Articles by "Αρχαιότητα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχαιότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Το κυνηγετικό σκυλί της Ακρόπολης σε φυσικό μέγεθος / Μουσείο Ακρόπολης, γύρω στο 520 π.Χ. (Ακρ. 143)

Ο σκύλος στην Αρχαία Ελλάδα είχε σεβαστή θέση στην καθημερινή ζωή των προγόνων μας και υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας. Αυτό μπορούμε εύκολα να το διαπιστώσουμε από τις αναρίθμητες αναφορές που γίνονται για το σκύλο στα έργα τους, την τέχνη τους, τους μύθους και τις ιστορίες τους.Από την ελληνική μυθολογία βλέπουμε ότι πολλά τέρατα είχαν την μορφή σκύλου, όπως η Σκύλλα και η Χάρυβδη, ο Κέρβερος κ.ά. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι την εποχή δημιουργίας της μυθολογίας, ο σκύλος να ήταν ακόμα άγριο και μη εξημερωμένο ζώο.Με την πάροδο όμως του χρόνου, ο σκύλος εξημερώθηκε και αποτέλεσε πολύτιμο και χρήσιμο συνοδό σε αρκετές εργασίες.

Υπάρχουν δύο μύθοι που εξηγούν το λόγο που ο σκύλος αποτελεί εδώ και χιλιάδες χρόνια τον πιο πιστό σύντροφο του ανθρώπου.Ο πρώτος μύθος, μας λέει πως ο κύν ήταν δημιούργημα του θεού Ήφαιστου. Για το λόγο αυτό, απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης σε σημείο σχεδόν ισότητας με τους ανθρώπους, σε αντίθεση με τους αρχαίους Αιγυπτίους που είχαν μια πιο απόμακρη σχέση με τα ζώα (τα λάτρευαν μεν αλλά χωρίς να έχουν καθημερινή επαφή μαζί τους).

Ο θεός Απόλλων εξημέρωσε το σκύλο και τον δώρισε στην αδελφή του θεά Αρτέμιδα, προκειμένου να τη συνοδεύει στο κυνήγι (κύναν άγω).Ενας άλλος μύθος αναφέρει ότι ο σκύλος είναι αποτέλεσμα αναπαραγωγής του Κέρβερου (του σκύλου που φύλαγε τον Άδη), την οποία επέτυχε ο Μολοσσός, ο εγγονός του Αχιλλέα. Για την ιστορία, τον Κέρβερο τον αιχμαλώτισε ο Ηρακλής και τον πήγε στον Ευρυσθέα, από τον οποίο τον έκλεψε ο Μολοσσός.

Πέραν όμως, από τους μύθους, οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με τα ζώα και στο επιστημονικό πεδίο. Ο πανεπιστήμονας και φιλόσοφος Αριστοτέλης, στο έργο του «περί ζώων ιστορία», κάνει μια λεπτομερή μελέτη γύρω από τα είδη και τη φύση των σκύλων δείχνοντας έτσι τη σημασία που έδιναν οι αρχαίοι στο ζώο αυτό. Συγκεκριμένα, κατατάσσει του Μολοττικούς κύνες και τους Ινδικούς κύνες στην κατηγορία βραχυκεφάλων κυνών. Υπενθυμίζουμε  ότι η λέξη Μολοσσός είναι η αρχαία ονομασία της Ηπείρου. Ακόμα και στην καθημερινή ζωή των μεγάλων ανδρών ο κύνας έπαιξε σημαντικό ρόλο. Ο Μέγας Αλέξανδρος ως μαθητής του Αριστοτέλη, ήταν κυνόφιλος.

Όσο ήταν στην Πέλλα είχε μια θηλυκή σκυλίτσα (Μολοττικός κύων) και αργότερα στην Περσία κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του κατά του Πέρση Δαρείου, αγόρασε έναν αρσενικό σκύλο (Ινδικός κύων) και μάλιστα έναντι αδρής αμοιβής, ονόματι Περίττα. Αργότερα, έδωσε το όνομά του σε μια πόλη που ίδρυσε εκεί.Ανάγλυφο στο Μουσείο Λούβρου που απεικονίζει την συνάντηση του Αλέξανδρου με τον Διογένη, δεξιά απο το άλογο του διακρίνεται ένας σκύλος, πιθανόν του ιδίου.

Mία απο τις σημαντικότερες ενδείξεις για αυτήν την σχέση αγάπης και συντροφιάς μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων με τους σκύλους, που διαρκεί πάνω απο 3.000 χρόνια, μας την δίνει ο πατέρας της Ελληνικής ιστορίας Όμηρος στην Οδύσσεια (ραψωδία ρ΄300-309), όπου περιγράφει το γνωστό και συγκινητικό περιστατικό του θανάτου του σκύλου του Οδυσσέα (ονόματι Άργος) τη στιγμή που αναγνωρίζει τον αφέντη του ντυμένο ζητιάνο, που γύρισε μετά από 10 έτη απουσίας.Σχέση μοναδική. Συντροφικότητα που προκαλεί συγκίνηση.

Η μικρή μαρμάρινη σαρκοφάγος με την παράσταση σκύλου στο κάλυμμα και ένα περιλαίμιο.
Η μικρή μαρμάρινη σαρκοφάγος με την παράσταση σκύλου στο κάλυμμα και ένα περιλαίμιο.

Ο κατάκοιτος σκύλος Άργος, παρ’ όλα τα χρόνια απουσίας του αφέντη του, μπόρεσε να τον αναγνωρίσει αφήνοντας σε εμάς, όπως και στον Οδυσσέα το δάκρυ να κυλήσει και να αγγίξει την καρδιά μας. Αβίαστα ερωτήματα έρχονται στο νου μας: Τι δέσιμο είχαν ο αφέντης με το σκύλο του, κάνοντας τον πολυταξιδεμένο και σκληρό από τις κακουχίες Οδυσσέα να δακρύσει; Τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει ένα άλογο ον να δεθεί συγκινησιακά με ένα λογικό; Μήπως η επικοινωνία αυτή δηλώνει την ύπαρξη της ψυχής; Μήπως, ως άνθρωποι πρέπει να δώσουμε μεγάλη βαρύτητα στη ψυχή μας και στην επικοινωνία με τη φύση, στην οποία άλλως τε είμαστε συγκάτοικοι με τα άλλα ζώα;

Οι αρχαίοι Έλληνες αντιλήφθηκαν από πολύ νωρίς τη διαφορετική σχέση που έχει ο σκύλος με τον άνθρωπο. Σχέση φιλική, σχέση συνεργασίας. Σχέση πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνης, όπως επίσης και φιλοσοφικής συντροφιάς. Πριν από τον μεγάλο φιλόσοφο Σωκράτη, που άλλαξε τα δεδομένα της σκέψης πάνω σε βαθειά και αιώνια προβλήματα τη ανθρωπότητας, υπήρχαν οι λεγόμενοι κυνικοί φιλόσοφοι. Αυτοί, γύριζαν στους δρόμους των πόλεων και μιμούνταν τη ζωή των σκύλων. Ζούσαν σε πιθάρια ή σε βράχους προκειμένου να ταπεινωθούν και να φιλοσοφήσουν.

 Επιτύμβια στήλη με  νεαρό κυνηγό και τον σκύλο του από την Πύδνα
 Επιτύμβια στήλη με  νεαρό κυνηγό και τον σκύλο του από την Πύδνα

Άλλωστε, μη ξεχνάμε την εικόνα που μας έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό με τον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Διογένη να περιφέρεται μέρα μεσημέρι στους δρόμους της Αθήνας κρατώντας φανάρι και έχοντας συντροφιά έναν σκύλο, αναζητώντας άνθρωπο, όπως έλεγε, υπονοώντας την ποιοτική έννοια της λέξης.

Ο σκύλος λοιπόν, τιμήθηκε από όλους τους Έλληνες της αρχαίας εποχής, τοποθετώντας τον ακόμα και στο σύμπαν (αστερισμός του κυνός), εκφράζοντας έτσι την υπέρτατη αγάπη τους για το ζώο. Το γεγονός αυτό αν μη τι άλλο, δείχνει ότι ο σκύλος αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας της ζωής τους. Η καθημερινότητα δεν άλλαξε στο πέρασμα των αιώνων και ο σκύλος παραμένει γύρω μας, δίπλα μας. Είναι ανάγκη να δούμε μέσα από την παρουσία του τη σταθερή κοινωνική σχέση του με τον άνθρωπο, καταδικάζοντας και αποτρέποντας την κακοποίησή τους από μερίδα συνανθρώπων μας.

Μουσείο Κεραμεικού

Ο Ευριπίδης στην ομώνυμη τραγωδία του αναφέρει ότι η Εκάβη, αφού πρώτα είδε όλα τα παιδιά της νεκρά ή αρπαγμένα, μεταμορφώθηκε από τους θεούς, που τη λυπήθηκαν, σε σκυλί. Μία παραλλαγή λέει ότι η Εκάβη μεταμορφώθηκε σε σκύλο όταν την κατεδίωξαν για εκδίκηση οι σύντροφοι του Πολυμήστορα. η Εκάβη λατρεύθηκε σαν θεά με ιερό ζώο το σκυλί.Άλλος ένα Ελληνικός μύθος της αρχαιότητας έκανε αναφορά σε μηχανικούς σκύλους που είχαν σταλεί να προστατέψουν το παλάτι του Αλκίνοου. Οι Θεοί ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με τον βασιλιά Αλκίνοο και μέσω της τέχνης του Ήφαιστου, του χάρισαν χρυσούς και ασημένιους, αθάνατους και πανίσχυρους μηχανικούς σκύλους για την προστασία του παλατιού του.

Ο Ξενοφώντας, ο Έλληνας ιστορικός που έγραψε για τα κυνηγόσκυλα τον 4ο αιώνα π.X. υποστήριζε ότι τα πιο καλά ονόματα είναι τα σύντομα, μονοσύλλαβα ή δισύλλαβα, για να μπορεί κάποιος να τα προφέρει με ευκολία.


Η σημασία του ονόματος ήταν επίσης σημαντική για το ηθικό τόσο του ιδιοκτήτη όσο και του σκύλου: ονόματα που είχαν σχέση με την ταχύτητα, τη γενναιότητα, τη δύναμη, την εμφάνιση και άλλες αρετές ήταν προτιμητέα. Ο Ξενοφώντας για παράδειγμα φώναζε το σκύλο του Ορμή. Η μυθική κυνηγός Αταλάντη φώναζε το σκύλο της Αύρα. Σε ένα αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560π.Κ.Ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο. Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.

 Αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560 π.κ.ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους, κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο. Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.
 Αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560 π.κ.ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους, κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο. Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.

Ερυθρόμορφο αττικό κύπελο (δεν είναι ρυτό), Απουλία, 350-300 π.Χ. Στο λαιμό Σάτυρος που τρέχει.
Ερυθρόμορφο αττικό κύπελο (δεν είναι ρυτό), Απουλία, 350-300 π.Χ. Στο λαιμό Σάτυρος που τρέχει.

Στην κλασσική αρχαιότητα το κυνήγι (λαγού, ελαφιού, αρκούδας, αγριογούρουνου) για τροφή και για διασκέδαση ήταν αρκετά διαδεδομένο, και όσοι κυνηγοί χρησιμοποιούσαν σκύλους για αυτό το σκοπό τους φρόντιζαν ιδιαίτερα. Δύο εγχειρίδια κυνηγιού της αρχαίας Ελλάδας που σώζονται σήμερα είναι γραμμένα από δύο Έλληνες ιστορικούς, τον Ξενοφώντα και τον Αρριανό και έχουν αρκετές πληροφορίες και συμβουλές για την σωστή ανατροφή των κυνηγόσκυλων.

Ο Ξενοφώντας, ο Έλληνας ιστορικός που έγραψε για τα κυνηγόσκυλα τον 4ο αιώνα π.X. υποστήριζε ότι τα πιο καλά ονόματα είναι τα σύντομα, μονοσύλλαβα ή δισύλλαβα, για να μπορεί κάποιος να τα προφέρει με ευκολία.Η σημασία του ονόματος ήταν επίσης σημαντική για το ηθικό τόσο του ιδιοκτήτη όσο και του σκύλου: ονόματα που είχαν σχέση με την ταχύτητα, τη γενναιότητα, τη δύναμη, την εμφάνιση και άλλες αρετές ήταν προτιμητέα. Ο Ξενοφώντας για παράδειγμα φώναζε το σκύλο του Ορμή. Η μυθική κυνηγός Αταλάντη φώναζε το σκύλο της Αύρα. Σε ένα αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560π.Κ.Ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο.

Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.Στην κλασσική αρχαιότητα το κυνήγι (λαγού, ελαφιού, αρκούδας, αγριογούρουνου) για τροφή και για διασκέδαση ήταν αρκετά διαδεδομένο, και όσοι κυνηγοί χρησιμοποιούσαν σκύλους για αυτό το σκοπό τους φρόντιζαν ιδιαίτερα. Δύο εγχειρίδια κυνηγιού της αρχαίας Ελλάδας που σώζονται σήμερα είναι γραμμένα από δύο Έλληνες ιστορικούς, τον Ξενοφώντα και τον Αρριανό και έχουν αρκετές πληροφορίες και συμβουλές για την σωστή ανατροφή των κυνηγόσκυλων.Οι σκύλοι συνόδευαν τους Αρχαίους Έλληνες όχι μόνο στο κυνήγι αλλά και στο τραπέζι που ετοίμαζαν μετά.

Ερυθρόμορφο ρυτό του Βρύγου, πρώιμος 5ος αι. π.Χ
Ερυθρόμορφο ρυτό του Βρύγου, πρώιμος 5ος αι. π.Χ

Εκεί μοιράζονταν με τους τετράποδους φίλους τους κομμάτια από τα θηράματα όπως κουνέλια, ελάφια ,και αγριογούρουνα.Μετά το τραπέζι, ο ιδιοκτήτης σκούπιζε τα χέρια του με ένα κομμάτι ψωμί και το έδινε στον σκύλο του μαζί με μία ιδιαίτερη λιχουδιά, βοδινό συκώτι ψημένο στα κάρβουνα πασπαλισμένο με κριθάρι. Αν ο σκύλος του υπέφερε από παράσιτα στο έντερο, του έδινε το φλοιό από το σιτάρι.

Από τους αρχαιολόγους που έχουν μελετήσει τα ταφικά έθιμα των αρχαίων Ελλήνων λίγοι έχουν ασχοληθεί με αυτή την ιδιαίτερη σχέση ανθρώπου και ζώου. Οπωσδήποτε όμως όσοι έτυχε να «πέσουν» επάνω σε ταφή ζώου, είτε μαζί είτε χώρια από το αφεντικό του, ανατρέχουν στις αρχαίες γραπτές μαρτυρίες και θυμούνται και τους σχετικούς μύθους.

Ο Αιλιανός όσο και ο Πολυδεύκης στο Ονομαστικό του αναφέρουν παραδείγματα για ταφές σκύλων ή για σκύλους που ακολούθησαν το αφεντικό τους στον θάνατο αρνούμενοι τον αποχωρισμό. Μια άλλη μαρτυρία προέρχεται από τον Αιλιανό και αναφέρεται στον Εύπολη ο οποίος πέθανε στην Αίγινα και επάνω στον τάφο του πέθανε ο πιστός του σκύλος. Η θέση ονομάστηκε Κυνός Σήμα.

 Επιτύμβιο του Κεραμεικού που απεικονίζει έναν Μολοσσό (4ος π.Χ αιώνας)
 Επιτύμβιο του Κεραμεικού που απεικονίζει έναν Μολοσσό (4ος π.Χ αιώνας)
 65 φυλές σκύλων αναφέρεται πως υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα… Πληροφορίες μάς παρέχουν: ο Ξενοφών στα «Κυνηγετικά», ο Ηρόδοτος στις περιηγήσεις του και ο Αριστοτέλης στο «Περί Ζώων Ιστορίαι».

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Γενική άποψη της ανασκαφής
Η ανασκαφή ξεκίνησε με αφορμή το έργο κατασκευής της Εθνικής Οδού Λάρισας –Τρικάλων

Με την φετινή ανασκαφική περίοδο ολοκληρώθηκε το πενταετές πρόγραμμα ανασκαφικών ερευνών στον οικισμό της Εποχής Χαλκού στην θέση «Ασβεσταριά» Πετρωτού Τρικάλων σύμφωνα με ανακοίνωση που δημοσίευσε το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η ανασκαφή διεξάγεται υπό την διεύθυνση της αρχαιολόγου της ΕΦΑ Καρδίτσας Μαρίας Βαϊοπούλου, με τη συνεργασία διεπιστημονικής ομάδας ερευνητών και την υποστήριξη του INSTAP. Η ανασκαφή στην θέση «Ασβεσταριά» Πετρωτού Τρικάλων, ξεκίνησε σαν σωστική ανασκαφή με αφορμή το έργο κατασκευής της εθνικής οδού Λάρισας –Τρικάλων όπου ήρθε στο φως οικισμός της Ύστερης Εποχής Χαλκού.

Οι ανασκαφικές έρευνες που διεξήχθησαν κατά την διάρκεια του πενταετούς προγράμματος έδωσαν ενδιαφέροντα στοιχεία για την διαχρονική καθώς και την χωροταξική χρήση του οικισμού.

Μήτρες χύτευσης μετάλλων
Μήτρες χύτευσης μετάλλων

Αναλυτικά: 


Η περίπτωση του οικισμού του Πετρωτού αποτελεί για τη δυτική Θεσσαλία μοναδική γνωστή περίπτωση οικισμού της Τελικής Νεολιθικής ή και ακόμα πρωιμότερων φάσεων, η ζωή του οποίου συνεχίζεται αδιάλειπτα έως το τέλος της Εποχής του Χαλκού.

Μήτρες χύτευσης μετάλλων
Μήτρες χύτευσης μετάλλων
ποκαλύφθηκαν τμήματα δεκατεσσάρων κτιρίων τα οποία χρονολογούνται από την ΠΕ ΙΙ έως και την ΥΕΙΙΙΓ. Από τα καλύτερα διατηρημένα είναι το Κτίριο Η με κατεύθυνση ΒΑ-ΒΔ, το οποίο χρονολογείται στην ΠΕΙΙ. Πρόκειται για αψιδωτό κτίριο με είσοδο στην ΒΔ πλευρά του και αποκαλυφθείσες διαστάσεις 8,75μΧ 7,00μ.

Το Κτίριο Ε το οποίο χρονολογείται στην ΥΕ ΙΙΙΑ. Πρόκειται για ένα παραλληλόγραμμο μεγαρόσχημο κτίριο στο οποίο παρατηρούνται τρεις (3) οικοδομικές φάσεις. Από την πρώτη φάση σώζεται τείχος 16,21μ. ενώ από την δεύτερη φάση όπου διαπιστώνεται ότι το κτίριο μικραίνει, σώζεται τείχος μήκους 12,22μ.Στην Τρίτη, τελική του φάση διακρίνονται τουλάχιστον τρεις (3) χώροι καθώς και μία μνημειακή είσοδος.

Οι σωζόμενες διαστάσεις του κτιρίου σε αυτή την φάση είναι 16,21μ Χ 5,60μ. Το κτίριο συνεχίζεται κάτω από την παλαιά ε.ο. Λάρισας –Τρικάλων.

Κεραμική
Κεραμική

Το Κτίριο Ι το οποίο χρονολογείται στην ΥΕΙΙΙΒ περίοδο, έχει κατεύθυνση ΒΔ → ΒΑ με μέγιστες σωζόμενες διαστάσεις 21,77μ Χ5,56μ Αποτελείται από τέσσερεις (4) τουλάχιστον χώρους. Στην ΒΑ πλευρά του κτιρίου Ι όπου βρίσκεται και η είσοδος του ήρθε στο φως τμήμα λιθόστρωτου δρόμου διαστάσεων: Σωζ. Μήκος 4,22μ και πλάτους 2,40μ. ο οποίος υπερκαλύπτει το κτίριο ΙΒ το οποίο χρονολογείται στην ΥΕΙΙΒ.

Ακόμα, ήρθαν στο φως 42 ταφές οι οποίες ήταν είτε σε κιβωτιόσχημους είτε σε λακκοειδείς τάφους οι οποίοι χρονολογούνται από την ΠΕΙ έως την ΥΕ ΙΙΙΓ καθώς και ένας λακοειδής πλούσια κτερισμένος της ρωμαϊκής περιόδου, μέσα σε στρώμα της ΠΕΙΙΙ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποιες από τις ταφές, όπως η ταφή οικογένειας (πατέρας, μητέρα και βρέφος) σε λακκοειδή τάφο.

Επίσης σε λακκοειδή τάφο ήρθε στο φως ταφή μητέρας η οποία έφερε το βρέφος στο στήθος της. Σε θήκη δίπλα σε κιβωτιόσχημο παιδικό τάφο ανάμεσα στα άλλα κτερίσματα ήρθε στο φως και ο σκελετός σκύλου. Όπως είναι γνωστό οι σκύλοι σαν κτερίσματα απαντώνται συχνά κατά την Ύστερη Εποχή Χαλκού.

Κεραμική
Κεραμική
Επιπλέον, αποκαλύφθηκε πλήθος κεραμικών αντικειμένων. Εκτός από την κεραμική ντόπιας παραγωγής, αξιοσημείωτος είναι ο αριθμός των «εισηγμένων» αγγείων από την Αργολίδα και ίσως και από την Κρήτη.

Στην ντόπια κεραμική της ΥΕΧ η οποία έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τόσο όσο αφορά στον πηλό ή στις χαρακτηριστικές λαβές η Μεσοελλαδική παράδοση ανιχνεύεται ακόμη και στα σχήματα των αγγείων.

Κεραμική
Κεραμική
Ένας μεγάλος αριθμός αγγείων ντόπιας κεραμικής, κυρίως της ΥΕΙΙΒ περιόδου, μιμείται την κεραμική της Αργολίδας χρησιμοποιώντας στο αλείφωμα βαφή η οποία είναι ομοιόχρωμη με τον πηλό της Αργολίδας. Στο σύνολό της, παράλληλα απαντώνται στην βόρεια και δυτική Ελλάδα καθώς και στην Αλβανία.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί η παρουσία οστών ζώων κάτω από την θεμελίωση κτιρίου τα οποία χρονολογήθηκαν στην ΜΕΧ Ι (ανάμεσα στο 2134 και το 1939 π. Χ.) τα οποία πιθανόν να παραπέμπουν σε τελετουργικό θεμελίωσης καθώς και η ταφή χοιριδίου, η οποία εντοπίσθηκε κάτω από επιχώσεις της ΥΕΙΙΙΑ1.



Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια που το μνημείο δεν είναι επισκέψιμο από το κοινό της πόλης, το Ανάκτορο του Γαλερίου θα ανοίξει επιτέλους τις πύλες του για τους επισκέπτες του την προσεχή Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018. 


Το μνημείο παρέμενε κλειστό όλα αυτά τα χρόνια λόγω έλλειψης προσωπικού φύλαξης, και τώρα, καθώς ολοκληρώθηκε η διαδικασία πρόσληψης επτά φυλάκων, θα λειτουργεί καθημερινά, εκτός Δευτέρας, από τις 9.00 έως τις 16.00. 

«Τα μνημεία είναι άψυχα όντα, αν δεν μπορεί να τα δει ο κόσμος», δήλωνε η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, στη διάρκεια εκδήλωση του Σωματείου «Φίλοι των Μνημείων Θεσσαλονίκης» προ-ανακοινώνοντας την επικείμενη επαναλειτουργία του Γαλεριανού συγκροτήματος.

Όπως δήλωσε η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, μέχρι την Τρίτη θα ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες για την λειτουργία του χώρου, όπως καθαρισμός και επιδιόρθωση βλαβών από καταστροφές που έγιναν μέσα στα χρόνια που το μνημείο παρέμενε κλειστό. 


Η ιστορία του Γαλεριανού συγκροτήματος 


Το Γαλεριανό Συγκρότημα, το σημαντικότερο μνημειακό σύνολο της Θεσσαλονίκης, κτίστηκε στο μεταίχμιο δύο κόσμων, του ρωμαϊκού και του βυζαντινού. Η ανέγερσή του ξεκίνησε στο τέλος του 3ου με αρχές του 4ου μ.Χ. αι., όταν ο καίσαρ Γαλέριος Ουαλέριος Μαξιμιανός (293-311μ.Χ.) επέλεξε τη Θεσσαλονίκη ως έδρα του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 

Κατά την παλαιοχριστιανική εποχή σημαντικοί αυτοκράτορες του 4ου αιώνα, διέμεναν κατά καιρούς στη Θεσσαλονίκη, λόγω της σπουδαιότητάς της και της γεωγραφικής της θέσης ανάμεσα στη Ρώμη και στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη. 

 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Σημαντικά οικοδομικά κατάλοιπα του Συγκροτήματος, ήρθαν στο φως με τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στο β΄ μισό του 20ου αιώνα. Κάποια από αυτά τα οικοδομικά κατάλοιπα, όπως η Αψιδωτή αίθουσα και τα κτίσματα του αρχαιολογικού χώρου της πλατείας Ναυαρίνου, είναι ορατά και επισκέψιμα, ενώ τα περισσότερα, λόγω της ανοικοδόμησης του ιστορικού κέντρου έχουν καταχωθεί. 

Το 2008 ο αρχαιολογικός χώρος βραβεύθηκε, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Europa Nostra, για την εξαιρετική και υποδειγματική αποκατάσταση και συντήρηση των ερειπίων, καθώς και για το σύνολο των επεμβάσεων που μετέτρεψαν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο σε άρτια οργανωμένο και με εκπαιδευτικό χαρακτήρα, πόλο έλξης στην καρδιά της σύγχρονης πόλης. 


Το 2011 ο αρχαιολογικός χώρος του ανακτόρου στην πλατεία Ναυαρίνου έκλεισε, λόγω έλλειψης κονδυλίων για την πρόσληψη αρχαιοφυλάκων, ενώ το υπερσύγχρονο, πληροφοριακό κέντρο του Γαλεριανού Συγκροτήματος, στην οδό Δ. Γούναρη, που κατασκευάστηκε το 2015, σταμάτησε να λειτουργεί το 2016 για τον ίδιο λόγο. Έκτοτε ο αρχαιολογικός χώρος, καθώς δεν φυλασσόταν παρέμενε μη επισκέψιμος για τους δημότες και τους επισκέπτες της Θεσσαλονίκης και υφίστατο κάθε είδους φθορές και βανδαλισμούς (καταστροφή φωτιστικών και ενημερωτικών πινακίδων, γκράφιτι, κ.λ.π).


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Νέο μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Αθήνα

Έλληνες και ξένοι επισκέπτες στην Αθήνα, θα μπορούν πλέον να θαυμάζουν τα επιτεύγματα της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας. Πρόκειται για το νέο μόνιμο «Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά», που στις 8 Ιανουαρίου άνοιξε τις πόρτες του στην οδό Πινδάρου 6 στο Κολωνάκι σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Το ανακαινισμένο και ανακατασκευασμένο τριώροφο κτίριο «αρ νουβό» έχει μια μακρά ιστορία, καθώς ανήκε στην οικογένεια της Ασπασίας Μάνου, συζύγου του βασιλιά Αλέξανδρου Α’ και, μεταξύ άλλων, φιλοξένησε για αρκετά χρόνια το ΑΠΕ.

Το μουσείο, με επιφάνεια 700 τετραγωνικών μέτρων, παρουσιάζει τη μόνιμη έκθεση «Οι Ηigh-Tech εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων», η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 100 εκθέματα-αντίγραφα αρχαιοελληνικών μηχανών και άλλων εφευρέσεων, όλα λειτουργικά και τα περισσότερα διαδραστικά, που έως τώρα φιλοξενούνταν στο ομώνυμο μουσείο στο Κατάκολο Ηλείας, και τα οποία κατά καιρούς έχουν περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής, της Ασίας και στην Αυστραλία.

Η «ψυχή» της προσπάθειας είναι ένας Πατρινός μηχανολόγος-μηχανικός, απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίων Πατρών, ο 55χρονος Κώστας Κοτσανάς, ο οποίος για περισσότερες από τρεις δεκαετίες έχει μελετήσει και αναπαράξει τις εντυπωσιακές κατασκευές των αρχαίων Ελλήνων μηχανικών τόσο της κλασικής όσο και της ελληνιστικής εποχής, που καλύπτουν μια ευρεία γκάμα, από τους αυτοματισμούς και την καταγραφή του χρόνου, έως τη χαρτογράφηση, την αστρονομία και την κρυπτογράφηση.

Το πρώτο μουσείο του Κ. Κοτσανά στο Κατάκολο, που δημιουργήθηκε χωρίς δημόσια ή ιδιωτική χρηματοδότηση και περιλαμβάνει περισσότερα από 500 λειτουργικά ομοιώματα αρχαιοελληνικών εφευρέσεων, λειτουργεί από το 2003 και έχει δεχθεί πλήθος επισκεπτών μέχρι σήμερα. Παράλληλα, ο Κ. Κοτσανάς, συγγραφέας έξι βιβλίων για την αρχαία ελληνική τεχνολογία, έχει δημιουργήσει το Μουσείο Αρχαίων Ελληνικών Μουσικών Οργάνων και Παιγνιδιών στο Κατάκολο, καθώς και το Μουσείο Αρχιμήδη στην Ολυμπία, όλα με ελεύθερη είσοδο.

Κάθε έκθεμα στο νέο μουσείο της Αθήνας συνοδεύεται από μια εξήγηση του τρόπου λειτουργίας του, ώστε να γίνεται κατανοητό στους επισκέπτες τι βλέπουν. Μεταξύ άλλων, εκτίθενται η αιολόσφαιρα του Ήρωνος (η πρώτη ατμομηχανή της ανθρωπότητας), ο αστρολάβος του Πτολεμαίου, ο «αυτόματος πωλητής» του Ήρωνος (αυτόματο αγγείο με κερματοδέκτη, όπου οι πιστοί έριχναν τον οβολό τους για να πάρουν αγιασμό), οι φρυκτωρίες, ο πρώτος ηχητικός προειδοποιητικός μηχανισμός της ιστορίας, η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή του πυθαγόρειου Αρχύτα του Ταραντίνου, η πρώτη αυτόματη ανθρωποειδής σερβιτόρα (ένα είδος ρομπότ) από τον Φίλωνα τον Βυζάντιο, το αυτόματο όχημα-κουκλοθέατρο του Ήρωνα, το αυτόματο υδραυλικό ρολόι του Κτησίβιου και, ασφαλώς, ένα αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, του θεωρούμενου πρώτου υπολογιστή της ανθρωπότητας.

Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν στο νέο μουσείο της Αθήνας, σε ξεχωριστό όροφο, την έκθεση αρχαίων ελληνικών μουσικών οργάνων του Κώστα Κοτσανά, η οποία περιλαμβάνει 42 λειτουργικά ανακατασκευασμένα όργανα, όπως ο ελικώνας και το σύντονο του Πυθαγόρα, η λύρα του Ερμή, η κιθάρα του Απόλλωνα, η ομηρική φόρμιγγα, η πηκτίς της Σαπφούς, ο ελικών του Πτολεμαίου, η σύριγξ του Πανός, η ύδραυλις του Κτησίβιου κ.α.

Παράλληλα, εκτός από τις δύο μόνιμες εκθέσεις, το μουσείο θα παρουσιάζει περιοδικές εκθέσεις σχετικές με την αρχαία ελληνική τεχνολογία, μεταξύ άλλων για τον Αρχιμήδη, τα αρχαία ελληνικά παιγνίδια, την αρχαία ναυπηγική, τις αρχαιοελληνικές πολιορκητικές μηχανές, την αστρονομία κ.α.

Ακόμη, στους χώρους μουσείου θα διοργανώνονται εκπαιδευτικά προγράμματα και εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, σχετικά με τη ρομποτική, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες κ.α. Επίσης, οι επισκέπτες θα μπορούν να αγοράσουν από το πωλητήριο του μουσείου χειροποίητα μοντέλα, αντίγραφα των εκθεμάτων, μεταξύ άλλων ένα ακριβές αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, το φορητό ηλιακό ρολόι του Παρμενίωνος, τον τετράντα του Ίππαρχου, αρχαιοελληνικά πλοία, παιγνίδια, μουσικά όργανα κ.α.

Το μουσείο είναι ανοιχτό τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα από 9 π.μ. έως 5 μ.μ, με γενική είσοδο 5 ευρώ (περιλαμβάνει και ξενάγηση στα ελληνικά και στα αγγλικά). Υπάρχουν μειωμένα εισιτήρια 3,5 ευρώ για φοιτητές, νέους 12-18 ετών, εκπαιδευτικούς, πολύτεκνους, άτομα άνω των 65 ετών και άνεργους, ενώ είναι ελεύθερη η είσοδος για παιδιά έως 11 ετών, ΑμεΑ και στρατευμένους.

Επίσης διοργανώνονται -έπειτα από τηλεφωνική συνεννόηση (τηλ. 211 411 0044)- ομαδικές βιωματικές ξεναγήσεις διάρκειας μίας ώρας ή δύο ωρών για σπουδαστές και μαθητές όλων των τάξεων, ώστε να γνωρίσουν καλύτερα τα τεχνολογικά κατορθώματα των προγόνων μας.

Επειδή το Μουσείο Κοτσανά είναι μη κερδοσκοπικός φορέας, όλα τα έσοδά του θα διατίθενται για τη χρηματοδότηση των μουσειακών και εκπαιδευτικών δράσεών του. Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη ανάπτυξης Μίνα Μητσομπόνου, ανάμεσα στους στόχους του μουσείου είναι η ανταλλαγή εκθεμάτων με άλλα παρεμφερή μουσεία του εξωτερικού, ενώ το μικρό αντίτιμο εισόδου κρίθηκε αναγκαίο λόγω των αυξημένων λειτουργικών εξόδων του νέου μουσείου.

via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης

Κανείς δεν αποκάλυψε ποτέ «τα άρρητα». Ολοι όσοι μυήθηκαν από την αρχαιότητα ως τα ρωμαϊκά χρόνια στα Ελευσίνια Μυστήρια σεβάστηκαν τους όρους της μυστικότητας που επιβλήθηκαν από την ίδια τη θεά Δήμητρα.

Πίστεψαν ότι με την πνευματική ανάταση που τους πρόσφερε η μύηση τους θα τους εξασφάλιζε καλύτερη ζωή μετά θάνατον. Και δεν είναι μόνο απλοί άνθρωποι, οι συνήθως εύπιστοι, όσοι μυήθηκαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, αλλά πολλά διάσημα ιστορικά πρόσωπα, βασιλιάδες και αυτοκράτορες, ποιητές και καλλιτέχνες. Κι όσοι προσπάθησαν να διακωμωδήσουν το περιεχόμενο ή την τελετή της μύησης, τιμωρήθηκαν.

Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος που ήταν και Ελευσίνιος, όπως ο ρήτορας Ανδοκίδης κατηγορήθηκαν για «ακριτομυθίες» αλλά απέφυγαν την τιμωρία. Και ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε για διακωμώδηση των Μυστηρίων με αναπαραστάσεις των ιερών δρώμενων σε σπίτια των φίλων του, όπως και για την αποτυχημένη εκστρατεία στη Σικελία και καταδικάστηκε εις θάνατον και δήμευση της περιουσίας του.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Η λατρεία στη Δήμητρα και στην Περσεφόνη και οι μυστηριακές λατρείες για τις οποίες πολλά έχουν γραφτεί στους αιώνες θα φωτιστούν στην έκθεση «Ιερά Οδός και Ελευσίνα» που θα εγκαινιαστεί στις 15 Δεκεμβρίου στο Μουσείου Ακρόπολης, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων. 
Η έκθεση θα παρουσιάσει και τις δίδυμες λατρείες στο Ελευσίνιο των Αθηνών, όπως είπε ο πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης, καθηγητής Δημήτρης Παντερμαλής στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ζητώντας την έγκρισή του για το δανεισμό κάποιων αρχαίων αντικειμένων και έργων τέχνης από διάφορα άλλα μουσεία.

Το ΚΑΣ ενέκρινε ομόφωνα τα περισσότερα από τα αρχαία δάνεια που ζητούσε το Μουσείο της Ακρόπολης. Μόνο 7 αντικείμενα από τα 69 δεν θα μετακινηθούν από τη θέση τους. Ανάμεσά τους ένα άγαλμα του Αντίνοου, μικρότερα αγάλματα και ένα αρχιτεκτονικό μέλος. Ωστόσο, θα μετακινηθεί ο ερυθρόμορφος πίνακας της Νιννίου, όπου απεικονίζεται η Νίννιον με τη Δήμητρα, την Περσεφόνη και άλλους θεούς.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Ο κ. Παντερμαλής εξήγησε ότι η έκθεση θα στηθεί «ώστε να μοιάζει με το Τελεστήριο, τον χώρο στον οποίο εισέρχονταν οι μυημένοι. Θα εκμεταλλευθούμε τον διάδρομο που οδηγεί προς την αίθουσα περιοδικών εκθέσεων, για να παρουσιάσουμε με φωτογραφίες την Ιερά Οδό, από την οποία περνούσε η πορεία των προσκυνητών, που κατέληγε στην Ελευσίνα». Οι βασικές της ενότητες θα είναι δύο: «Ιερά Οδός» με το Ελευσίνιο της Αθήνας, ιερά προς την Ελευσίνα, τις λίμνες των Ρειτών και τις γέφυρες στον αθηναϊκό και τον ελευσινιακό Κηφισό. Και «Ελευσίνα» με αναφορές στο Ανάκτορο του Τελεστηρίου, τον ιεροφάντη, τους θεούς και τους ήρωες στην Ελευσίνα κ.ά.

Η οργάνωση αυτής της έκθεσης θα αποτελέσει τον προπομπό για τις εκδηλώσεις της Ελευσίνας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021. Η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων και η ψυχή αυτού του χώρου η Καλλιόπη Παπαγγελή, έχει αναλάβει να ετοιμάσει ειδικά προγράμματα γι αυτό τον εορτασμό. Παράλληλα, το Υπουργείο Πολιτισμού προγραμματίζει αναστηλωτικά έργα στο Τελεστήριο και στην περιοχή των Τειχών. Οι σχετικές μελέτες παρουσιάστηκαν στην ίδια συνεδρίαση του Συμβουλίου και εγκρίθηκαν επίσης ομόφωνα.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Το Τελεστήριο που στην αρχαιότητα ήταν το πιο σημαντικότερο μνημείο στο ιερό της Ελευσίνας, σήμερα δεν είναι αναγνωρίσιμο. Η εικόνα του αρχαιολογικού χώρου παρά τις παλιές οδεύσεις κοινού που είχαν χαραχτεί δεν είναι ικανοποιητική. Ορύγματα από παλιές ανασκαφές που υπάρχουν γύρω τριγύρω δημιουργούν μια αίσθηση αφροστισιάς και ακαταστασίας. Ολα αυτά θα αλλάξουν με την εφαρμογή μιας ωραίας μελέτης που εκπόνησε η αρχιτέκτων Ελένη- Αννα Χλέπα. Το Τελεστήριο θα ανακτήσει ένα μέρος από την παλιά αίγλη του.

Ο επισκέπτης θα βλέπει τη ρωμαϊκή φάση του, όταν ήταν στο απόγειο της δόξας του. Στην ιερά αυλή του θα φιλοξενηθεί υπαίθρια έκθεση που θα δείχνει φάσεις της ιστορίας του, από τα μυκηναϊκά χρόνια ως τα ρωμαϊκά χρόνια. Από το Τελεστήριο σώζονται κάποιες βάσεις κιόνων, ο στερεοβάτης, οκτώ σειρές καθισμάτων λαξευμένες σε βράχο κ.ά. Υπάρχει ως φαίνεται η δυνατότητα ένταξης του έργου αυτού που θα αλλάξει την εικόνα τους αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας στο ΕΣΠΑ.
 
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

ΕΞΟΧΗ ΕΡΕΥΝΑ !!! Η «Χειραψία» στην Αρχαία Ελλάδα ΔΕΝ ήταν Αυτό που Κάνουμε Σήμερα !!! ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΥΔΟΙ !!!

«Θανέειν πέπρωται άπασι» έλεγε ο Πυθαγόρας. Δηλαδή «είναι γραφτό σε όλους να πεθάνουν». Και ποιος δεν το ξέρει θα μουρμουρίσει κάποιος και θα έχει δίκιο.

Το μόνο που ξέρουμε στα σίγουρα, παρόλο που μας ..διαφεύγει. Αλλά ας μην χαθούμε σε κουβέντες και ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι. Γιατί και πως να συνδέεται άραγε ο θάνατος με την δεξίωση, τις επιτύμβιες στήλες και εν τέλει με την χειραψία των δεξιών χειρών;

Πολλά χρόνια πριν, στους τάφους δεν τοποθετούνταν σύμβολα σταυρού αλλά επιτύμβιες στήλες συνήθως μαρμάρινες ή γενικά λίθινες. Στήνονταν στον τάφο, ώστε αφενός να γίνεται ορατή η θέση του τάφου, αφετέρου για να σημειώνονται τα στοιχεία του νεκρού. Οι στήλες αυτές μπορεί να είναι απλώς ενεπίγραφες ή διακοσμημένες, για παράδειγμα με σχήματα ή τη μορφή του νεκρού ή παραστάσεις σχετικές με τη ζωή του. Συνηθίζεται ο νεκρός να απεικονίζεται όπως ήτανε στη επίγεια ζωή του.

Ένα από τα πιο διαδεδομένα θέματα των στηλών αυτών ήταν η χειραψία των δεξιών χειρών ανάμεσα στον νεκρό και τους ή τον ζωντανό που αφήνει πίσω. Η δεξίωση – όπως ονομάζεται αυτή η χειραψία- αποτελεί το επικρατέστερο εικονογραφικό θέμα των αττικών επιτάφιων ανάγλυφων μετά το 430 πχ, όταν ξαναρχίζει η παραγωγή τους μετά την απαγόρευση ανέγερσης πολυτελών επιτάφιων μνημείων που επέβαλε ο Κλεισθένης το 508 π.χ.

Ωστόσο, το 317 π.χ. ένας νόμος του Δημητρίου του Φαληρέως, που έγινε κυβερνήτης της Αθήνας, θα απαγορεύσει τις πολυτελείς ταφές. Τότε σταμάτησε στην Αττική η ανέγερση των πολυτελών επιτύμβιων στηλών οι οποίες έδωσαν τη θέση τους σε πιο απλά επιτάφια μνημεία. Θεωρείται ότι συμβολίζει τον αποχαιρετισμό του νεκρού από τους συγγενείς ή, ίσως, το σμίξιμο στον άλλο κόσμο όσων είχε χωρίσει ο θάνατος.

Οι σκηνές αυτές περιλαμβάνουν τον νεκρό, συνήθως καθιστό αλλά ενίοτε και όρθιο, να χαιρετά μια όρθια συγγενική μορφή και συχνά ένα τρίτο ιστάμενο πρόσωπο πίσω ή ανάμεσά τους, Το γεγονός ότι οι καθιστές μορφές είναι συνήθως γερασμένες και οι όρθιες νεαρότερες καθιστά πιθανότερη την πρώτη εκδοχή.

Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν, μάλιστα, πως η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος είχε ως στόχο την επιβεβαίωση των οικογενειακών δεσμών μεταξύ των εικονιζομένων και συνδέουν τη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται σκηνές δεξιώσεως στην Αττική με τη σημασία της καταγωγής για τη διατήρηση του δικαιώματος του Αθηναίου πολίτη, όπως αυτή καθορίστηκε την εποχή του Περικλή (πολίτης εθεωρείτο μόνον όποιος είχε Αθηναία μητέρα και Αθηναίο πατέρα).

Η λέξη δεξιός λέγεται πως προέρχεται από το από το δέχομαι ἤ δέομαι. Το χέρι με το όποιο δίνουμε η λαμβάνουμε κάτι. Το χέρι με το όποιο υποδεχόμαστε κάποιον όταν τον δεξιούμεθα, στη δεξίωση. Το χέρι με το οποίο χαιρετώ κάποιον, καλωσορίζω. Δεξιοῦσθαι θεοῖς, μας λέει ο Αριστοφάνης , υψώνω το δεξί μου χέρι προς τους θεούς, αποτίνω φόρο τιμής σε αυτούς.

Έτσι η χειραψία αυτή γίνεται ο τελευταίος αποχαιρετισμός η τελευταία πράξη της θλίψης που δημιουργεί ο θάνατος. Η δεξίωση όπως ονομάζεται αυτή η χειραψία συνέδεε τον νεκρό με τον ζωντανό. Δεξίωση όχι βέβαια με την έννοια που έχει τώρα, αλλά επειδή έδιναν ο καθένας το δεξί του χέρι για το ύστατο χαίρε, τον τελευταίο αποχαιρετισμό.

Ας πάμε όμως να θαυμάσουμε τα έργα και τις ημέρες των δεξιώσεων αυτών στις επιτύμβιες στήλες που έχουν διασωθεί.

Η στήλη της Δαμασιστράτης.

Kατασκευασμένη γύρω στο 350 – 325 π.χ. από μάρμαρο πεντελικό και βρέθηκε στον Πειραιά. Η γυναικεία μορφή κάθεται σε θρόνο και χαιρετά τον όρθιο άντρα, που κρατά στλεγγίδα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει μια θλιμμένη συγγενής. Στα αριστερά η θεραπαινίδα, ντυμένη με βαρβαρικό χιτώνα, ακουμπά στο κάθισμα της νεκρής κυρίας της. Στο επιστύλιο αναγράφεται: Δαμασιστράτη του Πολυκλείδου.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Στήλη της Αριστύλλης.

Η στήλη της Αριστύλλης είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1850 σε κάποιο μέρος στα βόρεια της Πειραϊκής χερσονήσου και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.Η στήλη παριστάνει μια ηλικιωμένη γυναίκα καθισμένη σε καρέκλα. Είναι στραμμένη προς τα δεξιά και στηρίζει τα πόδια της σε υποπόδιο. Φοράει χιτώνα και πάνω από αυτόν, ένα ιμάτιο. Το αριστερό της χέρι είναι πάνω στο γόνατο, ενώ με το δεξί χέρι χαιρετάει ένα μικρό κοριτσάκι που στέκει όρθιο μπροστά της.

Το κοριτσάκι φοράει κοντό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ στο αριστερό της χέρι κρατάει ένα πουλάκι.Η νεκρή είναι όχι η καθισμένη ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά το νεαρό κοριτσάκι που στέκεται όρθιο. Το όνομά της είναι Αριστύλλη ή Αρίστυλλα, όπως μας μαρτυράει η επιγραφή. Η καθισμένη γυναίκα είναι η μητέρα της, η Ροδίλλη. Η εικόνα του αποχωρισμού θυμίζει τις Παρθένες της ζωφόρου του Παρθενώνα, αν και η εκτέλεση είναι λιγότερο πετυχημένη.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Στήλη της οδού Αθηνάς

Η στήλη του αποχαιρετισμού είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1882 κατά την κατασκευή του υπονόμου της οδού Αθηνάς προς την πλατεία Ομονοίας και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.Η στήλη παριστάνει μια όμορφη γυναίκα που φοράει διπλοίδιο και επίβλημα, ενώ στα πόδια φοράει ψηλά σανδάλια. Κάθεται σε δίφρο και τα πόδια της ακουμπάνε σε υποπόδιο.

Μια άλλη γυναίκα στέκει στο αριστερό μέρος της στήλης και γέρνει προς αυτήν, ενώ με το αριστερό της κρατάει το δεξί της χέρι. Με το δεξί χέρι της χαϊδεύει το πρόσωπο. 
Φοράει επίσης διπλοίδιο και επίβλημα. Στο υπόβαθρο στέκει ένα μικρό κοριτσάκι, φορώντας έναν χιτώνα. Κάτω από το κάθισμα της νεκρής, μια μικρή πέρδικα ραμφίζει το χώμα. Το επιτάφιο ανάγλυφο διακρίνεται για το πλούσιο της κόμμωσης, την έντεχνη πτύχωση των ενδυμάτων την έκφραση του προσώπου και την όλη ευγένεια των παραστάσεων. Πρόκειται για ένα από τα πιο καλλιτεχνικά επιτάφια ανάγλυφα της αττικής σμίλης. Οι ζωηρές κινήσεις και η παραστατικότητα της θλίψης εξηγείται ίσως εκ τούτου, ότι η παρισταμένη νεκρή ήταν λεχώνα.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβια στήλη

Χρονολογείται το Β’ τέταρτο του 4ου αι. π.χ. αγνωστου καλλιτέχνη από μάρμαρο πεντελικό βρέθηκε στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού στην Αθήνα. Στο έργο απεικονίζεται μια γυναίκα ώριμης ηλικίας, που κάθεται σε δίφρο και αποχαιρετά την κόρη της, προς την οποία είναι στραμμένος ένας γενειοφόρος άντρας, ίσως ο πατέρας της. Η ανδρική μορφή στηρίζει το χέρι στο πηγούνι, θλιμμένος και σκεφτικός. Το αέτωμα της στήλης δε σώζεται, ενώ πιθανόν είχε σχήμα ναΐσκου.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Η επιτύμβια στήλη του Άνδρωνος

Στον γαλήνιο κόσμο των νεκρών, στην επιτύμβια στήλη του Άνδρωνος, ο πατέρας χαιρετά το γιο του. Στο επίγραμμα αναφέρεται ότι τον ένα του γιο τον έχασε όσο ζούσε, ενώ τον άλλο τον υποδέχτηκε ο ίδιος στον Άδη.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Η επιτύμβια στήλη αρ. 5812

Στο ανάγλυφο από την οδό Πειραιώς, βλέπουμε ένα οικογενειακό αττικό επιτύμβιο. Καθιστή η γυναίκα, η οποία πέθανε στη λοχεία, πίσω της η θεραπαινίς που κρατά στα χέρια το μωρό, μπροστά ο άντρας της, ενώ στο βάθος η λυπημένη μητέρα της. Αν και λείπουν τα μέλη, θεωρείται πως η δεξίωση-χειραψία ήταν το εικονογραφικό θέμα και αυτής της στήλης.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβιο ανάγλυφο του Θρασέα και της Ευανδρίας.

Βρίσκεται στο Βερολίνο, Staatliche Museen Preussischer Kulturbezitz, Antikensammlung.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβιο ανάγλυφο του Προκλή και του Προκλείδη.

Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Και εδώ η δεξίωση, είναι εμφανή.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβια στήλη Ιππομάχου και Καλλία

Η στήλη έχει αετωματική επίστεψη και ήταν το σήμα στον τάφο του Καλλία από τη Σαλαμίνα ή του γιου του Ιππομάχου ή και των δύο, όπως μας πληροφορεί η επιγραφή στο ανώτερο μέρος της. Η ανάγλυφη παράσταση αποτελείται από τις μορφές των δύο νεκρών ανδρών.

Ο Καλλίας, μεγαλύτερος σε ηλικία, γενειοφόρος, εικονίζεται δεξιά, καθιστός. Αριστερά, ο Ιππόμαχος, όρθιος, του δίνει το δεξί του χέρι. Ο νέος έχει κοντά μαλλιά, είναι αγένειος και φορεί μακρύ ιμάτιο που μαζεύει με το αριστερό του χέρι, αποκαλύπτοντας το γυμνό του σώμα.

Οι μορφές αποδίδονται με πολύ έντονο ανάγλυφο, είναι σχεδόν ολόγλυφες και η πλαστικότητά τους υπογραμμίζεται από τις πλούσιες πτυχές των ιματίων τους. Και οι δύο χαρακτηρίζονται από έντονη ηρεμία και γαλήνη στις κινήσεις τους, ενώ είναι εμφανής η μελαχγολία και η θλίψη που αποπνέουν. Βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Οι παραπάνω επιτύμβιες στήλες είναι λίγα μόνο δείγματα αυτού του αποχαιρετισμού. Αναζητήστε τες στα μουσεία όλου του κόσμου. Θα εκπλαγείτε από τα συναισθήματα που θα σας προκαλέσουν.
Κλείνοντας θα σταθώ στην κεντρική φωτογραφία του άρθρου, στην δεξίωση-χειραψία που προέρχεται από αττική επιτύμβια στήλη.

Το σπάραγμα αυτό με ανάγλυφη παράσταση χειραψίας προέρχεται από αττική επιτάφια στήλη με σκηνή δεξιώσεως περ.330 π.χ. – 320 π.χ. Διαθέτει όλη τη συγκίνηση μέσα από τη χειραψία δύο δεξιών χεριών («δεξίωση») ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια.Τα ακροδάκτυλα του ενός μέσα στην παλάμη του άλλου είναι το αιώνιο σύμβολο του χαιρετισμού-αποχαιρετισμού.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα
 
* Για να πραγματοποιηθεί το παραπάνω άρθρο πληροφορίες συλλέχθηκαν από: Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης- Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών- Βικιπαίδεια – Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία τηςτων Μανόλη Βουτυρά & Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών- Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά

Έρευνα: Γιώβη Βασιλική
 πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Η Αποσιώπηση της Αλήθειας για «ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ» !!!

«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη». Έρασμος

«Τω αγνώστω θεώ»

Η ιστορία αυτή φαντάζει αθώα. Πολύ απλή. Κατανοητή και ευκολοχώνευτη, ακόμα κι από παιδιά. Μας λέει πως όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε να διδάξει στην Αθήνα τον λόγο του ενός «αληθινού» και μοναδικού θεού (ο οποίος όμως ήταν ταυτοχρόνως και τρεις σ’ έναν: ο Χριστός, ο πατέρας του και το άγιο πνεύμα), είδε μνημείο με επιγραφή που έλεγε «τω αγνώστω θεώ».

Σύμφωνα δε με την χριστιανική αντίληψη, από την πληροφορία αυτή συνεπάγονται τα εξής συμπεράσματα:

– Πρώτον, οι Αθηναίοι γνώριζαν κατά βάθος ότι οι θεοί στους οποίους πίστευαν ήταν ψεύτικοι. Κοντολογίς ότι ήσαν ειδωλολάτρες.

– Δεύτερον, επειδή μάλλον υπολόγιζαν ότι ο θεός ήταν ένας και μοναδικός, καλού κακού, του ανήγειραν μνημείο, για να τον τιμούν, παρ’ όλο που δεν τον είχαν ανακαλύψει ακόμα. Δηλαδή ήσαν μεν στραμμένοι προς την αλήθεια του μοναδικού και αληθινού θεού των Ιουδαίων αλλά με κλειστά τα μάτια. Έπρεπε λοιπόν κάποιος να τους τα ανοίξει. Και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Το δε όνομα του οφθαλμίατρου; Απόστολος των εθνών Παύλος.

Όταν ο πρώην διώκτης αυτός του αληθινού θεού πίστεψε και άνοιξαν τα μάτια του, πόσο μάλλον θα πίστευαν αυτοί οι οποίοι τον αναζητούσαν και δεν τον έβρισκαν. Για να καταπιεί κανείς το «ιστορικό» αυτό χάπι, το νερό μέσα στο ποτήρι του έπρεπε να λέγεται άγνοια και απάτη. Όταν δε η ιστορία ρίχνεται στην πυρά ή διαστρεβλώνεται, τότε το χάπι καταπίνεται άνευ υποβοηθήματος. Έτσι. με ξερό λαρύγγι.

Κανένα άλλο ψεύδος ίσως δεν δηλητηρίασε τόσο θανάσιμα τις ψυχές των Ελλήνων όσο αυτό περί της δήθεν ειδωλολατρίας των προγόνων τους, σε συνδυασμό με το ψεύδος για τα όσα αφορούν στο μνημείο το αφιερωμένο στον άγνωστο θεό. Στις εγκύκλιες σπουδές του Νεοελληνικού κρατιδίου το δηλητήριο αυτό παρέχεται σε άφθονες ποσότητες από το δημοτικό σχολείο ακόμα.

Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ας την πληροφορηθούμε από δύο επιφανείς χριστιανούς.
Ο Έρασμος λοιπόν στο απολαυστικό βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων:
«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23).
Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγής πρόκειται:
«Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε:
ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
Και συνεχίζει:
«Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
Εάν ο Έρασμος κοίταζε τους σημερινούς απόγονους των θεολόγων της εποχής του θα καταλάβαινε ότι η περιγραφή του αυτή καθόλου πλέον δεν επαρκεί, για να περιγράψει ούτε καν την μισή αλήθεια, για την επίδοσή τους στην απάτη.

Ποια αλήθεια λοιπόν καταδιαστρέβλωσαν «τα παιδιά οι θεολόγοι»: Οι Αθηναίοι τιμούν τους θεούς τους, τιμούν του θεούς των γειτόνων τους, όσους φυσικά γνωρίζουν, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Στήνουν μνημείο ακόμα και για όλους τους θεούς των τριών ηπείρων τους οποίους ούτε καν γνωρίζουν, για να δείξουν τον σεβασμό τους προς την παγκόσμια κοινότητα.

Τον υπερευγενικό αυτό σεβασμό προς τους αλλότριους θεούς, γνωστών και αγνώστων, έρχεται ο ξεδιάντροπος (τουλάχιστον κατ’ Έρασμο) Παύλος και τον αποκαλεί «τω αγνώστω θεώ» = Γιαχβέ (έτσι αποκαλείται ο θεός των Ιουδαίων στα ιερά βιβλία τους).

Μ’ αυτό το ελεεινό ψέμα διαπαιδαγωγούνται μέχρι την σήμερον, ποιος ξέρει και μέχρι πότε, όλα τα Ελληνόπουλα, σε συνδυασμό με το δίδυμο αδελφάκι του την δήθεν ειδωλολατρία.
Γι’ αυτό το τελευταίο αυτό αδελφάκι είναι καιρός ν’ ακούσουμε έναν άλλο τίμιο χριστιανό, τον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής:
«Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
Ας δούμε δε στο σημείο αυτό τα παθήματα των «ειδωλολατρών», κατά χριστιανούς, Ελλήνων, μέσα από το βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988, της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας. Από την σελ. 17 διαβάζουμε:
«… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…»
Και παρ’όλο που η αλήθεια είναι ότι κατά πολύ περισσότερο καταστράφηκαν οι Έλληνες και ο Ελληνισμός από τους χριστιανούς, οι τελευταίοι αυτοί έχουν το θράσος να ομιλούν ακόμα ανενόχλητοι περί Ελληνοχριστιανισμού. Ας μη απορεί όμως κανείς και τόσο για την κατάσταση αυτή.

Ο ίδιος αυτός ξεδιάντροπος Παύλος, μας περιγράφει με εντυπωσιακή γλαφυρότητα ποιους κάλεσε ο θεός του για εκλεκτό ποίμνιό του:
«Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
«Ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
Ιδού η πεμπτουσία του χριστιανικού δόγματος. Του ξέφυγε του αθεόφοβου ολόκληρη η αλήθεια του. Ο σκοπός του ήταν να καταργήσει οτιδήποτε υπαρκτό, χάριν ανύπαρκτων (Γιαχβέ) πραγμάτων, όπως ομολογεί τουλάχιστον ευθέως ο ίδιος.

Ίσως στην τελευταία αυτή ομολογία να κρύβεται το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του χριστιανισμού του Παύλου. Οι απελπισμένοι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο σε ανύπαρκτα πράγματα μπορούσαν να ελπίζουν, αφού τα υπαρκτά γι’ αυτούς ήσαν μαύρα κι άραχνα.
Κι όταν στα μυαλά και τις ψυχές απελπισμένων ανθρώπων φωλιάσουν για τα καλά πράγματα ανύπαρκτα, τα οποία τους τρέφουν ανέφικτες ελπίδες, τότε είναι αδύνατο να τα αποσπάσει κανείς όσο κι αν προσπαθήσει. Ο αγώνας αυτός απαιτεί υπεράνθρωπες προσπάθειες για ελάχιστα αποτελέσματα.

Σε μια χώρα δε με Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ανεξίτηλο αίσχος απέναντι στην ανθρωπότητα) η Ελληνική επανάσταση φαντάζει σαν όνειρο θερινής νυκτός.

Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΑΥΛΟΣ
πηγή 
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Με ποιους συνόρευαν πριν από 300 εκατ. χρόνια Ελλάδα και Τουρκία;


Πριν από εκατομμύρια χρόνια η Γη  δεν ήταν όπως σήμερα...
Υπήρχε μόνο μία ήπειρος η Πανγαία, αφού όλες οι σημερινές ήπειροι ήταν ενωμένες.

Οι ήπειροι  «συναρμολογήθηκαν» σε ένα ενιαίο τμήμα πριν 335 εκατομμύρια χρόνια και η αποσυναρμολόγησή τους άρχισε να γίνεται σταδικά πριν περίπου 175 εκατομμύρια χρόνια.

Την εποχή που το χερσαίο κομμάτι της Γης ήταν ενωμένο η σημερινή Ελλάδα είχε χερσαία σύνορα με την Λιβύη, αλλά η Τουρκία, η Μικρά Ασία ή Ιωνία βρισκόταν, πάντά στα ανατολικά της! Με το σημερινό Αιγαίο επίσης να υπάρχει και να χωρίζει τις δύο χώρες, αλλά με την Ελλάδα να μην έχει έξοδο στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία αποτελούσε μια νότια κλειστή θάλασσα για την Τουρκία.

Στα βόρεια, όμως η Τουρκία είχαν ένα τεράστιο ωκεανό οποίος σίγουρα θα την μετέτρεπε σε ναυτική οικονομική υπερδύναμη, καθώς ολόκληρη η ήπειρος, θα είχε έξοδο στο βοριοανατολικό της τμήμα από την Τουρκία, ενώ για την Ελλάδα δεν θα ίσχυες το ίδιο καθώς Βουλγαρία και ίσως Ρουμανία θα βρισκόντουσαν ενδιάμεσα της Ελλάδας και του βόρειου αχανούς ωκεανού.

ενώ η Ιταλία κάνει την έκπληξη, καθώς έχει για γείτονα της την Τυνησία.


Το χερσαίο τμήμα της Γης ως ένα ενιαίο τμήμα.




Φωτογραφία:  LucasVB

Ερχόμενοι στο σήμερα, ένας καλλιτέχνης ο Μάσιμο Πιέτρόμπον δημιούργησε έναν σύγχρονο χάρτη, ο οποίος δεν δείχνει πως συνορεύουν οι χώρες γεωγραφικά, αλλά πολιτικά.

Στον συγκεκριμένο χάρτη, λοιπόν, η Μεγάλη Βρετανία δεν είναι πια νησί, αλλά συνορεύει με την Γαλλία, την Νορβηγία και την Ιρλανδία, ενώ οι ΗΠΑ έχουν γύρω τους το Μαρόκο, την Μαυριτανία, την Σενεγάλη και την Κούβα.



Η διάσπαση σε 5 ηπείρους. Φωτογραφία: United States Geological Survey

Από την άλλη πλευρά, ο Καναδάς συνορεύει με την Δανία, την Πορτογαλία και το Μαρόκο, καθώς επίσης γειτονική χώρα της Ισπανίας είναι η Αλγερία.

Η χώρα μας συνορεύει με την Λιβύη, ενώ η Ιταλία κάνει την έκπληξη, καθώς έχει για γείτονα της την Τυνησία.



Σύγχρονος πολιτικός χάρτης. Φωτογραφία: Massimo Pietobon


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο Χαιρετισμός των Κεράτων. Μία Ακόμα Διαστρέβλωση της Αλήθειας

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ «ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ» ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

Στην επιτύμβια στήλη του Γαϊου Ποπιλλίου, ο νεκρός κάθεται στον πολυτελή θρόνο του,
ενώ ο δούλος που συνομιλούν μαζί, του απευθύνει χαιρετισμό κρατώντας στο αριστερό του χέρι ένα έγγραφο και κάνοντας με το δεξί του την χειρονομία «των κεράτων».

Η χειρονομία αυτή, ερμηνεύεται άλλες φορές ως χειρονομία λόγου (δηλ.συνομιλίας) και άλλες φορές ως αποτροπαϊκή.

Η χειρονομία «κεράτων»αποτελούσε δηλαδή την εποχή εκείνη έναν ιερό χαιρετισμό με βαθύτερους συμβολισμούς, σε αντίθεση με την σημερινή, στην οποία και αυτή όπως και άλλες αντίστοιχες χειρονομίες ή αρχαιοελληνικά σύμβολα, έχουν «δαιμονοποιηθεί» και έχουν ταυτιστεί με προλήψεις, δεισιδαιμονίες και σύγχρονα σκοταδιστικά ρεύματα.

-Η επιτύμβια στήλη από το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Περί το 50 π.Χ.-

Ο Χαιρετισμός των Κεράτων


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή της αρχαιότητας...!!!

Αποτελούνταν από… ένα ελαφρύ αλλά ισχυρό κέλυφος που είχε τη μορφή περιστεριού και έφερε εσωτερικά τη κύστη ενός μεγάλου ζώου. Η αεροδυναμική Περιστερά, όπως ονομαζόταν, ήταν τοποθετημένη με το άνοιγμα της κύστης προσαρμοσμένο στο ανοικτό άκρο ενός θερμαινόμενου στεγανού λέβητα (ή μιας ισχυρής εμβολοφόρας αεραντλίας).

Όταν η πίεση του ατμού ή του αέρα υπερέβαινε τη μηχανική αντοχή της σύνδεσης, η περιστερά εκτοξευόταν και συνέχιζε την πτήση της για μερικές εκατοντάδες μέτρα με τη βοήθεια της ορμής του εξερχόμενου πεπιεσμένου αέρα της κύστης σύμφωνα με τις αρχές της αεροδυναμικής.

Κατασκευαστής της είναι ο Αρχύτας. Ο Αρχύτας καταγόταν από τον Τάραντα, μια αρχαία ελληνική αποικία στη Σικελία, ήταν γιος του Μνησαγόρα (ή Εστιαίου) και έδρασε ανάμεσα στο 430 και 350 π.Χ. χωρίς να γνωρίζουμε με σαφήνεια το έτος γέννησης και θανάτου του.

Επρόκειτο για ισχυρή και έντονα πνευματική προσωπικότητα, φίλος του Πλάτωνα και οπαδός του Πυθαγόρα. Στοιχεία γι’ αυτόν διασώζει ο Διογένης Λαέρτιος, αν και επιγραμματικά. Γενικά ο Αρχύτας είναι γνωστός ως φιλόσοφος (πυθαγορικός), ως μηχανικός και, ίσως, ως ο σημαντικότερος μελετητής της ακουστικής.

Διαβάζουμε γι’ αυτόν:

Συμμετείχε ενεργά στην πολιτική ζωή και οι συμπολίτες του τον θαύμαζαν για τις γνώσεις, το ήθος και τις προσωπικές του αρετές τόσο, που τον εξέλεξαν επτά φορές στρατηγό (κυβερνήτη) του Τάραντα, παρόλο που ο νόμος δεν επέτρεπε την κατάληψη αυτού του αξιώματος για διάστημα μεγαλύτερο από ένα έτος. Για τη ζωή και τα συγγράμματα του έγραψαν πραγματείες ο Αριστοτέλης και ο Αριστόξενος, ενώ ο Πλάτων, που ήταν στενός του φίλος, βρήκε στο πρόσωπο του Αρχύτα έναν υποστηρικτή όταν αντιμετώπιζε την εχθρότητα του Διονυσίου Β’ των Συρακουσών.

Ο ίδιος ο Πλάτων χρησιμοποίησε τις εργασίες του στα μαθηματικά και υπάρχουν ενδείξεις ότι κι ο Ευκλείδης χρησιμοποίησε πολλά από τα αποτελέσματα του Αρχύτα στο Η’ βιβλίο των Στοιχείων. Τέλος, η παράδοση τον φέρει ως τον πρώτο αερομοντελιστή, αφού αναφέρεται ότι κατασκεύασε ένα ξύλινο περιστέρι, που πετούσε με τη βοήθεια πεπιεσμένου αέρα.

Ο Αρχύτας, σύμφωνα με μαρτυρία του Φαβωρίνου, ιστορικού των αρχαίων παραδόσεων, επινόησε και κατασκεύασε μια περίεργη ιπτάμενη μηχανή, που αποκλήθηκε «πετομηχανή» ή «περιστερά» και που ουσιαστικά ήταν το πρώτο αεριωθούμενο. Ο Φαβωρίνος σημειώνει ακόμα ότι το γεγονός περιγράφει πλήρως ο Ρωμαίος Αύλος Γέλλιος στο έργο του Αττικαί Νύκται.

Ο Αύλος Γέλλιος (Gellius Aullus), λάτρης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, γεννήθηκε στη Ρώμη, αλλά σπούδασε για πολλά χρόνια στην Αθήνα, κατά στην εποχή που φιλέλληνες ρωμαίοι αυτοκράτορες ελάμπρυναν την πόλη χτίζοντας θαυμάσια κτίρια και μνημεία, ενώ η πνευματική της αίγλη βρισκόταν και πάλι σε έξαρση.

Ήταν γύρω στα 150μ.Χ. Ο Γέλλιος, οπαδός του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, επηρεάστηκε επίσης από το έργο του ιστορικού και φιλόσοφου Φαβωρίνου, Παντοδαπή Ιστορία, και θέλοντας να τον μιμηθεί έγραψε το έργο Αττικαί Νύκται (Noctes Atticae).

Σ’ αυτό μελετά τις εργασίες 280 περίπου ελλήνων και ρωμαίων συγγραφέων και ενσωματώνει πλήθος πληροφοριών κάθε είδους: ιστορικών, εθνολογικών, εθιμολογικών, τεχνολογικών, και ως εκ τούτου η συμβολή του στην αρχαία γραμματεία είναι σημαντική. Από τα παραπάνω συμπεραίνουμε ότι αυτός που αναφέρει και διασώζει το πείραμα του Αρχύτα είναι σοβαρός και αξιόπιστος.

Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε ούτε έναν από αυτούς τους πολλούς επιφανείς Έλληνες, αφού δεν έχει διασωθεί η παραμικρή φιλολογική αναφορά σ’ αυτό. Μόνο ο Φαβωρίνος αναφέρει ότι «ο φιλόσοφος Αρχύτας, ο εκ της πόλεως Τάρας καταγόμενος, ήτο επί πλέον και εξαίρετος μηχανικός και κατασκεύασε ξυλίνην ιπταμένην περιστεράν.

Μαρία Ιωάννου
πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Λύκιοι: Ο μυστηριώδης αρχαίος λαός της Μικρασίας, που έφτιαχνε λαξευτούς τάφους και πίστευε στη ζωή μετά το θάνατο.


Οι Λύκιοι παραμένουν ένας από τους πιο αινιγματικούς λαούς της αρχαιότητας, επειδή δεν υπάρχουν πολλά διασωθέντα γραπτά μνημεία του πολιτισμού τους.

Από τα λίγα όμως που υπάρχουν συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερο πολιτισμό.

Υπάρχουν πάνω από 20 περιοχές με τάφους ξεχωριστής αρχιτεκτονικής λαξευμένους σε βράχους.


Η Λυκία βρισκόταν στα νότια της σημερινής Μικράς Ασίας, περίπου στην επαρχία της Αττάλειας.

Ονομάστηκαν Λύκιοι από τον θεό  τους τον Λύκιο Απόλλωνα.

Η λέξη λύκιος προέρχεται από το λήμμα λύκη που σημαίνει φως. Άρα λύκιος είναι αυτός που φέρνει το φως, που αφυπνίζει.

Ο πολιτισμός των Λυκίων καταγράφεται από τους αρχαίους Αιγύπτιους και τους Χετταίους (αρχαίος ιστορικός λαός).

Τον 6ο αιώνα απορροφήθηκαν από τον οίκο των Αχαιμενιδών που υπήρξε η σπουδαιότερη Περσική Δυναστεία.


Τάφοι στα Μύρα
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του πολιτισμού τους είναι οι λαξευτοί τάφοι και χρονολογούνται τον 5ο αιώνα π.Χ.

Αυτοί οι τάφοι λαξεύτηκαν πάνω σε έναν βράχο και αποτελούν ένα καταπληκτικό θέαμα. Λέγεται ότι οι Λύκιοι πίστευαν σε ένα φτερωτό πλάσμα που θα τους μετέφερε στη μετά θάνατον ζωή γι” αυτό και έφτιαχναν τους τάφους τους ψηλά σε βράχους.

Ένα ακόμα ιδιαίτερο στοιχείο είναι η αρχιτεκτονική και η διακόσμησή τους.

Συνήθως είναι διώροφοι ή και τριώροφοι με τριγωνική στέγη και η πρόσοψή τους θυμίζει τα σπίτια των Λυκίων.

Πολλοί έχουν ανάγλυφη διακόσμηση ενώ στο εσωτερικό τους έχουν μεγάλων διαστάσεων σαρκοφάγους με παραστάσεις από την καθημερινή ζωή.

Συνήθως ήταν οικογενειακοί τάφοι ώστε οι δεσμοί αίματος να διατηρούνται και μετά θάνατον. 

Παρόμοιοι τάφοι βρίσκονται και σε άλλα μέρη της Μεσογείου, όπως στην Πέτρα της Ιορδανίας και την Κυρηναική της Λιβύης.


Ο τάφος του Αμύντα
Μοναδικό χαρακτηριστικό είναι και οι σαρκοφάγοι.

Ενώ δηλαδή οι σαρκοφάγοι είναι συνηθισμένοι στην αρχαιότητα, στους τάφους των Λυκίων το μέγεθος τους είναι μοναδικό.

Αποτελούνται από τρία μέρη: τη βάση, τον θάλαμο και την οροφή.

Οι σαρκοφάγοι που έχουν  διασωθεί σήμερα και διατηρούνται σχεδόν ανέπαφοι ανήκουν στη Ρωμαϊκή εποχή, είναι  μικρότεροι σε μέγεθος και λιγότερο στολισμένοι με παραστάσεις.

Σε πολλές περιπτώσεις οι νεκροί θάβονται με τους δούλους τους που τοποθετούνται κάτω από τον κύριο θάλαμο. Πολλοί σαρκοφάγοι βρέθηκαν και εκτός τάφων ώστε να βλέπουν άμεσα  τον ουρανό.

Η πιο ασυνήθιστη μορφή τάφων είναι η επιτύμβια στήλη.

Πρόκειται για την αρχαιότερη μορφή τάφων που χρησιμοποιήθηκε για σημαντικούς δυνάστες και βρίσκονται στην Δυτική Λυκία.

Οι τάφοι αυτοί αποτελούνται από έναν μονόλιθο που στενεύει προς την κορυφή και χτίστηκαν πάνω σε μια μικρή βάση. Έχουν δυο θαλάμους τον έναν πάνω στον άλλον.

Ο άνω θάλαμος είναι ο τάφος.

Το κάτω μέρος ειναι διακοσμημένο με ανάγλυφες παραστάσεις.

Η πιο γνωστή επιτύμβια στήλη είναι  ο τάφος του Harpy στην πόλη Ξάνθος, πρωτεύουσα της Λυκίας. Οι ανάγλυφες παραστάσεις σε αυτόν τον τάφο είναι γύψινα εκμαγεία, ενώ οι πρωτότυπες βρίσκονται στο βρετανικό μουσείο.


Σαρκοφάγος
Οι Λύκιοι δεν υπάρχουν σήμερα, όμως οι τάφοι τους μας αποκαλύπτουν πολλά για τον πολιτισμό τους. Οι ανάγλυφες παραστάσεις με θέμα την καθημερινότητα, η φροντίδα των νεκρών αλλά και η μοναδική αρχιτεκτονική και κατασκευαστική ικανότητά τους , ρίχνουν φως στο μοναδικό πολιτισμό των Λυκίων.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο παγκόσμιος χάρτης του Ερατοσθένη - Έτσι έβλεπε τη Γη το 220 π.Χ

Ο μαθηματικός Ερατοσθένης ήταν και εξέχων χαρτογράφος. Γεννήθηκε το 276 π.Χ στην Κυρηναϊκή(Λιβύη), έζησε, εργάστηκε και πέθανε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Ήταν ο πρώτος που ενσωμάτωσε παραλλήλους και μεσημβρινούς μέσα στις χαρτογραφικές απεικονίσεις του -κατανοούσε συνεπώς ότι η γη είναι σφαιρική.

Ο χάρτης που βλέπετε αντανακλά το πώς 'έβλεπε' τον κόσμο. 

Συνοπτικά: ήταν ο πρώτος που υποστήριξε ότι η Γη είναι σφαιρική, θεωρούσε ότι βρίσκεται στο κέντρο του Σύμπαντος. Διατύπωσε την υπόθεση ότι είναι δυνατό να ταξιδέψουμε κατά μήκος μιας γεωγραφικής παράλληλου ξεκινώντας από την Ιβηρική και να φτάσουμε έως την Ινδία, διαπλέοντας τον Ατλαντικό Ωκεανό.

Ο χάρτης έγινε viral στο Reddit από τον χρήστη gaiusantonius.

BFJS5pKgz7qbl25moZ1nc1HyoEe5a2Rrad1nVkprh o



via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Υπήρξε στην Αρχαιότητα πυρηνικός πόλεμος;

Συνταρακτικά ευρήματα σε διάφορες περιοχές της Γης αποδεικνύουν πως στην αρχαιότητα υπήρξε ένας πολιτισμός που είχε στη διάθεσή του πυρηνικά όπλα.

Αυτά έγιναν η αιτία της καταστροφής του… Η άποψη ότι η ανθρωπότητα δεν φθάνει για πρώτη φορά στα παρόντα τεχνολογικά και επιστημονικά επίπεδα είναι πολύ διαδεδομένη σε ορισμένους κύκλους.

Ακόμα και ο ίδιος ο Αϊνστάϊν είχε πει κάποτε πως «τα αρχαία πειράματα έγιναν για άλλη μια φορά, οι παλιές γνώσεις ανακαλύφθηκαν εκ νέου».

Σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες ο άνθρωπος έχει φθάσει πολλές φορές στο απόγειο της πολιτισμικής και τεχνολογικής του εξέλιξης αλλά εξ αιτίας κάποιας καταστροφής έχει οπισθοδρομήσει και έχει αρχίσει πάλι από την αρχή.

Αυτό αναφέρεται και από τον Πλάτωνα στο έργο του «Τίμαιος» όπου διηγούμενος την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο περιγράφει τη συνομιλία που είχε με τον Αιγύπτιο αρχιερέα που του είπε τη χαρακτηριστική φράση «εσείς οι Έλληνες είστε αιωνίως παιδιά.

Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δεν θυμάστε τις αρχαίες σας παραδόσεις. Θυμάστε μόνο έναν κατακλυσμό ενώ έχουν γίνει προηγουμένως πολλοί.»

Από την αρχαιότητα, λοιπόν, είναι γνωστό ότι έχουν γίνει πολλές καταστροφές στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας κι ότι πολλές φορές ο πολιτισμός οπισθοδρόμησε για να ξαναπάρει αργότερα το ανηφορικό μονοπάτι. Σε ποιο επίπεδο ,όμως, είχαν φτάσει οι προηγούμενοι πολιτισμοί; Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως στο παρελθόν ο άνθρωπος είχε καταφέρει επιτεύγματα αντίστοιχα ή και ανώτερα κι από τα σημερινά.

Ανάμεσα σ’ αυτά ήταν η χρήση της ατομικής ενέργειας. Τα βιβλικά Σόδομα και Γόμορα λέγεται ότι καταστράφηκαν από αυτή την αιτία.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε άλλα μέρη της Γης.

Σε νησιά του Ειρηνικού ανακαλύφθηκαν μέσα στη ζούγκλα πανάρχαια τείχη και ερείπια πόλεων που καταστράφηκαν με τέτοιο τρόπο που μόνο μια ατομική βόμβα θα μπορούσε να δικαιολογήσει.

Αντίστοιχα ευρήματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Γης. Η πιο πρόσφατη από αυτές τις ανακαλύψεις αφορά μια πόλη στην αρχαία Ινδία η κατάληξη της οποίας ήταν τραγική .


Η Ραδιενεργός Πόλη

Σε μια περιοχή του Ρατζαστάν της Ινδίας όπου γίνονταν έργα για την ανέγερση ενός μεγάλου συγκροτήματος κατοικιών ανιχνεύτηκαν υψηλές εκπομπές ραδιενέργειας. Στην ίδια περιοχή είχε παρατηρηθεί στα προηγούμενα χρόνια μεγάλη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και μεγάλος αριθμός γεννήσεως νεογνών με σοβαρές γενετικές αλλοιώσεις. Τι είχε συμβεί εκεί; Γιατί αυτή η περιοχή είχε το προνόμιο της ραδιενεργούς εκπομπής;

Οι επιστημονικές έρευνες και η αρχαιολογική σκαπάνη έδωσαν τελικά την απάντηση ανασκάπτοντας μια αρχαία πόλη στην οποία είναι εμφανή τα σημάδια μιας ατομικής καταστροφής που έγινε εκεί πριν από 8000 έως 12000 χρόνια καταστρέφοντας τα περισσότερα κτίρια και σκοτώνοντας περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Ένας ερευνητής, μάλιστα, υπολογίζει πως η ατομική βόμβα που κατέστρεψε την αρχαία αυτή πόλη ήταν παρόμοιου μεγέθους με εκείνες που έπληξαν το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα το 1945.

Στη Μαχαμπαράτα, το Ινδικό έπος, πολλοί ερευνητές ανακαλύπτουν περιγραφές που θυμίζουν σύγχρονα πολεμικά μέσα , άρματα μάχης, πυραύλους και ατομικές βόμβες. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται πολύ ξεκάθαρα και μια μεγάλης έκτασης καταστροφή που η περιγραφή της παραπέμπει σε ατομική έκρηξη.

«Η καταστροφή ήρθε από μια λάμψη που έμοιαζε να έχει όλη τη δύναμη του σύμπαντος κι ύστερα υψώθηκε σε μια στήλη καπνού και φωτιάς τόσο μεγάλη που έλαμπε σαν 10000 ήλιοι μαζί. Ήταν ένα γιγαντιαίος άγγελος θανάτου που μετέτρεψε σε μια στιγμή σε στάχτες μια ολόκληρη φυλή. Τα κορμιά κάηκαν σε βαθμό που έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν, τα κεραμικά έσπασαν και τα πουλιά έγιναν άσπρα» .

Αυτό θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή από τις τραγικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Όμως πρόκειται για μια περιγραφή που βρίσκεται μέσα στο αρχαίο κείμενο της Μαχαμπαράτα. Κάποτε θεωρείτο αλληγορική και μυθική αυτή η περιγραφή σήμερα όμως όλο και περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν πως πρόκειται για αυθεντικό ιστορικό γεγονός.


Ένας Πόλεμος που Μαίνεται Ακόμα

Ο Ινδός ιστορικός Κισάρι Μόχαν Γκάνγκουλι λέει ότι οι ινδικές ιερές γραφές βρίθουν από παρόμοιες περιγραφές που παραπέμπουν σε πυρηνικές καταστροφές. Υπάρχουν επίσης αναφορές για ιπτάμενα πολεμικά άρματα και όπλα ολέθρου τα οποία μπορούσαν να εξολοθρεύσουν ολόκληρους στρατούς εκσφενδονίζοντας τους στρατιώτες μαζί με τους ελέφαντές τους σαν να ήταν φύλλα δέντρων.

Αυτό δε που σήμερα εμείς περιγράφουμε σαν το «πυρηνικό μανιτάρι» που ξεπετάγεται στο σημείο όπου πέφτει μια ατομική βόμβα στα αρχαία ινδικά κείμενα περιγράφεται σαν «γιγάντια ομπρέλα» από καπνό και φωτιά.Μολονότι η επίσημη άποψη της ιστορίας δυσκολεύεται να δεχθεί την ύπαρξη προγενέστερων πολιτισμών που είχαν φτάσει στο επίπεδο να δαμάσουν την ατομική ενέργεια, πολλά αρχαία κείμενα και κυρίως πολλά ευρήματα αποδεικνύουν πως η ιστορία είναι διαφορετική από αυτή που πιστεύουν οι περισσότεροι.

Ο αρχαιολόγος Φράνσις Τέηλορ ,ειδικευμένος στις ιερές επιγραφές, ανακάλυψε κοντά στην αρχαία ραδιενεργό πόλη της Ινδίας κείμενα σε ναούς που απευθύνουν έκκληση στους θεούς για να σωθούν οι πιστοί από τη «μεγάλη λάμψη» που καταστρέφει τα πάντα.

«Είναι να σταστίζει κανείς αν δεχθεί το ενδεχόμενο κάποιος πολιτισμός να είχε αναπτύξει πυρηνική τεχνολογία πριν από τη δική μας εποχή» λέει ο Βρετανός αρχαιολόγος και συμπληρώνει « ωστόσο οι ραδιενεργές στάχτες που βρίσκουμε σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις αρχαίες ινδικές γραφές που περιγράφουν έναν ατομικό πόλεμο».

Ό,τι κι αν κατέστρεψε , πάντως, την αρχαία πόλη στην Ινδία έχει επίδραση ως τις μέρες μας, όπως αποδεικνύουν οι υψηλές συγκεντρώσεις ραδιενέργειας. Γι αυτό και η Ινδική κυβέρνηση απέκλεισε τη μολυσμένη περιοχή και ματαίωσε την ανέγερση των κτιρίων. Η άυξηση των καρκίνων και των τερατογενέσεων αποδεικνύουν πως ακόμα και χιλιάδες χρόνια μετά ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να εξακολουθεί να μαίνεται και να δημιουργεί νέα θύματα.


Από την Ατλαντίδα στο Σήμερα

Πολλοί μάλιστα είναι πεποισμένοι πως αυτή η τεχνολογία υπήρχε και στην αρχαία Ατλαντίδα και πως στην παρούσα εποχή ενσαρκώνονται πολλοί άνθρωποι που ζούσαν σε προηγούμενη ζωή στη βυθισμένη ήπειρο η οποία καταστράφηκε –σύμφωνα με μια άποψη- από τη λανθασμένη χρήση της γνώσης και της τεχνολογίας. Όπως η ατομική ενέργεια.

Οι μαζικές ενσαρκώσεις είναι επειδή έχουν δημιουργηθεί και πάλι οι αντίστοιχες συνθήκες και εκείνοι που τότε διάλεξαν λάθος, και έκαναν επιλογή καταστροφής, να έχουν τώρα την ευκαιρία να διαλέξουν και πάλι, αυτή τη φορά πιο σοφά.

Της Ιουλίας Πιτσούλη

via