Articles by "Αρχαιότητα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχαιότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια που το μνημείο δεν είναι επισκέψιμο από το κοινό της πόλης, το Ανάκτορο του Γαλερίου θα ανοίξει επιτέλους τις πύλες του για τους επισκέπτες του την προσεχή Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018. 


Το μνημείο παρέμενε κλειστό όλα αυτά τα χρόνια λόγω έλλειψης προσωπικού φύλαξης, και τώρα, καθώς ολοκληρώθηκε η διαδικασία πρόσληψης επτά φυλάκων, θα λειτουργεί καθημερινά, εκτός Δευτέρας, από τις 9.00 έως τις 16.00. 

«Τα μνημεία είναι άψυχα όντα, αν δεν μπορεί να τα δει ο κόσμος», δήλωνε η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, στη διάρκεια εκδήλωση του Σωματείου «Φίλοι των Μνημείων Θεσσαλονίκης» προ-ανακοινώνοντας την επικείμενη επαναλειτουργία του Γαλεριανού συγκροτήματος.

Όπως δήλωσε η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, μέχρι την Τρίτη θα ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες για την λειτουργία του χώρου, όπως καθαρισμός και επιδιόρθωση βλαβών από καταστροφές που έγιναν μέσα στα χρόνια που το μνημείο παρέμενε κλειστό. 


Η ιστορία του Γαλεριανού συγκροτήματος 


Το Γαλεριανό Συγκρότημα, το σημαντικότερο μνημειακό σύνολο της Θεσσαλονίκης, κτίστηκε στο μεταίχμιο δύο κόσμων, του ρωμαϊκού και του βυζαντινού. Η ανέγερσή του ξεκίνησε στο τέλος του 3ου με αρχές του 4ου μ.Χ. αι., όταν ο καίσαρ Γαλέριος Ουαλέριος Μαξιμιανός (293-311μ.Χ.) επέλεξε τη Θεσσαλονίκη ως έδρα του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 

Κατά την παλαιοχριστιανική εποχή σημαντικοί αυτοκράτορες του 4ου αιώνα, διέμεναν κατά καιρούς στη Θεσσαλονίκη, λόγω της σπουδαιότητάς της και της γεωγραφικής της θέσης ανάμεσα στη Ρώμη και στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη. 

 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Σημαντικά οικοδομικά κατάλοιπα του Συγκροτήματος, ήρθαν στο φως με τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στο β΄ μισό του 20ου αιώνα. Κάποια από αυτά τα οικοδομικά κατάλοιπα, όπως η Αψιδωτή αίθουσα και τα κτίσματα του αρχαιολογικού χώρου της πλατείας Ναυαρίνου, είναι ορατά και επισκέψιμα, ενώ τα περισσότερα, λόγω της ανοικοδόμησης του ιστορικού κέντρου έχουν καταχωθεί. 

Το 2008 ο αρχαιολογικός χώρος βραβεύθηκε, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Europa Nostra, για την εξαιρετική και υποδειγματική αποκατάσταση και συντήρηση των ερειπίων, καθώς και για το σύνολο των επεμβάσεων που μετέτρεψαν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο σε άρτια οργανωμένο και με εκπαιδευτικό χαρακτήρα, πόλο έλξης στην καρδιά της σύγχρονης πόλης. 


Το 2011 ο αρχαιολογικός χώρος του ανακτόρου στην πλατεία Ναυαρίνου έκλεισε, λόγω έλλειψης κονδυλίων για την πρόσληψη αρχαιοφυλάκων, ενώ το υπερσύγχρονο, πληροφοριακό κέντρο του Γαλεριανού Συγκροτήματος, στην οδό Δ. Γούναρη, που κατασκευάστηκε το 2015, σταμάτησε να λειτουργεί το 2016 για τον ίδιο λόγο. Έκτοτε ο αρχαιολογικός χώρος, καθώς δεν φυλασσόταν παρέμενε μη επισκέψιμος για τους δημότες και τους επισκέπτες της Θεσσαλονίκης και υφίστατο κάθε είδους φθορές και βανδαλισμούς (καταστροφή φωτιστικών και ενημερωτικών πινακίδων, γκράφιτι, κ.λ.π).


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Νέο μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Αθήνα

Έλληνες και ξένοι επισκέπτες στην Αθήνα, θα μπορούν πλέον να θαυμάζουν τα επιτεύγματα της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας. Πρόκειται για το νέο μόνιμο «Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά», που στις 8 Ιανουαρίου άνοιξε τις πόρτες του στην οδό Πινδάρου 6 στο Κολωνάκι σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Το ανακαινισμένο και ανακατασκευασμένο τριώροφο κτίριο «αρ νουβό» έχει μια μακρά ιστορία, καθώς ανήκε στην οικογένεια της Ασπασίας Μάνου, συζύγου του βασιλιά Αλέξανδρου Α’ και, μεταξύ άλλων, φιλοξένησε για αρκετά χρόνια το ΑΠΕ.

Το μουσείο, με επιφάνεια 700 τετραγωνικών μέτρων, παρουσιάζει τη μόνιμη έκθεση «Οι Ηigh-Tech εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων», η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 100 εκθέματα-αντίγραφα αρχαιοελληνικών μηχανών και άλλων εφευρέσεων, όλα λειτουργικά και τα περισσότερα διαδραστικά, που έως τώρα φιλοξενούνταν στο ομώνυμο μουσείο στο Κατάκολο Ηλείας, και τα οποία κατά καιρούς έχουν περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής, της Ασίας και στην Αυστραλία.

Η «ψυχή» της προσπάθειας είναι ένας Πατρινός μηχανολόγος-μηχανικός, απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίων Πατρών, ο 55χρονος Κώστας Κοτσανάς, ο οποίος για περισσότερες από τρεις δεκαετίες έχει μελετήσει και αναπαράξει τις εντυπωσιακές κατασκευές των αρχαίων Ελλήνων μηχανικών τόσο της κλασικής όσο και της ελληνιστικής εποχής, που καλύπτουν μια ευρεία γκάμα, από τους αυτοματισμούς και την καταγραφή του χρόνου, έως τη χαρτογράφηση, την αστρονομία και την κρυπτογράφηση.

Το πρώτο μουσείο του Κ. Κοτσανά στο Κατάκολο, που δημιουργήθηκε χωρίς δημόσια ή ιδιωτική χρηματοδότηση και περιλαμβάνει περισσότερα από 500 λειτουργικά ομοιώματα αρχαιοελληνικών εφευρέσεων, λειτουργεί από το 2003 και έχει δεχθεί πλήθος επισκεπτών μέχρι σήμερα. Παράλληλα, ο Κ. Κοτσανάς, συγγραφέας έξι βιβλίων για την αρχαία ελληνική τεχνολογία, έχει δημιουργήσει το Μουσείο Αρχαίων Ελληνικών Μουσικών Οργάνων και Παιγνιδιών στο Κατάκολο, καθώς και το Μουσείο Αρχιμήδη στην Ολυμπία, όλα με ελεύθερη είσοδο.

Κάθε έκθεμα στο νέο μουσείο της Αθήνας συνοδεύεται από μια εξήγηση του τρόπου λειτουργίας του, ώστε να γίνεται κατανοητό στους επισκέπτες τι βλέπουν. Μεταξύ άλλων, εκτίθενται η αιολόσφαιρα του Ήρωνος (η πρώτη ατμομηχανή της ανθρωπότητας), ο αστρολάβος του Πτολεμαίου, ο «αυτόματος πωλητής» του Ήρωνος (αυτόματο αγγείο με κερματοδέκτη, όπου οι πιστοί έριχναν τον οβολό τους για να πάρουν αγιασμό), οι φρυκτωρίες, ο πρώτος ηχητικός προειδοποιητικός μηχανισμός της ιστορίας, η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή του πυθαγόρειου Αρχύτα του Ταραντίνου, η πρώτη αυτόματη ανθρωποειδής σερβιτόρα (ένα είδος ρομπότ) από τον Φίλωνα τον Βυζάντιο, το αυτόματο όχημα-κουκλοθέατρο του Ήρωνα, το αυτόματο υδραυλικό ρολόι του Κτησίβιου και, ασφαλώς, ένα αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, του θεωρούμενου πρώτου υπολογιστή της ανθρωπότητας.

Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν στο νέο μουσείο της Αθήνας, σε ξεχωριστό όροφο, την έκθεση αρχαίων ελληνικών μουσικών οργάνων του Κώστα Κοτσανά, η οποία περιλαμβάνει 42 λειτουργικά ανακατασκευασμένα όργανα, όπως ο ελικώνας και το σύντονο του Πυθαγόρα, η λύρα του Ερμή, η κιθάρα του Απόλλωνα, η ομηρική φόρμιγγα, η πηκτίς της Σαπφούς, ο ελικών του Πτολεμαίου, η σύριγξ του Πανός, η ύδραυλις του Κτησίβιου κ.α.

Παράλληλα, εκτός από τις δύο μόνιμες εκθέσεις, το μουσείο θα παρουσιάζει περιοδικές εκθέσεις σχετικές με την αρχαία ελληνική τεχνολογία, μεταξύ άλλων για τον Αρχιμήδη, τα αρχαία ελληνικά παιγνίδια, την αρχαία ναυπηγική, τις αρχαιοελληνικές πολιορκητικές μηχανές, την αστρονομία κ.α.

Ακόμη, στους χώρους μουσείου θα διοργανώνονται εκπαιδευτικά προγράμματα και εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, σχετικά με τη ρομποτική, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες κ.α. Επίσης, οι επισκέπτες θα μπορούν να αγοράσουν από το πωλητήριο του μουσείου χειροποίητα μοντέλα, αντίγραφα των εκθεμάτων, μεταξύ άλλων ένα ακριβές αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, το φορητό ηλιακό ρολόι του Παρμενίωνος, τον τετράντα του Ίππαρχου, αρχαιοελληνικά πλοία, παιγνίδια, μουσικά όργανα κ.α.

Το μουσείο είναι ανοιχτό τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα από 9 π.μ. έως 5 μ.μ, με γενική είσοδο 5 ευρώ (περιλαμβάνει και ξενάγηση στα ελληνικά και στα αγγλικά). Υπάρχουν μειωμένα εισιτήρια 3,5 ευρώ για φοιτητές, νέους 12-18 ετών, εκπαιδευτικούς, πολύτεκνους, άτομα άνω των 65 ετών και άνεργους, ενώ είναι ελεύθερη η είσοδος για παιδιά έως 11 ετών, ΑμεΑ και στρατευμένους.

Επίσης διοργανώνονται -έπειτα από τηλεφωνική συνεννόηση (τηλ. 211 411 0044)- ομαδικές βιωματικές ξεναγήσεις διάρκειας μίας ώρας ή δύο ωρών για σπουδαστές και μαθητές όλων των τάξεων, ώστε να γνωρίσουν καλύτερα τα τεχνολογικά κατορθώματα των προγόνων μας.

Επειδή το Μουσείο Κοτσανά είναι μη κερδοσκοπικός φορέας, όλα τα έσοδά του θα διατίθενται για τη χρηματοδότηση των μουσειακών και εκπαιδευτικών δράσεών του. Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη ανάπτυξης Μίνα Μητσομπόνου, ανάμεσα στους στόχους του μουσείου είναι η ανταλλαγή εκθεμάτων με άλλα παρεμφερή μουσεία του εξωτερικού, ενώ το μικρό αντίτιμο εισόδου κρίθηκε αναγκαίο λόγω των αυξημένων λειτουργικών εξόδων του νέου μουσείου.

via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης

Κανείς δεν αποκάλυψε ποτέ «τα άρρητα». Ολοι όσοι μυήθηκαν από την αρχαιότητα ως τα ρωμαϊκά χρόνια στα Ελευσίνια Μυστήρια σεβάστηκαν τους όρους της μυστικότητας που επιβλήθηκαν από την ίδια τη θεά Δήμητρα.

Πίστεψαν ότι με την πνευματική ανάταση που τους πρόσφερε η μύηση τους θα τους εξασφάλιζε καλύτερη ζωή μετά θάνατον. Και δεν είναι μόνο απλοί άνθρωποι, οι συνήθως εύπιστοι, όσοι μυήθηκαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, αλλά πολλά διάσημα ιστορικά πρόσωπα, βασιλιάδες και αυτοκράτορες, ποιητές και καλλιτέχνες. Κι όσοι προσπάθησαν να διακωμωδήσουν το περιεχόμενο ή την τελετή της μύησης, τιμωρήθηκαν.

Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος που ήταν και Ελευσίνιος, όπως ο ρήτορας Ανδοκίδης κατηγορήθηκαν για «ακριτομυθίες» αλλά απέφυγαν την τιμωρία. Και ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε για διακωμώδηση των Μυστηρίων με αναπαραστάσεις των ιερών δρώμενων σε σπίτια των φίλων του, όπως και για την αποτυχημένη εκστρατεία στη Σικελία και καταδικάστηκε εις θάνατον και δήμευση της περιουσίας του.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Η λατρεία στη Δήμητρα και στην Περσεφόνη και οι μυστηριακές λατρείες για τις οποίες πολλά έχουν γραφτεί στους αιώνες θα φωτιστούν στην έκθεση «Ιερά Οδός και Ελευσίνα» που θα εγκαινιαστεί στις 15 Δεκεμβρίου στο Μουσείου Ακρόπολης, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων. 
Η έκθεση θα παρουσιάσει και τις δίδυμες λατρείες στο Ελευσίνιο των Αθηνών, όπως είπε ο πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης, καθηγητής Δημήτρης Παντερμαλής στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ζητώντας την έγκρισή του για το δανεισμό κάποιων αρχαίων αντικειμένων και έργων τέχνης από διάφορα άλλα μουσεία.

Το ΚΑΣ ενέκρινε ομόφωνα τα περισσότερα από τα αρχαία δάνεια που ζητούσε το Μουσείο της Ακρόπολης. Μόνο 7 αντικείμενα από τα 69 δεν θα μετακινηθούν από τη θέση τους. Ανάμεσά τους ένα άγαλμα του Αντίνοου, μικρότερα αγάλματα και ένα αρχιτεκτονικό μέλος. Ωστόσο, θα μετακινηθεί ο ερυθρόμορφος πίνακας της Νιννίου, όπου απεικονίζεται η Νίννιον με τη Δήμητρα, την Περσεφόνη και άλλους θεούς.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Ο κ. Παντερμαλής εξήγησε ότι η έκθεση θα στηθεί «ώστε να μοιάζει με το Τελεστήριο, τον χώρο στον οποίο εισέρχονταν οι μυημένοι. Θα εκμεταλλευθούμε τον διάδρομο που οδηγεί προς την αίθουσα περιοδικών εκθέσεων, για να παρουσιάσουμε με φωτογραφίες την Ιερά Οδό, από την οποία περνούσε η πορεία των προσκυνητών, που κατέληγε στην Ελευσίνα». Οι βασικές της ενότητες θα είναι δύο: «Ιερά Οδός» με το Ελευσίνιο της Αθήνας, ιερά προς την Ελευσίνα, τις λίμνες των Ρειτών και τις γέφυρες στον αθηναϊκό και τον ελευσινιακό Κηφισό. Και «Ελευσίνα» με αναφορές στο Ανάκτορο του Τελεστηρίου, τον ιεροφάντη, τους θεούς και τους ήρωες στην Ελευσίνα κ.ά.

Η οργάνωση αυτής της έκθεσης θα αποτελέσει τον προπομπό για τις εκδηλώσεις της Ελευσίνας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021. Η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων και η ψυχή αυτού του χώρου η Καλλιόπη Παπαγγελή, έχει αναλάβει να ετοιμάσει ειδικά προγράμματα γι αυτό τον εορτασμό. Παράλληλα, το Υπουργείο Πολιτισμού προγραμματίζει αναστηλωτικά έργα στο Τελεστήριο και στην περιοχή των Τειχών. Οι σχετικές μελέτες παρουσιάστηκαν στην ίδια συνεδρίαση του Συμβουλίου και εγκρίθηκαν επίσης ομόφωνα.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Το Τελεστήριο που στην αρχαιότητα ήταν το πιο σημαντικότερο μνημείο στο ιερό της Ελευσίνας, σήμερα δεν είναι αναγνωρίσιμο. Η εικόνα του αρχαιολογικού χώρου παρά τις παλιές οδεύσεις κοινού που είχαν χαραχτεί δεν είναι ικανοποιητική. Ορύγματα από παλιές ανασκαφές που υπάρχουν γύρω τριγύρω δημιουργούν μια αίσθηση αφροστισιάς και ακαταστασίας. Ολα αυτά θα αλλάξουν με την εφαρμογή μιας ωραίας μελέτης που εκπόνησε η αρχιτέκτων Ελένη- Αννα Χλέπα. Το Τελεστήριο θα ανακτήσει ένα μέρος από την παλιά αίγλη του.

Ο επισκέπτης θα βλέπει τη ρωμαϊκή φάση του, όταν ήταν στο απόγειο της δόξας του. Στην ιερά αυλή του θα φιλοξενηθεί υπαίθρια έκθεση που θα δείχνει φάσεις της ιστορίας του, από τα μυκηναϊκά χρόνια ως τα ρωμαϊκά χρόνια. Από το Τελεστήριο σώζονται κάποιες βάσεις κιόνων, ο στερεοβάτης, οκτώ σειρές καθισμάτων λαξευμένες σε βράχο κ.ά. Υπάρχει ως φαίνεται η δυνατότητα ένταξης του έργου αυτού που θα αλλάξει την εικόνα τους αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας στο ΕΣΠΑ.
 
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

ΕΞΟΧΗ ΕΡΕΥΝΑ !!! Η «Χειραψία» στην Αρχαία Ελλάδα ΔΕΝ ήταν Αυτό που Κάνουμε Σήμερα !!! ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΥΔΟΙ !!!

«Θανέειν πέπρωται άπασι» έλεγε ο Πυθαγόρας. Δηλαδή «είναι γραφτό σε όλους να πεθάνουν». Και ποιος δεν το ξέρει θα μουρμουρίσει κάποιος και θα έχει δίκιο.

Το μόνο που ξέρουμε στα σίγουρα, παρόλο που μας ..διαφεύγει. Αλλά ας μην χαθούμε σε κουβέντες και ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι. Γιατί και πως να συνδέεται άραγε ο θάνατος με την δεξίωση, τις επιτύμβιες στήλες και εν τέλει με την χειραψία των δεξιών χειρών;

Πολλά χρόνια πριν, στους τάφους δεν τοποθετούνταν σύμβολα σταυρού αλλά επιτύμβιες στήλες συνήθως μαρμάρινες ή γενικά λίθινες. Στήνονταν στον τάφο, ώστε αφενός να γίνεται ορατή η θέση του τάφου, αφετέρου για να σημειώνονται τα στοιχεία του νεκρού. Οι στήλες αυτές μπορεί να είναι απλώς ενεπίγραφες ή διακοσμημένες, για παράδειγμα με σχήματα ή τη μορφή του νεκρού ή παραστάσεις σχετικές με τη ζωή του. Συνηθίζεται ο νεκρός να απεικονίζεται όπως ήτανε στη επίγεια ζωή του.

Ένα από τα πιο διαδεδομένα θέματα των στηλών αυτών ήταν η χειραψία των δεξιών χειρών ανάμεσα στον νεκρό και τους ή τον ζωντανό που αφήνει πίσω. Η δεξίωση – όπως ονομάζεται αυτή η χειραψία- αποτελεί το επικρατέστερο εικονογραφικό θέμα των αττικών επιτάφιων ανάγλυφων μετά το 430 πχ, όταν ξαναρχίζει η παραγωγή τους μετά την απαγόρευση ανέγερσης πολυτελών επιτάφιων μνημείων που επέβαλε ο Κλεισθένης το 508 π.χ.

Ωστόσο, το 317 π.χ. ένας νόμος του Δημητρίου του Φαληρέως, που έγινε κυβερνήτης της Αθήνας, θα απαγορεύσει τις πολυτελείς ταφές. Τότε σταμάτησε στην Αττική η ανέγερση των πολυτελών επιτύμβιων στηλών οι οποίες έδωσαν τη θέση τους σε πιο απλά επιτάφια μνημεία. Θεωρείται ότι συμβολίζει τον αποχαιρετισμό του νεκρού από τους συγγενείς ή, ίσως, το σμίξιμο στον άλλο κόσμο όσων είχε χωρίσει ο θάνατος.

Οι σκηνές αυτές περιλαμβάνουν τον νεκρό, συνήθως καθιστό αλλά ενίοτε και όρθιο, να χαιρετά μια όρθια συγγενική μορφή και συχνά ένα τρίτο ιστάμενο πρόσωπο πίσω ή ανάμεσά τους, Το γεγονός ότι οι καθιστές μορφές είναι συνήθως γερασμένες και οι όρθιες νεαρότερες καθιστά πιθανότερη την πρώτη εκδοχή.

Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν, μάλιστα, πως η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος είχε ως στόχο την επιβεβαίωση των οικογενειακών δεσμών μεταξύ των εικονιζομένων και συνδέουν τη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται σκηνές δεξιώσεως στην Αττική με τη σημασία της καταγωγής για τη διατήρηση του δικαιώματος του Αθηναίου πολίτη, όπως αυτή καθορίστηκε την εποχή του Περικλή (πολίτης εθεωρείτο μόνον όποιος είχε Αθηναία μητέρα και Αθηναίο πατέρα).

Η λέξη δεξιός λέγεται πως προέρχεται από το από το δέχομαι ἤ δέομαι. Το χέρι με το όποιο δίνουμε η λαμβάνουμε κάτι. Το χέρι με το όποιο υποδεχόμαστε κάποιον όταν τον δεξιούμεθα, στη δεξίωση. Το χέρι με το οποίο χαιρετώ κάποιον, καλωσορίζω. Δεξιοῦσθαι θεοῖς, μας λέει ο Αριστοφάνης , υψώνω το δεξί μου χέρι προς τους θεούς, αποτίνω φόρο τιμής σε αυτούς.

Έτσι η χειραψία αυτή γίνεται ο τελευταίος αποχαιρετισμός η τελευταία πράξη της θλίψης που δημιουργεί ο θάνατος. Η δεξίωση όπως ονομάζεται αυτή η χειραψία συνέδεε τον νεκρό με τον ζωντανό. Δεξίωση όχι βέβαια με την έννοια που έχει τώρα, αλλά επειδή έδιναν ο καθένας το δεξί του χέρι για το ύστατο χαίρε, τον τελευταίο αποχαιρετισμό.

Ας πάμε όμως να θαυμάσουμε τα έργα και τις ημέρες των δεξιώσεων αυτών στις επιτύμβιες στήλες που έχουν διασωθεί.

Η στήλη της Δαμασιστράτης.

Kατασκευασμένη γύρω στο 350 – 325 π.χ. από μάρμαρο πεντελικό και βρέθηκε στον Πειραιά. Η γυναικεία μορφή κάθεται σε θρόνο και χαιρετά τον όρθιο άντρα, που κρατά στλεγγίδα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει μια θλιμμένη συγγενής. Στα αριστερά η θεραπαινίδα, ντυμένη με βαρβαρικό χιτώνα, ακουμπά στο κάθισμα της νεκρής κυρίας της. Στο επιστύλιο αναγράφεται: Δαμασιστράτη του Πολυκλείδου.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Στήλη της Αριστύλλης.

Η στήλη της Αριστύλλης είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1850 σε κάποιο μέρος στα βόρεια της Πειραϊκής χερσονήσου και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.Η στήλη παριστάνει μια ηλικιωμένη γυναίκα καθισμένη σε καρέκλα. Είναι στραμμένη προς τα δεξιά και στηρίζει τα πόδια της σε υποπόδιο. Φοράει χιτώνα και πάνω από αυτόν, ένα ιμάτιο. Το αριστερό της χέρι είναι πάνω στο γόνατο, ενώ με το δεξί χέρι χαιρετάει ένα μικρό κοριτσάκι που στέκει όρθιο μπροστά της.

Το κοριτσάκι φοράει κοντό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ στο αριστερό της χέρι κρατάει ένα πουλάκι.Η νεκρή είναι όχι η καθισμένη ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά το νεαρό κοριτσάκι που στέκεται όρθιο. Το όνομά της είναι Αριστύλλη ή Αρίστυλλα, όπως μας μαρτυράει η επιγραφή. Η καθισμένη γυναίκα είναι η μητέρα της, η Ροδίλλη. Η εικόνα του αποχωρισμού θυμίζει τις Παρθένες της ζωφόρου του Παρθενώνα, αν και η εκτέλεση είναι λιγότερο πετυχημένη.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Στήλη της οδού Αθηνάς

Η στήλη του αποχαιρετισμού είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1882 κατά την κατασκευή του υπονόμου της οδού Αθηνάς προς την πλατεία Ομονοίας και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.Η στήλη παριστάνει μια όμορφη γυναίκα που φοράει διπλοίδιο και επίβλημα, ενώ στα πόδια φοράει ψηλά σανδάλια. Κάθεται σε δίφρο και τα πόδια της ακουμπάνε σε υποπόδιο.

Μια άλλη γυναίκα στέκει στο αριστερό μέρος της στήλης και γέρνει προς αυτήν, ενώ με το αριστερό της κρατάει το δεξί της χέρι. Με το δεξί χέρι της χαϊδεύει το πρόσωπο. 
Φοράει επίσης διπλοίδιο και επίβλημα. Στο υπόβαθρο στέκει ένα μικρό κοριτσάκι, φορώντας έναν χιτώνα. Κάτω από το κάθισμα της νεκρής, μια μικρή πέρδικα ραμφίζει το χώμα. Το επιτάφιο ανάγλυφο διακρίνεται για το πλούσιο της κόμμωσης, την έντεχνη πτύχωση των ενδυμάτων την έκφραση του προσώπου και την όλη ευγένεια των παραστάσεων. Πρόκειται για ένα από τα πιο καλλιτεχνικά επιτάφια ανάγλυφα της αττικής σμίλης. Οι ζωηρές κινήσεις και η παραστατικότητα της θλίψης εξηγείται ίσως εκ τούτου, ότι η παρισταμένη νεκρή ήταν λεχώνα.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβια στήλη

Χρονολογείται το Β’ τέταρτο του 4ου αι. π.χ. αγνωστου καλλιτέχνη από μάρμαρο πεντελικό βρέθηκε στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού στην Αθήνα. Στο έργο απεικονίζεται μια γυναίκα ώριμης ηλικίας, που κάθεται σε δίφρο και αποχαιρετά την κόρη της, προς την οποία είναι στραμμένος ένας γενειοφόρος άντρας, ίσως ο πατέρας της. Η ανδρική μορφή στηρίζει το χέρι στο πηγούνι, θλιμμένος και σκεφτικός. Το αέτωμα της στήλης δε σώζεται, ενώ πιθανόν είχε σχήμα ναΐσκου.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Η επιτύμβια στήλη του Άνδρωνος

Στον γαλήνιο κόσμο των νεκρών, στην επιτύμβια στήλη του Άνδρωνος, ο πατέρας χαιρετά το γιο του. Στο επίγραμμα αναφέρεται ότι τον ένα του γιο τον έχασε όσο ζούσε, ενώ τον άλλο τον υποδέχτηκε ο ίδιος στον Άδη.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Η επιτύμβια στήλη αρ. 5812

Στο ανάγλυφο από την οδό Πειραιώς, βλέπουμε ένα οικογενειακό αττικό επιτύμβιο. Καθιστή η γυναίκα, η οποία πέθανε στη λοχεία, πίσω της η θεραπαινίς που κρατά στα χέρια το μωρό, μπροστά ο άντρας της, ενώ στο βάθος η λυπημένη μητέρα της. Αν και λείπουν τα μέλη, θεωρείται πως η δεξίωση-χειραψία ήταν το εικονογραφικό θέμα και αυτής της στήλης.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβιο ανάγλυφο του Θρασέα και της Ευανδρίας.

Βρίσκεται στο Βερολίνο, Staatliche Museen Preussischer Kulturbezitz, Antikensammlung.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβιο ανάγλυφο του Προκλή και του Προκλείδη.

Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Και εδώ η δεξίωση, είναι εμφανή.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβια στήλη Ιππομάχου και Καλλία

Η στήλη έχει αετωματική επίστεψη και ήταν το σήμα στον τάφο του Καλλία από τη Σαλαμίνα ή του γιου του Ιππομάχου ή και των δύο, όπως μας πληροφορεί η επιγραφή στο ανώτερο μέρος της. Η ανάγλυφη παράσταση αποτελείται από τις μορφές των δύο νεκρών ανδρών.

Ο Καλλίας, μεγαλύτερος σε ηλικία, γενειοφόρος, εικονίζεται δεξιά, καθιστός. Αριστερά, ο Ιππόμαχος, όρθιος, του δίνει το δεξί του χέρι. Ο νέος έχει κοντά μαλλιά, είναι αγένειος και φορεί μακρύ ιμάτιο που μαζεύει με το αριστερό του χέρι, αποκαλύπτοντας το γυμνό του σώμα.

Οι μορφές αποδίδονται με πολύ έντονο ανάγλυφο, είναι σχεδόν ολόγλυφες και η πλαστικότητά τους υπογραμμίζεται από τις πλούσιες πτυχές των ιματίων τους. Και οι δύο χαρακτηρίζονται από έντονη ηρεμία και γαλήνη στις κινήσεις τους, ενώ είναι εμφανής η μελαχγολία και η θλίψη που αποπνέουν. Βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Οι παραπάνω επιτύμβιες στήλες είναι λίγα μόνο δείγματα αυτού του αποχαιρετισμού. Αναζητήστε τες στα μουσεία όλου του κόσμου. Θα εκπλαγείτε από τα συναισθήματα που θα σας προκαλέσουν.
Κλείνοντας θα σταθώ στην κεντρική φωτογραφία του άρθρου, στην δεξίωση-χειραψία που προέρχεται από αττική επιτύμβια στήλη.

Το σπάραγμα αυτό με ανάγλυφη παράσταση χειραψίας προέρχεται από αττική επιτάφια στήλη με σκηνή δεξιώσεως περ.330 π.χ. – 320 π.χ. Διαθέτει όλη τη συγκίνηση μέσα από τη χειραψία δύο δεξιών χεριών («δεξίωση») ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια.Τα ακροδάκτυλα του ενός μέσα στην παλάμη του άλλου είναι το αιώνιο σύμβολο του χαιρετισμού-αποχαιρετισμού.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα
 
* Για να πραγματοποιηθεί το παραπάνω άρθρο πληροφορίες συλλέχθηκαν από: Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης- Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών- Βικιπαίδεια – Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία τηςτων Μανόλη Βουτυρά & Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών- Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά

Έρευνα: Γιώβη Βασιλική
 πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Η Αποσιώπηση της Αλήθειας για «ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ» !!!

«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη». Έρασμος

«Τω αγνώστω θεώ»

Η ιστορία αυτή φαντάζει αθώα. Πολύ απλή. Κατανοητή και ευκολοχώνευτη, ακόμα κι από παιδιά. Μας λέει πως όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε να διδάξει στην Αθήνα τον λόγο του ενός «αληθινού» και μοναδικού θεού (ο οποίος όμως ήταν ταυτοχρόνως και τρεις σ’ έναν: ο Χριστός, ο πατέρας του και το άγιο πνεύμα), είδε μνημείο με επιγραφή που έλεγε «τω αγνώστω θεώ».

Σύμφωνα δε με την χριστιανική αντίληψη, από την πληροφορία αυτή συνεπάγονται τα εξής συμπεράσματα:

– Πρώτον, οι Αθηναίοι γνώριζαν κατά βάθος ότι οι θεοί στους οποίους πίστευαν ήταν ψεύτικοι. Κοντολογίς ότι ήσαν ειδωλολάτρες.

– Δεύτερον, επειδή μάλλον υπολόγιζαν ότι ο θεός ήταν ένας και μοναδικός, καλού κακού, του ανήγειραν μνημείο, για να τον τιμούν, παρ’ όλο που δεν τον είχαν ανακαλύψει ακόμα. Δηλαδή ήσαν μεν στραμμένοι προς την αλήθεια του μοναδικού και αληθινού θεού των Ιουδαίων αλλά με κλειστά τα μάτια. Έπρεπε λοιπόν κάποιος να τους τα ανοίξει. Και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Το δε όνομα του οφθαλμίατρου; Απόστολος των εθνών Παύλος.

Όταν ο πρώην διώκτης αυτός του αληθινού θεού πίστεψε και άνοιξαν τα μάτια του, πόσο μάλλον θα πίστευαν αυτοί οι οποίοι τον αναζητούσαν και δεν τον έβρισκαν. Για να καταπιεί κανείς το «ιστορικό» αυτό χάπι, το νερό μέσα στο ποτήρι του έπρεπε να λέγεται άγνοια και απάτη. Όταν δε η ιστορία ρίχνεται στην πυρά ή διαστρεβλώνεται, τότε το χάπι καταπίνεται άνευ υποβοηθήματος. Έτσι. με ξερό λαρύγγι.

Κανένα άλλο ψεύδος ίσως δεν δηλητηρίασε τόσο θανάσιμα τις ψυχές των Ελλήνων όσο αυτό περί της δήθεν ειδωλολατρίας των προγόνων τους, σε συνδυασμό με το ψεύδος για τα όσα αφορούν στο μνημείο το αφιερωμένο στον άγνωστο θεό. Στις εγκύκλιες σπουδές του Νεοελληνικού κρατιδίου το δηλητήριο αυτό παρέχεται σε άφθονες ποσότητες από το δημοτικό σχολείο ακόμα.

Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ας την πληροφορηθούμε από δύο επιφανείς χριστιανούς.
Ο Έρασμος λοιπόν στο απολαυστικό βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων:
«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23).
Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγής πρόκειται:
«Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε:
ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
Και συνεχίζει:
«Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
Εάν ο Έρασμος κοίταζε τους σημερινούς απόγονους των θεολόγων της εποχής του θα καταλάβαινε ότι η περιγραφή του αυτή καθόλου πλέον δεν επαρκεί, για να περιγράψει ούτε καν την μισή αλήθεια, για την επίδοσή τους στην απάτη.

Ποια αλήθεια λοιπόν καταδιαστρέβλωσαν «τα παιδιά οι θεολόγοι»: Οι Αθηναίοι τιμούν τους θεούς τους, τιμούν του θεούς των γειτόνων τους, όσους φυσικά γνωρίζουν, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Στήνουν μνημείο ακόμα και για όλους τους θεούς των τριών ηπείρων τους οποίους ούτε καν γνωρίζουν, για να δείξουν τον σεβασμό τους προς την παγκόσμια κοινότητα.

Τον υπερευγενικό αυτό σεβασμό προς τους αλλότριους θεούς, γνωστών και αγνώστων, έρχεται ο ξεδιάντροπος (τουλάχιστον κατ’ Έρασμο) Παύλος και τον αποκαλεί «τω αγνώστω θεώ» = Γιαχβέ (έτσι αποκαλείται ο θεός των Ιουδαίων στα ιερά βιβλία τους).

Μ’ αυτό το ελεεινό ψέμα διαπαιδαγωγούνται μέχρι την σήμερον, ποιος ξέρει και μέχρι πότε, όλα τα Ελληνόπουλα, σε συνδυασμό με το δίδυμο αδελφάκι του την δήθεν ειδωλολατρία.
Γι’ αυτό το τελευταίο αυτό αδελφάκι είναι καιρός ν’ ακούσουμε έναν άλλο τίμιο χριστιανό, τον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής:
«Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
Ας δούμε δε στο σημείο αυτό τα παθήματα των «ειδωλολατρών», κατά χριστιανούς, Ελλήνων, μέσα από το βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988, της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας. Από την σελ. 17 διαβάζουμε:
«… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…»
Και παρ’όλο που η αλήθεια είναι ότι κατά πολύ περισσότερο καταστράφηκαν οι Έλληνες και ο Ελληνισμός από τους χριστιανούς, οι τελευταίοι αυτοί έχουν το θράσος να ομιλούν ακόμα ανενόχλητοι περί Ελληνοχριστιανισμού. Ας μη απορεί όμως κανείς και τόσο για την κατάσταση αυτή.

Ο ίδιος αυτός ξεδιάντροπος Παύλος, μας περιγράφει με εντυπωσιακή γλαφυρότητα ποιους κάλεσε ο θεός του για εκλεκτό ποίμνιό του:
«Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
«Ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
Ιδού η πεμπτουσία του χριστιανικού δόγματος. Του ξέφυγε του αθεόφοβου ολόκληρη η αλήθεια του. Ο σκοπός του ήταν να καταργήσει οτιδήποτε υπαρκτό, χάριν ανύπαρκτων (Γιαχβέ) πραγμάτων, όπως ομολογεί τουλάχιστον ευθέως ο ίδιος.

Ίσως στην τελευταία αυτή ομολογία να κρύβεται το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του χριστιανισμού του Παύλου. Οι απελπισμένοι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο σε ανύπαρκτα πράγματα μπορούσαν να ελπίζουν, αφού τα υπαρκτά γι’ αυτούς ήσαν μαύρα κι άραχνα.
Κι όταν στα μυαλά και τις ψυχές απελπισμένων ανθρώπων φωλιάσουν για τα καλά πράγματα ανύπαρκτα, τα οποία τους τρέφουν ανέφικτες ελπίδες, τότε είναι αδύνατο να τα αποσπάσει κανείς όσο κι αν προσπαθήσει. Ο αγώνας αυτός απαιτεί υπεράνθρωπες προσπάθειες για ελάχιστα αποτελέσματα.

Σε μια χώρα δε με Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ανεξίτηλο αίσχος απέναντι στην ανθρωπότητα) η Ελληνική επανάσταση φαντάζει σαν όνειρο θερινής νυκτός.

Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΑΥΛΟΣ
πηγή 
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Με ποιους συνόρευαν πριν από 300 εκατ. χρόνια Ελλάδα και Τουρκία;


Πριν από εκατομμύρια χρόνια η Γη  δεν ήταν όπως σήμερα...
Υπήρχε μόνο μία ήπειρος η Πανγαία, αφού όλες οι σημερινές ήπειροι ήταν ενωμένες.

Οι ήπειροι  «συναρμολογήθηκαν» σε ένα ενιαίο τμήμα πριν 335 εκατομμύρια χρόνια και η αποσυναρμολόγησή τους άρχισε να γίνεται σταδικά πριν περίπου 175 εκατομμύρια χρόνια.

Την εποχή που το χερσαίο κομμάτι της Γης ήταν ενωμένο η σημερινή Ελλάδα είχε χερσαία σύνορα με την Λιβύη, αλλά η Τουρκία, η Μικρά Ασία ή Ιωνία βρισκόταν, πάντά στα ανατολικά της! Με το σημερινό Αιγαίο επίσης να υπάρχει και να χωρίζει τις δύο χώρες, αλλά με την Ελλάδα να μην έχει έξοδο στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία αποτελούσε μια νότια κλειστή θάλασσα για την Τουρκία.

Στα βόρεια, όμως η Τουρκία είχαν ένα τεράστιο ωκεανό οποίος σίγουρα θα την μετέτρεπε σε ναυτική οικονομική υπερδύναμη, καθώς ολόκληρη η ήπειρος, θα είχε έξοδο στο βοριοανατολικό της τμήμα από την Τουρκία, ενώ για την Ελλάδα δεν θα ίσχυες το ίδιο καθώς Βουλγαρία και ίσως Ρουμανία θα βρισκόντουσαν ενδιάμεσα της Ελλάδας και του βόρειου αχανούς ωκεανού.

ενώ η Ιταλία κάνει την έκπληξη, καθώς έχει για γείτονα της την Τυνησία.


Το χερσαίο τμήμα της Γης ως ένα ενιαίο τμήμα.




Φωτογραφία:  LucasVB

Ερχόμενοι στο σήμερα, ένας καλλιτέχνης ο Μάσιμο Πιέτρόμπον δημιούργησε έναν σύγχρονο χάρτη, ο οποίος δεν δείχνει πως συνορεύουν οι χώρες γεωγραφικά, αλλά πολιτικά.

Στον συγκεκριμένο χάρτη, λοιπόν, η Μεγάλη Βρετανία δεν είναι πια νησί, αλλά συνορεύει με την Γαλλία, την Νορβηγία και την Ιρλανδία, ενώ οι ΗΠΑ έχουν γύρω τους το Μαρόκο, την Μαυριτανία, την Σενεγάλη και την Κούβα.



Η διάσπαση σε 5 ηπείρους. Φωτογραφία: United States Geological Survey

Από την άλλη πλευρά, ο Καναδάς συνορεύει με την Δανία, την Πορτογαλία και το Μαρόκο, καθώς επίσης γειτονική χώρα της Ισπανίας είναι η Αλγερία.

Η χώρα μας συνορεύει με την Λιβύη, ενώ η Ιταλία κάνει την έκπληξη, καθώς έχει για γείτονα της την Τυνησία.



Σύγχρονος πολιτικός χάρτης. Φωτογραφία: Massimo Pietobon


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο Χαιρετισμός των Κεράτων. Μία Ακόμα Διαστρέβλωση της Αλήθειας

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ «ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ» ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

Στην επιτύμβια στήλη του Γαϊου Ποπιλλίου, ο νεκρός κάθεται στον πολυτελή θρόνο του,
ενώ ο δούλος που συνομιλούν μαζί, του απευθύνει χαιρετισμό κρατώντας στο αριστερό του χέρι ένα έγγραφο και κάνοντας με το δεξί του την χειρονομία «των κεράτων».

Η χειρονομία αυτή, ερμηνεύεται άλλες φορές ως χειρονομία λόγου (δηλ.συνομιλίας) και άλλες φορές ως αποτροπαϊκή.

Η χειρονομία «κεράτων»αποτελούσε δηλαδή την εποχή εκείνη έναν ιερό χαιρετισμό με βαθύτερους συμβολισμούς, σε αντίθεση με την σημερινή, στην οποία και αυτή όπως και άλλες αντίστοιχες χειρονομίες ή αρχαιοελληνικά σύμβολα, έχουν «δαιμονοποιηθεί» και έχουν ταυτιστεί με προλήψεις, δεισιδαιμονίες και σύγχρονα σκοταδιστικά ρεύματα.

-Η επιτύμβια στήλη από το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Περί το 50 π.Χ.-

Ο Χαιρετισμός των Κεράτων


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή της αρχαιότητας...!!!

Αποτελούνταν από… ένα ελαφρύ αλλά ισχυρό κέλυφος που είχε τη μορφή περιστεριού και έφερε εσωτερικά τη κύστη ενός μεγάλου ζώου. Η αεροδυναμική Περιστερά, όπως ονομαζόταν, ήταν τοποθετημένη με το άνοιγμα της κύστης προσαρμοσμένο στο ανοικτό άκρο ενός θερμαινόμενου στεγανού λέβητα (ή μιας ισχυρής εμβολοφόρας αεραντλίας).

Όταν η πίεση του ατμού ή του αέρα υπερέβαινε τη μηχανική αντοχή της σύνδεσης, η περιστερά εκτοξευόταν και συνέχιζε την πτήση της για μερικές εκατοντάδες μέτρα με τη βοήθεια της ορμής του εξερχόμενου πεπιεσμένου αέρα της κύστης σύμφωνα με τις αρχές της αεροδυναμικής.

Κατασκευαστής της είναι ο Αρχύτας. Ο Αρχύτας καταγόταν από τον Τάραντα, μια αρχαία ελληνική αποικία στη Σικελία, ήταν γιος του Μνησαγόρα (ή Εστιαίου) και έδρασε ανάμεσα στο 430 και 350 π.Χ. χωρίς να γνωρίζουμε με σαφήνεια το έτος γέννησης και θανάτου του.

Επρόκειτο για ισχυρή και έντονα πνευματική προσωπικότητα, φίλος του Πλάτωνα και οπαδός του Πυθαγόρα. Στοιχεία γι’ αυτόν διασώζει ο Διογένης Λαέρτιος, αν και επιγραμματικά. Γενικά ο Αρχύτας είναι γνωστός ως φιλόσοφος (πυθαγορικός), ως μηχανικός και, ίσως, ως ο σημαντικότερος μελετητής της ακουστικής.

Διαβάζουμε γι’ αυτόν:

Συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή και οι συμπολίτες του τον θαύμαζαν για τις γνώσεις, το ήθος και τις προσωπικές του αρετές τόσο, που τον εξέλεξαν επτά φορές στρατηγό (κυβερνήτη) του Τάραντα, παρόλο που ο νόμος δεν επέτρεπε την κατάληψη αυτού του αξιώματος για διάστημα μεγαλύτερο από ένα έτος. Για τη ζωή και τα συγγράμματα του έγραψαν πραγματείες ο Αριστοτέλης και ο Αριστόξενος, ενώ ο Πλάτων, που ήταν στενός του φίλος, βρήκε στο πρόσωπο του Αρχύτα έναν υποστηρικτή όταν αντιμετώπιζε την εχθρότητα του Διονυσίου Β’ των Συρακουσών.

Ο ίδιος ο Πλάτων χρησιμοποίησε τις εργασίες του στα μαθηματικά και υπάρχουν ενδείξεις ότι κι ο Ευκλείδης χρησιμοποίησε πολλά από τα αποτελέσματα του Αρχύτα στο Η’ βιβλίο των Στοιχείων. Τέλος, η παράδοση τον φέρει ως τον πρώτο αερομοντελιστή, αφού αναφέρεται ότι κατασκεύασε ένα ξύλινο περιστέρι, που πετούσε με τη βοήθεια πεπιεσμένου αέρα.

Ο Αρχύτας, σύμφωνα με μαρτυρία του Φαβωρίνου, ιστορικού των αρχαίων παραδόσεων, επινόησε και κατασκεύασε μια περίεργη ιπτάμενη μηχανή, που αποκλήθηκε «πετομηχανή» ή «περιστερά» και που ουσιαστικά ήταν το πρώτο αεριωθούμενο. Ο Φαβωρίνος σημειώνει ακόμα ότι το γεγονός περιγράφει πλήρως ο Ρωμαίος Αύλος Γέλλιος στο έργο του Αττικαί Νύκται.

Ο Αύλος Γέλλιος (Gellius Aullus), λάτρης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, γεννήθηκε στη Ρώμη, αλλά σπούδασε για πολλά χρόνια στην Αθήνα, κατά στην εποχή που φιλέλληνες ρωμαίοι αυτοκράτορες ελάμπρυναν την πόλη χτίζοντας θαυμάσια κτίρια και μνημεία, ενώ η πνευματική της αίγλη βρισκόταν και πάλι σε έξαρση.

Ήταν γύρω στα 150μ.Χ. Ο Γέλλιος, οπαδός του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, επηρεάστηκε επίσης από το έργο του ιστορικού και φιλόσοφου Φαβωρίνου, Παντοδαπή Ιστορία, και θέλοντας να τον μιμηθεί έγραψε το έργο Αττικαί Νύκται (Noctes Atticae).

Σ’ αυτό μελετά τις εργασίες 280 περίπου ελλήνων και ρωμαίων συγγραφέων και ενσωματώνει πλήθος πληροφοριών κάθε είδους: ιστορικών, εθνολογικών, εθιμολογικών, τεχνολογικών, και ως εκ τούτου η συμβολή του στην αρχαία γραμματεία είναι σημαντική. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι αυτός που αναφέρει και διασώζει το πείραμα του Αρχύτα είναι σοβαρός και αξιόπιστος.

Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε ούτε έναν από αυτούς τους πολλούς επιφανείς Έλληνες, αφού δεν έχει διασωθεί η παραμικρή φιλολογική αναφορά σ’ αυτό. Μόνο ο Φαβωρίνος αναφέρει ότι «ο φιλόσοφος Αρχύτας, ο εκ της πόλεως Τάρας καταγόμενος, ήτο επί πλέον και εξαίρετος μηχανικός και κατασκεύασε ξυλίνην ιπταμένην περιστεράν.

Μαρία Ιωάννου
πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Λύκιοι: Ο μυστηριώδης αρχαίος λαός της Μικρασίας, που έφτιαχνε λαξευτούς τάφους και πίστευε στη ζωή μετά το θάνατο.


Οι Λύκιοι παραμένουν ένας από τους πιο αινιγματικούς λαούς της αρχαιότητας, επειδή δεν υπάρχουν πολλά διασωθέντα γραπτά μνημεία του πολιτισμού τους.

Από τα λίγα όμως που υπάρχουν συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερο πολιτισμό.

Υπάρχουν πάνω από 20 περιοχές με τάφους ξεχωριστής αρχιτεκτονικής λαξευμένους σε βράχους.


Η Λυκία βρισκόταν στα νότια της σημερινής Μικράς Ασίας, περίπου στην επαρχία της Αττάλειας.

Ονομάστηκαν Λύκιοι από τον θεό  τους τον Λύκιο Απόλλωνα.

Η λέξη λύκιος προέρχεται από το λήμμα λύκη που σημαίνει φως. Άρα λύκιος είναι αυτός που φέρνει το φως, που αφυπνίζει.

Ο πολιτισμός των Λυκίων καταγράφεται από τους αρχαίους Αιγύπτιους και τους Χετταίους (αρχαίος ιστορικός λαός).

Τον 6ο αιώνα απορροφήθηκαν από τον οίκο των Αχαιμενιδών που υπήρξε η σπουδαιότερη Περσική Δυναστεία.


Τάφοι στα Μύρα
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του πολιτισμού τους είναι οι λαξευτοί τάφοι και χρονολογούνται τον 5ο αιώνα π.Χ.

Αυτοί οι τάφοι λαξεύτηκαν πάνω σε έναν βράχο και αποτελούν ένα καταπληκτικό θέαμα. Λέγεται ότι οι Λύκιοι πίστευαν σε ένα φτερωτό πλάσμα που θα τους μετέφερε στη μετά θάνατον ζωή γι” αυτό και έφτιαχναν τους τάφους τους ψηλά σε βράχους.

Ένα ακόμα ιδιαίτερο στοιχείο είναι η αρχιτεκτονική και η διακόσμησή τους.

Συνήθως είναι διώροφοι ή και τριώροφοι με τριγωνική στέγη και η πρόσοψή τους θυμίζει τα σπίτια των Λυκίων.

Πολλοί έχουν ανάγλυφη διακόσμηση ενώ στο εσωτερικό τους έχουν μεγάλων διαστάσεων σαρκοφάγους με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή.

Συνήθως ήταν οικογενειακοί τάφοι ώστε οι δεσμοί αίματος να διατηρούνται και μετά θάνατον. 

Παρόμοιοι τάφοι βρίσκονται και σε άλλα μέρη της Μεσογείου, όπως στην Πέτρα της Ιορδανίας και την Κυρηναική της Λιβύης.


Ο τάφος του Αμύντα
Μοναδικό χαρακτηριστικό είναι και οι σαρκοφάγοι.

Ενώ δηλαδή οι σαρκοφάγοι είναι συνηθισμένοι στην αρχαιότητα, στους τάφους των Λυκίων το μέγεθος τους είναι μοναδικό.

Αποτελούνται από τρία μέρη: τη βάση, τον θάλαμο και την οροφή.

Οι σαρκοφάγοι που έχουν  διασωθεί σήμερα και διατηρούνται σχεδόν ανέπαφοι ανήκουν στη Ρωμαϊκή εποχή, είναι  μικρότεροι σε μέγεθος και λιγότερο στολισμένοι με παραστάσεις.

Σε πολλές περιπτώσεις οι νεκροί θάβονται με τους δούλους τους που τοποθετούνται κάτω από τον κύριο θάλαμο. Πολλοί σαρκοφάγοι βρέθηκαν και εκτός τάφων ώστε να βλέπουν άμεσα  τον ουρανό.

Η πιο ασυνήθιστη μορφή τάφων είναι η επιτύμβια στήλη.

Πρόκειται για την αρχαιότερη μορφή τάφων που χρησιμοποιήθηκε για σημαντικούς δυνάστες και βρίσκονται στην Δυτική Λυκία.

Οι τάφοι αυτοί αποτελούνται από έναν μονόλιθο που στενεύει προς την κορυφή και χτίστηκαν πάνω σε μια μικρή βάση. Έχουν δυο θαλάμους τον έναν πάνω στον άλλον.

Ο άνω θάλαμος είναι ο τάφος.

Το κάτω μέρος ειναι διακοσμημένο με ανάγλυφες παραστάσεις.

Η πιο γνωστή επιτύμβια στήλη είναι  ο τάφος του Harpy στην πόλη Ξάνθος, πρωτεύουσα της Λυκίας. Οι ανάγλυφες παραστάσεις σε αυτόν τον τάφο είναι γύψινα εκμαγεία, ενώ οι πρωτότυπες βρίσκονται στο βρετανικό μουσείο.


Σαρκοφάγος
Οι Λύκιοι δεν υπάρχουν σήμερα, όμως οι τάφοι τους μας αποκαλύπτουν πολλά για τον πολιτισμό τους. Οι ανάγλυφες παραστάσεις με θέμα την καθημερινότητα, η φροντίδα των νεκρών αλλά και η μοναδική αρχιτεκτονική και κατασκευαστική ικανότητά τους , ρίχνουν φως στο μοναδικό πολιτισμό των Λυκίων.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο παγκόσμιος χάρτης του Ερατοσθένη - Έτσι έβλεπε τη Γη το 220 π.Χ

Ο μαθηματικός Ερατοσθένης ήταν και εξέχων χαρτογράφος. Γεννήθηκε το 276 π.Χ στην Κυρηναϊκή(Λιβύη), έζησε, εργάστηκε και πέθανε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Ήταν ο πρώτος που ενσωμάτωσε παραλλήλους και μεσημβρινούς μέσα στις χαρτογραφικές απεικονίσεις του -κατανοούσε συνεπώς ότι η γη είναι σφαιρική.

Ο χάρτης που βλέπετε αντανακλά το πώς 'έβλεπε' τον κόσμο. 

Συνοπτικά: ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι η Γη είναι σφαιρική, θεωρούσε ότι βρίσκεται στο κέντρο του Σύμπαντος. Διατύπωσε την υπόθεση ότι είναι δυνατό να ταξιδέψουμε κατά μήκος μιας γεωγραφικής παράλληλου ξεκινώντας από την Ιβηρική και να φτάσουμε έως την Ινδία, διαπλέοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Ο χάρτης έγινε viral στο Reddit από τον χρήστη gaiusantonius.

BFJS5pKgz7qbl25moZ1nc1HyoEe5a2Rrad1nVkprh o



via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Υπήρξε στην Αρχαιότητα πυρηνικός πόλεμος;

Συνταρακτικά ευρήματα σε διάφορες περιοχές της Γης αποδεικνύουν πως στην αρχαιότητα υπήρξε ένας πολιτισμός που είχε στη διάθεσή του πυρηνικά όπλα.

Αυτά έγιναν η αιτία της καταστροφής του… Η άποψη ότι η ανθρωπότητα δεν φθάνει για πρώτη φορά στα παρόντα τεχνολογικά και επιστημονικά επίπεδα είναι πολύ διαδεδομένη σε ορισμένους κύκλους.

Ακόμα και ο ίδιος ο Αϊνστάϊν είχε πει κάποτε πως «τα αρχαία πειράματα έγιναν για άλλη μια φορά, οι παλιές γνώσεις ανακαλύφθηκαν εκ νέου».

Σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες ο άνθρωπος έχει φθάσει πολλές φορές στο απόγειο της πολιτισμικής και τεχνολογικής του εξέλιξης αλλά εξ αιτίας κάποιας καταστροφής έχει οπισθοδρομήσει και έχει αρχίσει πάλι από την αρχή.

Αυτό αναφέρεται και από τον Πλάτωνα στο έργο του «Τίμαιος» όπου διηγούμενος την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο περιγράφει τη συνομιλία που είχε με τον Αιγύπτιο αρχιερέα που του είπε τη χαρακτηριστική φράση «εσείς οι Έλληνες είστε αιωνίως παιδιά.

Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δεν θυμάστε τις αρχαίες σας παραδόσεις. Θυμάστε μόνο έναν κατακλυσμό ενώ έχουν γίνει προηγουμένως πολλοί.»

Από την αρχαιότητα, λοιπόν, είναι γνωστό ότι έχουν γίνει πολλές καταστροφές στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας κι ότι πολλές φορές ο πολιτισμός οπισθοδρόμησε για να ξαναπάρει αργότερα το ανηφορικό μονοπάτι. Σε ποιο επίπεδο ,όμως, είχαν φτάσει οι προηγούμενοι πολιτισμοί; Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως στο παρελθόν ο άνθρωπος είχε καταφέρει επιτεύγματα αντίστοιχα ή και ανώτερα κι από τα σημερινά.

Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν η χρήση της ατομικής ενέργειας. Τα βιβλικά Σόδομα και Γόμορα λέγεται ότι καταστράφηκαν από αυτή την αιτία.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε άλλα μέρη της Γης.

Σε νησιά του Ειρηνικού ανακαλύφθηκαν μέσα στη ζούγκλα πανάρχαια τείχη και ερείπια πόλεων που καταστράφηκαν με τέτοιο τρόπο που μόνο μια ατομική βόμβα θα μπορούσε να δικαιολογήσει.

Αντίστοιχα ευρήματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Γης. Η πιο πρόσφατη από αυτές τις ανακαλύψεις αφορά μια πόλη στην αρχαία Ινδία η κατάληξη της οποίας ήταν τραγική .


Η Ραδιενεργός Πόλη

Σε μια περιοχή του Ρατζαστάν της Ινδίας όπου γίνονταν έργα για την ανέγερση ενός μεγάλου συγκροτήματος κατοικιών ανιχνεύτηκαν υψηλές εκπομπές ραδιενέργειας. Στην ίδια περιοχή είχε παρατηρηθεί στα προηγούμενα χρόνια μεγάλη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και μεγάλος αριθμός γεννήσεως νεογνών με σοβαρές γενετικές αλλοιώσεις. Τι είχε συμβεί εκεί; Γιατί αυτή η περιοχή είχε το προνόμιο της ραδιενεργούς εκπομπής;

Οι επιστημονικές έρευνες και η αρχαιολογική σκαπάνη έδωσαν τελικά την απάντηση ανασκάπτοντας μια αρχαία πόλη στην οποία είναι εμφανή τα σημάδια μιας ατομικής καταστροφής που έγινε εκεί πριν από 8000 έως 12000 χρόνια καταστρέφοντας τα περισσότερα κτίρια και σκοτώνοντας περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Ένας ερευνητής, μάλιστα, υπολογίζει πως η ατομική βόμβα που κατέστρεψε την αρχαία αυτή πόλη ήταν παρόμοιου μεγέθους με εκείνες που έπληξαν το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα το 1945.

Στη Μαχαμπαράτα, το Ινδικό έπος, πολλοί ερευνητές ανακαλύπτουν περιγραφές που θυμίζουν σύγχρονα πολεμικά μέσα , άρματα μάχης, πυραύλους και ατομικές βόμβες. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται πολύ ξεκάθαρα και μια μεγάλης έκτασης καταστροφή που η περιγραφή της παραπέμπει σε ατομική έκρηξη.

«Η καταστροφή ήρθε από μια λάμψη που έμοιαζε να έχει όλη τη δύναμη του σύμπαντος κι ύστερα υψώθηκε σε μια στήλη καπνού και φωτιάς τόσο μεγάλη που έλαμπε σαν 10000 ήλιοι μαζί. Ήταν ένα γιγαντιαίος άγγελος θανάτου που μετέτρεψε σε μια στιγμή σε στάχτες μια ολόκληρη φυλή. Τα κορμιά κάηκαν σε βαθμό που έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν, τα κεραμικά έσπασαν και τα πουλιά έγιναν άσπρα» .

Αυτό θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή από τις τραγικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Όμως πρόκειται για μια περιγραφή που βρίσκεται μέσα στο αρχαίο κείμενο της Μαχαμπαράτα. Κάποτε θεωρείτο αλληγορική και μυθική αυτή η περιγραφή σήμερα όμως όλο και περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν πως πρόκειται για αυθεντικό ιστορικό γεγονός.


Ένας Πόλεμος που Μαίνεται Ακόμα

Ο Ινδός ιστορικός Κισάρι Μόχαν Γκάνγκουλι λέει ότι οι ινδικές ιερές γραφές βρίθουν από παρόμοιες περιγραφές που παραπέμπουν σε πυρηνικές καταστροφές. Υπάρχουν επίσης αναφορές για ιπτάμενα πολεμικά άρματα και όπλα ολέθρου τα οποία μπορούσαν να εξολοθρεύσουν ολόκληρους στρατούς εκσφενδονίζοντας τους στρατιώτες μαζί με τους ελέφαντές τους σαν να ήταν φύλλα δέντρων.

Αυτό δε που σήμερα εμείς περιγράφουμε σαν το «πυρηνικό μανιτάρι» που ξεπετάγεται στο σημείο όπου πέφτει μια ατομική βόμβα στα αρχαία ινδικά κείμενα περιγράφεται σαν «γιγάντια ομπρέλα» από καπνό και φωτιά.Μολονότι η επίσημη άποψη της ιστορίας δυσκολεύεται να δεχθεί την ύπαρξη προγενέστερων πολιτισμών που είχαν φτάσει στο επίπεδο να δαμάσουν την ατομική ενέργεια, πολλά αρχαία κείμενα και κυρίως πολλά ευρήματα αποδεικνύουν πως η ιστορία είναι διαφορετική από αυτή που πιστεύουν οι περισσότεροι.

Ο αρχαιολόγος Φράνσις Τέηλορ ,ειδικευμένος στις ιερές επιγραφές, ανακάλυψε κοντά στην αρχαία ραδιενεργό πόλη της Ινδίας κείμενα σε ναούς που απευθύνουν έκκληση στους θεούς για να σωθούν οι πιστοί από τη «μεγάλη λάμψη» που καταστρέφει τα πάντα.

«Είναι να σταστίζει κανείς αν δεχθεί το ενδεχόμενο κάποιος πολιτισμός να είχε αναπτύξει πυρηνική τεχνολογία πριν από τη δική μας εποχή» λέει ο Βρετανός αρχαιολόγος και συμπληρώνει « ωστόσο οι ραδιενεργές στάχτες που βρίσκουμε σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις αρχαίες ινδικές γραφές που περιγράφουν έναν ατομικό πόλεμο».

Ό,τι κι αν κατέστρεψε , πάντως, την αρχαία πόλη στην Ινδία έχει επίδραση ως τις μέρες μας, όπως αποδεικνύουν οι υψηλές συγκεντρώσεις ραδιενέργειας. Γι αυτό και η Ινδική κυβέρνηση απέκλεισε τη μολυσμένη περιοχή και ματαίωσε την ανέγερση των κτιρίων. Η άυξηση των καρκίνων και των τερατογενέσεων αποδεικνύουν πως ακόμα και χιλιάδες χρόνια μετά ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να εξακολουθεί να μαίνεται και να δημιουργεί νέα θύματα.


Από την Ατλαντίδα στο Σήμερα

Πολλοί μάλιστα είναι πεποισμένοι πως αυτή η τεχνολογία υπήρχε και στην αρχαία Ατλαντίδα και πως στην παρούσα εποχή ενσαρκώνονται πολλοί άνθρωποι που ζούσαν σε προηγούμενη ζωή στη βυθισμένη ήπειρο η οποία καταστράφηκε –σύμφωνα με μια άποψη- από τη λανθασμένη χρήση της γνώσης και της τεχνολογίας. Όπως η ατομική ενέργεια.

Οι μαζικές ενσαρκώσεις είναι επειδή έχουν δημιουργηθεί και πάλι οι αντίστοιχες συνθήκες και εκείνοι που τότε διάλεξαν λάθος, και έκαναν επιλογή καταστροφής, να έχουν τώρα την ευκαιρία να διαλέξουν και πάλι, αυτή τη φορά πιο σοφά.

Της Ιουλίας Πιτσούλη

via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Από τη γραφή ως το αλφάβητο


«Υπογραφή», σήμα, εικονίτσες, αριθμοί, γραφή. Με αυτή τη σειρά, ο άνθρωπος οδηγήθηκε στη μεγαλύτερη ανακάλυψη, αυτή που έδωσε αληθινή ώθηση στην πορεία προς τον πολιτισμό. Έμποροι και ιερατείο είναι οι εμπνευσμένοι πρωτοπόροι. Οι αριθμοί είναι η μεγάλη ανακάλυψη του παγκοσμιοποιημένου εμπορίου.

Η γραφή είναι η μεγάλη εφεύρεση της πολυεθνικής του ιερατείου. Του κάθε ιερατείου, αν και αρχικά πιστεύτηκε ότι την ανακάλυψαν οι Αιγύπτιοι, αντίληψη που σήμερα γνωρίζουμε ότι είναι λάθος. Πριν από αυτούς, την ήξεραν οι Σουμέριοι. Σουμέριοι όμως ποτέ δεν έφθασαν στον Ελλαδικό χώρο. Κι αν έφθασαν, ήρθαν πολύ αργά.

Στα αρχαιότερα ιερογλυφικά της Σουμερίας, το εικονογραφικό σημείο που παριστάνει την έννοια «πουλί» έχει εντυπωσιακή ομοιότητα με τα σχέδια πουλιών που διακοσμούν τα πιο παλιά γνωστά μας αγγεία των Σούσων (περίπου 4.500 π.Χ.) και του Ελάμ. Και το πρώτο γνωστό εικονογραφικό σημείο του σταριού βρίσκεται στη γεωμετρική διακόσμηση των αγγείων των Σούσων και της Σουμερίας. Με την γραμμική γραφή της Σουμερίας να μοιάζει στην πρώτη της μορφή (3.600 π.Χ.) με τα σημεία και τα σχέδια που είχαν ζωγραφιστεί ή χαραχτεί στα αρχαιότερα αγγεία της Μεσοποταμίας και του Ελάμ.

«Άρα, λοιπόν, η γραφή ανακαλύφθηκε στη Μεσοποταμία, μάλλον από τους Σουμέριους», βγαίνει αβίαστα το αυθόρμητο συμπέρασμα, ένα από αυτά που οδηγούν την επιστήμη σε τελείως λάθος μονοπάτια. Κι όμως, από το 1925, ο ερευνητής Φλίντερς Πίτρι υποστήριζε ότι η γραφή είχε ανακαλυφθεί τουλάχιστον από το 7000 π.Χ. Τότε, τον αποκάλεσαν επιεικώς «γενναιόδωρο».

Η άποψή του πνίγηκε μέσα στο πέλαγος της σουμεριοπληξίας που κατείχε τους ερευνητές της εποχής. Ο Πίτρι όμως είχε εντοπίσει τα ως τότε αρχαιότερα γνωστά γραφικά σύμβολα σε αγγεία και πέτρες που ανακαλύφθηκαν στους προϊστορικούς τάφους της Αιγύπτου αλλά και της Ισπανίας και της Μέσης Ανατολής. Και συνέταξε «Κατάλογο μεσογειακών σημείων» με περίπου τριακόσια σύμβολα, μερικά από τα οποία βρέθηκαν σε όλες τις περιοχές της Μεσογείου. Και ήταν σύμβολα που περιέχουν καθαρά λογιστικές πληροφορίες: Ιδιοκτησία, ποσότητες κ.λπ. Αντιπροσωπεύουν λέξεις ή ιδέες με πολλά από αυτά να μοιάζουν με σύμβολα του κατοπινού «φοινικικού» αλφάβητου.

Η ανακάλυψη του Πίτρι οδήγησε στο συμπέρασμα ότι την πέμπτη π.Χ. χιλιετία το εμπόριο είχε αναπτυχθεί σε ολόκληρη την λεκάνη της Μεσογείου. Στη δεκαετία όμως του ’90, ο και συνεργάτης του Έθνους της Κυριακής καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης ανακάλυψε στην Καστοριά κατάλοιπα αρχαίου λιμναίου πολιτισμού. Και μια ενεπίγραφη πινακίδα που χρονολογήθηκε στα 7.000 π.Χ. Σουμέριοι όμως στην Καστοριά δεν υπήρξαν. Κι αν υπήρχαν, η δική τους γραφή είναι κατά τουλάχιστο 2.000 χρόνια νεότερη.

Μη βιαστούμε να πανηγυρίσουμε ότι «Έλληνες ανακάλυψαν την γραφή», επειδή στα 7000 π.Χ. πρώτ’ απ’ όλα «Έλληνες» δεν υπήρχαν. Υπήρξαν όμως γραφικές παραστάσεις στην Αβινιόν (στη σημερινή Γαλλία) και στη σπηλιά της Ριζούπολης στην Αθήνα.

Όπως όλοι οι ενθουσιώδεις ερευνητές που συνθέτουν δική τους θεωρία για τη σημασία των ανακαλύψεών τους, έτσι και ο Πίτρι συμπέρανε ότι μεγάλος αριθμός από σημεία χρησιμοποιήθηκε σε πανάρχαιες εποχές για διάφορους λόγους. Οι έμποροι τα μετέδωσαν από χώρα σε χώρα με αποτέλεσμα να εξαπλωθούν, οπότε δυο δωδεκάδες από αυτά έγιναν κτήμα μιας ομάδας εμπορικών κοινοτήτων, ενώ τα υπόλοιπα έμειναν σαν τοπικά σημεία και με τον χρόνο εγκαταλείφθηκαν. «Από εκείνα τα πρώτα σημεία προήλθε το αλφάβητο», συμπλήρωσε ο Πίτρι. Τα πράγματα όμως ποτέ δεν ήταν τόσο απλά.

Η γραφή ανακαλύφθηκε όταν η ανάγκη επέβαλε την ύπαρξή της. Το πού πρωτοεμφανίστηκε καμιά σημασία δεν έχει, καθώς δεν απετέλεσε ανακάλυψη του ενός που την μετέδωσε στους άλλους. Κάποιος κάπου την ανακάλυψε πρώτος, άλλος αλλού δεύτερος. Κάποια στιγμή, και αυτή πρέπει να είναι πριν από το 7.000 π.Χ., έγραφαν σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου.

Όπως η ανθρωποποίηση του ανθρώπου πρέπει να συνέβη σε διάφορα σημεία, έτσι και η γραφή πρέπει να εμφανίστηκε σε διάφορους τόπους. Με διαφορετικούς τρόπους. Και με διαφορετικά σύμβολα. Εικονογραφικά σύμβολα, ιδεογράμματα, ιερογλυφικά διαφόρων ειδών και τόπων, συλλαβογράμματα, σφηνοειδής γραφή, γραμμική Α και Β πείθουν ότι δεν υπήρξε ένας περιούσιος λαός που την ανακάλυψε και την διέδωσε. Παντού, η εξέλιξή της οδήγησε σε πιο απλές μορφές συμβόλων με κατεύθυνση που αναπότρεπτα οδηγούσε στην αλφαβητική γραφή.

Κάποια στιγμή ειπώθηκε ότι οι Φοίνικες είναι αυτοί που ανακάλυψαν το αλφάβητο. Αλλά οι Φοίνικες έδρασαν ως πολυεθνική εμπόρων ανά την Μεσόγειο γύρω στα 1000 π.Χ. Όμως, είδος αλφαβητικής γραφής είναι βέβαιο πως ήταν γνωστό στους Αιγυπτίους πριν από το 3000 π.Χ. Στην Κρήτη, πριν από το 1600. Ο Ντυράν υποθέτει ότι «οι Φοίνικες δεν εφεύραν το αλφάβητο αλλά μετακινούμενοι από τόπο σε τόπο το έμαθαν είτε στην Κρήτη είτε στην Αίγυπτο και το μετέφεραν στην Τύρο (σ.σ: η σημερινή Σουρ της Συρίας), την Σιδώνα (σ.σ: στην παραλία του σημερινού Λίβανου), την Βύβλο (σ.σ: η σημερινή Τζεβεΐλ, ΒΑ της Βηρυτού) και σε διάφορες πόλεις της Μεσογείου.

Ήταν δηλαδή οι φορείς και όχι οι εφευρέτες του αλφαβήτου. Στην ομηρική εποχή, οι Έλληνες υιοθέτησαν αυτό το φοινικικό ή το συγγενικό αραμαϊκό (σ.σ: των Αραμαίων, κραταιού λαού της περιοχής την εποχή εκείνη) αλφάβητο και το ονόμασαν με το όνομα που οι σημίτες έδιναν στα δυο πρώτα γράμματα (Άλφα Βήτα ελληνικά, Άλεφ Μπετ εβραϊκά)».

Με το όνομα Αραμαίοι είναι γνωστές κάποιες σημιτικές φυλές που κατέκλυσαν την Μεσοποταμία, τη Συρία και τον Λίβανο γύρω στον ΙΕ’ αιώνα π.Χ. Πολέμησαν με επιτυχία εναντίον των Χετταίων, των Ασσυρίων και των Εβραίων και ίδρυσαν κραταιά κράτη που καταλύθηκαν τον Η’ αιώνα π.Χ. από τους Ασσύριους βασιλιάδες Ασουρμπανινπάλ Γ’, Σαλμανασάρ Β’ και Θιγλαθπιλέσερ Γ’.

Ως τότε όμως, διέδωσαν την γλώσσα τους, συγγενική με την εβραϊκή, σε ολόκληρη την Δυτική Ασία ως την Αίγυπτο και εκτόπισαν από την Παλαιστίνη την εβραϊκή. Στην αραμαϊκή γλώσσα είναι γραμμένα κεφάλαια των βιβλίων των προφητών Δανιήλ, Έσδρα και Ιερεμία, το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο κ.λπ. Η αραμαϊκή ήταν άλλωστε και η μητρική γλώσσα του Ιησού Χριστού. Υποχώρησε αργότερα, όταν η ελληνική γενικεύτηκε και υποκατέστησε όλες τις άλλες ως διεθνής γλώσσα.
Αν φανταστούμε ένα κεφαλαίο Α, ανάποδα, θα έχουμε την γραφική παράσταση ενός κεφαλιού βοδιού. Κεφαλαίο Α, πλαγιασμένο αριστερά, μας δίνει το πρώτο γράμμα του «φοινικικού» αλφαβήτου, αυτό που αραμαϊκά ονομαζόταν Άλεφ και σήμαινε βόδι. Με πολλή φαντασία, μπορούμε να δούμε όλες τις εικονικές παραστάσεις που εξελίχθηκαν στα κατοπινά γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου.

Οι Έλληνες παρέλαβαν 22 «φοινικικά» γράμματα, όλα σύμφωνα, μετέτρεψαν κάποια σε φωνήεντα, επινόησαν μερικά ακόμη και πέτυχαν μια τεράστια πρόοδο, κρατώντας την αρχική σειρά. Έτσι, έχουμε:

Α, Άλφα, από το άλεφ (=βόδι).
Β, Βήτα, από το μπέτα (=σπίτι).
Γ, Γάμμα, από το γκάμελ (=καμήλα).
Δ, Δέλτα, από το ντάλεθ (=πόρτα).
Ε, Ε ψιλόν, από το ε (=παράθυρο).
F, Δίγαμμα, από το βάου (=αγκίστρι).
Ζ, Ζήτα, από το ζάιν (=όπλο).
Η, Ήτα, από το ετ (=φράχτης).
Θ, Θήτα, από το τετ (=φίδι)
Ι, Γιώτα, από το ιόντ (=χέρι).
Κ, Κάπα, από το καφ (=παλάμη).
Λ, Λάμδα, από το λάμεντ (=βουκέντρα).
Μ, Μι, από το μεμ (=νερά).
Ν, Νι, από το νουν (=ψάρι).
Ξ, (Ƶ) Ξι, από το σάιν (=πάσαλος).
Ο, Ο μικρόν, από το άιν (=μάτι).
Π, Πι, από το πε (=στόμα).
Ϡ, Σαμπί, από το σάντε (=ακόντιο).
И, Κόππα (ηχητικά «κ»), από το κοφ (=κόμπος)
Ρ, Ρο, από το ρες (=κεφάλι).
Σ, Σίγμα, από το σιν (W) (=δόντια)
Τ, Ταφ, από το τάου (=σήμα)

Σε αυτά, προστέθηκαν τα υ (ι – ψιλόν), φ, χ, ψ, ω (ο - μέγα). Στα 403 π.Χ., επί άρχοντα Ευκλείδη στην Αθήνα, έγινε μεταρρύθμιση του αλφαβήτου που οδήγησε στην κατάργηση τριών γραμμάτων, τα οποία είχαν περιπέσει σε αχρηστία: Απαλείφθηκαν έτσι τα «δίγαμμα» (προφερόταν περίπου σαν «β» αλλά είχε ήδη παραληφθεί από τους Ρωμαίους ως λατινικό f), «κόππα» και «σαμπί» που παρέμεινε ως αριθμός «900». Αντίστοιχη σύγχρονη κατάσταση είναι η κατάργηση των πνευμάτων και η καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος (είχαν εφευρεθεί από τους Αλεξανδρινούς για να επισημαίνουν λεπτές διαφορές στην προφορά που όμως η ζωή ισοπέδωσε) και η αχρηστία της «υπογεγραμμένης».

Νωρίτερα, από το ελληνικό αλφάβητο (κατ άλλους, από το ετρουσκικό) είχε δημιουργηθεί το λατινικό και, αργότερα, από αυτό όλα τα λατινογενή (ιταλικό, γαλλικό, αγγλικό κ.λπ.) αλλά και τα σκανδιναβικά και γερμανικά (με την γοτθική γραφή να είναι η μεσαιωνική εξέλιξη του λατινικού) και κάποια σλαβικά και κελτικά. Από εκεί κι έπειτα, η εξέλιξη του αλφαβήτου αυτού μεταλαμπαδεύτηκε και σε μη ινδοευρωπαϊκές γλώσσες (ουγγρική, βασκική, τουρκική κ.λπ.). Απ’ ευθείας από το ελληνικό προήλθαν τα κοπτικό, αρμενικό, κυριλλικό και γλαγολιτικό αλφάβητα.

Το αραμαϊκό αλφάβητο απετέλεσε την βάση των ινδοβακτριανών επιγραφών (στη σανσκριτική γλώσσα) κι από αυτές τα αλφάβητα όλων των γλωσσών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Από εξελιγμένες μορφές του αραμαϊκού αλφαβήτου προήλθαν τα αντίστοιχα συριακό, μογγολικό, ματζουικό. Κι από το συριακό, γεννήθηκε το αραβικό.

Με όλα αυτά, η γραφή είναι προϊόν του εμπορίου σε επεξεργασία του ιερατείου. Οι έμποροι την ανακάλυψαν για να διευκολύνουν τις συναλλαγές και το ιερατείο επεξεργάστηκε συστήματα σχεδίων που επέτρεπαν τον σχηματισμό των μαγικών τύπων και την καταγραφή του τυπικού των ιεροτελεστιών και των ιατρικών συνταγών. Με άμεσο αποτέλεσμα την ανακάλυψη της λογιστικής που είχε να κάνει με το δούναι και λαβείν και την αποθήκευση. Η Ιστορία τους χρωστάει την μισή ύπαρξή της, καθώς η άλλη μισή βασίζεται στα μη γραπτά ευρήματα.

Από τα κείμενα του Πλάτωνα μάθαμε για την Ατλαντίδα. Ευρήματα που να ταυτίζονται με την ύπαρξή της δεν έχουν εντοπιστεί. Από τα ευρήματα στο Γιουκατάν (την περιοχή που περιλαμβάνει το Νότιο Μεξικό, την Γουατεμάλα και την Ονδούρα) γνωρίσαμε τους πριν από την άφιξη των λευκών πολιτισμούς της Κεντρικής Αμερικής. Από τα κολοσσιαία αγάλματα του νησιού του Πάσχα και τις αποσπασματικές εκεί επιγραφές πληροφορηθήκαμε για κάποιον ακμαίο πολιτισμό που χάθηκε. Από τα ίχνη που διατηρούνται στην προφορική παράδοση της Πολυνησίας, ακούσαμε για κραταιά έθνη και ηρωικούς πολεμιστές που δόξασαν την Σαμόα και την Ταϊτή.

Ξέρουμε ότι υπήρξαν. Αγνοούμε τα τι, τα πώς και τα γιατί. Χάθηκαν πριν να μας αφήσουν γραπτά κείμενα για την ιστορία τους.

Ακόμα και ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης πίστευε ακράδαντα ότι πριν από την εποχή του γεννήθηκαν πολλοί πολιτισμοί, προχώρησαν σε τεράστιες ανακαλύψεις αλλά στη συνέχεια χάθηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη κι εξαλείφθηκαν από την ανθρώπινη μνήμη.

Κι ο Βάκων υποστήριζε ότι η Ιστορία είναι όπως μια σανίδα πλοίου που επιπλέει μετά από ένα ναυάγιο: Αν την βρει κάποιος, μαθαίνει για την ύπαρξη του πλοίου. Αν όχι, τα πάντα εξαφανίζονται χωρίς να μείνει τίποτα.

Η γραφή ήταν και είναι το σωσίβιο της Ιστορίας.

via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο Κολοσσός της Ρόδου

Έστεκε υπερήφανος μόλις 56 χρόνια αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον Αντίπατρο της Σιδώνας να τον κατατάξει στα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου: Ο Κολοσσός της Ρόδου ήταν άγαλμα του θεού Ήλιου, ύψους περίπου 35 μέτρων, τοποθετημένο στην είσοδο του λιμανιού, που χρειάστηκε δώδεκα χρόνια (292 – 280 π.Χ.) για να φιλοτεχνηθεί και κατέπεσε, εξαιτίας ενός σεισμού (224 π.Χ.).

Οι Ροδίτες το αφιέρωσαν στον προστάτη θεό τους, όταν απαλλάχτηκαν από την απειλή του Δημητρίου του Πολιορκητή που επιβουλευόταν την πόλη τους (305 – 304 π.Χ.). Όταν ο Αντίπατρος επισκέφτηκε την Ρόδο για να τον δει από κοντά, όπως έκανε με όλα τα έργα που συμπεριέλαβε στον κατάλογό του, ο Κολοσσός βρισκόταν σωριασμένος στη γη, εξίσου εντυπωσιακός, όπως όσο στεκόταν όρθιος. Θα περνούσαν πολλοί αιώνες, ώσπου περιστασιακοί κατακτητές να τον πουλήσουν για το μέταλλό του.

Η ομορφιά της νύμφης Ρόδου ήταν τόσο εντυπωσιακή, ώστε έλεγαν ότι μητέρα της ήταν η Αφροδίτη. Όμως, ήταν από τα ελάχιστα γνήσια τέκνα της μυθολογίας, καρπός του έρωτα του Ποσειδώνα και της νόμιμης γυναίκας του, Αμφιτρίτης. Την ερωτεύτηκε ο θεός Απόλλων και την πήρε στο νησί, το οποίο της χάρισε και του έδωσε το όνομά της. Θεός και νύμφη, απέκτησαν επτά γιους που μοιράστηκαν μεταξύ τους το νησί.

Προσωποποίηση του Ήλιου ήταν ο Απόλλων και το νησί στον θεό Ήλιο αφιερώθηκε. Η νύμφη Στίλβη ήταν μια ακόμα αγαπημένη του Απόλλωνα. Ζούσε στη Θεσσαλία κι εκεί του γέννησε τον Κένταυρο και τον Λαπίθη. Γιος του Λαπίθη ήταν ο Φόρβας που μάζεψε κάμποσους ομοεθνείς του (Λαπίθες) και μετανάστευσε στη Ρόδο, ιδρύοντας αποικία.

Αυτός και οι δικοί του, λένε, ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού, αν και υπάρχουν πολλοί που διαφωνούν: Πρώτοι κάτοικοι, υποστηρίζουν, ήταν οι Τελχίνες, εννιά συνολικά, που ήρθαν από την Κρήτη. Η κακία τους ήταν ονομαστή. Όμως, αυτοί ανακάλυψαν τα μέταλλα και την κατεργασία τους, καθώς κι ένα σωρό χρήσιμες τέχνες.

Άλλωστε, τους έλεγαν Χρυσό, Αργυρό και Χαλκό. Είναι οι πρώτοι που φιλοτέχνησαν αγάλματα των θεών. Έφτιαχναν μαγικά φίλτρα, μάτιαζαν τον κοσμάκη, δημιουργούσαν χαλάζι, χιόνια και βροχές κι εξαπέλυαν κεραυνούς για να κάνουν χάζι. Μεταμορφώνονταν σε ό,τι ήθελαν και μπορούσαν να ζουν στη στεριά ή μέσα στο νερό.

Από τη Ρόδο τους έδιωξαν οι γιοι του Ήλιου ή ένας κατακλυσμός, οπότε πήγαν στην Κρήτη (κι όχι αντίστροφα). Είχαν τόση κακία μέσα τους, ώστε κατάφεραν να ξεράνουν όλες τις σοδειές. Θύμωσε ο Δίας, τους σκότωσε κι ησύχασε ο κόσμος όλος.

Πολλοί λένε ότι τίποτε καλό δεν έφτιαξαν και πως όλα, όσα χρήσιμα τους αποδίδονται, ήταν έργα του Ηφαίστου. Μετά, ήρθαν στο νησί ο Τληπόλεμος από την Τίρυνθα με τους δικούς του. Ακολούθησαν οι Δωριείς άποικοι από τα Μέγαρα (Θ’ π.Χ. αιώνας). Στα τέλη του επόμενου αιώνα, οι τρεις ηγέτιδες ροδιακές πόλεις (Λίνδος, Ιαλυσός και Κάμειρος) απετέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία της πανίσχυρης Δωρικής Εξάπολης (μαζί με την Κω και τις μικρασιατικές Αλικαρνασσό και Κνίδο).

Στα 408 π.Χ., Λίνδος, Ιαλυσός και Κάμειρος ενώθηκαν και σχημάτισαν την πόλη της Ρόδου. Με θαυμαστούς εμπορικούς νόμους (μερικοί από τους οποίους ισχύουν ως σήμερα, καθώς τους συμπεριέλαβε στους «Πανδέκτες» του ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστινιανός, 527 – 566 μ.Χ.) και με ικανότατο ναυτικό, η Ρόδος για μακριά περίοδο εξελίχθηκε σε θαλασσοκράτειρα.

Τον Δ’ π.Χ. αιώνα, έφτασε σε πολύ μεγάλη ακμή με 3.000 αγάλματα να την κοσμούν, καθώς συγκέντρωσε στο έδαφός της μεγάλους καλλιτέχνες. Ανάμεσά τους ήταν και ο Λύσιππος (δεύτερο μισό του Δ’ αιώνα), επίσημος ανδριαντοποιός του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μαθητής του Λύσιππου ήταν ο χαλκουργός Χάρης, από τη Λίνδο, που φιλοτέχνησε τον τεράστιο Κολοσσό της Ρόδου.

 Ήταν η εποχή που οι διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου σφάζονταν μεταξύ τους για την ηγεμονία του κόσμου. Ο Αντίγονος Α’ ο Μονόφθαλμος είχε ανακηρυχθεί από τον στρατό του βασιλιάς, διάδοχος του Μεγαλέξανδρου (306 π.Χ.) και βρισκόταν σε πόλεμο με τον Πτολεμαίο που έδρευε στην Αίγυπτο. Κόντευε πια τα 80 του, όταν αποφάσισε να παραδώσει την αρχηγία του στρατεύματος στον γιο του, Δημήτριο, στον οποίο είχαν δώσει το παρωνύμιο Πολιορκητής. Κι αυτό, επειδή σχεδίαζε πολεμικές πολιορκητικές μηχανές που, κατά τον Πλούταρχο, άφηναν άφωνους ακόμα και τους εχθρούς του.

Στα 305 π.Χ., πολιόρκησε την πόλη της Ρόδου που ήταν σύμμαχος του Πτολεμαίου. Είχε μαζί του διακόσια πλοία στα οποία επέβαιναν 40.000 στρατιώτες. Και ύψωσε πολιορκητικό πύργο ύψους 46 μέτρων, επενδυμένο με φύλλα σιδήρου, ώστε να μην κινδυνεύει να καεί. Κατάφερε να δημιουργήσει ρήγματα στο τείχος της Ρόδου αλλά, παρ’ όλα αυτά, οι μόλις έξι με επτά χιλιάδες Ρόδιοι υπερασπιστές άντεχαν την πολιορκία περίπου ένα χρόνο.

Πολιορκητές και πολιορκημένοι είχαν κουραστεί να πολεμούν, όταν οι Αθηναίοι φάνηκαν διαμεσολαβητές. Πρότειναν ειρήνη με τον όρο οι Ροδίτες να βοηθούν τον Δημήτριο ως σύμμαχοί του, εκτός από τις μάχες που ο Πολιορκητής θα έδινε εναντίον του Πτολεμαίου. Οι αντίπαλοι συμφώνησαν. Ο Δημήτριος και ο στρατός του αποχώρησαν, αφήνοντας επιτόπου τον πύργο και τα λοιπά πολιορκητικά μηχανήματα που χρησιμοποίησαν. Οι Ροδίτες τα πούλησαν και εισέπραξαν το τεράστιο για την εποχή ποσό των τριακοσίων ταλάντων (περίπου 88 εκατομμύρια ευρώ).

Ευγνωμονώντας τον προστάτη θεό τους, Ήλιο, οι Ροδίτες αποφάσισαν να διαθέσουν τα 300 τάλαντα για να φιλοτεχνηθεί ένα τεράστιο άγαλμα προς τιμή του. Ο ανδριαντοποιός Χάρης, από την Λίνδο, μαθητής του Λυσίππου, ανέλαβε τη δουλειά.

Ξεκίνησε το 292 π.Χ. Πρώτα έστησε ένα βάθρο από λευκό μάρμαρο, ύψους 12 μέτρων (η αναπαράσταση με τα πόδια ανοιχτά μάλλον είναι φανταστική, παρμένη από μια αναγεννησιακή γκραβούρα του ΙΣΤ’ αιώνα), και πάνω του σταθεροποίησε τα πέλματα και τους αστράγαλους. Στη συνέχεια, έστησε μια τεράστια σκαλωσιά κι έναν σκελετό φτιαγμένο από πέτρινα υποστυλώματα και σιδερένια ραβδιά. Φιλοτεχνούσε τα πόδια και το σώμα κομμάτι – κομμάτι σε μπρούντζο και τα προσάρμοζε στον σκελετό.

Του πήρε δώδεκα χρόνια, ώσπου να ολοκληρώσει το έργο του. Στα 280 π.Χ., αποσύρθηκαν τα χώματα, με τα οποία είχε σχηματιστεί ένας λόφος γύρω στα 30 μέτρα ψηλός, και έγιναν τα αποκαλυπτήρια του ύψους πάνω από 34 μέτρα Κολοσσού.

Ο Φίλων ο Βυζάντιος (260 – 180 π.Χ.) υπολόγισε ότι ο Χάρης πρέπει να χρειάστηκε 15 τόνους μπρούντζο και εννιά τόνους σίδερο αλλά το παρόμοιου όγκου άγαλμα της Ελευθερίας, στη Νέα Υόρκη, έχει βάρος 225 τόνους, οπότε κάπου τόσο θα ζύγιζε και ο Κολοσσός. Αγνοούμε, αν το κεφάλι του έφερε στεφάνι από ηλιαχτίδες καθώς δεν έχει διασωθεί περιγραφή του αγάλματος ούτε καν, αν το πρόσωπο ήταν στραμμένο προς την πόλη ή προς την θάλασσα. Σε πολλά αρχαία νομίσματα, ο Ήλιος φέρει στεφάνι με ηλιαχτίδες, σε άλλα όχι.

Στα 1932, βρέθηκαν στο νησί κομμάτια ενός ανάγλυφου με το πάνω μέρος σώματος που ειπώθηκε ότι ανήκε στον Ήλιο ή στον Απόλλωνα. Τον απεικόνιζε στεφανωμένο με ηλιαχτίδες, να σκιάζει τα μάτια του με το δεξί χέρι, ενώ το αριστερό στερεωνόταν στη μέση. Ειπώθηκε ότι αναπαριστά τον Κολοσσό, αν και κάποιοι επιστήμονες επέμεναν ότι στο άγαλμα του Χάρη ο θεός κρατούσε πυρσό. Η έρευνα απέδειξε ότι το ανάγλυφο παρίστανε αθλητή που αυτοστεφανώνεται.

Επί 56 χρόνια, ο Κολοσσός στεκόταν υπερήφανος κι έγινε σύμβολο της Ρόδου, την οποία πολλοί επισκέπτονταν μόνο και μόνο για να τον θαυμάσουν.

Στα 226 π.Χ., ένας σεισμός ταρακούνησε το νησί. Ο Κολοσσός σωριάστηκε καταγής, παρασύροντας κατά την παράδοση και τριάντα σπίτια. Ως τότε, οι Ρόδιοι είχαν αντισταθεί με επιτυχία στον Αντίγονο (τον ονομαζόμενο Κύκλωπα), έναν από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου που θέλησε να τους συμπεριλάβει στο πρόσκαιρο κράτος του. Με εξαίρεση τη συμμαχία τους με τον Αντίοχο Α’ (324 - 261 π.Χ. ), βασιλιά της Συρίας, και τον Αντίγονο Γονατά (276 π.Χ. – 239 π.Χ.) βασιλιά της Μακεδονίας, σε μια σύγκρουσή τους με τον τότε Πτολεμαίο της Αιγύπτου, οι κάτοικοι της Ρόδου έζησαν μεγάλη ειρηνική περίοδο, διατηρώντας δύσκολη ουδετερότητα.

Ήδη, από τα μέσα του Δ’ αιώνα π.Χ. το νησί αναπτυσσόταν ως μεγάλο εμπορικό και οικονομικό κέντρο, όπου είχαν την έδρα τους εξειδικευμένοι «εμπορικοί πράκτορες» (ο διορισμένος από τον Μεγάλο Αλέξανδρο διοικητής της Αιγύπτου, Κλεομένης, με πράκτορές του στη Ρόδο διηύθυνε τον εφοδιασμό της χώρας του Νείλου με τρόφιμα το 332/1 π.Χ.). Η οικονομία του νησιού πήγαινε τόσο καλά, ώστε δεν σημειώθηκαν εκεί εξεγέρσεις όπως σε άλλες περιοχές.

Αν και το πολίτευμα ήταν δημοκρατικό, τη Ρόδο ουσιαστικά διοικούσαν λίγες πλούσιες οικογένειες. Άλλωστε, η κοινωνία των Ροδίων ήταν αρκετά συντηρητική: Γάμος Ρόδιου με ξένη σήμαινε ότι τα παιδιά τους δεν θα είχαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Οι αρχές της Ρόδου συντηρούσαν στρατό και στόλο, όπου οι γόνοι των «καλών οικογενειών» κατατάσσονταν για να εξασφαλίσουν ναυτική σταδιοδρομία. Οι λεπτές διπλωματικές ισορροπίες παραμερίστηκαν αργότερα, όταν οι Ρόδιοι συμμάχησαν με τους Ρωμαίους και κατάφεραν να κυριαρχήσουν στην περιοχή, καθώς ασκούσαν έξυπνη εξωτερική πολιτική.

Στα 77 μ.Χ., ο Ρωμαίος Πλίνιος ο Πρεσβύτερος επισκέφτηκε τη Ρόδο και έγραψε ότι ένας άνθρωπος μπορούσε να τυλίξει το χέρι του γύρω από τον αντίχειρα του πεσμένου Κολοσσού. Περίπου έναν αιώνα αργότερα, ο συγγραφέας Λουκιανός, στον διάλογό του Χάρων και Μένιππος, έγραψε ότι στο ταξίδι του προς τον ουρανό, ο Μένιππος διέκρινε την Γη, επειδή ο Κολοσσός της Ρόδου και ο Φάρος της Αλεξάνδρειας ήταν ορατοί από το ύψος των σύννεφων.

Όταν το γιγάντιο άγαλμα γκρεμίστηκε, οι κάτοικοι της Ρόδου άρχισαν να μαζεύουν χρήματα για να το ξαναστήσουν. Ένας χρησμός τους το απαγόρευσε: «μην κίνει τα κείμενα». Έμεινε σωριασμένος.

Οι Ρωμαίοι τουρίστες σκαρφάλωναν πάνω του και τον εξερευνούσαν: Ένας ψηλός χωρούσε όρθιος στο κεφάλι του, δώδεκα καθισμένοι μπορούσαν να φάνε στην κοιλιά του.

Στα 651, Σαρακηνοί πειρατές προκάλεσαν καταστροφές στην Ρόδο. Μπήκαν στην πόλη, βρήκαν ριγμένο στο έδαφος τον Κολοσσό, τον τεμάχισαν και πήραν τα κομμάτια του να τα πουλήσουν για μέταλλο. Ο αγοραστής, ένας Εβραίος έμπορος, ειπώθηκε ότι χρησιμοποίησε εννιακόσιες καμήλες για να τα μεταφέρει.


via