Articles by "Αρχαιότητα"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αρχαιότητα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ιφικράτης ο Αθηναίος : Η στρατιωτική μεγαλοφυΐα των Αθηνών που νίκησε την Σπαρτιατική φάλαγγα των οπλιτών


Ο Ιφικράτης ήταν Αθηναίος στρατηγός καταγόμενος από πτωχή οικογένεια, εκ του δήμου Ραμνούντος της Αττικής. Έζησε στο πρώτο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα. Διακρίθηκε όχι μόνο για τη γενναιότητά του και την πολεμική του ικανότητα, αλλά πολύ περισσότερο, για την επιτυχή εφαρμογή στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων τακτικής και οπλισμού, τις οποίες επέβαλε ύστερα από την αποκτηθείσα εμπειρία και ανάλυση των διδαγμάτων του Πελοποννησιακού πολέμου.

Ο Ιφικράτης εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο κατά τον Κορινθιακό Πόλεμο. Διακρίθηκε αρχικά στις ναυμαχίες στο Αιγαίο που είχαν ως συνέπεια την μερική αποκατάσταση της αθηναϊκής ναυτικής ισχύος.

Έπειτα, ως διοικητής μισθοφορικού σώματος, που ο στρατηγός Κόνων οργάνωσε με περσικά χρήματα (τέλη του 393 π.Χ.), εστάλη στην συμμαχική Κόρινθο για να ενισχύσει την άμυνα τής πόλης εναντίον ενδεχόμενης επίθεσης του λακωνικού συνασπισμού. Το σώμα αυτό αποτελείτο κυρίως από ελαφρά οπλισμένους άνδρες, σε μια παραλλαγή των Θρακών πελταστών-ακοντιστών.

Οργανώθηκε, εκπαιδεύτηκε και ενεργούσε σύμφωνα με τις ιδέες και απόψεις του διοικητή του. Σύντομα οι «ιφικράτειοι» πελταστές, όπως ονομάστηκαν, θα δικαίωναν τις επιλογές του νεαρού στρατηγού. Το 392 π.Χ. μέρος των μακρών τειχών της Κορίνθου (που ένωναν την πόλη με το δυτικό λιμάνι της, Λέχαιο) κατελήφθη από τουςΣπαρτιάτες.

Λόγω της αντίστασης του Ιφικράτους η Κόρινθος παρέμεινε στα χέρια των δημοκρατικών. Το 391 π.Χ. οι εξόριστοι Κορίνθιοι ολιγαρχικοί, που είχαν καταφύγει στο Λέχαιο, προσπάθησαν να καταλάβουν την Κόρινθο αλλά ηττήθηκαν από τις δυνάμεις του Ιφικράτους. Αργότερα το ίδιο έτος, κατέλαβε το ίδιο το Λέχαιο και με ορμητήριο την πόλη αυτή επέδραμε κατά των περιοχών της Φλειούντας, Σικυώνος και Αρκαδίας.

Οι δύο πρώτες πόλεις που επιδίωξαν να αντιμετωπίσουν τους πελταστές του Ιφικράτους υπέστησαν διαδοχικά συντριπτικές ήττες, με αποτέλεσμα οι φημισμένοι Αρκάδες πολεμιστές να μην τολμήσουν να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους που ανενόχλητοι δήωσαν την χώρα τους.

Οι πελταστές είχαν ήδη αρχίσει να αποκτούν φήμη, όπως και ο αρχηγός τους, τόσο λόγω των εντυπωσιακών νικών που πέτυχαν όσο και των ελάχιστων απωλειών τους. Οι επιτυχίες αυτές αύξησαν την αθηναϊκή δύναμη και επιρροή και ακολούθως ανησύχησαν τους Σπαρτιάτες οι οποίοι αντέδρασαν πιο δυναμικά στέλνοντας τον βασιλιά τους Αγησίλαο Β΄ με στρατό και στόλο.

Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο εκστρατείες στην περιοχή της Κορίνθου κατά τα έτη 391 και 390 π.Χ. καταλαμβάνοντας αρκετές θέσεις και οικισμούς γύρω από την Κόρινθο, μεταξύ των οποίων και το Λέχαιο.

Η επικράτηση του Αγησίλαου φαινόταν αδιαμφισβήτητη και οι Βοιωτοί, σύμμαχοι των Αθηναίων, έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη. Τότε ακριβώς οι πελταστές του Ιφικράτους κατατρόπωσαν μία σπαρτιατική μόρα (στρατός) (600 άνδρες) προκαλώντας απώλειες 250 νεκρών και αγνώστου αριθμού τραυματιών (μάχη του Λεχαίου).

Η μόρα αυτή επέστρεφε από την Σικυώνα στο Λέχαιο αφού πρώτα είχε συνοδεύσει κάποιους συμπατριώτες τους, κατοίκους των Αμυκλών, που πήγαιναν στην πατρίδα τους για να συμμετάσχουν σε μια τοπική γιορτή. Ο Ιφικράτης και ο Καλλίας παρατήρησαν ότι η μόρα δεν είχε «ψιλούς», ούτε επαρκή κάλυψη ιππικού και αποφάσισαν να την προσβάλουν με τους ευκίνητους πελταστές.

Ο Καλλίας με τους οπλίτες του έμεινε κοντά στην Κόρινθο ως εφεδρεία που τελικά δεν χρειάστηκε. Οι πελταστές με αλλεπάλληλες προσβολές και υποχωρήσεις κατάφεραν να αποσυντονίσουν και να καταπονήσουν τους πιο δυσκίνητους αντιπάλους, που τελικά υποχώρησαν άτακτα προς το Λέχαιο.

Η αναπάντεχη ήττα αλλά και το μέγεθος της συμφοράς (η Σπάρτη έχασε το ένα δέκατο των πολιτών της) των μέχρι τότε αήττητων Σπαρτιατών προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μεταξύ των Λακεδαιμονίων βαθύ πένθος, κλονίζοντας σοβαρά το κύρος τής σπαρτιατικής στρατιωτικής ισχύος.

Μάλιστα, ο Αγησίλαος επιστρέφοντας στην Σπάρτη μετά το συμβάν, φρόντισε ώστε ο στρατός του να μπαίνει στις πόλεις, όπου επρόκειτο να διανυκτερεύσει, αφού νυχτώσει και να βγαίνει από αυτές όσο το δυνατόν νωρίτερα το πρωί, ενώ στην Μαντίνεια δεν διανυκτέρευσε καν, αλλά τη διέσχισε μέσα στη νύχτα για να μην δουν οι στρατιώτες του τους Μαντινείς να χαίρονται από την ήττα των Σπαρτιατών.

Οι περισσότερες από τις θέσεις που είχε καταλάβει ο Αγησίλαος ανακατελήφθησαν από τον Ιφικράτη εκτός από το Λέχαιο, αλλά σύντομα ο Ιφικράτης ανακλήθηκε στην Αθήνα καθώς κάποιες πρωτοβουλίες του δεν άρεσαν στους συμμάχους και κυρίως στους Αργείους.

Τη θέση του πήρε ο στρατηγός Χαβρίας επικεφαλής άλλου μισθοφορικού τμήματος. Το 388 π.Χ. εστάλη με οχτώ τριήρεις και 1.200 πελταστές στον Ελλήσποντο εναντίον του σπαρτιατικού στόλου και των συμμάχων του. Οι περισσότεροι των πολεμιστών του ήταν παλαίμαχοι των επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο κατά τα προηγούμενα χρόνια.

Το καλοκαίρι του ιδίου έτους κατατρόπωσε ξανά (με τέχνασμα) τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους, Αβυδινούς υπό τον Αναξίβιο ο οποίος έπεσε στη μάχη. Με τις επόμενες επιχειρήσεις στον Ελλήσποντο, φάνηκε ότι η αθηναϊκή ισχύς θα μπορούσε να αποκατασταθεί πλήρως στην περιοχή, αλλά το επόμενο έτος ο Ιφικράτης και άλλοι τέσσερις Αθηναίοι στρατηγοί παραπλανήθηκαν από τον Σπαρτιάτη Ανταλκίδα και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν (Βασίλειος ή Ανταλκίδειος ειρήνη, 387 π.Χ.).

Με την λήξη του Κορινθιακού Πολέμου, ο Ιφικράτης δεν επέστρεψε στην Αθήνα αλλά μετέβη με τους πελταστές του στη Θράκη όπου υπήρχαν πολλές ευκαιρίες πλουτισμού και διάκρισης για έναν έμπειρο στρατιωτικό ηγέτη, λόγω της αστάθειας που επικρατούσε στην περιοχή.

Αρχικά προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Σεύθη Β΄, βασιλιά του ισχυρού φύλου των Οδρυσών Θρακών και έπειτα στον διάδοχό του, Εβρύζελμι. Σύντομα όμως εγκατέλειψε τον τελευταίο και τάχθηκε με τον αντίπαλό του, Κότυ Α' (384 π.Χ.-359 π.Χ.).

Με αρχιστράτηγο τον Ιφικράτη οι δυνάμεις του Κότυος νίκησαν τον Εβρύζελμι (385 π.Χ.) και στη συνέχεια ένωσαν τους Οδρύσες Θράκες υπό το σκήπτρο του νέου βασιλιά τους, δημιουργώντας ένα ισχυρό κράτος από τον Έβρο ποταμό μέχρι την Οδησσό. Ως ανταμοιβή, ο Αθηναίος στρατηγός έλαβε μια κόρη του εργοδότη του ως σύζυγο και τις πόλεις Δρυ και Άντισσα του θρακικού βασιλείου (382 π.Χ.).

Ο Ιφικράτης δεν έμεινε πολύ στη Θράκη αλλά αναζήτησε και αλλού ευκαιρίες για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Το χειμώνα του 380/379 π.Χ. ταξίδεψε στην Αίγυπτο όπου συνέπραξε με τους Πέρσες εναντίον των επαναστατημένων Αιγυπτίων.

Αν και η Αθήνα αρχικά είχε ταχθεί με το μέρος των εξεγερθέντων, στην πορεία άλλαξε πολιτική, για να μην δυσαρεστήσει περισσότερο του Πέρσες και ανακάλεσε τον στρατηγό Χαβρία που βοηθούσε τους Αιγυπτίους. Επίσης ενέκρινε την απόφαση του Ιφικράτους κι έτσι αυτός ενεργούσε πλέον ως εντολοδόχος της πατρίδας του.

Μέχρι το 373 π.Χ. υπηρέτησε στο μέτωπο αυτό ως αρχηγός των μισθοφόρων (12.000 – 20.000), συμβάλλοντας σε σημαντικό βαθμό στον περιορισμό των επαναστατών. Όμως παρά τις επιτυχίες του, ήρθε σε ρήξη με τον Φαρνάβαζο, αρχηγό των περσικών στρατευμάτων, και για να μην χρεωθεί την αποτυχία των επιχειρήσεων, έφυγε κρυφά και επέστρεψε στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ στην μητροπολιτική Ελλάδα μαίνονταν οι εμφύλιες συγκρούσεις χωρίς κάποια παράταξη να μπορέσει να πάρει ουσιαστικό προβάδισμα. Η ισχύς της Σπάρτης, που μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη φαινόταν αδιαμφισβήτητη, δέχτηκε ανεπανόρθωτα πλήγματα με την ανεξαρτητοποίηση και την άνοδο της Θήβας (378 π.Χ.) και την ίδρυση της Β΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας (377 π.Χ.). Το 375 π.Χ. συνήφθη για πολλοστή φορά ειρήνη, η οποία σύντομα παραβιάστηκε και από τις δυο πλευρές.

Το 373 ο αθηναϊκός δήμος ανέθεσε στον στρατηγό Τιμόθεο την προστασία και ενίσχυση των συμμάχων τους στο Ιόνιο. Δεν διέθεσε όμως τα ανάλογα οικονομικά μέσα στον στρατηγό με συνέπεια αυτός να κωλυσιεργεί προσπαθώντας να βρει τους απαραίτητους πόρους.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τιμοθέου, Ιφικράτης (που μόλις είχε επιστρέψει μετά την πολυετή απουσία του) και Καλλίστρατος εκμεταλλεύτηκαν την δυσφορία των Αθηναίων και πέτυχαν την καθαίρεση του Τιμοθέου αναλαμβάνοντας οι ίδιοι την αρχηγία της εκστρατείας.

Ο Ιφικράτης και ο Καλλίστρατος ήταν πλέον οι ισχυρότεροι άνδρες του «κλεινού άστεως» κι έτσι ο Ιφικράτης επιδόθηκε με ζήλο στην οργάνωση της εκστρατείας στο Ιόνιο. Συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό πλοίων (70) και κατευθύνθηκε χωρίς καθυστέρηση προς την Κέρκυρα, η οποία πολιορκούνταν από τον Σπαρτιάτη Μνάσιππο.

Κατά τη διάρκεια του περίπλου της Πελοποννήσου υπέβαλε τα πληρώματά του σε εντατικές ασκήσεις, π.χ. ελιγμούς, ασκήσεις ταχύτητας κ.λπ. Με τον τρόπο αυτό επέτυχε την συνεχή εγρήγορση και ετοιμότητα αλλά και επιπλέον εκπαίδευση των ναυτών του χωρίς να καθυστερήσει.

Εν τω μεταξύ ο Μνάσιππος σκοτώθηκε στις συγκρούσεις έξω από την πολιορκούμενη Κέρκυρα και ο στρατός του επιβιβάστηκε όπως-όπως στα πλοία και έφυγε. Όταν ο Ιφικράτης έφτασε στην Κέρκυρα έμαθε ότι πλησίαζε στόλος των Συρακουσίων προς ενίσχυσιν των Σπαρτιατών.

Αφού μελέτησε καλά την περιοχή ο Αθηναίος στρατηγός κατάφερε να αιχμαλωτίσει το σύνολο των εχθρικών πλοίων. Στα πλοία αυτά ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος είχε φορτώσει και πλούσια αναθήματα για τα ιερά των Δελφών και της Ολυμπίας.

Ο Ιφικράτης αφαίρεσε τα αναθήματα και εισέπραξε 60 τάλαντα από την εκποίησή τους, με το οποίο πλήρωσε μέρος των εξόδων της εκστρατείας. Επίσης φορολόγησε τις πόλεις της Κεφαλονιάς, την οποία είχε κυριεύσει κατά τον πλου προς την Κέρκυρα, ενώ επέβαλε στους ναύτες του υποχρεωτική επ’ αμοιβή εργασία στους αγρούς των Κερκυραίων καθώς δεν είχε αρκετά χρήματα για την καταβολή των μισθών. Παράλληλα, αποβιβάστηκε με τους πελταστές του στην Ακαρνανία και βοήθησε τις εκεί συμμαχικές πόλεις.

Ο στόλος του τώρα αριθμούσε 90 πλοία αφού είχε ενωθεί μαζί του και ο στόλος των Κερκυραίων. Όμως τα έξοδα ήταν μεγάλα και ο Ιφικράτης έθεσε στην Εκκλησία του Δήμου το δίλημμα είτε να βρει πόρους για τη συνέχιση των επιχειρήσεων είτα να κλείσει ειρήνη με την Σπάρτη. Η Αθήνα επέλεξε την δεύτερη λύση.

Ήθελε να διατηρήσει τα κέρδη που είχε αποκομίσει μέχρι στιγμής, ενώ ανησυχούσε για την αυξανόμενη δύναμη των Θηβαίων οι οποίοι συμμετέχοντας μόνον περιστασιακά στις συγκρούσεις ήταν οι ουσιαστικώς κερδισμένοι.

Με την υπογραφή της ειρήνης, ο Ιφικράτης ανακλήθηκε από το Ιόνιο (371 π.Χ.). Η Αθήνα και η Σπάρτη θεωρώντας πλέον ως κοινό κίνδυνο τη Θήβα ανέπτυξαν στενές σχέσεις. Το ίδιο έγινε η μάχη των Λεύκτρων στην οποία ο θηβαϊκός στρατός υπό τον Επαμεινώνδα συνέτριψε του Λακεδαιμονίους και τους συμμάχους τους. Έπειτα εξεστράτευσε στην Πελοπόννησο όπου αποδυνάμωσε περαιτέρω τους Σπαρτιάτες. Οι Αθηναίοι τότε ψήφισαν γενική επιστράτευση και έθεσαν τον Ιφικράτη επικεφαλής του στρατού.

Ο τελευταίος κατάλαβε τα περάσματα του Ισθμού με σκοπό να αποκόψει την οδό επιστροφής των Θηβαίων. Ο Επαμεινώνδας όμως κατάφερε με τέχνασμα να αποφύγει τον αθηναϊκό στρατό και να επιστρέψει στην Θήβα χωρίς απώλειες. Το 368 π.Χ. ο Ιφικράτης εστάλη στην Χαλκιδική, οι πόλεις της οποίας είχαν αποστατήσει από την Β Αθηναϊκή Συμμαχία και είχαν συμμαχήσει με την Αμφίπολη.

Ο Ιφικράτης επέκτεινε την επιρροή της Αθήνας στο Μακεδονικό βασίλειο (ήταν προσωπικός φίλος της βασίλισσας Ευρυδίκης) αλλά απέτυχε να καταλάβει την Αμφίπολη, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες.

Έτσι το 365 π.Χ. καθαιρέθηκε και την θέση του έλαβε ο πολιτικός του αντίπαλος Τιμόθεος. Δυσαρεστημένος από αυτήν την εξέλιξη ο Ιφικράτης πήγε ξανά στην Θράκη όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον βασιλιά Κότυ εναντίον της πατρίδας του. Κυρίευσε την Σηστό του Ελλήσποντου, αθηναϊκή κτήση, αλλά όταν ο Κότυς θέλησε να καταλάβει και τις υπόλοιπες αθηναϊκές κτήσεις της περιοχής, ο Ιφικράτης τον εγκατάλειψε και γύρισε στην Αθήνα, μη θέλοντας να προκαλέσει κι άλλο κακό στην πατρίδα του.

Εκεί κατάφερε να ανακτήσει την προηγούμενη πολιτική του επιρροή και θέση, παρά τις ενέργειές του στην Θράκη. Μάλιστα συμφιλιώθηκε με τον παλιό αντίζηλό του, Τιμόθεο και μαζί κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Επόμενη ενέργεια του Ιφικράτους ήταν η εκστρατεία στο Βυζάντιο μαζί με τον γιο του και τον Τιμόθεο, προς ενίσχυση του στρατηγού Χάρητα, ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον των αποστατών συμμάχων της Αθήνας.

Όμως η εκστρατεία δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, παρά τις μεγάλες δυνάμεις που κινητοποίησε η Αθήνα (120 τριήρεις, ο μεγαλύτερος στόλος μετά τη ναυμαχία των Αργινουσών). Αφού επανέφεραν στη συμμαχία κάποιες πόλεις, ο στόλος των Ιφικράτους και Τιμοθέου ενώθηκε με τις δυνάμεις του Χάρητα, κοντά στην Χίο.

Όμως λόγω θαλασσοταραχής στην περιοχή, οι Ιφικράτης και Τιμόθεος δίστασαν να εμπλακούν με τον αντίπαλο στόλο. Ο Χάρης τους κατηγόρησε ως προδότες και έσπευσε μόνος του να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ηττήθηκε. Όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, ο Χάρης κατηγόρησε τους συστρατήγους του ως προδότες. Τελικά μετά από δίκη, ο Ιφικράτης και ο γιος του Μενεσθέας αθωώθηκαν, ενώ στον Τιμόθεο επιβλήθηκε πρόστιμο (355 π.Χ.). Με τα γεγονότα αυτά, ο Ιφικράτης έχασε την πολιτική του επιρροή και οι πηγές δεν ξανακάνουν λόγο γι’ αυτόν.

Άγνωστος παραμένει και ο ακριβής χρόνος του θανάτου του. Συνήθως τοποθετείται περί το 350 π.Χ. ή λίγο αργότερα. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ιδίως δε κατά την τελευταία φάση, η πολεμική τέχνη των Ελλήνων άρχισε να αλλάζει και να απομακρύνεται από την κλασσική εικόνα της σύγκρουσης μεταξύ οπλιτικών φαλαγγών, που είχε επικρατήσει από τον 7ο π.Χ. αι.

Ο ατομικός οπλισμός, κυρίως ο αμυντικός, άρχισε να μειώνεται ενώ οι τακτικές έτειναν να γίνουν πιο πολύπλοκες και ρευστές. Ως εκ τούτου, από την εποχή αυτή κι έπειτα τα ελαφρά τμήματα, οι λεγόμενοι ψιλοί (ακοντιστές, τοξότες, σφενδονίτες κ.ά.), αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και δεν περιορίζονται απλώς σε επικουρικούς ρόλους.

Αξιοποιώντας τα διδάγματα του πολέμου αυτού, ο Ιφικράτης εισήγαγε καθοριστικές καινοτομίες στον οπλισμό των στρατιωτών, την εκπαίδευση, τις τακτικές μάχης και γενικότερα στην πολεμική τέχνη. Ειδικότερα εισήγαγε έναν νέο τύπο πεζικού, τους πελταστές.

Αρχικά οι πελταστές αποτελούσαν έναν από τους παραδοσιακούς τύπους πολεμιστή των θρακικών φυλών και ήταν γνωστοί στην Νότιο Ελλάδα, όπου υπηρετούσαν ως μισθοφόροι, αρκετά πριν την εποχή του Ιφικράτους. Οι «ιφικράτιοι» πελταστές αποτελούσαν έναν ενδιάμεσο τύπο μεταξύ των παλαιών πελταστών και των κλασσικών οπλιτών.

Συγκεκριμένα εξοπλίστηκαν με ακόντιο διπλάσιου μήκους και ξίφος μεγαλύτερου των αντίστοιχων κλασσικών, ελαφρύ θώρακα από λινό ή δέρμα, ενώ για ασπίδα υιοθετήθηκε η «πέλτη» των Θρακών ομολόγων τους, πολύ ελαφρύτερη της οπλιτικής. Επίσης οι χάλκινες περικνημίδες αντικαταστάθηκαν με δερμάτινα υποδήματα, τις περίφημες «ιφικρατίδες υποδέσεις», που ήταν ελαφρύτερα, πρακτικά και πιο εύχρηστα. Οι αλλαγές στον οπλισμό συνοδεύτηκαν από αντίστοιχες καινοτομίες σε τακτικό επίπεδο.

Οι «ιφικράτειοι» πελταστές, συγκέντρωναν στον καλύτερο δυνατό συνδυασμό τα πλεονεκτήματα τόσο των πελταστών όσο και των οπλιτών. Λόγω του βαρύτερου οπλισμού τους, υπερείχαν σαφώς των υπολοίπων ψιλών στρατευμάτων, ενώ υπό κάποιες συνθήκες μπορούσαν να αντιπαραταχθούν και σε οπλιτική φάλαγγα.

Συνήθως βέβαια απέφευγαν την άμεση επαφή με φάλαγγα, ιδίως σε πεδινές περιοχές, και ακολουθούσαν τακτικές διαδοχικών προσβολών και υπαναχωρήσεων, που συνήθως είχαν ως αποτέλεσμα τον αποσυντονισμό και τελικά την καταστροφή της αντίπαλης παράταξης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατανίκηση των Σπαρτιατών στο Λέχαιο).

Επίσης η μείωση του βαρέως οπλισμού έδινε τη δυνατότητα μεταφοράς περισσότερων προμηθειών, σε σχέση με τους οπλίτες.

Έτσι οι πελταστές μπορούσαν να πραγματοποιούν μεγαλύτερες πορείες και σε δύσβατο έδαφος, κάτι που πολλές φορές τούς έδινε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Με άλλα λόγια οι μισθοφόροι του Ιφικράτους ακολουθούσαν τακτικές καταδρομών ενώ με την ευκινησία τους, αναλάμβαναν τον ρόλο του ιππικού σε εδάφη που αυτό δεν μπορούσε να ενεργήσει.

Ο Ιφικράτης διακρίθηκε και ως διοικητής, τόσο του νέου σώματος των πελταστών που ο ίδιος δημιούργησε, όσο και κάθε σχηματισμού ή στρατεύματος που του ανατέθηκε.

Η ταραχώδης και ασταθής εποχή στην οποία έζησε και έδρασε, απαιτούσε πλέον τον επαγγελματισμό στον στρατιωτικό τομέα και ο Ιφικράτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη αυτή με αναλόγου επιπέδου υπηρεσίες.

Από τους ιστορικούς, και κυρίως από τον βιογράφο του Κορνήλιο Νέπω, χαρακτηρίζεται ως ένας από τους ευφυέστερους στρατηγούς της εποχής του, από τους οποίους μάλιστα ούτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν.

Είχε την ικανότητα να επιβάλλεται αλλά και να εμπνέει τους υφισταμένους του, ώστε τα στρατεύματά του να διακρίνονται από αυστηρή πειθαρχία και συνοχή. Τον σεβασμό των στρατιωτών του τον κέρδιζε και με το προσωπικό του παράδειγμα, καθώς ήταν ο ίδιος γενναίος, ριψοκίνδυνος και μοιραζόταν τις κακουχίες που ταλαιπωρούσαν τους άνδρες του.

Προσιτός και αυστηρός, αναλόγως των περιστάσεων, δίκαιος σε ουσιώδη ζητήματα όπως η διανομή των λαφύρων, «εργασία εξίσου σπουδαία με τη μισθοδοσία για τους στρατούς της εποχής του». Επίσης η ικανότητά του να κερδίζει τις μάχες με ελάχιστο κόστος τού εξασφάλιζε την εμπιστοσύνη των ανδρών του.

Επέβαλε συνεχή και εντατική εκγύμναση στους στρατιώτες του εκπαιδεύοντάς τους για την αντιμετώπιση διαφόρων περιπτώσεων (ενέδρες, αιφνιδιασμούς, επιθέσεις, τακτικές υποχωρήσεις κ.α.). Δεν επέτρεπε την αδράνεια, ακόμα και σε καιρό ειρήνης, πολλές φορές δε έβρισκε πρωτότυπους τρόπους για να το πετύχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πλους του αθηναϊκού στόλου προς την Κέρκυρα το 373 π.Χ..

Για να κερδίσει χρόνο αλλά και για να διατηρεί σε εγρήγορση και όσο το δυνατόν καλύτερη φυσική κατάσταση τα πληρώματα, οργάνωνε αγώνες ταχύτητας μεταξύ των πλοίων. Επίσης κατά τις απαραίτητες στάσεις για ανεφοδιασμό στην ξηρά, τα εφόδια δεν συγκεντρώνονταν ώστε να μοιραστούν δίκαια σε όλους, αλλά κάθε πλήρωμα είχε δικαίωμα να αρπάξει όσα ήθελε.

Έτσι «βραβεύονταν» πάλι οι γρηγορότεροι. Με τον τρόπο αυτό ο στόλος κάλυψε την απόσταση μέχρι την Κέρκυρα κωπηλατώντας και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Συχνά εφάρμοζε ευφυή τεχνάσματα και στρατηγήματα για να παραπλανήσει και αιφνιδιάσει τους αντιπάλους και πάντα λάμβανε αυξημένα μέτρα για να μην βρεθεί προ απροόπτου ο ίδιος. Ωστόσο, όταν το έκρινε απαραίτητο, τα τεχνάσματα στόχευαν στους υφισταμένους του, ώστε να διαλυθεί τυχόν ηττοπάθεια και να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό.

Σε μια περίπτωση που ο στρατός του υστερούσε αριθμητικά, φρόντισε να διαδοθούν στους άνδρες του φήμες περί δωροδοκίας εχθρικών τμημάτων, ώστε αυτά να αυτομολήσουν πριν την επικείμενη μάχη. Η υποτιθέμενη προδοσία όπλισε το στράτευμα του Ιφικράτη με περισσό θάρρος και πίστη στην νίκη.

Έδινε μεγάλη βαρύτητα στην ψυχολογία των εμπλεκομένων, ματαιώνοντας κάποιες φορές τη σύγκρουση την τελευταία στιγμή, αν έβλεπε ότι δεν μπορούσε να αναστρέψει την ηττοπάθεια των δικών του ή την αισιοδοξία των αντιπάλων. Γενικά προσπαθούσε να εκβιάσει προς όφελός του το αποτέλεσμα της μάχης, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο.

Αυτό άλλωστε επίτασσε και η εποχή του. Οι συγκρούσεις στον ελλαδικό χώρο ήταν πλέον συνεχείς, με αποτέλεσμα η οικονομία δυνάμεων και πόρων να είναι κεφαλαιώδους σημασίας.

Ο Ιφικράτης υπήρξε από τους κορυφαίους και ευφυέστερους στρατιωτικούς της Αρχαίας Ελλάδας, με πολυετή δράση σε διάφορα μέτωπα της ανατολικής μεσογειακής λεκάνης. Συνέλαβε και εφήρμοσε ποικίλους νεωτερισμούς, συμβάλλοντας καταλυτικά στην εξέλιξη της ελληνικής πολεμικής τέχνης.

Συχνά χαρακτηρίζεται ως ένας από τους τρεις μεγάλους στρατιωτικούς μεταρρυθμιστές του 4ου π.Χ. αι., ακολουθούμενος από τον Επαμεινώνδα και τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Πέραν όμως από το στρατιωτικό έργο, έχει να επιδείξει αξιόλογη δράση και στον πολιτικό τομέα. Για σημαντικό διάστημα κυριάρχησε στον πολιτικό στίβο της πατρίδας του, κατευθύνοντας την αθηναϊκή εξωτερική πολιτική.

Μαζί με τους άλλους συμπατριώτες του στρατηγούς κατόρθωσαν να διατηρήσουν την επιρροή της Αθήνας στα ελληνικά πράγματα, παρά το γεγονός ότι η πάλαι θαλασσοκράτειρα πόλη της Παλλάδας είχε πλέον εισέλθει οριστικά σε τροχιά πολιτικής και οικονομικής παρακμής.

Ο Αριστοτέλης του αποδίδει δύο ρητορικούς λόγους, τον «Προς Αρμόδιον» και «Υπέρ Ιφικράτους απολογία». Στους λόγους αυτούς, όπως και αλλού (Πολυαίνου) διακρίνεται η ρητορική δεινότητα και η ευστροφία του, αφού τα επιχειρήματα και οι απαντήσεις που προτάσσει σε αντιδίκους, πολιτικούς αντιπάλους ή συνομιλητές είναι συχνά ευφυείς και αποστομωτικές.

Παρόλα αυτά, ο Ιφικράτης διακρίθηκε κυρίως στο στρατιωτικό πεδίο, απ’ όπου και απέσπασε τη μεγάλη φήμη και υστεροφημία. Ανήκε στη γενιά αυτή των Ελλήνων στρατιωτικών, που ο πόλεμος αποτελούσε την κύρια ασχολία τους.

Κατείχαν την τέχνη του πολέμου σε σχεδόν επαγγελματικό επίπεδο και εκεί παρουσίαζαν εφευρετικότητα και δυναμισμό. Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο, αυτοί οι άνδρες να εγκαταλείπουν την πόλη τους όταν η επιρροή τους μειωνόταν, με σκοπό να προσφέρουν αλλού τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες και να επανέρχονται όταν μπορούσαν να έχουν πρωταρχικό λόγο.

Στον αντίποδα βρίσκονταν οι πολιτικοί που προσπαθούσαν να επηρεάζουν τις εξελίξεις και την πορεία του τόπου τους, αλλά απέφευγαν να αναλάβουν στρατιωτικά πόστα. Εν κατακλείδι, η προσωπικότητα και τα κατορθώματα του Ιφικράτους απέσπασαν το σεβασμό και την αναγνώριση τόσο των συγχρόνων του Αθηναίων όσο και μεταγενέστερων επιφανών ανδρών, Ελλήνων και μη.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Το κυνηγετικό σκυλί της Ακρόπολης σε φυσικό μέγεθος / Μουσείο Ακρόπολης, γύρω στο 520 π.Χ. (Ακρ. 143)

Ο σκύλος στην Αρχαία Ελλάδα είχε σεβαστή θέση στην καθημερινή ζωή των προγόνων μας και υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας. Αυτό μπορούμε εύκολα να το διαπιστώσουμε από τις αναρίθμητες αναφορές που γίνονται για το σκύλο στα έργα τους, την τέχνη τους, τους μύθους και τις ιστορίες τους.Από την ελληνική μυθολογία βλέπουμε ότι πολλά τέρατα είχαν την μορφή σκύλου, όπως η Σκύλλα και η Χάρυβδη, ο Κέρβερος κ.ά. Αυτό ίσως να οφείλεται στο ότι την εποχή δημιουργίας της μυθολογίας, ο σκύλος να ήταν ακόμα άγριο και μη εξημερωμένο ζώο.Με την πάροδο όμως του χρόνου, ο σκύλος εξημερώθηκε και αποτέλεσε πολύτιμο και χρήσιμο συνοδό σε αρκετές εργασίες.

Υπάρχουν δύο μύθοι που εξηγούν το λόγο που ο σκύλος αποτελεί εδώ και χιλιάδες χρόνια τον πιο πιστό σύντροφο του ανθρώπου.Ο πρώτος μύθος, μας λέει πως ο κύν ήταν δημιούργημα του θεού Ήφαιστου. Για το λόγο αυτό, απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης σε σημείο σχεδόν ισότητας με τους ανθρώπους, σε αντίθεση με τους αρχαίους Αιγυπτίους που είχαν μια πιο απόμακρη σχέση με τα ζώα (τα λάτρευαν μεν αλλά χωρίς να έχουν καθημερινή επαφή μαζί τους).

Ο θεός Απόλλων εξημέρωσε το σκύλο και τον δώρισε στην αδελφή του θεά Αρτέμιδα, προκειμένου να τη συνοδεύει στο κυνήγι (κύναν άγω).Ενας άλλος μύθος αναφέρει ότι ο σκύλος είναι αποτέλεσμα αναπαραγωγής του Κέρβερου (του σκύλου που φύλαγε τον Άδη), την οποία επέτυχε ο Μολοσσός, ο εγγονός του Αχιλλέα. Για την ιστορία, τον Κέρβερο τον αιχμαλώτισε ο Ηρακλής και τον πήγε στον Ευρυσθέα, από τον οποίο τον έκλεψε ο Μολοσσός.

Πέραν όμως, από τους μύθους, οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με τα ζώα και στο επιστημονικό πεδίο. Ο πανεπιστήμονας και φιλόσοφος Αριστοτέλης, στο έργο του «περί ζώων ιστορία», κάνει μια λεπτομερή μελέτη γύρω από τα είδη και τη φύση των σκύλων δείχνοντας έτσι τη σημασία που έδιναν οι αρχαίοι στο ζώο αυτό. Συγκεκριμένα, κατατάσσει του Μολοττικούς κύνες και τους Ινδικούς κύνες στην κατηγορία βραχυκεφάλων κυνών. Υπενθυμίζουμε  ότι η λέξη Μολοσσός είναι η αρχαία ονομασία της Ηπείρου. Ακόμα και στην καθημερινή ζωή των μεγάλων ανδρών ο κύνας έπαιξε σημαντικό ρόλο. Ο Μέγας Αλέξανδρος ως μαθητής του Αριστοτέλη, ήταν κυνόφιλος.

Όσο ήταν στην Πέλλα είχε μια θηλυκή σκυλίτσα (Μολοττικός κύων) και αργότερα στην Περσία κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του κατά του Πέρση Δαρείου, αγόρασε έναν αρσενικό σκύλο (Ινδικός κύων) και μάλιστα έναντι αδρής αμοιβής, ονόματι Περίττα. Αργότερα, έδωσε το όνομά του σε μια πόλη που ίδρυσε εκεί.Ανάγλυφο στο Μουσείο Λούβρου που απεικονίζει την συνάντηση του Αλέξανδρου με τον Διογένη, δεξιά απο το άλογο του διακρίνεται ένας σκύλος, πιθανόν του ιδίου.

Mία απο τις σημαντικότερες ενδείξεις για αυτήν την σχέση αγάπης και συντροφιάς μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων με τους σκύλους, που διαρκεί πάνω απο 3.000 χρόνια, μας την δίνει ο πατέρας της Ελληνικής ιστορίας Όμηρος στην Οδύσσεια (ραψωδία ρ΄300-309), όπου περιγράφει το γνωστό και συγκινητικό περιστατικό του θανάτου του σκύλου του Οδυσσέα (ονόματι Άργος) τη στιγμή που αναγνωρίζει τον αφέντη του ντυμένο ζητιάνο, που γύρισε μετά από 10 έτη απουσίας.Σχέση μοναδική. Συντροφικότητα που προκαλεί συγκίνηση.

Η μικρή μαρμάρινη σαρκοφάγος με την παράσταση σκύλου στο κάλυμμα και ένα περιλαίμιο.
Η μικρή μαρμάρινη σαρκοφάγος με την παράσταση σκύλου στο κάλυμμα και ένα περιλαίμιο.

Ο κατάκοιτος σκύλος Άργος, παρ’ όλα τα χρόνια απουσίας του αφέντη του, μπόρεσε να τον αναγνωρίσει αφήνοντας σε εμάς, όπως και στον Οδυσσέα το δάκρυ να κυλήσει και να αγγίξει την καρδιά μας. Αβίαστα ερωτήματα έρχονται στο νου μας: Τι δέσιμο είχαν ο αφέντης με το σκύλο του, κάνοντας τον πολυταξιδεμένο και σκληρό από τις κακουχίες Οδυσσέα να δακρύσει; Τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει ένα άλογο ον να δεθεί συγκινησιακά με ένα λογικό; Μήπως η επικοινωνία αυτή δηλώνει την ύπαρξη της ψυχής; Μήπως, ως άνθρωποι πρέπει να δώσουμε μεγάλη βαρύτητα στη ψυχή μας και στην επικοινωνία με τη φύση, στην οποία άλλως τε είμαστε συγκάτοικοι με τα άλλα ζώα;

Οι αρχαίοι Έλληνες αντιλήφθηκαν από πολύ νωρίς τη διαφορετική σχέση που έχει ο σκύλος με τον άνθρωπο. Σχέση φιλική, σχέση συνεργασίας. Σχέση πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνης, όπως επίσης και φιλοσοφικής συντροφιάς. Πριν από τον μεγάλο φιλόσοφο Σωκράτη, που άλλαξε τα δεδομένα της σκέψης πάνω σε βαθειά και αιώνια προβλήματα τη ανθρωπότητας, υπήρχαν οι λεγόμενοι κυνικοί φιλόσοφοι. Αυτοί, γύριζαν στους δρόμους των πόλεων και μιμούνταν τη ζωή των σκύλων. Ζούσαν σε πιθάρια ή σε βράχους προκειμένου να ταπεινωθούν και να φιλοσοφήσουν.

 Επιτύμβια στήλη με  νεαρό κυνηγό και τον σκύλο του από την Πύδνα
 Επιτύμβια στήλη με  νεαρό κυνηγό και τον σκύλο του από την Πύδνα

Άλλωστε, μη ξεχνάμε την εικόνα που μας έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό με τον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Διογένη να περιφέρεται μέρα μεσημέρι στους δρόμους της Αθήνας κρατώντας φανάρι και έχοντας συντροφιά έναν σκύλο, αναζητώντας άνθρωπο, όπως έλεγε, υπονοώντας την ποιοτική έννοια της λέξης.

Ο σκύλος λοιπόν, τιμήθηκε από όλους τους Έλληνες της αρχαίας εποχής, τοποθετώντας τον ακόμα και στο σύμπαν (αστερισμός του κυνός), εκφράζοντας έτσι την υπέρτατη αγάπη τους για το ζώο. Το γεγονός αυτό αν μη τι άλλο, δείχνει ότι ο σκύλος αποτελούσε μέρος της καθημερινότητας της ζωής τους. Η καθημερινότητα δεν άλλαξε στο πέρασμα των αιώνων και ο σκύλος παραμένει γύρω μας, δίπλα μας. Είναι ανάγκη να δούμε μέσα από την παρουσία του τη σταθερή κοινωνική σχέση του με τον άνθρωπο, καταδικάζοντας και αποτρέποντας την κακοποίησή τους από μερίδα συνανθρώπων μας.

Μουσείο Κεραμεικού

Ο Ευριπίδης στην ομώνυμη τραγωδία του αναφέρει ότι η Εκάβη, αφού πρώτα είδε όλα τα παιδιά της νεκρά ή αρπαγμένα, μεταμορφώθηκε από τους θεούς, που τη λυπήθηκαν, σε σκυλί. Μία παραλλαγή λέει ότι η Εκάβη μεταμορφώθηκε σε σκύλο όταν την κατεδίωξαν για εκδίκηση οι σύντροφοι του Πολυμήστορα. η Εκάβη λατρεύθηκε σαν θεά με ιερό ζώο το σκυλί.Άλλος ένα Ελληνικός μύθος της αρχαιότητας έκανε αναφορά σε μηχανικούς σκύλους που είχαν σταλεί να προστατέψουν το παλάτι του Αλκίνοου. Οι Θεοί ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι με τον βασιλιά Αλκίνοο και μέσω της τέχνης του Ήφαιστου, του χάρισαν χρυσούς και ασημένιους, αθάνατους και πανίσχυρους μηχανικούς σκύλους για την προστασία του παλατιού του.

Ο Ξενοφώντας, ο Έλληνας ιστορικός που έγραψε για τα κυνηγόσκυλα τον 4ο αιώνα π.X. υποστήριζε ότι τα πιο καλά ονόματα είναι τα σύντομα, μονοσύλλαβα ή δισύλλαβα, για να μπορεί κάποιος να τα προφέρει με ευκολία.


Η σημασία του ονόματος ήταν επίσης σημαντική για το ηθικό τόσο του ιδιοκτήτη όσο και του σκύλου: ονόματα που είχαν σχέση με την ταχύτητα, τη γενναιότητα, τη δύναμη, την εμφάνιση και άλλες αρετές ήταν προτιμητέα. Ο Ξενοφώντας για παράδειγμα φώναζε το σκύλο του Ορμή. Η μυθική κυνηγός Αταλάντη φώναζε το σκύλο της Αύρα. Σε ένα αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560π.Κ.Ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο. Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.

 Αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560 π.κ.ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους, κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο. Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.
 Αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560 π.κ.ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους, κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο. Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.

Ερυθρόμορφο αττικό κύπελο (δεν είναι ρυτό), Απουλία, 350-300 π.Χ. Στο λαιμό Σάτυρος που τρέχει.
Ερυθρόμορφο αττικό κύπελο (δεν είναι ρυτό), Απουλία, 350-300 π.Χ. Στο λαιμό Σάτυρος που τρέχει.

Στην κλασσική αρχαιότητα το κυνήγι (λαγού, ελαφιού, αρκούδας, αγριογούρουνου) για τροφή και για διασκέδαση ήταν αρκετά διαδεδομένο, και όσοι κυνηγοί χρησιμοποιούσαν σκύλους για αυτό το σκοπό τους φρόντιζαν ιδιαίτερα. Δύο εγχειρίδια κυνηγιού της αρχαίας Ελλάδας που σώζονται σήμερα είναι γραμμένα από δύο Έλληνες ιστορικούς, τον Ξενοφώντα και τον Αρριανό και έχουν αρκετές πληροφορίες και συμβουλές για την σωστή ανατροφή των κυνηγόσκυλων.

Ο Ξενοφώντας, ο Έλληνας ιστορικός που έγραψε για τα κυνηγόσκυλα τον 4ο αιώνα π.X. υποστήριζε ότι τα πιο καλά ονόματα είναι τα σύντομα, μονοσύλλαβα ή δισύλλαβα, για να μπορεί κάποιος να τα προφέρει με ευκολία.Η σημασία του ονόματος ήταν επίσης σημαντική για το ηθικό τόσο του ιδιοκτήτη όσο και του σκύλου: ονόματα που είχαν σχέση με την ταχύτητα, τη γενναιότητα, τη δύναμη, την εμφάνιση και άλλες αρετές ήταν προτιμητέα. Ο Ξενοφώντας για παράδειγμα φώναζε το σκύλο του Ορμή. Η μυθική κυνηγός Αταλάντη φώναζε το σκύλο της Αύρα. Σε ένα αρχαίο Ελληνικό αγγείο του 560π.Κ.Ε. απεικονίζεται η Αταλάντη και άλλοι ήρωες μαζί με τα κυνηγόσκυλά τους κυνηγώντας τον περίφημο Καλυδώνιο Κάπρο.

Πάνω στο αγγείο ο αγγειογράφος κατέγραψε τα ονόματα επτά σκύλων: Ορμένος, Μεθέπων, Εγέρτης, Κόραξ, Μάρψας, Λάβρος και Εύβολος.Στην κλασσική αρχαιότητα το κυνήγι (λαγού, ελαφιού, αρκούδας, αγριογούρουνου) για τροφή και για διασκέδαση ήταν αρκετά διαδεδομένο, και όσοι κυνηγοί χρησιμοποιούσαν σκύλους για αυτό το σκοπό τους φρόντιζαν ιδιαίτερα. Δύο εγχειρίδια κυνηγιού της αρχαίας Ελλάδας που σώζονται σήμερα είναι γραμμένα από δύο Έλληνες ιστορικούς, τον Ξενοφώντα και τον Αρριανό και έχουν αρκετές πληροφορίες και συμβουλές για την σωστή ανατροφή των κυνηγόσκυλων.Οι σκύλοι συνόδευαν τους Αρχαίους Έλληνες όχι μόνο στο κυνήγι αλλά και στο τραπέζι που ετοίμαζαν μετά.

Ερυθρόμορφο ρυτό του Βρύγου, πρώιμος 5ος αι. π.Χ
Ερυθρόμορφο ρυτό του Βρύγου, πρώιμος 5ος αι. π.Χ

Εκεί μοιράζονταν με τους τετράποδους φίλους τους κομμάτια από τα θηράματα όπως κουνέλια, ελάφια ,και αγριογούρουνα.Μετά το τραπέζι, ο ιδιοκτήτης σκούπιζε τα χέρια του με ένα κομμάτι ψωμί και το έδινε στον σκύλο του μαζί με μία ιδιαίτερη λιχουδιά, βοδινό συκώτι ψημένο στα κάρβουνα πασπαλισμένο με κριθάρι. Αν ο σκύλος του υπέφερε από παράσιτα στο έντερο, του έδινε το φλοιό από το σιτάρι.

Από τους αρχαιολόγους που έχουν μελετήσει τα ταφικά έθιμα των αρχαίων Ελλήνων λίγοι έχουν ασχοληθεί με αυτή την ιδιαίτερη σχέση ανθρώπου και ζώου. Οπωσδήποτε όμως όσοι έτυχε να «πέσουν» επάνω σε ταφή ζώου, είτε μαζί είτε χώρια από το αφεντικό του, ανατρέχουν στις αρχαίες γραπτές μαρτυρίες και θυμούνται και τους σχετικούς μύθους.

Ο Αιλιανός όσο και ο Πολυδεύκης στο Ονομαστικό του αναφέρουν παραδείγματα για ταφές σκύλων ή για σκύλους που ακολούθησαν το αφεντικό τους στον θάνατο αρνούμενοι τον αποχωρισμό. Μια άλλη μαρτυρία προέρχεται από τον Αιλιανό και αναφέρεται στον Εύπολη ο οποίος πέθανε στην Αίγινα και επάνω στον τάφο του πέθανε ο πιστός του σκύλος. Η θέση ονομάστηκε Κυνός Σήμα.

 Επιτύμβιο του Κεραμεικού που απεικονίζει έναν Μολοσσό (4ος π.Χ αιώνας)
 Επιτύμβιο του Κεραμεικού που απεικονίζει έναν Μολοσσό (4ος π.Χ αιώνας)
 65 φυλές σκύλων αναφέρεται πως υπήρχαν στην αρχαία Ελλάδα… Πληροφορίες μάς παρέχουν: ο Ξενοφών στα «Κυνηγετικά», ο Ηρόδοτος στις περιηγήσεις του και ο Αριστοτέλης στο «Περί Ζώων Ιστορίαι».

Αντλήθηκαν πληροφορίες απο:


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Γενική άποψη της ανασκαφής
Η ανασκαφή ξεκίνησε με αφορμή το έργο κατασκευής της Εθνικής Οδού Λάρισας –Τρικάλων

Με την φετινή ανασκαφική περίοδο ολοκληρώθηκε το πενταετές πρόγραμμα ανασκαφικών ερευνών στον οικισμό της Εποχής Χαλκού στην θέση «Ασβεσταριά» Πετρωτού Τρικάλων σύμφωνα με ανακοίνωση που δημοσίευσε το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η ανασκαφή διεξάγεται υπό την διεύθυνση της αρχαιολόγου της ΕΦΑ Καρδίτσας Μαρίας Βαϊοπούλου, με τη συνεργασία διεπιστημονικής ομάδας ερευνητών και την υποστήριξη του INSTAP. Η ανασκαφή στην θέση «Ασβεσταριά» Πετρωτού Τρικάλων, ξεκίνησε σαν σωστική ανασκαφή με αφορμή το έργο κατασκευής της εθνικής οδού Λάρισας –Τρικάλων όπου ήρθε στο φως οικισμός της Ύστερης Εποχής Χαλκού.

Οι ανασκαφικές έρευνες που διεξήχθησαν κατά την διάρκεια του πενταετούς προγράμματος έδωσαν ενδιαφέροντα στοιχεία για την διαχρονική καθώς και την χωροταξική χρήση του οικισμού.

Μήτρες χύτευσης μετάλλων
Μήτρες χύτευσης μετάλλων

Αναλυτικά: 


Η περίπτωση του οικισμού του Πετρωτού αποτελεί για τη δυτική Θεσσαλία μοναδική γνωστή περίπτωση οικισμού της Τελικής Νεολιθικής ή και ακόμα πρωιμότερων φάσεων, η ζωή του οποίου συνεχίζεται αδιάλειπτα έως το τέλος της Εποχής του Χαλκού.

Μήτρες χύτευσης μετάλλων
Μήτρες χύτευσης μετάλλων
ποκαλύφθηκαν τμήματα δεκατεσσάρων κτιρίων τα οποία χρονολογούνται από την ΠΕ ΙΙ έως και την ΥΕΙΙΙΓ. Από τα καλύτερα διατηρημένα είναι το Κτίριο Η με κατεύθυνση ΒΑ-ΒΔ, το οποίο χρονολογείται στην ΠΕΙΙ. Πρόκειται για αψιδωτό κτίριο με είσοδο στην ΒΔ πλευρά του και αποκαλυφθείσες διαστάσεις 8,75μΧ 7,00μ.

Το Κτίριο Ε το οποίο χρονολογείται στην ΥΕ ΙΙΙΑ. Πρόκειται για ένα παραλληλόγραμμο μεγαρόσχημο κτίριο στο οποίο παρατηρούνται τρεις (3) οικοδομικές φάσεις. Από την πρώτη φάση σώζεται τείχος 16,21μ. ενώ από την δεύτερη φάση όπου διαπιστώνεται ότι το κτίριο μικραίνει, σώζεται τείχος μήκους 12,22μ.Στην Τρίτη, τελική του φάση διακρίνονται τουλάχιστον τρεις (3) χώροι καθώς και μία μνημειακή είσοδος.

Οι σωζόμενες διαστάσεις του κτιρίου σε αυτή την φάση είναι 16,21μ Χ 5,60μ. Το κτίριο συνεχίζεται κάτω από την παλαιά ε.ο. Λάρισας –Τρικάλων.

Κεραμική
Κεραμική

Το Κτίριο Ι το οποίο χρονολογείται στην ΥΕΙΙΙΒ περίοδο, έχει κατεύθυνση ΒΔ → ΒΑ με μέγιστες σωζόμενες διαστάσεις 21,77μ Χ5,56μ Αποτελείται από τέσσερεις (4) τουλάχιστον χώρους. Στην ΒΑ πλευρά του κτιρίου Ι όπου βρίσκεται και η είσοδος του ήρθε στο φως τμήμα λιθόστρωτου δρόμου διαστάσεων: Σωζ. Μήκος 4,22μ και πλάτους 2,40μ. ο οποίος υπερκαλύπτει το κτίριο ΙΒ το οποίο χρονολογείται στην ΥΕΙΙΒ.

Ακόμα, ήρθαν στο φως 42 ταφές οι οποίες ήταν είτε σε κιβωτιόσχημους είτε σε λακκοειδείς τάφους οι οποίοι χρονολογούνται από την ΠΕΙ έως την ΥΕ ΙΙΙΓ καθώς και ένας λακοειδής πλούσια κτερισμένος της ρωμαϊκής περιόδου, μέσα σε στρώμα της ΠΕΙΙΙ. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποιες από τις ταφές, όπως η ταφή οικογένειας (πατέρας, μητέρα και βρέφος) σε λακκοειδή τάφο.

Επίσης σε λακκοειδή τάφο ήρθε στο φως ταφή μητέρας η οποία έφερε το βρέφος στο στήθος της. Σε θήκη δίπλα σε κιβωτιόσχημο παιδικό τάφο ανάμεσα στα άλλα κτερίσματα ήρθε στο φως και ο σκελετός σκύλου. Όπως είναι γνωστό οι σκύλοι σαν κτερίσματα απαντώνται συχνά κατά την Ύστερη Εποχή Χαλκού.

Κεραμική
Κεραμική
Επιπλέον, αποκαλύφθηκε πλήθος κεραμικών αντικειμένων. Εκτός από την κεραμική ντόπιας παραγωγής, αξιοσημείωτος είναι ο αριθμός των «εισηγμένων» αγγείων από την Αργολίδα και ίσως και από την Κρήτη.

Στην ντόπια κεραμική της ΥΕΧ η οποία έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τόσο όσο αφορά στον πηλό ή στις χαρακτηριστικές λαβές η Μεσοελλαδική παράδοση ανιχνεύεται ακόμη και στα σχήματα των αγγείων.

Κεραμική
Κεραμική
Ένας μεγάλος αριθμός αγγείων ντόπιας κεραμικής, κυρίως της ΥΕΙΙΒ περιόδου, μιμείται την κεραμική της Αργολίδας χρησιμοποιώντας στο αλείφωμα βαφή η οποία είναι ομοιόχρωμη με τον πηλό της Αργολίδας. Στο σύνολό της, παράλληλα απαντώνται στην βόρεια και δυτική Ελλάδα καθώς και στην Αλβανία.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί η παρουσία οστών ζώων κάτω από την θεμελίωση κτιρίου τα οποία χρονολογήθηκαν στην ΜΕΧ Ι (ανάμεσα στο 2134 και το 1939 π. Χ.) τα οποία πιθανόν να παραπέμπουν σε τελετουργικό θεμελίωσης καθώς και η ταφή χοιριδίου, η οποία εντοπίσθηκε κάτω από επιχώσεις της ΥΕΙΙΙΑ1.



Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια που το μνημείο δεν είναι επισκέψιμο από το κοινό της πόλης, το Ανάκτορο του Γαλερίου θα ανοίξει επιτέλους τις πύλες του για τους επισκέπτες του την προσεχή Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018. 


Το μνημείο παρέμενε κλειστό όλα αυτά τα χρόνια λόγω έλλειψης προσωπικού φύλαξης, και τώρα, καθώς ολοκληρώθηκε η διαδικασία πρόσληψης επτά φυλάκων, θα λειτουργεί καθημερινά, εκτός Δευτέρας, από τις 9.00 έως τις 16.00. 

«Τα μνημεία είναι άψυχα όντα, αν δεν μπορεί να τα δει ο κόσμος», δήλωνε η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, στη διάρκεια εκδήλωση του Σωματείου «Φίλοι των Μνημείων Θεσσαλονίκης» προ-ανακοινώνοντας την επικείμενη επαναλειτουργία του Γαλεριανού συγκροτήματος.

Όπως δήλωσε η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, μέχρι την Τρίτη θα ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες για την λειτουργία του χώρου, όπως καθαρισμός και επιδιόρθωση βλαβών από καταστροφές που έγιναν μέσα στα χρόνια που το μνημείο παρέμενε κλειστό. 


Η ιστορία του Γαλεριανού συγκροτήματος 


Το Γαλεριανό Συγκρότημα, το σημαντικότερο μνημειακό σύνολο της Θεσσαλονίκης, κτίστηκε στο μεταίχμιο δύο κόσμων, του ρωμαϊκού και του βυζαντινού. Η ανέγερσή του ξεκίνησε στο τέλος του 3ου με αρχές του 4ου μ.Χ. αι., όταν ο καίσαρ Γαλέριος Ουαλέριος Μαξιμιανός (293-311μ.Χ.) επέλεξε τη Θεσσαλονίκη ως έδρα του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 

Κατά την παλαιοχριστιανική εποχή σημαντικοί αυτοκράτορες του 4ου αιώνα, διέμεναν κατά καιρούς στη Θεσσαλονίκη, λόγω της σπουδαιότητάς της και της γεωγραφικής της θέσης ανάμεσα στη Ρώμη και στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη. 

 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Σημαντικά οικοδομικά κατάλοιπα του Συγκροτήματος, ήρθαν στο φως με τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στο β΄ μισό του 20ου αιώνα. Κάποια από αυτά τα οικοδομικά κατάλοιπα, όπως η Αψιδωτή αίθουσα και τα κτίσματα του αρχαιολογικού χώρου της πλατείας Ναυαρίνου, είναι ορατά και επισκέψιμα, ενώ τα περισσότερα, λόγω της ανοικοδόμησης του ιστορικού κέντρου έχουν καταχωθεί. 

Το 2008 ο αρχαιολογικός χώρος βραβεύθηκε, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Europa Nostra, για την εξαιρετική και υποδειγματική αποκατάσταση και συντήρηση των ερειπίων, καθώς και για το σύνολο των επεμβάσεων που μετέτρεψαν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο σε άρτια οργανωμένο και με εκπαιδευτικό χαρακτήρα, πόλο έλξης στην καρδιά της σύγχρονης πόλης. 


Το 2011 ο αρχαιολογικός χώρος του ανακτόρου στην πλατεία Ναυαρίνου έκλεισε, λόγω έλλειψης κονδυλίων για την πρόσληψη αρχαιοφυλάκων, ενώ το υπερσύγχρονο, πληροφοριακό κέντρο του Γαλεριανού Συγκροτήματος, στην οδό Δ. Γούναρη, που κατασκευάστηκε το 2015, σταμάτησε να λειτουργεί το 2016 για τον ίδιο λόγο. Έκτοτε ο αρχαιολογικός χώρος, καθώς δεν φυλασσόταν παρέμενε μη επισκέψιμος για τους δημότες και τους επισκέπτες της Θεσσαλονίκης και υφίστατο κάθε είδους φθορές και βανδαλισμούς (καταστροφή φωτιστικών και ενημερωτικών πινακίδων, γκράφιτι, κ.λ.π).


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Νέο μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Αθήνα

Έλληνες και ξένοι επισκέπτες στην Αθήνα, θα μπορούν πλέον να θαυμάζουν τα επιτεύγματα της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας. Πρόκειται για το νέο μόνιμο «Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά», που στις 8 Ιανουαρίου άνοιξε τις πόρτες του στην οδό Πινδάρου 6 στο Κολωνάκι σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Το ανακαινισμένο και ανακατασκευασμένο τριώροφο κτίριο «αρ νουβό» έχει μια μακρά ιστορία, καθώς ανήκε στην οικογένεια της Ασπασίας Μάνου, συζύγου του βασιλιά Αλέξανδρου Α’ και, μεταξύ άλλων, φιλοξένησε για αρκετά χρόνια το ΑΠΕ.

Το μουσείο, με επιφάνεια 700 τετραγωνικών μέτρων, παρουσιάζει τη μόνιμη έκθεση «Οι Ηigh-Tech εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων», η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 100 εκθέματα-αντίγραφα αρχαιοελληνικών μηχανών και άλλων εφευρέσεων, όλα λειτουργικά και τα περισσότερα διαδραστικά, που έως τώρα φιλοξενούνταν στο ομώνυμο μουσείο στο Κατάκολο Ηλείας, και τα οποία κατά καιρούς έχουν περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής, της Ασίας και στην Αυστραλία.

Η «ψυχή» της προσπάθειας είναι ένας Πατρινός μηχανολόγος-μηχανικός, απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίων Πατρών, ο 55χρονος Κώστας Κοτσανάς, ο οποίος για περισσότερες από τρεις δεκαετίες έχει μελετήσει και αναπαράξει τις εντυπωσιακές κατασκευές των αρχαίων Ελλήνων μηχανικών τόσο της κλασικής όσο και της ελληνιστικής εποχής, που καλύπτουν μια ευρεία γκάμα, από τους αυτοματισμούς και την καταγραφή του χρόνου, έως τη χαρτογράφηση, την αστρονομία και την κρυπτογράφηση.

Το πρώτο μουσείο του Κ. Κοτσανά στο Κατάκολο, που δημιουργήθηκε χωρίς δημόσια ή ιδιωτική χρηματοδότηση και περιλαμβάνει περισσότερα από 500 λειτουργικά ομοιώματα αρχαιοελληνικών εφευρέσεων, λειτουργεί από το 2003 και έχει δεχθεί πλήθος επισκεπτών μέχρι σήμερα. Παράλληλα, ο Κ. Κοτσανάς, συγγραφέας έξι βιβλίων για την αρχαία ελληνική τεχνολογία, έχει δημιουργήσει το Μουσείο Αρχαίων Ελληνικών Μουσικών Οργάνων και Παιγνιδιών στο Κατάκολο, καθώς και το Μουσείο Αρχιμήδη στην Ολυμπία, όλα με ελεύθερη είσοδο.

Κάθε έκθεμα στο νέο μουσείο της Αθήνας συνοδεύεται από μια εξήγηση του τρόπου λειτουργίας του, ώστε να γίνεται κατανοητό στους επισκέπτες τι βλέπουν. Μεταξύ άλλων, εκτίθενται η αιολόσφαιρα του Ήρωνος (η πρώτη ατμομηχανή της ανθρωπότητας), ο αστρολάβος του Πτολεμαίου, ο «αυτόματος πωλητής» του Ήρωνος (αυτόματο αγγείο με κερματοδέκτη, όπου οι πιστοί έριχναν τον οβολό τους για να πάρουν αγιασμό), οι φρυκτωρίες, ο πρώτος ηχητικός προειδοποιητικός μηχανισμός της ιστορίας, η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή του πυθαγόρειου Αρχύτα του Ταραντίνου, η πρώτη αυτόματη ανθρωποειδής σερβιτόρα (ένα είδος ρομπότ) από τον Φίλωνα τον Βυζάντιο, το αυτόματο όχημα-κουκλοθέατρο του Ήρωνα, το αυτόματο υδραυλικό ρολόι του Κτησίβιου και, ασφαλώς, ένα αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, του θεωρούμενου πρώτου υπολογιστή της ανθρωπότητας.

Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν στο νέο μουσείο της Αθήνας, σε ξεχωριστό όροφο, την έκθεση αρχαίων ελληνικών μουσικών οργάνων του Κώστα Κοτσανά, η οποία περιλαμβάνει 42 λειτουργικά ανακατασκευασμένα όργανα, όπως ο ελικώνας και το σύντονο του Πυθαγόρα, η λύρα του Ερμή, η κιθάρα του Απόλλωνα, η ομηρική φόρμιγγα, η πηκτίς της Σαπφούς, ο ελικών του Πτολεμαίου, η σύριγξ του Πανός, η ύδραυλις του Κτησίβιου κ.α.

Παράλληλα, εκτός από τις δύο μόνιμες εκθέσεις, το μουσείο θα παρουσιάζει περιοδικές εκθέσεις σχετικές με την αρχαία ελληνική τεχνολογία, μεταξύ άλλων για τον Αρχιμήδη, τα αρχαία ελληνικά παιγνίδια, την αρχαία ναυπηγική, τις αρχαιοελληνικές πολιορκητικές μηχανές, την αστρονομία κ.α.

Ακόμη, στους χώρους μουσείου θα διοργανώνονται εκπαιδευτικά προγράμματα και εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, σχετικά με τη ρομποτική, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες κ.α. Επίσης, οι επισκέπτες θα μπορούν να αγοράσουν από το πωλητήριο του μουσείου χειροποίητα μοντέλα, αντίγραφα των εκθεμάτων, μεταξύ άλλων ένα ακριβές αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, το φορητό ηλιακό ρολόι του Παρμενίωνος, τον τετράντα του Ίππαρχου, αρχαιοελληνικά πλοία, παιγνίδια, μουσικά όργανα κ.α.

Το μουσείο είναι ανοιχτό τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα από 9 π.μ. έως 5 μ.μ, με γενική είσοδο 5 ευρώ (περιλαμβάνει και ξενάγηση στα ελληνικά και στα αγγλικά). Υπάρχουν μειωμένα εισιτήρια 3,5 ευρώ για φοιτητές, νέους 12-18 ετών, εκπαιδευτικούς, πολύτεκνους, άτομα άνω των 65 ετών και άνεργους, ενώ είναι ελεύθερη η είσοδος για παιδιά έως 11 ετών, ΑμεΑ και στρατευμένους.

Επίσης διοργανώνονται -έπειτα από τηλεφωνική συνεννόηση (τηλ. 211 411 0044)- ομαδικές βιωματικές ξεναγήσεις διάρκειας μίας ώρας ή δύο ωρών για σπουδαστές και μαθητές όλων των τάξεων, ώστε να γνωρίσουν καλύτερα τα τεχνολογικά κατορθώματα των προγόνων μας.

Επειδή το Μουσείο Κοτσανά είναι μη κερδοσκοπικός φορέας, όλα τα έσοδά του θα διατίθενται για τη χρηματοδότηση των μουσειακών και εκπαιδευτικών δράσεών του. Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη ανάπτυξης Μίνα Μητσομπόνου, ανάμεσα στους στόχους του μουσείου είναι η ανταλλαγή εκθεμάτων με άλλα παρεμφερή μουσεία του εξωτερικού, ενώ το μικρό αντίτιμο εισόδου κρίθηκε αναγκαίο λόγω των αυξημένων λειτουργικών εξόδων του νέου μουσείου.

via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης

Κανείς δεν αποκάλυψε ποτέ «τα άρρητα». Ολοι όσοι μυήθηκαν από την αρχαιότητα ως τα ρωμαϊκά χρόνια στα Ελευσίνια Μυστήρια σεβάστηκαν τους όρους της μυστικότητας που επιβλήθηκαν από την ίδια τη θεά Δήμητρα.

Πίστεψαν ότι με την πνευματική ανάταση που τους πρόσφερε η μύηση τους θα τους εξασφάλιζε καλύτερη ζωή μετά θάνατον. Και δεν είναι μόνο απλοί άνθρωποι, οι συνήθως εύπιστοι, όσοι μυήθηκαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, αλλά πολλά διάσημα ιστορικά πρόσωπα, βασιλιάδες και αυτοκράτορες, ποιητές και καλλιτέχνες. Κι όσοι προσπάθησαν να διακωμωδήσουν το περιεχόμενο ή την τελετή της μύησης, τιμωρήθηκαν.

Ο τραγικός ποιητής Αισχύλος που ήταν και Ελευσίνιος, όπως ο ρήτορας Ανδοκίδης κατηγορήθηκαν για «ακριτομυθίες» αλλά απέφυγαν την τιμωρία. Και ο Αλκιβιάδης κατηγορήθηκε για διακωμώδηση των Μυστηρίων με αναπαραστάσεις των ιερών δρώμενων σε σπίτια των φίλων του, όπως και για την αποτυχημένη εκστρατεία στη Σικελία και καταδικάστηκε εις θάνατον και δήμευση της περιουσίας του.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Η λατρεία στη Δήμητρα και στην Περσεφόνη και οι μυστηριακές λατρείες για τις οποίες πολλά έχουν γραφτεί στους αιώνες θα φωτιστούν στην έκθεση «Ιερά Οδός και Ελευσίνα» που θα εγκαινιαστεί στις 15 Δεκεμβρίου στο Μουσείου Ακρόπολης, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Δυτικής Αττικής, Πειραιώς και Νήσων. 
Η έκθεση θα παρουσιάσει και τις δίδυμες λατρείες στο Ελευσίνιο των Αθηνών, όπως είπε ο πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης, καθηγητής Δημήτρης Παντερμαλής στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ζητώντας την έγκρισή του για το δανεισμό κάποιων αρχαίων αντικειμένων και έργων τέχνης από διάφορα άλλα μουσεία.

Το ΚΑΣ ενέκρινε ομόφωνα τα περισσότερα από τα αρχαία δάνεια που ζητούσε το Μουσείο της Ακρόπολης. Μόνο 7 αντικείμενα από τα 69 δεν θα μετακινηθούν από τη θέση τους. Ανάμεσά τους ένα άγαλμα του Αντίνοου, μικρότερα αγάλματα και ένα αρχιτεκτονικό μέλος. Ωστόσο, θα μετακινηθεί ο ερυθρόμορφος πίνακας της Νιννίου, όπου απεικονίζεται η Νίννιον με τη Δήμητρα, την Περσεφόνη και άλλους θεούς.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Ο κ. Παντερμαλής εξήγησε ότι η έκθεση θα στηθεί «ώστε να μοιάζει με το Τελεστήριο, τον χώρο στον οποίο εισέρχονταν οι μυημένοι. Θα εκμεταλλευθούμε τον διάδρομο που οδηγεί προς την αίθουσα περιοδικών εκθέσεων, για να παρουσιάσουμε με φωτογραφίες την Ιερά Οδό, από την οποία περνούσε η πορεία των προσκυνητών, που κατέληγε στην Ελευσίνα». Οι βασικές της ενότητες θα είναι δύο: «Ιερά Οδός» με το Ελευσίνιο της Αθήνας, ιερά προς την Ελευσίνα, τις λίμνες των Ρειτών και τις γέφυρες στον αθηναϊκό και τον ελευσινιακό Κηφισό. Και «Ελευσίνα» με αναφορές στο Ανάκτορο του Τελεστηρίου, τον ιεροφάντη, τους θεούς και τους ήρωες στην Ελευσίνα κ.ά.

Η οργάνωση αυτής της έκθεσης θα αποτελέσει τον προπομπό για τις εκδηλώσεις της Ελευσίνας Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 2021. Η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων και η ψυχή αυτού του χώρου η Καλλιόπη Παπαγγελή, έχει αναλάβει να ετοιμάσει ειδικά προγράμματα γι αυτό τον εορτασμό. Παράλληλα, το Υπουργείο Πολιτισμού προγραμματίζει αναστηλωτικά έργα στο Τελεστήριο και στην περιοχή των Τειχών. Οι σχετικές μελέτες παρουσιάστηκαν στην ίδια συνεδρίαση του Συμβουλίου και εγκρίθηκαν επίσης ομόφωνα.

Τα μυστικά των Ελευσινίων Μυστηρίων στο Μουσείο της Ακρόπολης
Το Τελεστήριο που στην αρχαιότητα ήταν το πιο σημαντικότερο μνημείο στο ιερό της Ελευσίνας, σήμερα δεν είναι αναγνωρίσιμο. Η εικόνα του αρχαιολογικού χώρου παρά τις παλιές οδεύσεις κοινού που είχαν χαραχτεί δεν είναι ικανοποιητική. Ορύγματα από παλιές ανασκαφές που υπάρχουν γύρω τριγύρω δημιουργούν μια αίσθηση αφροστισιάς και ακαταστασίας. Ολα αυτά θα αλλάξουν με την εφαρμογή μιας ωραίας μελέτης που εκπόνησε η αρχιτέκτων Ελένη- Αννα Χλέπα. Το Τελεστήριο θα ανακτήσει ένα μέρος από την παλιά αίγλη του.

Ο επισκέπτης θα βλέπει τη ρωμαϊκή φάση του, όταν ήταν στο απόγειο της δόξας του. Στην ιερά αυλή του θα φιλοξενηθεί υπαίθρια έκθεση που θα δείχνει φάσεις της ιστορίας του, από τα μυκηναϊκά χρόνια ως τα ρωμαϊκά χρόνια. Από το Τελεστήριο σώζονται κάποιες βάσεις κιόνων, ο στερεοβάτης, οκτώ σειρές καθισμάτων λαξευμένες σε βράχο κ.ά. Υπάρχει ως φαίνεται η δυνατότητα ένταξης του έργου αυτού που θα αλλάξει την εικόνα τους αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας στο ΕΣΠΑ.
 
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

ΕΞΟΧΗ ΕΡΕΥΝΑ !!! Η «Χειραψία» στην Αρχαία Ελλάδα ΔΕΝ ήταν Αυτό που Κάνουμε Σήμερα !!! ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΥΔΟΙ !!!

«Θανέειν πέπρωται άπασι» έλεγε ο Πυθαγόρας. Δηλαδή «είναι γραφτό σε όλους να πεθάνουν». Και ποιος δεν το ξέρει θα μουρμουρίσει κάποιος και θα έχει δίκιο.

Το μόνο που ξέρουμε στα σίγουρα, παρόλο που μας ..διαφεύγει. Αλλά ας μην χαθούμε σε κουβέντες και ας πάμε να ξετυλίξουμε το κουβάρι. Γιατί και πως να συνδέεται άραγε ο θάνατος με την δεξίωση, τις επιτύμβιες στήλες και εν τέλει με την χειραψία των δεξιών χειρών;

Πολλά χρόνια πριν, στους τάφους δεν τοποθετούνταν σύμβολα σταυρού αλλά επιτύμβιες στήλες συνήθως μαρμάρινες ή γενικά λίθινες. Στήνονταν στον τάφο, ώστε αφενός να γίνεται ορατή η θέση του τάφου, αφετέρου για να σημειώνονται τα στοιχεία του νεκρού. Οι στήλες αυτές μπορεί να είναι απλώς ενεπίγραφες ή διακοσμημένες, για παράδειγμα με σχήματα ή τη μορφή του νεκρού ή παραστάσεις σχετικές με τη ζωή του. Συνηθίζεται ο νεκρός να απεικονίζεται όπως ήτανε στη επίγεια ζωή του.

Ένα από τα πιο διαδεδομένα θέματα των στηλών αυτών ήταν η χειραψία των δεξιών χειρών ανάμεσα στον νεκρό και τους ή τον ζωντανό που αφήνει πίσω. Η δεξίωση – όπως ονομάζεται αυτή η χειραψία- αποτελεί το επικρατέστερο εικονογραφικό θέμα των αττικών επιτάφιων ανάγλυφων μετά το 430 πχ, όταν ξαναρχίζει η παραγωγή τους μετά την απαγόρευση ανέγερσης πολυτελών επιτάφιων μνημείων που επέβαλε ο Κλεισθένης το 508 π.χ.

Ωστόσο, το 317 π.χ. ένας νόμος του Δημητρίου του Φαληρέως, που έγινε κυβερνήτης της Αθήνας, θα απαγορεύσει τις πολυτελείς ταφές. Τότε σταμάτησε στην Αττική η ανέγερση των πολυτελών επιτύμβιων στηλών οι οποίες έδωσαν τη θέση τους σε πιο απλά επιτάφια μνημεία. Θεωρείται ότι συμβολίζει τον αποχαιρετισμό του νεκρού από τους συγγενείς ή, ίσως, το σμίξιμο στον άλλο κόσμο όσων είχε χωρίσει ο θάνατος.

Οι σκηνές αυτές περιλαμβάνουν τον νεκρό, συνήθως καθιστό αλλά ενίοτε και όρθιο, να χαιρετά μια όρθια συγγενική μορφή και συχνά ένα τρίτο ιστάμενο πρόσωπο πίσω ή ανάμεσά τους, Το γεγονός ότι οι καθιστές μορφές είναι συνήθως γερασμένες και οι όρθιες νεαρότερες καθιστά πιθανότερη την πρώτη εκδοχή.

Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν, μάλιστα, πως η επιλογή του συγκεκριμένου θέματος είχε ως στόχο την επιβεβαίωση των οικογενειακών δεσμών μεταξύ των εικονιζομένων και συνδέουν τη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται σκηνές δεξιώσεως στην Αττική με τη σημασία της καταγωγής για τη διατήρηση του δικαιώματος του Αθηναίου πολίτη, όπως αυτή καθορίστηκε την εποχή του Περικλή (πολίτης εθεωρείτο μόνον όποιος είχε Αθηναία μητέρα και Αθηναίο πατέρα).

Η λέξη δεξιός λέγεται πως προέρχεται από το από το δέχομαι ἤ δέομαι. Το χέρι με το όποιο δίνουμε η λαμβάνουμε κάτι. Το χέρι με το όποιο υποδεχόμαστε κάποιον όταν τον δεξιούμεθα, στη δεξίωση. Το χέρι με το οποίο χαιρετώ κάποιον, καλωσορίζω. Δεξιοῦσθαι θεοῖς, μας λέει ο Αριστοφάνης , υψώνω το δεξί μου χέρι προς τους θεούς, αποτίνω φόρο τιμής σε αυτούς.

Έτσι η χειραψία αυτή γίνεται ο τελευταίος αποχαιρετισμός η τελευταία πράξη της θλίψης που δημιουργεί ο θάνατος. Η δεξίωση όπως ονομάζεται αυτή η χειραψία συνέδεε τον νεκρό με τον ζωντανό. Δεξίωση όχι βέβαια με την έννοια που έχει τώρα, αλλά επειδή έδιναν ο καθένας το δεξί του χέρι για το ύστατο χαίρε, τον τελευταίο αποχαιρετισμό.

Ας πάμε όμως να θαυμάσουμε τα έργα και τις ημέρες των δεξιώσεων αυτών στις επιτύμβιες στήλες που έχουν διασωθεί.

Η στήλη της Δαμασιστράτης.

Kατασκευασμένη γύρω στο 350 – 325 π.χ. από μάρμαρο πεντελικό και βρέθηκε στον Πειραιά. Η γυναικεία μορφή κάθεται σε θρόνο και χαιρετά τον όρθιο άντρα, που κρατά στλεγγίδα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει μια θλιμμένη συγγενής. Στα αριστερά η θεραπαινίδα, ντυμένη με βαρβαρικό χιτώνα, ακουμπά στο κάθισμα της νεκρής κυρίας της. Στο επιστύλιο αναγράφεται: Δαμασιστράτη του Πολυκλείδου.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Στήλη της Αριστύλλης.

Η στήλη της Αριστύλλης είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1850 σε κάποιο μέρος στα βόρεια της Πειραϊκής χερσονήσου και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.Η στήλη παριστάνει μια ηλικιωμένη γυναίκα καθισμένη σε καρέκλα. Είναι στραμμένη προς τα δεξιά και στηρίζει τα πόδια της σε υποπόδιο. Φοράει χιτώνα και πάνω από αυτόν, ένα ιμάτιο. Το αριστερό της χέρι είναι πάνω στο γόνατο, ενώ με το δεξί χέρι χαιρετάει ένα μικρό κοριτσάκι που στέκει όρθιο μπροστά της.

Το κοριτσάκι φοράει κοντό χιτώνα και ιμάτιο, ενώ στο αριστερό της χέρι κρατάει ένα πουλάκι.Η νεκρή είναι όχι η καθισμένη ηλικιωμένη γυναίκα, αλλά το νεαρό κοριτσάκι που στέκεται όρθιο. Το όνομά της είναι Αριστύλλη ή Αρίστυλλα, όπως μας μαρτυράει η επιγραφή. Η καθισμένη γυναίκα είναι η μητέρα της, η Ροδίλλη. Η εικόνα του αποχωρισμού θυμίζει τις Παρθένες της ζωφόρου του Παρθενώνα, αν και η εκτέλεση είναι λιγότερο πετυχημένη.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Στήλη της οδού Αθηνάς

Η στήλη του αποχαιρετισμού είναι αρχαίο αττικό επιτάφιο ανάγλυφο. Βρέθηκε το 1882 κατά την κατασκευή του υπονόμου της οδού Αθηνάς προς την πλατεία Ομονοίας και βρίσκεται σήμερα στο κεντρικό μουσείο.Η στήλη παριστάνει μια όμορφη γυναίκα που φοράει διπλοίδιο και επίβλημα, ενώ στα πόδια φοράει ψηλά σανδάλια. Κάθεται σε δίφρο και τα πόδια της ακουμπάνε σε υποπόδιο.

Μια άλλη γυναίκα στέκει στο αριστερό μέρος της στήλης και γέρνει προς αυτήν, ενώ με το αριστερό της κρατάει το δεξί της χέρι. Με το δεξί χέρι της χαϊδεύει το πρόσωπο. 
Φοράει επίσης διπλοίδιο και επίβλημα. Στο υπόβαθρο στέκει ένα μικρό κοριτσάκι, φορώντας έναν χιτώνα. Κάτω από το κάθισμα της νεκρής, μια μικρή πέρδικα ραμφίζει το χώμα. Το επιτάφιο ανάγλυφο διακρίνεται για το πλούσιο της κόμμωσης, την έντεχνη πτύχωση των ενδυμάτων την έκφραση του προσώπου και την όλη ευγένεια των παραστάσεων. Πρόκειται για ένα από τα πιο καλλιτεχνικά επιτάφια ανάγλυφα της αττικής σμίλης. Οι ζωηρές κινήσεις και η παραστατικότητα της θλίψης εξηγείται ίσως εκ τούτου, ότι η παρισταμένη νεκρή ήταν λεχώνα.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβια στήλη

Χρονολογείται το Β’ τέταρτο του 4ου αι. π.χ. αγνωστου καλλιτέχνη από μάρμαρο πεντελικό βρέθηκε στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού στην Αθήνα. Στο έργο απεικονίζεται μια γυναίκα ώριμης ηλικίας, που κάθεται σε δίφρο και αποχαιρετά την κόρη της, προς την οποία είναι στραμμένος ένας γενειοφόρος άντρας, ίσως ο πατέρας της. Η ανδρική μορφή στηρίζει το χέρι στο πηγούνι, θλιμμένος και σκεφτικός. Το αέτωμα της στήλης δε σώζεται, ενώ πιθανόν είχε σχήμα ναΐσκου.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Η επιτύμβια στήλη του Άνδρωνος

Στον γαλήνιο κόσμο των νεκρών, στην επιτύμβια στήλη του Άνδρωνος, ο πατέρας χαιρετά το γιο του. Στο επίγραμμα αναφέρεται ότι τον ένα του γιο τον έχασε όσο ζούσε, ενώ τον άλλο τον υποδέχτηκε ο ίδιος στον Άδη.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Η επιτύμβια στήλη αρ. 5812

Στο ανάγλυφο από την οδό Πειραιώς, βλέπουμε ένα οικογενειακό αττικό επιτύμβιο. Καθιστή η γυναίκα, η οποία πέθανε στη λοχεία, πίσω της η θεραπαινίς που κρατά στα χέρια το μωρό, μπροστά ο άντρας της, ενώ στο βάθος η λυπημένη μητέρα της. Αν και λείπουν τα μέλη, θεωρείται πως η δεξίωση-χειραψία ήταν το εικονογραφικό θέμα και αυτής της στήλης.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβιο ανάγλυφο του Θρασέα και της Ευανδρίας.

Βρίσκεται στο Βερολίνο, Staatliche Museen Preussischer Kulturbezitz, Antikensammlung.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβιο ανάγλυφο του Προκλή και του Προκλείδη.

Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Και εδώ η δεξίωση, είναι εμφανή.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Επιτύμβια στήλη Ιππομάχου και Καλλία

Η στήλη έχει αετωματική επίστεψη και ήταν το σήμα στον τάφο του Καλλία από τη Σαλαμίνα ή του γιου του Ιππομάχου ή και των δύο, όπως μας πληροφορεί η επιγραφή στο ανώτερο μέρος της. Η ανάγλυφη παράσταση αποτελείται από τις μορφές των δύο νεκρών ανδρών.

Ο Καλλίας, μεγαλύτερος σε ηλικία, γενειοφόρος, εικονίζεται δεξιά, καθιστός. Αριστερά, ο Ιππόμαχος, όρθιος, του δίνει το δεξί του χέρι. Ο νέος έχει κοντά μαλλιά, είναι αγένειος και φορεί μακρύ ιμάτιο που μαζεύει με το αριστερό του χέρι, αποκαλύπτοντας το γυμνό του σώμα.

Οι μορφές αποδίδονται με πολύ έντονο ανάγλυφο, είναι σχεδόν ολόγλυφες και η πλαστικότητά τους υπογραμμίζεται από τις πλούσιες πτυχές των ιματίων τους. Και οι δύο χαρακτηρίζονται από έντονη ηρεμία και γαλήνη στις κινήσεις τους, ενώ είναι εμφανής η μελαχγολία και η θλίψη που αποπνέουν. Βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα

Οι παραπάνω επιτύμβιες στήλες είναι λίγα μόνο δείγματα αυτού του αποχαιρετισμού. Αναζητήστε τες στα μουσεία όλου του κόσμου. Θα εκπλαγείτε από τα συναισθήματα που θα σας προκαλέσουν.
Κλείνοντας θα σταθώ στην κεντρική φωτογραφία του άρθρου, στην δεξίωση-χειραψία που προέρχεται από αττική επιτύμβια στήλη.

Το σπάραγμα αυτό με ανάγλυφη παράσταση χειραψίας προέρχεται από αττική επιτάφια στήλη με σκηνή δεξιώσεως περ.330 π.χ. – 320 π.χ. Διαθέτει όλη τη συγκίνηση μέσα από τη χειραψία δύο δεξιών χεριών («δεξίωση») ανθρώπων που δεν υπάρχουν πια.Τα ακροδάκτυλα του ενός μέσα στην παλάμη του άλλου είναι το αιώνιο σύμβολο του χαιρετισμού-αποχαιρετισμού.

Η Χειραψία στην Αρχαία Ελλάδα
 
* Για να πραγματοποιηθεί το παραπάνω άρθρο πληροφορίες συλλέχθηκαν από: Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης- Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών- Βικιπαίδεια – Η Αρχαία Ελληνική Τέχνη και η Ακτινοβολία τηςτων Μανόλη Βουτυρά & Αλεξάνδρας Γουλάκη-Βουτυρά Κέντρο Εκπαιδευτικής Έρευνας & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών- Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά

Έρευνα: Γιώβη Βασιλική
 πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Η Αποσιώπηση της Αλήθειας για «ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ» !!!

«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη». Έρασμος

«Τω αγνώστω θεώ»

Η ιστορία αυτή φαντάζει αθώα. Πολύ απλή. Κατανοητή και ευκολοχώνευτη, ακόμα κι από παιδιά. Μας λέει πως όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε να διδάξει στην Αθήνα τον λόγο του ενός «αληθινού» και μοναδικού θεού (ο οποίος όμως ήταν ταυτοχρόνως και τρεις σ’ έναν: ο Χριστός, ο πατέρας του και το άγιο πνεύμα), είδε μνημείο με επιγραφή που έλεγε «τω αγνώστω θεώ».

Σύμφωνα δε με την χριστιανική αντίληψη, από την πληροφορία αυτή συνεπάγονται τα εξής συμπεράσματα:

– Πρώτον, οι Αθηναίοι γνώριζαν κατά βάθος ότι οι θεοί στους οποίους πίστευαν ήταν ψεύτικοι. Κοντολογίς ότι ήσαν ειδωλολάτρες.

– Δεύτερον, επειδή μάλλον υπολόγιζαν ότι ο θεός ήταν ένας και μοναδικός, καλού κακού, του ανήγειραν μνημείο, για να τον τιμούν, παρ’ όλο που δεν τον είχαν ανακαλύψει ακόμα. Δηλαδή ήσαν μεν στραμμένοι προς την αλήθεια του μοναδικού και αληθινού θεού των Ιουδαίων αλλά με κλειστά τα μάτια. Έπρεπε λοιπόν κάποιος να τους τα ανοίξει. Και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Το δε όνομα του οφθαλμίατρου; Απόστολος των εθνών Παύλος.

Όταν ο πρώην διώκτης αυτός του αληθινού θεού πίστεψε και άνοιξαν τα μάτια του, πόσο μάλλον θα πίστευαν αυτοί οι οποίοι τον αναζητούσαν και δεν τον έβρισκαν. Για να καταπιεί κανείς το «ιστορικό» αυτό χάπι, το νερό μέσα στο ποτήρι του έπρεπε να λέγεται άγνοια και απάτη. Όταν δε η ιστορία ρίχνεται στην πυρά ή διαστρεβλώνεται, τότε το χάπι καταπίνεται άνευ υποβοηθήματος. Έτσι. με ξερό λαρύγγι.

Κανένα άλλο ψεύδος ίσως δεν δηλητηρίασε τόσο θανάσιμα τις ψυχές των Ελλήνων όσο αυτό περί της δήθεν ειδωλολατρίας των προγόνων τους, σε συνδυασμό με το ψεύδος για τα όσα αφορούν στο μνημείο το αφιερωμένο στον άγνωστο θεό. Στις εγκύκλιες σπουδές του Νεοελληνικού κρατιδίου το δηλητήριο αυτό παρέχεται σε άφθονες ποσότητες από το δημοτικό σχολείο ακόμα.

Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ας την πληροφορηθούμε από δύο επιφανείς χριστιανούς.
Ο Έρασμος λοιπόν στο απολαυστικό βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων:
«… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23).
Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγής πρόκειται:
«Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε:
ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
Και συνεχίζει:
«Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
Εάν ο Έρασμος κοίταζε τους σημερινούς απόγονους των θεολόγων της εποχής του θα καταλάβαινε ότι η περιγραφή του αυτή καθόλου πλέον δεν επαρκεί, για να περιγράψει ούτε καν την μισή αλήθεια, για την επίδοσή τους στην απάτη.

Ποια αλήθεια λοιπόν καταδιαστρέβλωσαν «τα παιδιά οι θεολόγοι»: Οι Αθηναίοι τιμούν τους θεούς τους, τιμούν του θεούς των γειτόνων τους, όσους φυσικά γνωρίζουν, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Στήνουν μνημείο ακόμα και για όλους τους θεούς των τριών ηπείρων τους οποίους ούτε καν γνωρίζουν, για να δείξουν τον σεβασμό τους προς την παγκόσμια κοινότητα.

Τον υπερευγενικό αυτό σεβασμό προς τους αλλότριους θεούς, γνωστών και αγνώστων, έρχεται ο ξεδιάντροπος (τουλάχιστον κατ’ Έρασμο) Παύλος και τον αποκαλεί «τω αγνώστω θεώ» = Γιαχβέ (έτσι αποκαλείται ο θεός των Ιουδαίων στα ιερά βιβλία τους).

Μ’ αυτό το ελεεινό ψέμα διαπαιδαγωγούνται μέχρι την σήμερον, ποιος ξέρει και μέχρι πότε, όλα τα Ελληνόπουλα, σε συνδυασμό με το δίδυμο αδελφάκι του την δήθεν ειδωλολατρία.
Γι’ αυτό το τελευταίο αυτό αδελφάκι είναι καιρός ν’ ακούσουμε έναν άλλο τίμιο χριστιανό, τον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής:
«Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
Ας δούμε δε στο σημείο αυτό τα παθήματα των «ειδωλολατρών», κατά χριστιανούς, Ελλήνων, μέσα από το βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988, της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας. Από την σελ. 17 διαβάζουμε:
«… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…»
Και παρ’όλο που η αλήθεια είναι ότι κατά πολύ περισσότερο καταστράφηκαν οι Έλληνες και ο Ελληνισμός από τους χριστιανούς, οι τελευταίοι αυτοί έχουν το θράσος να ομιλούν ακόμα ανενόχλητοι περί Ελληνοχριστιανισμού. Ας μη απορεί όμως κανείς και τόσο για την κατάσταση αυτή.

Ο ίδιος αυτός ξεδιάντροπος Παύλος, μας περιγράφει με εντυπωσιακή γλαφυρότητα ποιους κάλεσε ο θεός του για εκλεκτό ποίμνιό του:
«Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
«Ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
Ιδού η πεμπτουσία του χριστιανικού δόγματος. Του ξέφυγε του αθεόφοβου ολόκληρη η αλήθεια του. Ο σκοπός του ήταν να καταργήσει οτιδήποτε υπαρκτό, χάριν ανύπαρκτων (Γιαχβέ) πραγμάτων, όπως ομολογεί τουλάχιστον ευθέως ο ίδιος.

Ίσως στην τελευταία αυτή ομολογία να κρύβεται το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του χριστιανισμού του Παύλου. Οι απελπισμένοι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο σε ανύπαρκτα πράγματα μπορούσαν να ελπίζουν, αφού τα υπαρκτά γι’ αυτούς ήσαν μαύρα κι άραχνα.
Κι όταν στα μυαλά και τις ψυχές απελπισμένων ανθρώπων φωλιάσουν για τα καλά πράγματα ανύπαρκτα, τα οποία τους τρέφουν ανέφικτες ελπίδες, τότε είναι αδύνατο να τα αποσπάσει κανείς όσο κι αν προσπαθήσει. Ο αγώνας αυτός απαιτεί υπεράνθρωπες προσπάθειες για ελάχιστα αποτελέσματα.

Σε μια χώρα δε με Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ανεξίτηλο αίσχος απέναντι στην ανθρωπότητα) η Ελληνική επανάσταση φαντάζει σαν όνειρο θερινής νυκτός.

Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΑΥΛΟΣ
πηγή 
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Με ποιους συνόρευαν πριν από 300 εκατ. χρόνια Ελλάδα και Τουρκία;


Πριν από εκατομμύρια χρόνια η Γη  δεν ήταν όπως σήμερα...
Υπήρχε μόνο μία ήπειρος η Πανγαία, αφού όλες οι σημερινές ήπειροι ήταν ενωμένες.

Οι ήπειροι  «συναρμολογήθηκαν» σε ένα ενιαίο τμήμα πριν 335 εκατομμύρια χρόνια και η αποσυναρμολόγησή τους άρχισε να γίνεται σταδικά πριν περίπου 175 εκατομμύρια χρόνια.

Την εποχή που το χερσαίο κομμάτι της Γης ήταν ενωμένο η σημερινή Ελλάδα είχε χερσαία σύνορα με την Λιβύη, αλλά η Τουρκία, η Μικρά Ασία ή Ιωνία βρισκόταν, πάντά στα ανατολικά της! Με το σημερινό Αιγαίο επίσης να υπάρχει και να χωρίζει τις δύο χώρες, αλλά με την Ελλάδα να μην έχει έξοδο στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία αποτελούσε μια νότια κλειστή θάλασσα για την Τουρκία.

Στα βόρεια, όμως η Τουρκία είχαν ένα τεράστιο ωκεανό οποίος σίγουρα θα την μετέτρεπε σε ναυτική οικονομική υπερδύναμη, καθώς ολόκληρη η ήπειρος, θα είχε έξοδο στο βοριοανατολικό της τμήμα από την Τουρκία, ενώ για την Ελλάδα δεν θα ίσχυες το ίδιο καθώς Βουλγαρία και ίσως Ρουμανία θα βρισκόντουσαν ενδιάμεσα της Ελλάδας και του βόρειου αχανούς ωκεανού.

ενώ η Ιταλία κάνει την έκπληξη, καθώς έχει για γείτονα της την Τυνησία.


Το χερσαίο τμήμα της Γης ως ένα ενιαίο τμήμα.




Φωτογραφία:  LucasVB

Ερχόμενοι στο σήμερα, ένας καλλιτέχνης ο Μάσιμο Πιέτρόμπον δημιούργησε έναν σύγχρονο χάρτη, ο οποίος δεν δείχνει πως συνορεύουν οι χώρες γεωγραφικά, αλλά πολιτικά.

Στον συγκεκριμένο χάρτη, λοιπόν, η Μεγάλη Βρετανία δεν είναι πια νησί, αλλά συνορεύει με την Γαλλία, την Νορβηγία και την Ιρλανδία, ενώ οι ΗΠΑ έχουν γύρω τους το Μαρόκο, την Μαυριτανία, την Σενεγάλη και την Κούβα.



Η διάσπαση σε 5 ηπείρους. Φωτογραφία: United States Geological Survey

Από την άλλη πλευρά, ο Καναδάς συνορεύει με την Δανία, την Πορτογαλία και το Μαρόκο, καθώς επίσης γειτονική χώρα της Ισπανίας είναι η Αλγερία.

Η χώρα μας συνορεύει με την Λιβύη, ενώ η Ιταλία κάνει την έκπληξη, καθώς έχει για γείτονα της την Τυνησία.



Σύγχρονος πολιτικός χάρτης. Φωτογραφία: Massimo Pietobon


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο Χαιρετισμός των Κεράτων. Μία Ακόμα Διαστρέβλωση της Αλήθειας

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ «ΔΑΙΜΟΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ» ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.

Στην επιτύμβια στήλη του Γαϊου Ποπιλλίου, ο νεκρός κάθεται στον πολυτελή θρόνο του,
ενώ ο δούλος που συνομιλούν μαζί, του απευθύνει χαιρετισμό κρατώντας στο αριστερό του χέρι ένα έγγραφο και κάνοντας με το δεξί του την χειρονομία «των κεράτων».

Η χειρονομία αυτή, ερμηνεύεται άλλες φορές ως χειρονομία λόγου (δηλ.συνομιλίας) και άλλες φορές ως αποτροπαϊκή.

Η χειρονομία «κεράτων»αποτελούσε δηλαδή την εποχή εκείνη έναν ιερό χαιρετισμό με βαθύτερους συμβολισμούς, σε αντίθεση με την σημερινή, στην οποία και αυτή όπως και άλλες αντίστοιχες χειρονομίες ή αρχαιοελληνικά σύμβολα, έχουν «δαιμονοποιηθεί» και έχουν ταυτιστεί με προλήψεις, δεισιδαιμονίες και σύγχρονα σκοταδιστικά ρεύματα.

-Η επιτύμβια στήλη από το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Περί το 50 π.Χ.-

Ο Χαιρετισμός των Κεράτων


πηγή