Articles by "Ιστορικά"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Είναι ίσως η διασημότερη μάσκα του κόσμου, μετά από εκείνες των υπερηρώων. Σε αντίθεση με αυτές των Spiderman και Batman όμως, η συγκεκριμένη έχει ιστορικές καταβολές. Κι ας επινοήθηκε (και) αυτή για τις ανάγκες ενός κόμικ.

Ο περίφημος χαμογελαστός άνδρας με το ιδιότυπο μούσι, που υιοθετήθηκε από τους Anonymous ως έμβλημα της οργάνωσης τους, αναπαριστά το πρόσωπο του Βρετανού αντικομφορμιστή Γκάι Φοκς, ο οποίος στις 5 Νοεμβρίου του 1605 θα επιχειρούσε να ανατινάξει το βρετανικό Κοινοβούλιο.

Η μάσκα με το προσωπείο του εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στην Αγγλία, την εποχή δηλαδή του σκληρού συντηρητισμού της Μάργκαρετ Θάτσερ. Τότε δύο νεαροί, ο συγγραφέας Άλαν Μουρ και ο σχεδιαστής Ντέιβιντ Λόιντ εξέδωσαν μια εικονογραφημένη ιστορία -κόμικς- μέσω της οποίας βροντοφώναζαν την επαναστατική τους διάθεση.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»
Η ονομασία αυτού, «V for Vendetta». Η υπόθεση διαδραματιζόταν στη Βρετανία του κοντινού μέλλοντος, όπου ένας φασιστικών προδιαγραφών δικτάτορας, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της τηλεόρασης και την τρομολαγνεία, έχει επιβάλει ένα καθεστώς φόβου και ανασφάλειας, ενώ ένας μυστηριώδης μασκοφόρος που αυτοαποκαλείται «V» προσπαθεί να καταλύσει το ολοκληρωτικό αυτό καθεστώς.

Το φανταστικό σενάριο έγινε παγκοσμίως γνωστό μέσα από την εξίσου επιτυχημένη ομότιτλη κινηματογραφική διασκευή του 2005, σε σκηνοθεσία Τζέιμς ΜακΤιγκ.

Το «V for Vendetta» λοιπόν, βασίστηκε στο κόμικς (αν και ο Μουρ, απογοητευμένος με τις κινηματογραφικές μεταφορές των κόμικ του From Hell και The League of Extraordinary Gentlemen, διαχώρισε τον εαυτό του από την ταινία εξαιτίας και της μη συμμετοχής του στη συγγραφή του σεναρίου ή τη σκηνοθεσία), το οποίο είναι εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Χιούγκο Γουίβινγκ υποδύεται έναν εκδικητή που φοράει διαρκώς μια μάσκα με το προσωπείο του Γκάι Φοκς. Ενός ήρωα της βρετανικής κουλτούρας, μέλος μιας ομάδας καθολικών συνωμοτών, οι οποίοι οργάνωσαν τη «Συνωμοσία της Πυρίτιδας» το Νοέμβριο του 1605. Στόχος τους να βάλουν μπουρλότο στον απολυταρχισμό.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»
Η Συνωμοσία είχε οργανωθεί ως αντίδραση στην τυραννική βασιλεία του Ιακώβου Α’ και στα σκληρά μέτρα του Προτεστάντη βασιλιά απέναντι στους καθολικούς. Περιλάμβανε όχι μόνο την απόπειρα της δολοφονίας του αλλά και σύσσωμης της άρχουσας τάξης, με την ανατίναξη του Παλατιού του Γουέστμινστερ, που στέγαζε το Βρετανικό Κοινοβούλιο.

Η απόπειρα θα γινόταν στις 5 Νοεμβρίου 1605, ημέρα κατά την οποία ο βασιλιάς θα απευθυνόταν σε μια διευρυμένη συνέλευση της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων. Το χτύπημα κατά της Αριστοκρατίας επρόκειτο να είναι συντριπτικό και οι συνέπειες του κοσμογονικές στη ροή της ιστορίας. Στο Παλάτι θα βρισκόταν εκείνη την ημέρα το σύνολο των μελών της ευγενούς τάξης και της πολιτικής ηγεσίας.

Οι συνωμότες βρήκαν ένα κελάρι κάτω από το κτίριο της Βουλής των Λόρδων και μέχρι το Μάρτιο του 1605, είχαν συγκεντρώσει 36 βαρέλια πυρίτιδας, τα οποία και θα ανατίναζαν για να εφαρμόσουν το σχέδιο τους.

Ο εγκέφαλος της Συνωμοσίας δεν ήταν ο Φοκς, όπως λανθασμένα αναφέρεται συχνά. Το σχέδιο για την ανατροπή του σκληροπυρηνικού Προτεστάντη βασιλιά το εμπνεύστηκε ένας δυναμικός Καθολικός, ο Ρόμπερτ Κέιτσμπι, όταν διαπίστωσε ότι οι Καθολικοί κινδυνεύουν να γίνουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.

Ήταν η εποχή των ακραίων διωγμών, όταν ο Προτεσταντισμός υιοθετήθηκε στην Αγγλία. O Κέιτσμπι στόχευε να προκαλέσει ένα χάος, αποσκοπώντας σε λαϊκή εξέγερση και σε άνοδο στο θρόνο της 9χρονης κόρης του Ιάκωβου, Ελισάβετ, που όλως παραδόξως ήταν Καθολική.
Οι ιστορικοί τον περιγράφουν ως ένα θρησκευτικό ζηλωτή, μια χαρισματική προσωπικότητα, με μεγάλη ικανότητα στην άσκηση επιρροής. Μεταξύ των 11 ανδρών που στρατολόγησε και μύησε στο σχέδιο του ήταν και ο Γκάι Φοκς. Ο 35χρονος τότε σκληρός Καθολικός θα αναλάμβανε, ως πρώην στρατιωτικός, με 10ετη πολεμική εμπειρία, το επιχειρησιακό σκέλος της συνωμοσίας.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Δεν πρόλαβε όμως να πυροδοτήσει τα εκρηκτικά. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε στις 26 Οκτωβρίου, όταν μια ανώνυμη επιστολή έφθασε στα χέρια του Καθολικού βουλευτή Λόρδου Μόντιγκλ.

Τον προειδοποιούσε να μην βρεθεί στο Κτίριο την 5η Νοεμβρίου διότι θα διέτρεχε κίνδυνο η ζωή του. Η βασική θεωρία είναι ότι εστάλη από τον συνωμότη Φράνσις Τρίσμαν, ξάδερφο του Κέιτσμπι και γαμπρό του Λόρδου Μόντιγκλ. Εικάζεται επίσης ότι ο τελευταίος τη γνωστοποίησε στην κυβέρνηση για να κερδίσει την εύνοια του βασιλιά.

Αμέσως ξεκίνησε η διενέργεια ερευνών στις υπόγειες σήραγγες, κάτω από τη Βουλή. Οι αρχές ανακάλυψαν το κελάρι και στις 4 Νοεμβρίου συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω τον Γκάι Φοκς, να περιφρουρεί τα 36 βαρέλια με την πυρίτιδα.
Αυτός είναι και ο λόγος που έμεινε στην ιστορία ως η κεντρική φιγούρα του «Gunpowder». Ήταν αυτός που συνελήφθη πρώτος και από το βασανισμό του οποίου ξετυλίχθηκε το κουβάρι της επιχείρησης.

Το πρωί της 5ης Νοεμβρίου ο Φοκς οδηγήθηκε ενώπιον του βασιλιά. Δήλωσε ότι ονομάζεται «Τζον Τζόνσον» και ότι είχε δράσει χωρίς συνεργούς, αλλά κανείς δεν τον πίστεψε. O βασιλιάς διέταξε να βασανιστεί φριχτά στο διαβόητο Πύργο του Λονδίνου, όπου υπήρχε ο κατάλληλος εξοπλισμός. Ύστερα από δύο ημέρες ο Φοκς «έσπασε», αποκαλύπτοντας το σχέδιο και τα ονόματα των περισσότερων συνεργών του.

Θρυλείται ότι σε ένα από τα βασανιστήρια τον έδεσαν σε ένα κρεβάτι χειροπόδαρα με δερμάτινα λουριά και τον τραβούσαν μέχρι να σκιστούν οι μύες και να εξαρθρωθούν τα άκρα του. Καθώς και ότι η αρχική αντίδραση του στους βασανιστές του ήταν ένα πλατύ χαμόγελο. Εξ ου και η γελαστή έκφραση που έχει η λευκή μάσκα που τον απεικονίζει σήμερα.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Η προσπάθεια των συνωμοτών να διαφύγουν από το Λονδίνο κατέληξε σε αποτυχία. Οι κινήσεις τους έγιναν αντιληπτές από τις αρχές και κατά την καταδίωξή τους, σκοτώθηκε σε ανταλλαγή πυρών, ο Κέιτσμπι και ένας ακόμη, ο Τόμας Πέρσι. Όλοι οι υπόλοιποι συνελήφθησαν.
Οι «Συνωμότες της Πυρίτιδας», όπως έμειναν στην ιστορία, δικάστηκαν στις 27 Ιανουαρίου του 1606 και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Απέναντι από το κτίριο που σκόπευαν να ανατινάξουν, στήθηκε μια εξέδρα και ένας-ένας απαγχονίζονταν και διαμελίζονταν για παραδειγματισμό.

Τελευταίος προς εκτέλεση έμεινε ο Φοκς, ο οποίος όμως κατά τη μεταφορά του στην εξέδρα, είτε έχοντας χάσει τον έλεγχο των άκρων του, είτε για να αποφύγει το τελικό μαρτύριο έπεσε με το κεφάλι και έσπασε τον αυχένα του. ο βασιλιάς ενοχλημένος, διέταξε να κατακρεουργηθεί το σώμα του και να αποσταλούν τα κομμάτια απ’ άκρη σε άκρη σε όλο το βασίλειο, για να υποδηλώνουν την «τύχη των προδοτών».

Από το ίδιο έτος κιόλας καθιερώθηκε η 5η Νοεμβρίου ως ημέρα εορτασμού της σωτηρίας του βασιλιά και επικράτησης της Μοναρχίας. Με τα χρόνια όμως η «ερμηνεία» της άλλαξε ολοκληρωτικά. Εξελίχθηκε σε επέτειος – σύμβολο κατά της τυρρανίας οποιασδήποτε μορφής.
Σήμερα η γιορτή είναι γνωστή με την ονομασία «Νύχτα του Γκάι Φοκς» η «Νύχτα της Συνωμοσίας της Πυρίτιδας». Κατά τον εορτασμό της, πλήθος πυροτεχνημάτων φωτίζουν τον ουρανό, ενώ συνηθίζεται σε όλη την επικράτεια της Βρετανίας να καίγονται ομοιώματα του Γκάι Φοκς.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Η αποτυχημένη απόπειρα του Φοκς ενέπνευσε πολλά στιχάκια της λαϊκής παράδοσης, με πιο διάσημο το εξής: «Remember, remember, the fifth of November, The Gunpowder treason and plot! For I see no reason why the gunpowder treason Should ever be forgot» («Θυμήσου, θυμήσου την 5η Νοέμβρη, Την προδοσία της πυρίτιδας και της συνωμοσίας! Δεν βρίσκω το λόγο γιατί η προδοσία της πυρίτιδας πρέπει ποτέ να ξεχαστεί»).
Ο Τζον Λένον στο άλμπουμ του John Lennon/Plastic Ono Band του 1970 χρησιμοποιεί ως τελευταίο στίχο το «Remember, remember, the 5th of November» στο τραγούδι με τίτλο «Remember» και αμέσως μετά τους στίχους αυτούς ακούγεται μια έκρηξη.

Οι πιο διάσημοι… νοσταλγοί εκείνης της νύχτας δεν είναι άλλοι από τους Anonymous. H διεθνής ομάδα των «χακτιβιστών», που έριξε το Σαββατοκύριακο τις ιστοσελίδες των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και της Τράπεζας της Ελλάδας (εκτοξεύοντας νέες απειλές κατά της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων), δεν βρίσκουν εμπράκτως κανένα λόγο για να… ξεχαστεί η προδοσία της πυρίτιδας.

Ο θρυλικός επαναστάτης που ενέπνευσε τους Anonymous και το «V for Vendetta»

Είναι οι σύγχρονοι θεματοφύλακες του πνεύματος της 5ης Νοεμβρίου και απ’ ότι φαίνεται όλο και περισσότερος κόσμος ενώνει μαζί τους το χαμόγελο του(ς), περιμένοντας το σύνθημα για πυροδότηση.


via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Dum spiro spero: Η γλώσσα των Ρωμαίων στην καθημερινή μας επικοινωνία!


Τα Λατινικά είναι η γλώσσα που ομιλούνταν αρχικά στην περιοχή γύρω από τη Ρώμη, στο λεγόμενο Λάτιο. 

Έγινε πολύ σημαντική όταν καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Για πολλούς είναι μια «νεκρή» γλώσσα, όμως αποτελούν την απαρχή για πολλές γλώσσες, τις  οποίες μιλάμε στη σύγχρονη εποχή. Οι παρακάτω λατινικές εκφράσεις είναι μερικές μόνο από τις πολλές που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας.

Μens  sana in  corpore  sano: πρόκειται για την γνωστή μας έκφραση  «νους υγιής μέσα σε σώμα υγιές». O  συγκεκριμένος  στίχος  βρίσκεται  στο έργο  Satire, X, 356 του Λατίνου  ποιητή  Δέκιμου Ιούνιου  Γιουβενάλη   που αναφέρει  «Orandum est ut sit mens sana in corpore sano». Δηλαδή πρέπει να προσευχόμαστε ώστε να υπάρχει ένας υγιής  νους  μέσα σε  ένα υγιές  σώμα.

Dum spiro spero: όσο αναπνέω (ζω) ελπίζω. Αποτελεί παραφθορά των φράσεων δύο αρχαίων συγγραφέων: του  Θεόκριτου, που στο  έργο του  Ειδύλλια  έγραψε την φράση «ἐλπίδες ἐν ζωοῖσιν, ἀνέλπιστοι δὲ θανόντες»  και του  Ρωμαίου ρήτορα  Κικέρωνα, που είπε την φράση «dum anima est, spes esse dicitur»,  δηλαδή « όσο υπάρχει ψυχή, λέγεται  ότι υπάρχει  ελπίδα».

Αlter ego: το άλλο μου εγώ. Χρησιμοποιούμε τη φράση προκειμένου να χαρακτηρίσουμε ένα πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης μας, σαν να ήταν ο ίδιος ο εαυτός μας. Αποδίδεται και αυτή στον  Κικέρωνα, που στο έργο του «De Amicitia», περιγράφει τη φιλία ως το σημαντικότερο από όλα τα δώρα των Θεών και ότι ο πραγματικός φίλος είναι το alter ego μας, δηλαδή ο άλλος μας εαυτός.

Carpe Diem: είναι ένας λατινικός όρος που μεταφράζεται ως «άδραξε τη μέρα». Carpe κυριολεκτικά σημαίνει «παίρνω, κόβω, μαδώ, μαζεύω, καλλιεργώ"  αλλά ο Οβίδιος χρησιμοποίησε τη λέξη με την έννοια, «απολαμβάνω, χρησιμοποιώ». Σ’ ένα λατινικό ποίημα του Οράτιου, η λέξη αποτελεί μέρος της  φράσης  "Carpe diem, quam minimum credula postero", το οποίο μεταφράζεται ως «αδράξτε την ημέρα, πιστεύοντας όσο το δυνατόν λιγότερο στο μέλλον". Το ποίημα έχει ως βαθύτερο νόημα  ότι  το μέλλον είναι άγνωστο και ως εκ τούτου  δεν πρέπει κανείς να υπολογίζει  σε ένα απώτερο μέλλον, αλλά να ζει για τη στιγμή και να απολαμβάνει το παρόν του.

Mea culpa: η φράση «mea culpa» χρησιμοποιείται όταν θέλει κάποιος να δηλώσει ότι έκανε κάποιο λάθος, ότι έσφαλε, καθώς η κυριολεκτική μετάφραση της φράσης είναι «λάθος μου». Πρόκειται για θρησκευτική ρήση που προέρχεται από μια Καθολική προσευχή ομολογίας αμαρτιών του 16ου αιώνα (confíteor),στην οποία επαναλαμβάνεται συνεχόμενα τρεις φορές : mea culpa,mea culpa, mea maxima culpa.

Casus belli: η φράση προέρχεται από το Ρωμαϊκό δίκαιο και κατά λέξη σημαίνει αιτία πολέμου.

Tabula rasa: είναι  η  λατινική έκφραση του όρου «άγραφος πίνακας». Tabula στην αρχαία Ρώμη ήταν μια κέρινη πλάκα πάνω στην οποία έγραφαν. Όταν ήθελαν να σβήσουν τα γραπτά τους, θέρμαιναν το κερί μέχρι να αρχίσει να λιώνει και τότε έτριβαν την επιφάνεια με ένα εργαλείο τύπου σπάτουλας καθαρίζοντας την. Η έκφραση χρησιμοποιήθηκε και στην φιλοσοφία από τον Άγγλο φιλόσοφο Τζον Λοκ. Η  ανθρώπινη συνείδηση είναι tabula  rasa έλεγε, δηλαδή  ένας  λευκός, άγραφος πίνακας. Με λίγα λόγια ο άνθρωπος δεν γεννιέται με έμφυτες γνώσεις, ιδέες ή αρχές αλλά τις αποκτά με την εμπειρία του σταδιακά στην διάρκεια της ζωής του. Σήμερα χρησιμοποιείται και για κάποιον που δεν έχει ενημερωθεί και έχει πλήρη άγνοια για κάποιο θέμα.

De facto: η λατινική φράση de facto, από τις λατινικές λέξεις de (από) και factum (πράξη), σημαίνει «εκ των γεγονότων» ή «εκ των πραγμάτων». Αποτελεί χαρακτηρισμό  για οτιδήποτε γίνεται στην πράξη ή υφίσταται στην πραγματικότητα ανεξάρτητα από το αν είναι νόμιμο ή έχει αναγνωριστεί επίσημα π.χ αυτός είναι de facto αρχηγός μας. H έκφραση έρχεται σε αντιδιαστολή με την έκφραση de iure (δια νόμου) η οποία δηλώνει πράξη, ενέργεια, κατάσταση η οποία είναι  νόμιμη.

Persona non grata: σημαίνει «ανεπιθύμητο πρόσωπο» και χρησιμοποιείται για να υποδηλωθεί με ευγενικό τρόπο ότι κάποιος θεωρείται ανεπιθύμητος σε έναν τόπο ή  σε ένα ευρύτερο σύνολο ατόμων.

Verba volant scripta manent: τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν.  Λατινική παροιμία που αναφέρεται για να τονίσει την αξία που έχει ένα γραπτό κείμενο, το περιεχόμενο του οποίου δεν μπορεί να αμφισβητηθεί μιας και είναι καταγεγραμμένο. Αντίθετα τα λόγια, ο προφορικός λόγος μπορεί να ανακληθεί ή να διαψευστεί σαν να μην έχει γίνει ποτέ, κάτι που μειώνει την αξιοπιστία του. Θεωρείται ότι πρωτοαναφέρθηκε στην Σύγκλητο της Ρώμης από τον συγκλητικό Κάιο Τίτο για να τονίσει στους Συγκλητικούς την σημασία των γραπτών συμφωνιών της Ρώμης.

Status quo: αποτελεί τμήμα της φράσης  status quo ante bellum  που σήμαινε  την  ισχύουσα κατάσταση, κυρίως σε πολιτικό, κοινωνικό ή και σε στρατιωτικό επίπεδο πριν από έναν πόλεμο. Σήμερα δηλώνει μια ισχύουσα κατάσταση η οποία έχει παγιωθεί  με το πέρασμα του χρόνου.

Veni, vidi, vici: ήλθα, είδα, νίκησα. Ειπώθηκε από τον Ιούλιο Καίσαρα στη Σύγκλητο για να προβάλλει τη σαρωτική και ταχύτατη νίκη του στη Ζέλα (47 π.Χ.) εναντίον του βασιλιά του Πόντου Φαρνάκη B’. Η φράση αυτή  χρησιμοποιείται σήμερα για να δηλωθεί μια κεραυνοβόλα και εκπληκτικά αποτελεσματική δράση και ενέργεια.

Ο tempora o mores! σημαίνει  ω καιροί! ω ήθη! Δηλαδή, άλλοι καιροί, άλλα ήθη. Με την φράση αυτή ο Κικέρων εξέφραζε την αγανάκτησή του για τη διαφθορά και την παρακμή των ηθών και των αξιών της εποχής του.

Μare nostrum:  σημαίνει «η θάλασσά μας». Ήταν έκφραση που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι για να χαρακτηρίσουν τη Μεσόγειο, καθώς αυτή περικλειόταν από εδάφη της αυτοκρατορίας τους. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τον  Μπενίτο Μουσσολίνι, ο οποίος υπερηφανευόνταν με αυτό τον τρόπο για την ισχύ και τα επιτεύγματα του ιταλικού στόλου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μοdus vivendi: τρόπος να ζεις. Λέγεται  επίσης όταν επιζητούμε μια  συμβιβαστική λύση, για να επανέλθει η ηρεμία και η ομαλότητα στην περίπτωση αντιθέτων συμφερόντων.

Dura lex, sed lex: σκληρός ο νόμος αλλά νόμος. Οι Ρωμαίοι  είχαν μεγάλη ευαισθησία και αφοσίωση στα θέματα του νόμου. Έλεγαν λοιπόν αυτή τη φράση για να τονίσουν πως μια κοινωνία δεν μπορεί να αναπτυχθεί, αν δεν έχει σταθερούς και σαφείς νόμους που να τηρούνται απαρέγκλιτα για όλους, ακόμα και στις περιπτώσεις που είναι ιδιαίτερα σκληροί.

A priori: εκ των προτέρων. Λέγεται  όταν κάποιος  παίρνει μια απόφαση από πριν,  χωρίς να περιμένει να δει πρώτα τι πρόκειται να ακολουθήσει, ή  χωρίς να έχει σχηματίσει πρώτα γνώμη για κάτι.

Α posteriori: εκ των υστέρων. Η γνώση  που αποκτάται εμπειρικά  εκ των υστέρων, αφού έχουν συντελεστεί πρώτα κάποια γεγονότα που βοηθούν το άτομα να σχηματίσει απόψη για ένα θέμα.

Hannibal ante portas: ο Αννίβας προ των πυλών. Έτσι φώναζαν έντρομοι  οι Ρωμαίοι όταν κατάλαβαν ότι οι Καρχηδόνιοι, με επικεφαλής τον Αννίβα, είχαν πλησιάσει στην πόλη τους μετά την μάχη των Καννών. Σήμερα την χρησιμοποιούμε για να προειδοποιήσουμε για έναν  κίνδυνο που μας  απειλεί.

Επιμέλεια  Αλέξανδρος Ν. Κατσαράς
Φιλόλογος

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 10 σκοτεινά μυστικά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Ευνουχισμοί, εμφύλιοι πόλεμοι, εξεγέρσεις, σκλάβοι του σεξ, μηχανορραφίες και τα μυστικά της Αυλής στο Βυζάντιο που κάνουν το Game of Thrones να μοιάζει παραμύθι για μικρά παιδιά


Για περισσότερα από 1.000 χρόνια η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ή Βυζαντινή Αυτοκρατορία δέσποσε στον ευρύτερο μεσογειακό χώρο. Ένα μεγάλο μέρος τής δύναμης και της επιρροής της το οφείλει στον πανίσχυρο κρατικό μηχανισμό της.

Η Αυλή της, όμως, ήταν ένας λαβύρινθος από μηχανορραφίες, δολοπλοκίες και σκοτεινά μυστικά. Τα πισώπλατα μαχαιρώματα (κυριολεκτικά και όχι μεταφορικά, όπως στις μέρες μας) έδιναν κι έπαιρναν. Κανείς δεν ήταν ασφαλής και δεν μπορούσε να εμπιστευθεί κανέναν.

10.Οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης


Το 1341, η αυτοκρατορία βρισκόταν σ’ έναν από τους συνήθεις εμφύλιους πολέμους. Ο νέος αυτοκράτορας Ιωάννης Ε’ Παλαιολόγος (1332-1391) ήταν εννέα ετών και ο φίλος τού πατέρα του Ιωάννης Καντακουζηνός (1292-1383) είχε διοριστεί αντιβασιλέας. Η μητέρα του αγοριού, η Άννα, και ο μέγας δούκας Αλέξιος Απόκαυκος συνέπηξαν συμμαχία για να σφετεριστούν την αντιβασιλεία, πυροδοτώντας μία τεράστια σύγκρουση. Αλλά αυτή τη φορά συνέβη κάτι το απρόσμενο. Στην πόλη της Θεσσαλονίκης, οι απλοί άνθρωποι επαναστάτησαν, πήραν τον έλεγχο από την αριστοκρατία και υπερασπίστηκαν τα δικαιώματα των φτωχών.

Χρονικά της εποχής αναφέρουν ότι βίαιοι όχλοι «Ζηλωτών», όπως αποκαλούνταν, επιτέθηκαν κι έσφαξαν τους πλούσιους. Το Συμβούλιο των Ζηλωτών κυβέρνησε τη Θεσσαλονίκη καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφύλιας διαμάχης. Για κάποιο χρονικό διάστημα ορκίστηκαν πίστη στον Αλέξιο Απόκαυκο, αλλά παρέμεναν σταθερά εχθρικοί προς την αριστοκρατία. Τελικά τον αποκήρυξαν, δολοφονώντας μάλιστα τον γιο του. Η εξέγερση των Ζηλωτών κατεστάλη από τον Ιωάννη Καντακουζηνό, όταν έγινε αυτοκράτορας. Κάποιοι από τους Ζηλωτές κάλεσαν το Σέρβο βασιλιά Στέφανο Δουσάν να καταλάβει την πόλη, άλλοι όμως το θεώρησαν προδοσία και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους παλιούς συναγωνιστές τους. Ο Καντακουζηνός κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη εύκολα και εκτέλεσε τους πρωταίτιους της εξέγερσης.

9.Σκλάβοι του σεξ


Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι οι ευνούχοι χρησιμοποιούνταν ως σκλάβοι του σεξ, επειδή διατηρούσαν τα νεανικά τους χαρακτηριστικά. Αυτό επισήμως απαγορευόταν, αλλά εκκλησία έψαχνε τρόπους να εξαλείψει αυτή την κατάσταση χωρίς να καταδικάζει τη δουλεία και κατ’ επέκταση τον αυτοκράτορα. Το πρόβλημα εικονογραφείται στο Βίο του Αγίου Ανδρέα του εις Χριστόν Σαλού, που έγραψε τον 10ο αιώνα ο πρεσβύτερος Νικηφόρος της Αγίας Σοφίας.

Ένας από τους χαρακτήρες του βιβλίου σημειώνει: «Εάν ένας σκλάβος δεν υπακούει στις εντολές του κυρίου του, τότε σίγουρα ξέρετε πόσο θα υποφέρει, αυτός θα τον κακομεταχειριστεί και θα τον ξυλοκοπήσει». Αλλά ο Ανδρέας επιμένει ότι «αν οι σκλάβοι δεν υποκύψουν στα αποτρόπαια πάθη των κυρίων τους, θα είναι τρεις φορές ευλογημένοι, και εξαιτίας των βασάνων που μου ανέφερες, θα καταχωρηθούν στους μάρτυρες».

8.Ευνουχισμός


Οι Ευνούχοι υπηρέτησαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από κάθε δυνατό πόστο, από αυλικοί και στρατηγοί έως ιερείς. Δεν αποτελούσαν απειλή για την αυτοκρατορία, διότι δεν είχαν κατιόντες για να κληρονομήσουν τη θέση τους. Όμως, ευνούχοι όπως ο Ιωάννης ο Ορφανοτρόφος (11ος αιώνας) έγιναν διάσημοι, επειδή προώθησαν συγγενείς τους σε υψηλές θέσεις. Ήταν τόσο ισχυρός, ώστε όλα τα μέλη της οικογένειάς του ευνουχίστηκαν και εξορίστηκαν από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Ε’ τον Καλαφάτη.

Ο ευνουχισμός θεωρούνταν παράνομος στο Βυζάντιο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ευνούχοι να είναι σκλάβοι, οι οποίοι ευνουχίζονταν προτού εισέλθουν στα όρια της αυτοκρατορίας. Αλλά είναι γνωστό ότι πολλοί φτωχοί γονείς ευνούχιζαν τα παιδιά τους, ελπίζοντας ότι θα έχουν μία καλύτερη ζωή από αυτούς.

7.Εξεγέρσεις


Ως πολίτες της «μεγαλύτερης πόλης της Γης», ο λαός της Κωνσταντινούπολης δεν δίσταζε να εκφράζει τις απόψεις του, συχνά με βίαιους τρόπους. Το πιο διάσημο παράδειγμα είναι η Στάση του Νίκα (532), κατά την οποία μία αθλητική διαμάχη στον ιππόδρομο μετατράπηκε σε λαϊκή εξέγερση εναντίον του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Ο Ιουστιανιανός ήταν έτοιμος να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το θρόνο, αλλά μεταπείστηκε από τη σύζυγό του Θεοδώρα, η οποία του διαμήνυσε ότι προτιμούσε να πεθάνει ως αυτοκράτειρα παρά ως κοινή θνητή.

Τελικά, ο Ιουστινιανός κατέστειλε με σκληρό τρόπο την εξέγερση και διέσωσε το θρόνο του. Όλες οι ταραχές δεν αποσταθεροποίησαν την αυτοκρατορία. Μία αιματηρή εμφύλια διαμάχη κατέληξε σε εξέγερση φυλακισμένων. Ο Μέγας Δούκας Αλέξιος Απόκαυκος (? – 1345), κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης μιας νέα φυλακής, δολοφονήθηκε από πολιτικούς του αντιπάλους, οι οποίοι στη συνέχεια εξολόθρευσαν και τα μέλη της οικογένειάς του.

6.Ο Πορφυρογέννητος


Οι Βυζαντινοί θεωρούσαν το πορφυρό (βαθυκόκκινο) ως το αυτοκρατορικό χρώμα και μόνο τα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας επιτρεπόταν να φορούν ρούχα με τέτοιο χρώμα. Στο παλάτι υπήρχε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο με τοίχους από πολύτιμη πορφυρή πέτρα. Τα παιδιά που γεννιόνταν σ’ αυτό το δωμάτιο ονομάζονταν πορφυρογέννητα. Είχαν ιδιαίτερα προνόμια και δεν μπορούσαν να παντρευτούν έξω από τα όρια της αυτοκρατορίας, αν και ο ηγέτης των Ρως Βλαδίμηρος του Κιέβου (950-1015) απαίτησε πορφυρογέννητη νύφη σε αντάλλαγμα για στρατιωτική βοήθεια στον Βασίλειο Β’ τον Βουλγαροκτόνο και τη μεταστροφή του στο χριστιανισμό.

Τελικά, νυμφεύτηκε την Άννα την Πορφυρογέννητη, αδελφή του αυτοκράτορα. Ο πορφυρογέννητος απολάμβανε μεγάλη εκτίμησης και αφοσίωσης από τους κοινούς ανθρώπους. Ο Κωνσταντίνος Ζ’ ο Πορφυρογέννητος μπορεί να ανατράπηκε σε μικρή ηλικία, αλλά ως πορφυρογέννητος παρέμεινε ως συναυτοκράτορας για 24 χρόνια, προτού αναλάβει την εξουσία το 945. Όταν ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος πέθανε, οι μόνοι πορφυρογέννητοι ήταν οι αδελφές του Ζωή και Θεοδώρα. Οι πολίτες της Κωνσταντινούπολης ξεσηκώνονταν κάθε φορά που κάποιοι ήθελαν να τις διώξουν από την εξουσία, με αποτέλεσμα οι δύο αδελφές να κυριαρχήσουν στα πολιτικά πράγματα μέχρι το θάνατο της Θεοδώρας το 1056.

5.Εμφύλιοι Πόλεμοι


Το 813, ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Α’ ο Ραγκαβές (770-844) εκθρονίστηκε από τον στρατό, μετά την ήττα του από τους Βουλγάρους στη Μάχη της Βερσινικίας. Στην εκθρόνισή του πρωτοστάτησαν τρεις από τους στρατηγούς του, ο Λέων ο Αρμένιος, ο Μιχαήλ Τραυλός και ο Θωμάς Σκλαβηνός. Ο Λέων έγινε αυτοκράτορας (Λέων Ε’), αλλά όταν απαλλάχθηκε από την παρουσία του Μιχαήλ, οι οπαδοί του τον κυνήγησαν και τον σκότωσαν. Ο Θωμάς επαναστάτησε κατά του Μιχαήλ, που είχε ανέβει στο θρόνο ως Μιχαήλ Β’, πυροδοτώντας έναν εμφύλιο πόλεμο που αδυνάτισε την αυτοκρατορία έναντι των Αράβων, οι οποίοι είχαν κάνει αισθητή την παρουσία τους εκείνα τα χρόνια. Ανάλογα προβλήματα αναφύησαν και τον 10ο αιώνα, όταν η εξέγερση του στρατηγού Βάρδα Φωκά κατεστάλη από τον στρατηγό Βάρδα Σκληρό.

Όταν ο ευνούχος Βασίλειος Λεκαπηνός στράφηκε κατά του Σκληρού, αυτός άρχισε τη δική του εξέγερση για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ο Λεκαπηνός έβγαλε από τη φυλακή τον Βάρδα Φωκά και τον έστρεψε κατά του Σκληρού. Ο Φωκάς νίκησε τον Σκληρό και κατέστρεψε τις δυνάμεις του. Στη συνέχεια, όμως, ο Φωκάς, ο Σκληρός και ο Λεκαπηνός συνασπίστηκαν κατά του Βασιλείου, του μετέπειτα Βουλγαροκτόνου, ο οποίος τους νίκησε και στερέωσε την εξουσία του στον βυζαντινό θρόνο.

4.Μηχανορραφίες


Στη σύγχρονη εποχή η λέξη βυζαντινισμός είναι συνώνυμο της ίντριγκας και της δολοπλοκίας. Και δεν φαίνεται να είχαν άδικο αυτοί που τον καθιέρωσαν. Στην αυλή της Κωνσταντινούπολης υπήρχαν οι ευνούχοι και οι αυλικοί, που διαγκωνίζονταν για να κερδίσουν την εύνοια του αυτοκράτορα, ο οποίος κυβερνούσε με τους πανίσχυρους ευνοούμενους του. Σ’ ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο ευνούχος Σταυράκιος (?-800) βοήθησε την αυτοκράτειρα Ειρήνη την Αθηναία να ανατρέψει και να σκοτώσει το ίδιο της το παιδί, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ’ (771-797). Στη συνέχεια ο Σταυράκιος ανατράπηκε από τον ευνούχο Αέτιο, που ήθελε να τοποθετήσει τον αδελφό του ως αυτοκράτορα.

Αλλά ο Αέτιος απέτυχε, καθώς ο Λογοθέτης του Γενικού (ταυτίζεται με τον σημερινό υπουργό Οικονομικών) Νικηφόρος οργάνωσε πραξικόπημα και χρίστηκε αυτός αυτοκράτορας (Νικηφόρος Α’) έως ότου οι Βούλγαροι τον νίκησαν στη Μάχη της Πλίσκας (811) κι έκαναν το κρανίο του κρασοπότηρο. Οι μηχανορραφίες και δολοπλοκίες συνεχίστηκαν έως την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Ακόμη και όταν οι Οθωμανοί του Μωάμεθ βρίσκονταν έξω από τα τείχη της και οι ημέρες της Βασιλεύουσας ήταν μετρημένες, ο μέγας δούκας Λουκάς Νοταράς προσπαθούσε να εξασφαλίσει προσοδοφόρες αυλικές θέσεις για τους γιους του.

3.Ο ρινότμητος αυτοκράτορας


Ο τρομερός και φοβερός Ιουστινιανός Β’ (668-711) ανατράπηκε για πρώτη φορά το 695. Οι επαναστάτες τού έκοψαν τη μύτη και τη γλώσσα και τον εξόρισαν στην Κριμαία, στη χώρα των Χαζάρων. Αυτός, όμως, κατόρθωσε να δραπετεύσει και άρχισε τις μηχανορραφίες για την επάνοδό του στην εξουσία. Ο νέος αυτοκράτορας Λεόντιος (600-706) δωροδόκησε τους Χαζάρους για να τον δολοφονήσουν, αλλά ο Ιουστινιανός σκότωσε τους δολοφόνους τους και δραπέτευσε στη Βουλγαρία μ’ ένα ψαράδικο.

Εκεί συμμάχησε με τον χαγάνο Τερβέλη (675-721) και οδήγησε ένα στρατό από 15.000 Βούλγαρους και Σλάβους έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Αφού δεν μπόρεσε να την καταλάβει με έφοδο, τα κατάφερε οδηγώντας μία ομάδα ανδρών του μέσα από τους υπονόμους της Πόλης, αιφνιδιάζοντας τον αυτοκράτορα Τιβέριο Γ’ (?-706) . Ο Ιουστινιανός ανέκτησε την εξουσία και τιμώρησε σκληρά τους εχθρούς του. Κυβέρνησε για άλλα έξι χρόνια, έχοντας προσαρμόσει μία χρυσή μύτη στη θέση της φυσικής κι έχοντας δίπλα του ένα διερμηνέα για να αποκρυπτογραφεί τους γρυλλισμούς του. Ανατράπηκε εκ νέου το 711 με πραξικόπημα του στρατηγού Φιλιππικού Βαρδάνη και αυτή τη φορά δολοφονήθηκε.

2.Ακρωτηριασμοί


Οι Βυζαντινοί πίστευαν ότι οι άνθρωποι με αναπηρίες ήταν ακατάλληλοι για το θρόνο. Γι’ αυτό κάποιοι από τους διεκδικητές του θρόνου φρόντιζαν να ακρωτηριάζουν τους αντιπάλους τους παρά να τους σκοτώνουν. Η τύφλωση ήταν πολύ δημοφιλής, όπως και το κόψιμο της μύτης και της γλώσσας. Στα όψιμα χρόνια της αυτοκρατορίας ο ευνουχισμός ήταν κοινή πρακτική.

Ο Ιωάννης Δ' Λάσκαρης (1250-1305) έζησε 40 χρόνια τυφλός, καθώς τυφλώθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1261, με διαταγή του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου (1223-1282) για να μην απειλήσει στο μέλλον τη δυναστεία των Παλαιολόγων. Η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία (752-803) δεν δίστασε να τυφλώσει τον μοναχογιό της Κωνσταντίνο ΣΤ’ (771-805), προκειμένου να ασκεί ακώλυτα την εξουσία με τον ευνοούμενό της Σταυράκιο. Όμως, υπήρχαν και οι εξαιρέσεις. Ο Βασίλειος Λεκαπηνός (910-996) ευνουχίστηκε σε μικρή ηλικία, αλλά κατόρθωσε να ανέβει στα ανώτερα κλιμάκια της βυζαντινής εξουσίας και να γίνει ένας πανίσχυρος αυλικός, επηρεάζοντας από το παρασκήνιο μία σειρά από ανίσχυρους αυτοκράτορες.

1. Δολοφονίες


Σε αρκετές περιπτώσεις το δυναστικό ζήτημα στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία λυνόταν με δολοφονίες αυτοκρατόρων. Ο Κώνστας Β’ (630-668), γνωστός και ως Πωγωνάτος, χτυπήθηκε μέχρι θανάτου με μία σαπουνοθήκη από άνθρωπο της αυλής του, την ώρα που έπαιρνε το λουτρό του στις Συρακούσες.

Ο Μιχαήλ Γ’ ο Μέθυσος (839-867) σκοτώθηκε μέσα στην κρεβατοκάμαρά του από άνδρα του μετέπειτα διαδόχου του Βασιλείου Α’ (ιδρυτή της Μακεδονικής δυναστείας), καθώς δεν μπόρεσε να προβάλει αντίσταση, ύστερα από ένα άγριο μεθύσι. Στην κρεβατοκάμαρά του δολοφονήθηκε και ο πιο διάσημος Νικηφόρος Φωκάς (912-969), ο οποίος είχε αντιληφθεί την εναντίον του συνωμοσία, αλλά δεν φανταζόταν ότι η σύζυγός του θα έκρυβε τους δολοφόνους του στο ιδιαίτερο διαμέρισμά του.

Ο Λέων Ε’ ο Αρμένιος (775-823) βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τον παλιό συναγωνιστή Μιχαήλ Τραυλό, τον οποίο φυλάκισε. Ο Μιχαήλ από τη φυλακή οργάνωσε συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορα και ανήμερα τα Χριστούγεννα, άνθρωποί του μεταμφιεσμένοι σε μοναχούς μπήκαν στο παρεκκλήσιο του παλατιού και επιτέθηκαν στον Λέοντα με μαχαίρια και σπαθιά. Ο αυτοκράτορας άρπαξε ένα βαρύ σταυρό για να αμυνθεί, αλλά οι συνωμότες ήταν περισσότεροι και τον αποτελείωσαν. Στη συνέχεια, αφού πέταξαν τη σορό του στην αποχέτευση, ανακήρυξαν τον εκλεκτό τους αυτοκράτορα με το όνομα Μιχαήλ Β’.


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Μέσα σε 15 λεπτά σκοτώθηκαν 1.400 Γάλλοι και οι Βρετανοί κέρδισαν τη βόρεια Αμερική. Πως η μάχη του Κεμπέκ επηρέασε τα κινήματα ανεξαρτησίας και οδήγησε στη δημιουργία των ΗΠΑ.
 
Η μάχη του Κεμπέκ έδωσε στη Βρετανία το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Αμερικής και περιόρισε τις γαλλικές κτήσεις σε λίγα νησιά της Καραϊβικής. 
Επηρέασε τα κινήματα ανεξαρτησίας στις αμερικανικές αποικίες, τα οποία οδήγησαν τελικά στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών. 
Στη διάρκεια των πρώτων εκατονταετιών του ευρωπαϊκού αποικισμού της βόρειας Αμερικής, βασικοί άποικοι ήταν οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Ισπανοί. 

Αρχικά οι αποικίες αναπτύσσονταν με βραδύ ρυθμό και υπήρχε υπεραρκετή γη για όλους. 

Ωστόσο, από τα μέσα του 18ου αιώνα άρχισαν ορισμένες διεκδικήσεις περιοχών, κυρίως στην κοιλάδα του ποταμού Οχάιο, από διάφορες πλευρές. 

Στις 28 Μαϊου 1754, οι διαφορές προκάλεσαν μικρή αψιμαχία μεταξύ Γάλλων και Άγγλων αποίκων στο Γκρέιτ Μέντοουζ στη συμβολή των ποταμών Οχάιο και Αλεγκέινι. 

Ορισμένες μαρτυρίες αναφέρουν ότι ένας 21χρονος από την Βιρτζίνια ήταν εκείνος που έριξε τον πρώτο πυροβολισμό. 

Είτε είναι αλήθεια είτε όχι, η αψιμαχία έγινε στο σημείο όπου ο Τζορτζ Ουάσινγκτον απέκτησε τις πρώτες πολεμικές εμπειρίες του. 

Τον επόμενο χρόνο, οι μικροσυγκρούσεις μετατράπηκαν σε πλήρεις στρατιωτικές επιχειρήσεις. 

Το 1756, οι εχθροπραξίες μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας επεκτάθηκαν στην Ευρώπη με τον Επταετή Πόλεμο. 

Στη βόρεια Αμερική η σύγκρουση εξελίχθηκε σε πόλεμο μεταξύ Γάλλων και Ινδιάνων. 

Μέσα σε 15 λεπτά σκοτώθηκαν 1.400 Γάλλοι και οι Βρετανοί κέρδισαν τη βόρεια Αμερική. Πως η μάχη του Κεμπέκ επηρέασε τα κινήματα ανεξαρτησίας και οδήγησε στη δημιουργία των ΗΠΑ.

Η μάχη του Κεμπέκ 

Η διαμάχη μεταξύ Γάλλων και Βρετανών στη βόρεια Αμερική ήταν υποτονική μέχρις ότου ανήλθε στην εξουσία ο Γουίλιαμ Πιτ στο Λονδίνο. 

Το 1759, ο Πιτ έστειλε πρόσθετα βρετανικά στρατεύματα και πλοία στη βόρεια Αμερική για την προστασία της ακτογραμμής και την παρεμπόδιση αποστολής γαλλικών ενισχύσεων. 

Ο Πιτ σχεδίασε τετραπλή επίθεση στον Καναδά μέσω των λιμνών Ίρι, Οντάριο, Τσάπλιν και του ποταμού Σεν Λοράν. 

Απώτερος στόχος της επιχείρησης ήταν η κατάληψη του Κεμπέκ – της μοναδικής οχυρωμένης πόλης στη βόρεια Αμερική- που βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο ενός μακρόστενου σημείου, το οποίο περιβαλλόταν από τις τρεις πλευρές από γκρεμούς ύψους 120 μέτρων. 

Μέσα σε 15 λεπτά σκοτώθηκαν 1.400 Γάλλοι και οι Βρετανοί κέρδισαν τη βόρεια Αμερική. Πως η μάχη του Κεμπέκ επηρέασε τα κινήματα ανεξαρτησίας και οδήγησε στη δημιουργία των ΗΠΑ.

Ο στρατηγός Τζέιμς Γουλφ, ένας 32χρονος βετεράνος από τον στρατό του δούκα του Μάρλμπορο, οδήγησε τον στρατό του επί 450 χιλιόμετρα στο Κεμπέκ. Διέθετε συνολικά 9.000 άνδρες ενώ η γαλλική φρουρά του Κεμπέκ υπό τον στρατηγό Μαρκήσιο Λουί ντε Μονκάλμ έφθανε τους 14.000 στρατιώτες. 

Πολλοί Γάλλοι, ωστόσο, ήταν τοπικοί πολιτοφύλακες χωρίς την εκπαίδευση και την πειθαρχία των τακτικών στρατιωτών του Γουλφ, που είχε επίσης το πλεονέκτημα των έμπειρων ναυτικών οι οποίοι οδηγούσαν τις βάρκες τους μέσα στον ποταμό. 

Μεταξύ των πλοιάρχων βρίσκονταν ο Τζέιμς Κουκ, που αργότερα θα γινόταν από τους μεγαλύτερους εξερευνητές του κόσμου. 


Μέσα σε 15 λεπτά σκοτώθηκαν 1.400 Γάλλοι και οι Βρετανοί κέρδισαν τη βόρεια Αμερική. Πως η μάχη του Κεμπέκ επηρέασε τα κινήματα ανεξαρτησίας και οδήγησε στη δημιουργία των ΗΠΑ.


Στις 27 Ιουνίου 1759, ο Γουλφ έφθασε κοντά στο Κεμπέκ και αποβίβασε αρχικά μια δύναμη στη βόρεια όχθη του ποταμού. 

Ο Μονκάλμ ανέμενε ότι αυτή θα ήταν η πιθανότερη οδός για επίθεση και είχε ενισχύσει την άμυνά της. 

Έπειτα από μερικές ανεπιτυχείς επιθέσεις και την απώλεια περίπου 500 ανδρών, ο Τάουνσεντ αποσύρθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου. 

Τις επόμενες ημέρες, ο Γουλφ συνέχισε τις αψιμαχίες, ενώ τα πλοία του βομβάρδιζαν την πόλη. 

Σε μια από αυτές τις αναγνωριστικές επιθέσεις γύρω από την πόλη παρατήρησε ένα στενό μονοπάτι που οδηγούσε από τον ποταμό στην πεδιάδα Έιμπραχαμ. 

Τη νύχτα της 12ης προς 13η Σεπτεμβρίου, αποβίβασε 4.500 στρατιώτες στη βάση του γκρεμού κάτω από την πεδιάδα. 

Ύστερα τους οδήγησε αθόρυβα μέχρι το μονοπάτι, αφού κατάφερε να εξαπατήσει τις λίγες σκοπιές που βρίσκονταν στην κορυφή, απαντώντας γαλλικά στις ερωτήσεις τους. 

Το ξημέρωμα, ο Γουλφ και οι στρατιώτες του συγκεντρώθηκαν στην πεδιάδα μπροστά από το Κεμπέκ. 

Ο Μονκάλμ χωρίς να περιμένει την άφιξη ενισχύσεων, βγήκε ανοήτως από την πόλη με 4.500 άνδρες. 

Οι δύο ισοδύναμοι στρατοί συναντήθηκαν στην πεδιάδα με την τυπική στρατιωτική παράταξη που εφάρμοζαν στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. 

Η γαλλική γραμμή πλησίασε στα 40 μέτρα τους Βρετανούς, που απάντησαν με βολή των μουσκέτων τους καταφέρνοντας να αναχαιτίσουν και ακολούθως να διαλύσουν τον εχθρικό σχηματισμό. 

Σε λιγότερο από 15 λεπτά σκοτώθηκαν 1.400 Γάλλοι στρατιώτες, περιλαμβανομένου τουΜονκάλμ. 

Οι βρετανικές απώλειες ήταν περίπου μισές από τις γαλλικές, αλλά ο Γουλφ είχε επίσης σκοτωθεί. 

Πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, πρόλαβε να ενημερωθεί για τη νίκη από τους αξιωματικούς του. 

Μέσα σε 15 λεπτά σκοτώθηκαν 1.400 Γάλλοι και οι Βρετανοί κέρδισαν τη βόρεια Αμερική. Πως η μάχη του Κεμπέκ επηρέασε τα κινήματα ανεξαρτησίας και οδήγησε στη δημιουργία των ΗΠΑ.

O θάνατος του Γουλφ στη μάχη του Κεμπέκ 

Οι διασωθέντες Γάλλοι υποχώρησαν μέσα στα τείχη του Κεμπέκ αλλά οι πολιτοφύλακες λιποτάκτησαν γρήγορα και η πόλη παραδόθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1759. 

Οι όροι της Συνθήκης των Παρισίων έδωσαν στην Αγγλία όλα τα εδάφη που διεκδικούσαν οι Γάλλοι ανατολικά του ποταμού Μισισίπι και βορείως των Μεγάλων Λιμνών. 

Η Γαλλία παραχώρησε στην Ισπανία περιοχές δυτικά του ίδιου ποταμού. Η βρετανική σημαία κυμάτιζε πλέον σε ολόκληρο τον Καναδά. Η νίκη στο Κεμπέκ δεν επηρέασε μόνο το μέλλον του Καναδά. 

Πολλοί Αμερικανοί άποικοι- περιλαμβανομένου και του Τζορτζ Ουάσινγκτον, που συνέβαλε στην βρετανική νίκη – άρχισαν να σκέπτονται ότι δεν ήθελαν να φύγουν μόνο οι Γάλλοι από την Αμερική αλλά και οι Βρετανοί. 

Οι σπόροι της ανεξαρτησίας φύτρωσαν όταν το Ηνωμένο Βασίλειο άρχισε να επιβάλλει βαρύτατους φόρους στους αποίκους για τα έξοδα πολέμου.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ που έκανε τους Βρετανούς κυρίαρχους των θαλασσών. Πώς ο ναύαρχος Νέλσον κατατρόπωσε τον γαλλοϊσπανικό στόλο. Η νίκη του συνέβαλε στην πτώση του Ναπολέοντα

Οι Βρετανοί ήταν κύριοι των παγκόσμιων θαλασσών επί έναν αιώνα μετά τη νίκη τους κατά του γαλλικού και ισπανικού στόλου, έξω από τις ακτές του ακρωτηρίου Τραφάλγκαρ το 1805. 
Αυτή η ναυμαχία συνέβαλε στη πτώση του Ναπολέοντα και στην ανάδειξη του Οράτιου Νέλσον ως ήρωα. 

Σε λιγότερο από μία δεκαετία ο Ναπολέων είχε εξελιχθεί από νεαρός αξιωματικός του πυροβολικού σε αυτοκράτορα. Η δεξιοτεχνία του στον χερσαίο πόλεμο, του είχε αποφέρει τον έναν θρίαμβο μετά τον άλλον, καθώς συμμάχησε και κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής Ευρώπης. 

Η Αγγλία απέμεινε η μοναδική αξιόλογη απειλή για την παγκόσμια αυτοκρατορία του Ναπολέοντα, μια κατάσταση την οποία αποφάσισε να αντιμετωπίσει, εισβάλλοντας και κατακτώντας τη Βρετανία.

Ωστόσο, τα 40 χιλιόμετρα της Μάγχης χώριζαν τον γαλλικό στρατό από τον αντικειμενικό στόχο του. 
Για να νικήσουν τον αγγλικό στρατό, οι Γάλλοι έπρεπε πρώτα να νικήσουν στη θάλασσα. 

Την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1805 ο Ναπολέων διέταξε κατ’ επανάληψη τον διοικητή του ναυτικού, ναύαρχο Πιερ ντε Βιλνέβ, να επιτεθεί και να καταστρέψει τον αγγλικό στόλο. 

Ο Βιλνέβ που γνώριζε την ισχύ του αγγλικού ναυτικού, ήταν απρόθυμος να εμπλακεί σε μάχη εκ παρατάξεως, μέχρις ότου ο Ναπολέων απείλησε να τον απαλλάξει από τα καθήκοντά του. 

Η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ που έκανε τους Βρετανούς κυρίαρχους των θαλασσών. Πώς ο ναύαρχος Νέλσον κατατρόπωσε τον γαλλοϊσπανικό στόλο. Η νίκη του συνέβαλε στην πτώση του Ναπολέοντα


Στις 19 Οκτωβρίου ο ναύαρχος Βιλνέβ πρόσθεσε στα 18 θωρηκτά του, άλλα 15 σκάφη του ισπανικού ναυτικού στο Κάντιθ της νότιας Ισπανίας και απέπλευσε για τον πορθμό του Γιβραλτάρ. 

Δύο ημέρες αργότερα συνάντησε τον αγγλικό στόλο υπό τη διοίκηση του ναυάρχου Οράτιου Νέλσον περίπου 15 χιλιόμετρα έξω από το ακρωτήριο Τραφάλγκαρ. 

Αν και υστερούσε αριθμητικά – 33 γαλλικά πλοία έναντι 27 αγγλικών- ο στόλος του Νέλσον ήταν καλύτερα εκπαιδευμένος και προετοιμασμένος. 

Ο ναύαρχος διέθετε επίσης ένα καινούργιο σύστημα επικοινωνίας με μικρές σημαίες ανάμεσα στα πλοία του καθώς και λεπτομερές σχέδιο. 

Οι δύο αντίπαλοι στόλοι άρχισαν τους ελιγμούς την αυγή της 21ης Οκτωβρίου. 

Αν και τους χώριζαν μόλις δεκαπέντε χιλιόμετρα, οι εξαιρετικά ασθενείς άνεμοι προκάλεσαν καθυστέρηση έξι ωρών πριν βρεθούν σε απόσταση βολής πυροβολικού. 

Σε όλο αυτό το διάστημα, ο Νέλσον συνέχισε να στέλνει στα πλοία του σήματα με πρόσθετες οδηγίες για επίθεση. 

Ένα από αυτά έγινε αργότερα ένα από τα πιο διάσημα μηνύματα στην ιστορία των ναυμαχιών, καθώς διέταξε τον σηματωρό του να μεταδώσει το εξής: «Η Αγγλία πιστεύει ότι κάθε άνδρας θα κάνει το καθήκον του». 

Ο σηματωρός παρατήρησε ότι το «ελπίζει» αντί του «πιστεύει» θα έκανε πολύ ταχύτερη την έπαρση των σημαιών και ο Νέλσον συμφώνησε. 

Πολλοί ναυτικοί δυσαρεστήθηκαν με το μήνυμα επειδή ένιωθαν ότι ποτέ δεν είχαν παραμελήσει τις υποχρεώσεις τους. 

Παρά ταύτα, έκαναν και πάλι όλοι το καθήκον τους και το σήμα του Νέλσον πέρασε στην ιστορία ως ένα από τα πιο γνωστά μηνύματα που εστάλησαν σε μάχη. 

Καθώς οι δύο στόλοι πλησίασαν μεταξύ τους, ο Βιλνέβ στράφηκε προς βορράν σε φάλαγγα. Ο Νέλσον, όπως είχε σχεδιάσει, χώρισε τα πλοία του σε δύο μοίρες και επιτέθηκε σε ορθές γωνίες από τα δυτικά. 

Αρχικά, αυτό έδωσε κάποιο πλεονέκτημα στο γαλλοϊσπανικό στόλο, αλλά οι Βρετανοί πήραν το πάνω χέρι, από τη στιγμή που διέσπασαν τη φάλαγγα των αντιπάλων τους. Τότε ο Νέλσον προχώρησε και ρίχτηκε ορμητικά πάνω στα εχθρικά πλοία. 

Αργά το απόγευμα, 18 γαλλοϊσπανικά σκάφη είχαν παραδοθεί. Από εκείνα που διέφυγαν, μόνο τρία παρέμειναν ετοιμοπόλεμα. 

Περισσότεροι από 14.000 Γάλλοι και Ισπανοί ναυτικοί σκοτώθηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν. 

Οι Βρετανοί δεν έχασαν ούτε ένα πλοίο και οι απώλειές τους ήταν μικρότερες από 1.500 άνδρες. 

Η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ που έκανε τους Βρετανούς κυρίαρχους των θαλασσών. Πώς ο ναύαρχος Νέλσον κατατρόπωσε τον γαλλοϊσπανικό στόλο. Η νίκη του συνέβαλε στην πτώση του Ναπολέοντα

Μεταξύ των θυμάτων, πάντως περιλαμβανόταν ο Νέλσον. 

Νωρίς το απόγευμα, Γάλλος ελεύθερος σκοπευτής που βρισκόταν ψηλά στα άρμενα κοντινού πλοίου πυροβόλησε τον Άγγλο ναύαρχο στο κατάστρωμα της ναυαρχίδας του, Βίκτορι. 

Ο Νέλσον έζησε αρκετά για να πληροφορηθεί την αποφασιστική νίκη του. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Δόξα σοι ο Θεός, έκανα το καθήκον μου». 

Οι άνδρες του έβαλαν το πτώμα του σε βαρέλι με μπράντι για να μπορέσουν να το θάψουν με τιμές ήρωα στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο. 

Η νίκη του Νέλσον στο Τραφάλγκαρ έκανε το αγγλικό ναυτικό πανίσχυρο στον κόσμο. Η κυριαρχία τους στις θάλασσες υπήρξε αναμφισβήτητη περισσότερο από έναν αιώνα, μέχρι τη ναυμαχία της Γιουτλάνδης στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Ο έλεγχος των θαλάσσιων οδών αύξησε την ικανότητα της Βρετανίας για αποικίες σε ολόκληρο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να ισχύει η έκφραση ότι ο ήλιος δεν έδυε ποτέ στη βρετανική αυτοκρατορία. Ήταν ο ήλιος που ανέτειλε μια μέρα του Οκτωβρίου του έτους 1805, λίγο έξω από το ακρωτήριο Τραφάλγκαρ. 

Ωστόσο, η ήττα του γαλλοϊσπανικού στόλου δε σήμανε την ήττα του γαλλικού στρατού. Οι χερσαίες δυνάμεις του Ναπολέοντα παρέμειναν οι ισχυρότερες της Ευρώπης και θα χρειαζόταν ακόμη μια δεκαετία για να υποστεί ο αυτοκράτωρ την οριστική ήττα του. 

Αν οι Γάλλοι είχαν επικρατήσει στο Τραφάλγκαρ, θα κυριαρχούσαν στη θάλασσα, θα έκαναν εισβολή και ίσως να κατακτούσαν την Αγγλία. Σε τέτοια περίπτωση, ολόκληρη η Ευρώπη και οι αποικίες του Νέου Κόσμου θα βρίσκονταν υπό γαλλικό έλεγχο. 

Η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ που έκανε τους Βρετανούς κυρίαρχους των θαλασσών. Πώς ο ναύαρχος Νέλσον κατατρόπωσε τον γαλλοϊσπανικό στόλο. Η νίκη του συνέβαλε στην πτώση του Ναπολέοντα


Υπήρχαν όμως και άλλες άμεσες και μακροχρόνιες επιπτώσεις από τη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. 
Ο έλεγχος των θαλασσών ενίσχυσε το παγκόσμιο εμπόριο των Βρετανών και την ανάγκη για περισσότερα πλοία και ναύτες. Η κατασκευή πλοίων ήταν αρκετά εύκολη, αλλά υπήρχε έλλειψη ατόμων για την επάνδρωσή τους. 

Η Αγγλία στράφηκε στη στρατολογία ναυτών, κυρίως από τις ΗΠΑ, παρά την επιτυχία της Αμερικανικής Επανάστασης. 

Η κατάταξη αμερικανών ναυτικών στο βρετανικό ναυτικό, σε συνδυασμό με τις περιοριστικές εμπορικές πρακτικές, οδήγησαν τελικά τις δύο χώρες στον πόλεμο του 1812. 

Μακροχρόνια, η ναυμαχία του Τραφάλγκαρ επηρέασε επίσης τον μεγαλύτερο πόλεμο της εποχής της. 

Ενώ η βρετανική επιρροή είχε εξαπλωθεί στην Ευρώπη και επεκτεινόταν σε ολόκληρο τον κόσμο, οι Γερμανοί άρχισαν να δυσφορούν με τη βρετανική χερσαία και θαλάσσια ισχύ. 

Έτσι, στο τελευταίο μέρος του 19ου αιώνα, άρχισαν να ενισχύουν τις ένοπλες δυνάμεις τους και τελικά στράφηκαν κατά των Βρετανών, με αποτέλεσμα τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

πηγή