστά το όνομά του, ένας συμπατριώτης μας τους δημιούργησε αντίστοιχο γλωσσοδέτη. Λεγόταν Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος.

Θεωρείται ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και η σύντομη καριέρα του ήταν γεμάτη με επιτυχίες που θα ζήλευε ακόμη και ο «Greek Freak». Έναν κολλεγιακό τίτλο καθώς και δύο δαχτυλίδια πρωταθλητή του NBA με τους τεράστιους Μπόστον Σέλτικς.


Στον Λου δεν περνούσαν τσαμπουκάδες


Με ύψος 1,96 και τρομερή φυσική δύναμη στα χέρια, ο Λου (γεννημένος το 1930 στο Λιν της Μασαχουσέτης) έμοιαζε κομμένος και ραμμένος για το αμερικάνικο football. Στο Λύκειο της γενέτειρας του επιβεβαίωσε τις προβλέψεις καθώς εξελίχθηκε σε All America player. Η αγάπη του για τα σπορ, αλλά η απέχθειά του για το… ξύλο τον οδήγησαν στο μπάσκετ. Αν και λογιζόταν ως γκαρντ-φόργουορντ, το σουτ δεν ήταν το δυνατό του στοιχείο.

Παρά το γεγονός πως ήταν κάτω από 2 μέτρα, η εμπειρία του από το πολύ σκληρότερο ποδόσφαιρο, αποδείχθηκε το καλύτερο εφόδιο που θα μπορούσε να κουβαλήσει στα παρκέ. Δυναμικός, αλτικός και πεισματάρης, ο Τσιωρόπουλος ήταν πολύ σκληρό καρύδι για την εποχή του. Η έφεσή του στα ριμπάουντ, η σκυλίσια άμυνα, το πάθος και η αυταπάρνηση τον έκαναν τον τέλειο συμπαίκτη. Αυτόν που οι μελλοντικοί Hall-Of-Famers, Φρανκ Ράμσεϊ και Κλιφ Χάγκαν χρειάζονταν να τρέχει πίσω τους για να καλύψει κενά. Και να τους βοηθήσει να παρουσιάσουν μία από τις καλύτερες ομάδες του κολλεγιακού πρωταθλήματος.

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Ο θρύλος του Κεντάκι


Αν έπαιζε σήμερα θα προβληματιζόταν για το τι θα έγραφε πίσω στη φανέλα του. Το… Tsioropoulos έτσι κι αλλιώς ήταν δύσκολο να το προφέρει, πόσω μάλλον να δοκιμάσει να το διαβάσει κανείς. Πίσω στη δεκαετία του ’50 όμως οι φανέλες δεν έγραφαν τα ονόματα των αθλητών. Οι συμπαίκτες στο Κεντάκι έλυσαν το πρόβλημα. Οι επιδόσεις του του χάρισαν το προσωνύμιο «Golden Greek», ενώ αργότερα… απαντούσε και στο «Mr. T». Ο προπονητής του, Άλντορφ Ραπ, προτιμούσε το πρώτο.

Υπό τις οδηγίες του το Κεντάκι κέρδισε τον τίτλο του NCAA το 1951 και δύο χρόνια αργότερα τερμάτισε τη σεζόν με το εντυπωσιακό 25-0. Χωρίς ωστόσο να πάρει μέρος στην τελική φάση για λόγους που θα αναλυθούν αργότερα. Με τέτοιες επιτυχίες δεν είναι καθόλου παράξενο που η σημερινή έδρα των Wildcats φέρει το όνομα του θρυλικού κόουτς. Και για να μην υπάρξουν παρερμηνείες σχετικά με τη συνεισφορά του «Χρυσού Έλληνα», η φανέλα του με το νούμερο 16 κοσμεί ακόμη την οροφή του γηπέδου καθώς αποσύρθηκε για πάντα.


Το σκάνδαλο που δεν τον άγγιξε


Ενώ ο τίτλος του ’51 αποτελεί χρυσή σελίδα στην ιστορία του Κεντάκι, υπάρχουν και τα σκοτεινά σημεία της. Τον χειμώνα του ’52 ξεσπά σκάνδαλο στημένων αγώνων στο κολλεγιακό πρωτάθλημα. 32 παίκτες από 7 σχολεία αποκαλύφθηκε πως είχαν πάρει μέρος, με την ενεργή ανάμειξη της Μαφίας. Τέσσερις από αυτούς έπαιζαν για λογαριασμό των Wildcats. Η τιμωρία τους, όπως και εκείνη των πανεπιστημίων ήταν αναπόφευκτη. Ο «Χρυσός Έλληνας» δεν είδε το παράξενο για τους Αμερικανούς όνομά του να είναι ανάμεσά τους. Δυστυχώς όμως εξαιτίας αυτού, ο ίδιος και οι συμπαίκτες του έχασαν μια χρονιά, ενώ λόγω ενός περίεργου κανονισμού, δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν το NCAA τη σεζόν που με το επικό 25-0 θεωρούνταν η κορυφαία ομάδα εκτός ΝΒΑ.

Εκείνη τη χρονιά Τσιωρόπουλος (είχε 14,5 πόντους μ.ο), Ράμσεϊ και Χάγκαν έγιναν ντραφτ και υπέγραψαν συμβόλαιο με τους Σέλτικς. (Ο Λου στο νούμερο 57). Εξαιτίας του σκανδάλου όμως αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο κολλέγιο, για λογαριασμό του οποίου δεν είχαν το δικαίωμα να αγωνιστούν στην τελική φάση αφού θεωρήθηκε πως είχαν ήδη αποφοιτήσει. Κι ενώ το Κεντάκι είχε πάρει την πρόκριση για τα τελικά, η ομάδα γνωρίζοντας πως δεν είχε ιδιαίτερες ελπίδες χωρίς τους καλύτερους παίκτες, προτίμησε να αποσυρθεί και να διατηρήσει για πάντα τον τίτλο της «αήττητης βασίλισσας δίχως στέμμα».

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Νικητής και στο NBA


Πριν μεταπηδήσει στο επαγγελματικό πρωτάθλημα, ο Τσιωρόπουλος πέρασε ένα διάστημα στην πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ. Στη συνέχεια «προσγειώθηκε» στο NBA όπου για μια τριετία φόρεσε τη φανέλα των Σέλτικς του θρυλικού Άουερμπαχ. Στη Βοστώνη ευτύχισε να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (1957, 1959). Με 5,8 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ ανά παιχνίδι αποτέλεσε την επιτομή ενός χαρακτηρισμού που πολύ αργότερα «εφευρέθηκε» από το NBA. Ήταν ο τύπος που ερχόταν από τον πάγκο για να καθαρίσει σε ειδικές καταστάσεις. Ο συμπαίκτης του (και μετέπειτα προπονητής) Τόμι Χέινσον τον είχε αποκαλέσει «το πρωτότυπο αυτού που μάθαμε να λέμε 6ος παίκτης, μια έννοια που αναπτύχθηκε στο πέρασμα του χρόνου».

Με τον Χέινσον μοιράζονταν και τον χρόνο στα παιχνίδια (με τον Έλληνα ομογενή να είναι ο back up forward και τον Αμερικανό βασικός) αλλά και το ίδιο δωμάτιο στα ξενοδοχεία. Μιλώντας γι’ αυτόν είχε προσθέσει: «Σίγουρα θα είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα, αν δεν είχε τόσους τραυματισμούς». Δυστυχώς όμως η πλάτη του Λούη, όπως τον φώναζαν οι φίλοι, δεν άντεξε στους ρυθμούς του πρωταθλητισμού, με συνέπεια ένα τέλος που ήρθε πολύ σύντομα από ό,τι θα ήθελε.


Μετά το μπάσκετ


Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο, μετά το τέλος της καριέρας του ο Τσιωρόπουλος στάλθηκε από τις Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ σε Ελλάδα και Ιράν, σε εκπαιδευτικά ταξίδια σχετικά με το μπάσκετ. Επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνδύασε τον αθλητισμό με την εκπαίδευση. Ως αθλητής είχε πει πως χρειαζόταν να επιβληθεί σε τύπους πιο μεγαλόσωμους από αυτόν χρησιμοποιώντας τη θέλησή του. Μια στάση ζωής την οποία τήρησε και ως δάσκαλος.

Ασχολήθηκε με πολλά και διάφορα (από αθλητικός διευθυντής σε ενορία μέχρι εμπόριο αλκοόλ στο Λέξινγκτον) ως τη στιγμή που έγινε προπονητής. Μετά από 5 χρόνια θα αποφασίσει να αφήσει πίσω του οριστικά το σπορ. Την τελευταία σεζόν ως κόουτς του Manual High καταγράψει το χειρότερο ρεκόρ του. 2 νίκες και 19 ήττες, εκ των οποίων 14 συνεχόμενες. Τότε θα εξομολογηθεί σε συνέντευξή του: «Συνεχίζω να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου, αλλά χάνουμε. Χάνω. Αυτό με οδήγησε σε μια νέα αξιολόγηση του χώρου. Εννοώ, αλήθεια, γιατί παίζουμε; Προφανώς όλα αυτά τα παιδιά παίζουν για να νικήσουν. Όμως η μαγική λέξη είναι η αντιξοότητα. Αυτή αντιμετωπίζουμε. Τώρα τα παιδιά είναι πεσμένα. Αλλά το να μείνουν έτσι επειδή χάνουν θα είναι έγκλημα. Αν είναι να πάρουν ένα μάθημα, αυτό πρέπει να είναι η προσπάθεια. Το να δίνεις το 100% παρά τις αντιξοότητες. Δεν περιμένω από κάποιον 1,60 να πηδήσει πάνω από έναν που είναι 2 μέτρα. Θέλω όμως να δοκιμάσει να το κάνει»…

Λου Τσιωρόπουλος


Ο άλλος Λου


Μετά το μπάσκετ ο Λου παρέμεινε στο χώρο της εκπαίδευσης από διευθυντικές θέσεις. Το παρελθόν και το παρουσιαστικό του προκαλούσαν θαυμασμό, δέος αλλά και φόβο στους μαθητές. Εκείνος συχνά το διασκέδαζε, το εκμεταλλευόταν αλλά προσπαθούσε να μην το τραβάει στα άκρα. «Ποτέ δεν καταλάβαινες αν σου κάνει πλάκα ή αν εννοεί τα όσα έλεγε», αποκαλύπτει ένας από τους μαθητές του. «Τα έκανα πάνω μου όταν τον έβλεπα, αλλά ήξερα πως έχει χρυσή καρδιά», συμπληρώνει.

Και αυτή η μίξη γνήσιας καλοσύνης και αυστηρής προσήλωσης στο στόχο ήταν που έκανε τον Λου Τσιωρόπουλο μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Είναι αυτό που τον έκανε νικητή, πρωταθλητή, πραγματικά σπουδαίο.

Και επιστέγασμα όλων αυτών ήταν κάτι που αποκαλύφθηκε λίγο πριν το θάνατό του, το 2015. Λίγο πριν γίνει 85 ετών. Στα memorabilia που κοσμούν το σπίτι του τα δαχτυλίδια του NBA, οι φανέλες και τα αποκόμματα εφημερίδων έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Περίοπτη θέση κατέχει ένα βραβείο που έλαβε από το Κέντρο Συνδρόμου Down του Louisville. Κατά καιρούς οι υπεύθυνοι λάμβαναν ένα δικό του τσεκ. Αρκετές φορές μέσα σε ένα χρόνο και σε κάθε περίπτωση πολύ περισσότερες από όσες δωρεές θα έκανε κάποιος που δεν είχε την παραμικρή σχέση με το σύνδρομο. Ούτε ο ίδιος ούτε κάποιος στο οικογενειακό του περιβάλλον. «Ο Λου δεν δεχόταν το όχι ως απάντηση. Κανείς δεν μπορούσε να του αρνηθεί. Γι’ αυτό τον φώναζα Greek Mafia» θα πει μετά το θάνατό του η διευθύντρια του ιδρύματος, Νταϊάνα Μαρτσβάιλερ…

Και κάπως έτσι ο «Golden Greek» έγινε «Greek Mafia» και ως ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας που έπαιξε και κατέκτησε το NBA, άνοιξε το δρόμο σε αυτό που ο κόσμος ονομάζει «Greek Freak».


Πηγή

Keanu Reeves: Μια ζωή γεμάτη τραγικά γεγονότα (και ευεργεσίες)


Η περίπτωση του Keanu Reeves είναι απ΄αυτές που αντιλαμβάνεσαι ότι η μεγαλύτερη ευκολία είναι να κρίνεις από την άνεση της απόστασης και της αφάνειας τους άλλους. Να τους κρίνεις μάλιστα όχι με βάση το τι πρεσβεύουν οι ίδιοι. Αλλά με βάση τα δικά σου γούστα και τις δικές σου απαιτήσεις απ΄αυτούς. Είναι κι αυτή μια από τις δύσκολες μοίρες που πρέπει να διαχειριστούν οι διάσημοι. Ο Keanu Reeves καταδυναστεύεται από τα χαρακτηριστικά της αναγνωρισιμότητας. Ένα προνόμιο που στον ίδιο πήρε τη μορφή του προβλήματος. Μετά από περίπου 30 χρόνια καριέρας είναι ένας στενοχωρημένος τύπος που συνομιλεί με την κατάθλιψη. Άλλες φορές υπερισχύει, άλλες ηττάται.

Τα γεγονότα της ζωής του είναι τέτοια που νουθετούν όσους από εμάς σπεύδουμε με τόση ευκολία να τον αποκαλέσουμε ατάλαντο, που όλες του οι εκφράσεις είναι η εξής μία και όλα όσα του έχουν «φορέσει». Κι από τους συναδέλφους του αυτό μπορεί και να είναι κατανοητό ως ένα βαθμό. Από τον κόσμο μάλλον δεν είναι. Γιατί ο Νόμος του Μέρφι βρήκε πεδίο δόξης λαμπρό στη ζωή του 53χρονου σήμερα ηθοποιού. Όχι μόνο με την έννοια ότι έδινε διαρκώς συνέχεια σε μια κάστα περιστατικών, αλλά κι επειδή διάλεξε να του τα «χαρίσει» στις πιο σκληρές και δυσβάσταχτες μορφές τους.

Η ζωή του Reeves βασίστηκε στην κλιμάκωση τους. Πρώτα ήταν ο πατέρας του που παράτησε την οικογένεια. Τη μητέρα του, τον ίδιο και τ΄αδέρφια του. Ήταν μόλις 3 ετών όταν συνέβη αυτό. Μέχρι τα 12 του είχε επαφές μαζί του, αλλά η σύλληψη του πατέρα του για διακίνηση ναρκωτικών ολοκλήρωσε έναν δεσμό που δεν φαινόταν να έχει πολλές ανάσες.

Keanu Reeves

Όσο κι αν ένα παιδί δεν αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα την θέση του πατέρα στις ψυχολογικές προεκτάσεις της ζωής του, ένα τέτοιο γεγονός σαφώς σε αλλάζει. Σε κάνει πιο σκληρό και κλειστό. Τι πιο λογικό για τον Keanu να νιώθει πως δεν κολλάει σε καμία ομάδα, σε κανένα κοινωνικό σύνολο και να αποζητά την απομόνωση. Η οικογενειακή του κατάσταση και η δυσλεξία τον έκαναν από τους πιο δύσκολους μαθητές. Αποτέλεσμα αυτού να έχει αλλάξει 4 σχολεία σε μια τριετία και συνολικά πάνω από 7. Άρα παρέες σταθερές δεν υπήρχαν ούτε ως σκέψη για εκείνον.

Το απολυτήριο δεν βρέθηκε ποτέ στα σχέδια του. Βρέθηκε η υποκριτική. Κι αυτή του έδειξε τον αδυσώπητο της χαρακτήρα από την πρώτη στιγμή. Όχι στο επαγγελματικό κομμάτι, αλλά στο διαπροσωπικό. Ο River Phoenix ήταν ο πρώτος του συνεργάτης και ο πρώτος φίλος που έκανε. Δεν πρόλαβε όμως να κλείσει τα 23 του έτη και πέθανε από υπερβολική χρήση ναρκωτικών έξω από το κλαμπ Viper, που τότε ανήκε στον Johnny Depp. Η καταμέτρηση μόλις είχε ξεκινήσει.
Όταν ήρθε το 1998 υπήρξε η αμυδρά ψευδαίσθηση ότι το μοτίβο της μοίρας του θα αποκτήσει θετική ενδυμασία. Δυστυχώς όχι. Γιατί μπορεί το 1998 να ερωτεύτηκαν παράφορα με την ηθοποιό Jennifer Syme, μπορεί να παντρεύτηκαν μέσα σε ένα χρόνο και να είχαν την ευτυχία να συλλάβουν παιδί άμεσα, όμως μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

Το παιδί γεννήθηκε ένα μήνα πριν από το αναμενόμενο και πέθανε στη γέννα. Η απώλεια ενός παιδιού ή γενικά κάθε τέτοιου μεγέθους απώλεια φέρνει δύο αποτελέσματα. Ή σου δημιουργεί την ανάγκη να ενωθείς με τον άλλον στην οδύνη και την αποζητάτε μαζί ή σας κλειδώνει τόσο στο μέσα σας, ώστε θέλετε να απομακρυνθείτε από τον άλλο. Γιατί; Γιατί σας θυμίζει αυτή την οδύνη. Ο Reeves και η Syme χώρισαν στα τέλη του 2000.

Keanu Reeves

Το 2001 ήρθε ο «χωρισμός» της Syme από την ζωή. Καθώς επέστρεφε από ένα πάρτι, το αμάξι της ανετράπη, εκείνη εκτοξεύτηκε και πέθανε ακαριαία. Δεν πιστεύω ότι θα υπήρχε κανείς που να είχε βιώσει τις απώλειες του Reeves και θα πάλευε να ζει. Η συνέπεια βέβαια ήταν να πάψει να προσμένει βαθύ δέσιμο με τους ανθρώπους και δη στο ερωτικό κομμάτι. Η σχέση του με την Diane Keaton ήταν μια σχέση στοργής ως επί το πλείστον.
Μπορούν τα πράγματα να χειροτερέψουν; Μπορούν. Με την θλίψη για τις δύο απώλειες να είναι πολύ νωπή, ο Keanu μαθαίνει ότι η αδερφή του Kim πάσχει από λευχαιμία. Το 2002 η λευχαιμία ήταν μια ασθένεια με τρομακτικά μεγάλο ποσοστό θανάτου. Όχι τόσο για το πόσο ανίατη είναι, αλλά γιατί η θεραπεία της κόστιζε πολλά περισσότερα χρήματα.

Η ηλιαχτίδα σε αυτή τη διαρκή συννεφιά για τον ηθοποιό ήταν ότι το Matrix αποτέλεσε μια τεράστια εμπορική επιτυχία και του απέφερε τόσα πολλά λεφτά, ώστε δεν χρειάστηκε να σκεφτεί στιγμή που θα τα διαθέσει. Βάλτε σε αυτό ότι από τα 114 εκατομμύρια δώρισε τα 80 στο επιτελείο των ταινιών και αυτομάτως έχουμε έναν άνθρωπο που καταργεί μόνος του την ιδιότητα του ηθοποιού. Που δεν μας επιτρέπει να τον δούμε-κρίνουμε έτσι.

Η αδερφή του είναι ακόμα ζωντανή, χωρίς να έχει γλυτώσει απ΄αυτό. Είναι όμως εδώ. Δείχνει τρομερή αντοχή και διανύει σήμερα το 52ο έτος της. Ίσως εκείνη να αποτελέσει την απαρχή για τον θετικό Νόμο του Μέρφι στη ζωή του Keanu.

Το σίγουρο είναι ένα. Ο στενοχωρημένος Reeves, που κάθεται μόνος στο παγκάκι και τρώει το μπέιγκελ του, δεν πούλησε ποτέ κάποια σπουδαιότητα στην ερμηνευτική του πορεία. Έκανε απλά τις ταινίες και ό,τι άλλο για να χρηματοδοτεί οργανισμούς που αφορούν σε ανίατες ασθένειες και να στηρίζει την οικογένεια του. Γι΄αυτό ας δούμε λίγο διαφορετικά το πως κρίνουμε κάποιους ανθρώπους!

Πηγή

 
Back To Top
Copyright © 2015 Τυραννόσαυρος. ΟΡΟΙ ΧΡΗΣΗΣ | Sitemap | Designed By Lady Temptress