Articles by "Αθλητισμός"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αθλητισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Πάλη με χταπόδια: ένα παράξενο και δημοφιλές για 20 χρόνια άθλημα

Κατά καιρούς έχουν υπάρξει πολλά παράξενα αθλήματα, αλλά εγκαταλείφθηκαν επειδή δεν ήταν δημοφιλή, ή ήταν επικίνδυνα ή επειδή εξαιτίας τους ταλαιπωρούνταν ζώα. Ένα από αυτά ήταν ένα που πιθανώς ήταν ενδιαφέρον για τους θεατές, αλλά ήταν επικίνδυνο για τους διαγωνιζόμενους -και ίσως θανατηφόρο. Αναφερόμαστε στην πάλη με χταπόδια που ήταν δημοφιλές στις ΗΠΑ γύρω στα μέσα του περασμένου αιώνα.

Πριν από έξι δεκαετίες, το περίεργο θέαμα, γνωστό ως "πάλη με χταπόδια", ήταν πραγματικότητα και προσέλκυε μέχρι και 5.000 θεατές.

Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά για το άθλημα είναι το 1949, στο περιοδικό Mechanix Illustrated. Στο άρθρο "Octopus Wrestling Is My Hobby", ο Wilmon Menard μίλησε για το ταξίδι του στην Ταϊτή, όπου συνάντησε έναν τοπικό κυνηγό που πάλεψε με ένα γιγαντιαίο χταπόδι.

 Πάλη με χταπόδια: ένα παράξενο και δημοφιλές για 20 χρόνια άθλημα
"Θέλετε να παλέψετε με ένα χταπόδι; Όλο αυτό ακούγεται σαν ένα αηδιαστικό άθλημα, αλλά είναι πολύ πιο διασκεδαστικό από το να κυνηγάς κάποιο αθώο και ακίνδυνο πλάσμα. Όταν παλεύετε και σκοτώνετε ένα χταπόδι, σώζετε τον θαλάσσιο κόσμο από έναν προδοτικό εχθρό", έγραψε ο Menard. "Καλύτερα να προσέξετε. Ή είσαι προσεκτικός ή είσαι νεκρός", κατέληξε.

Το παράξενο άθλημα κέρδισε σιγά-σιγά δημοτικότητα στις ΗΠΑ. Στην Τακόμα της Ουάσιγκτον οργανώθηκαν αγώνες πάλης χταποδιού, ένα άθλημα που την επόμενη δεκαετία προσέλκυσε όλο και περισσότερους παλαιστές και θεατές. Σύμφωνα με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 1957, περίπου 200 άτομα εμφανίστηκαν για να παρακολουθήσουν την πάλη για τον παγκόσμιο τίτλο στην Τακόμα εκείνη τη χρονιά.

Το άθλημα έφτασε στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς του στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, ένα από τα ετήσια Παγκόσμια Πρωταθλήματα Πάλης Χταπόδι συγκέντρωσε πάνω από 5.000 θεατές. Ευτυχώς για τα χταπόδια, αυτοί οι αγώνες δεν ήταν σχεδόν τόσο αιματηροί όσο η σύγκρουση του Wilmon Menard με το γιγαντιαίο χταπόδι στην Ταϊτή το 1949.

Το άθλημα περιλάμβανε μια ομάδα δυτών που θα κατέβαιναν στο νερό, σε βάθη μέχρι και 18 μέτρα, όπου θα έβρισκαν το χταπόδι στην κρυψώνα του. Οι ομάδες αποτελούνταν από δύο ή τρεις άνδρες, που θα αγωνίζονταν να απελευθερωθούν από τα πλοκάμια του και να το σύρουν στην επιφάνεια.

"Έχουν καλή αναρρόφηση, αλλά αν κανείς πιάσει τα πλοκάμια τους και τα τραβήξει, οι βεντούζες ελευθερώνονται. Δεν έχουν πολλή δύναμη", δήλωσε ο Gary Keffler, ένας από τους διοργανωτές τέτοιων εκδηλώσεων.

Οι βεντούζες έκαναν το άθλημα δύσκολο και επικίνδυνο. Μόλις το χταπόδι έβγαινε στην επιφάνεια, το μετρούσαν και η ομάδα με το μεγαλύτερο χταπόδι κέρδιζε τον ανταγωνισμό. Μετά την μέτρηση, τα περισσότερα από τα χταπόδια αφήνονταν και πάλι στη θάλασσα.

Η δημοτικότητα του αθλήματος έπεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το τελειωτικό χτύπημα δόθηκε από την πολιτεία της Ουάσιγκτον, η οποία ψήφισε ένα νόμο που απαγόρευε την παρενόχληση χταποδιών.


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μπορεί να υπερηφανεύεται για πολλές ελληνικές πρωτιές στο ΝΒΑ, αλλά όχι για όλες. Πολλά χρόνια πριν το ταλέντο και οι επιδόσεις του κάνουν τους Αμερικανούς να μάθουν να προφέρουν σωστά το όνομά του, ένας συμπατριώτης μας τους δημιούργησε αντίστοιχο γλωσσοδέτη. Λεγόταν Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος.

Θεωρείται ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και η σύντομη καριέρα του ήταν γεμάτη με επιτυχίες που θα ζήλευε ακόμη και ο «Greek Freak». Έναν κολλεγιακό τίτλο καθώς και δύο δαχτυλίδια πρωταθλητή του NBA με τους τεράστιους Μπόστον Σέλτικς.


Στον Λου δεν περνούσαν τσαμπουκάδες


Με ύψος 1,96 και τρομερή φυσική δύναμη στα χέρια, ο Λου (γεννημένος το 1930 στο Λιν της Μασαχουσέτης) έμοιαζε κομμένος και ραμμένος για το αμερικάνικο football. Στο Λύκειο της γενέτειρας του επιβεβαίωσε τις προβλέψεις καθώς εξελίχθηκε σε All America player. Η αγάπη του για τα σπορ, αλλά η απέχθειά του για το… ξύλο τον οδήγησαν στο μπάσκετ. Αν και λογιζόταν ως γκαρντ-φόργουορντ, το σουτ δεν ήταν το δυνατό του στοιχείο.

Παρά το γεγονός πως ήταν κάτω από 2 μέτρα, η εμπειρία του από το πολύ σκληρότερο ποδόσφαιρο, αποδείχθηκε το καλύτερο εφόδιο που θα μπορούσε να κουβαλήσει στα παρκέ. Δυναμικός, αλτικός και πεισματάρης, ο Τσιωρόπουλος ήταν πολύ σκληρό καρύδι για την εποχή του. Η έφεσή του στα ριμπάουντ, η σκυλίσια άμυνα, το πάθος και η αυταπάρνηση τον έκαναν τον τέλειο συμπαίκτη. Αυτόν που οι μελλοντικοί Hall-Of-Famers, Φρανκ Ράμσεϊ και Κλιφ Χάγκαν χρειάζονταν να τρέχει πίσω τους για να καλύψει κενά. Και να τους βοηθήσει να παρουσιάσουν μία από τις καλύτερες ομάδες του κολλεγιακού πρωταθλήματος.

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Ο θρύλος του Κεντάκι


Αν έπαιζε σήμερα θα προβληματιζόταν για το τι θα έγραφε πίσω στη φανέλα του. Το… Tsioropoulos έτσι κι αλλιώς ήταν δύσκολο να το προφέρει, πόσω μάλλον να δοκιμάσει να το διαβάσει κανείς. Πίσω στη δεκαετία του ’50 όμως οι φανέλες δεν έγραφαν τα ονόματα των αθλητών. Οι συμπαίκτες στο Κεντάκι έλυσαν το πρόβλημα. Οι επιδόσεις του του χάρισαν το προσωνύμιο «Golden Greek», ενώ αργότερα… απαντούσε και στο «Mr. T». Ο προπονητής του, Άλντορφ Ραπ, προτιμούσε το πρώτο.

Υπό τις οδηγίες του το Κεντάκι κέρδισε τον τίτλο του NCAA το 1951 και δύο χρόνια αργότερα τερμάτισε τη σεζόν με το εντυπωσιακό 25-0. Χωρίς ωστόσο να πάρει μέρος στην τελική φάση για λόγους που θα αναλυθούν αργότερα. Με τέτοιες επιτυχίες δεν είναι καθόλου παράξενο που η σημερινή έδρα των Wildcats φέρει το όνομα του θρυλικού κόουτς. Και για να μην υπάρξουν παρερμηνείες σχετικά με τη συνεισφορά του «Χρυσού Έλληνα», η φανέλα του με το νούμερο 16 κοσμεί ακόμη την οροφή του γηπέδου καθώς αποσύρθηκε για πάντα.


Το σκάνδαλο που δεν τον άγγιξε


Ενώ ο τίτλος του ’51 αποτελεί χρυσή σελίδα στην ιστορία του Κεντάκι, υπάρχουν και τα σκοτεινά σημεία της. Τον χειμώνα του ’52 ξεσπά σκάνδαλο στημένων αγώνων στο κολλεγιακό πρωτάθλημα. 32 παίκτες από 7 σχολεία αποκαλύφθηκε πως είχαν πάρει μέρος, με την ενεργή ανάμειξη της Μαφίας. Τέσσερις από αυτούς έπαιζαν για λογαριασμό των Wildcats. Η τιμωρία τους, όπως και εκείνη των πανεπιστημίων ήταν αναπόφευκτη. Ο «Χρυσός Έλληνας» δεν είδε το παράξενο για τους Αμερικανούς όνομά του να είναι ανάμεσά τους. Δυστυχώς όμως εξαιτίας αυτού, ο ίδιος και οι συμπαίκτες του έχασαν μια χρονιά, ενώ λόγω ενός περίεργου κανονισμού, δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν το NCAA τη σεζόν που με το επικό 25-0 θεωρούνταν η κορυφαία ομάδα εκτός ΝΒΑ.

Εκείνη τη χρονιά Τσιωρόπουλος (είχε 14,5 πόντους μ.ο), Ράμσεϊ και Χάγκαν έγιναν ντραφτ και υπέγραψαν συμβόλαιο με τους Σέλτικς. (Ο Λου στο νούμερο 57). Εξαιτίας του σκανδάλου όμως αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο κολλέγιο, για λογαριασμό του οποίου δεν είχαν το δικαίωμα να αγωνιστούν στην τελική φάση αφού θεωρήθηκε πως είχαν ήδη αποφοιτήσει. Κι ενώ το Κεντάκι είχε πάρει την πρόκριση για τα τελικά, η ομάδα γνωρίζοντας πως δεν είχε ιδιαίτερες ελπίδες χωρίς τους καλύτερους παίκτες, προτίμησε να αποσυρθεί και να διατηρήσει για πάντα τον τίτλο της «αήττητης βασίλισσας δίχως στέμμα».

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Νικητής και στο NBA


Πριν μεταπηδήσει στο επαγγελματικό πρωτάθλημα, ο Τσιωρόπουλος πέρασε ένα διάστημα στην πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ. Στη συνέχεια «προσγειώθηκε» στο NBA όπου για μια τριετία φόρεσε τη φανέλα των Σέλτικς του θρυλικού Άουερμπαχ. Στη Βοστώνη ευτύχισε να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (1957, 1959). Με 5,8 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ ανά παιχνίδι αποτέλεσε την επιτομή ενός χαρακτηρισμού που πολύ αργότερα «εφευρέθηκε» από το NBA. Ήταν ο τύπος που ερχόταν από τον πάγκο για να καθαρίσει σε ειδικές καταστάσεις. Ο συμπαίκτης του (και μετέπειτα προπονητής) Τόμι Χέινσον τον είχε αποκαλέσει «το πρωτότυπο αυτού που μάθαμε να λέμε 6ος παίκτης, μια έννοια που αναπτύχθηκε στο πέρασμα του χρόνου».

Με τον Χέινσον μοιράζονταν και τον χρόνο στα παιχνίδια (με τον Έλληνα ομογενή να είναι ο back up forward και τον Αμερικανό βασικός) αλλά και το ίδιο δωμάτιο στα ξενοδοχεία. Μιλώντας γι’ αυτόν είχε προσθέσει: «Σίγουρα θα είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα, αν δεν είχε τόσους τραυματισμούς». Δυστυχώς όμως η πλάτη του Λούη, όπως τον φώναζαν οι φίλοι, δεν άντεξε στους ρυθμούς του πρωταθλητισμού, με συνέπεια ένα τέλος που ήρθε πολύ σύντομα από ό,τι θα ήθελε.


Μετά το μπάσκετ


Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο, μετά το τέλος της καριέρας του ο Τσιωρόπουλος στάλθηκε από τις Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ σε Ελλάδα και Ιράν, σε εκπαιδευτικά ταξίδια σχετικά με το μπάσκετ. Επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνδύασε τον αθλητισμό με την εκπαίδευση. Ως αθλητής είχε πει πως χρειαζόταν να επιβληθεί σε τύπους πιο μεγαλόσωμους από αυτόν χρησιμοποιώντας τη θέλησή του. Μια στάση ζωής την οποία τήρησε και ως δάσκαλος.

Ασχολήθηκε με πολλά και διάφορα (από αθλητικός διευθυντής σε ενορία μέχρι εμπόριο αλκοόλ στο Λέξινγκτον) ως τη στιγμή που έγινε προπονητής. Μετά από 5 χρόνια θα αποφασίσει να αφήσει πίσω του οριστικά το σπορ. Την τελευταία σεζόν ως κόουτς του Manual High καταγράψει το χειρότερο ρεκόρ του. 2 νίκες και 19 ήττες, εκ των οποίων 14 συνεχόμενες. Τότε θα εξομολογηθεί σε συνέντευξή του: «Συνεχίζω να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου, αλλά χάνουμε. Χάνω. Αυτό με οδήγησε σε μια νέα αξιολόγηση του χώρου. Εννοώ, αλήθεια, γιατί παίζουμε; Προφανώς όλα αυτά τα παιδιά παίζουν για να νικήσουν. Όμως η μαγική λέξη είναι η αντιξοότητα. Αυτή αντιμετωπίζουμε. Τώρα τα παιδιά είναι πεσμένα. Αλλά το να μείνουν έτσι επειδή χάνουν θα είναι έγκλημα. Αν είναι να πάρουν ένα μάθημα, αυτό πρέπει να είναι η προσπάθεια. Το να δίνεις το 100% παρά τις αντιξοότητες. Δεν περιμένω από κάποιον 1,60 να πηδήσει πάνω από έναν που είναι 2 μέτρα. Θέλω όμως να δοκιμάσει να το κάνει»…

Λου Τσιωρόπουλος


Ο άλλος Λου


Μετά το μπάσκετ ο Λου παρέμεινε στο χώρο της εκπαίδευσης από διευθυντικές θέσεις. Το παρελθόν και το παρουσιαστικό του προκαλούσαν θαυμασμό, δέος αλλά και φόβο στους μαθητές. Εκείνος συχνά το διασκέδαζε, το εκμεταλλευόταν αλλά προσπαθούσε να μην το τραβάει στα άκρα. «Ποτέ δεν καταλάβαινες αν σου κάνει πλάκα ή αν εννοεί τα όσα έλεγε», αποκαλύπτει ένας από τους μαθητές του. «Τα έκανα πάνω μου όταν τον έβλεπα, αλλά ήξερα πως έχει χρυσή καρδιά», συμπληρώνει.

Και αυτή η μίξη γνήσιας καλοσύνης και αυστηρής προσήλωσης στο στόχο ήταν που έκανε τον Λου Τσιωρόπουλο μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Είναι αυτό που τον έκανε νικητή, πρωταθλητή, πραγματικά σπουδαίο.

Και επιστέγασμα όλων αυτών ήταν κάτι που αποκαλύφθηκε λίγο πριν το θάνατό του, το 2015. Λίγο πριν γίνει 85 ετών. Στα memorabilia που κοσμούν το σπίτι του τα δαχτυλίδια του NBA, οι φανέλες και τα αποκόμματα εφημερίδων έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Περίοπτη θέση κατέχει ένα βραβείο που έλαβε από το Κέντρο Συνδρόμου Down του Louisville. Κατά καιρούς οι υπεύθυνοι λάμβαναν ένα δικό του τσεκ. Αρκετές φορές μέσα σε ένα χρόνο και σε κάθε περίπτωση πολύ περισσότερες από όσες δωρεές θα έκανε κάποιος που δεν είχε την παραμικρή σχέση με το σύνδρομο. Ούτε ο ίδιος ούτε κάποιος στο οικογενειακό του περιβάλλον. «Ο Λου δεν δεχόταν το όχι ως απάντηση. Κανείς δεν μπορούσε να του αρνηθεί. Γι’ αυτό τον φώναζα Greek Mafia» θα πει μετά το θάνατό του η διευθύντρια του ιδρύματος, Νταϊάνα Μαρτσβάιλερ…

Και κάπως έτσι ο «Golden Greek» έγινε «Greek Mafia» και ως ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας που έπαιξε και κατέκτησε το NBA, άνοιξε το δρόμο σε αυτό που ο κόσμος ονομάζει «Greek Freak».


Πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Simply… ο Μπεστ (Αφιέρωμα)

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έχασε έναν από τους πλέον προικισμένους «καλλιτέχνες» του, αλλά κι έναν αυτοκαταστροφικό άνθρωπο, τον Τζορτζ Μπεστ. 

Ήταν απλώς… ο Τζορτζ Μπεστ. Το ταλέντο του αρκούσε για να τον κατατάξει μεταξύ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Όμως η αγάπη του για το σεξ, το αλκοόλ και τον τζόγο ήταν η αιτία που δεν κατάφερε να φτάσει ακόμη ψηλότερα και τελικά αποτέλεσαν την αυτοκαταστροφή του.

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια ο Βορειοϊρλανδός έφευγε από τη ζωή. Μόλις στα 59 του χρόνια, αλλά χωρίς να εκπλήξει κανέναν αυτή η κατάληξη της άσωτης ζωής του.

Από το γκαράζ του σπιτιού του στο Μπέλφαστ, όπου άρχισε να κλωτσά ένα μπαλάκι του τένις μιμούμενος το ποδοσφαιρικό του είδωλο, Φέρεντς Πούσκας, μέχρι την «ανακάλυψή» του από τον κυνηγό ταλέντων της Μαν. Γιουνάιτεντ, Μπομπ Μπίσοπ, στα 15 του, δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να λάμψει το άστρο του. Η… οντισιόν από τον μεγάλο Ματ Μπάσμπι παρομοιάστηκε από τον ίδιο στην αυτοβιογραφία του με συνάντηση με το Θεό και δύο χρόνια μετά, το Μάιο του 1963 υπέγραφε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο.

Από εκεί και πέρα, όλα πήραν το δρόμο τους… μέχρι να λοξοδρομήσει. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έκανε ντεμπούτο απέναντι στη Γουέστ Μπρομ και το Δεκέμβριο άνοιξε λογαριασμό σκοράροντας απέναντι στην Μπέρνλι, συνθέτοντας σύντομα μαζί με Τσάρλτον και Λόου την περίφημη «Αγία Τριάδα» στην επίθεση της ομάδας. Ένα τέτοιο ταλέντο ήταν πολυτέλεια για τη Βόρεια Ιρλανδία, που τον κάλεσε στις τάξεις της και τον έχρισε διεθνή για πρώτη φορά απέναντι στην Ουαλία.

Σύντομα το άστρο του έλαμψε και εκτός των «στενών» για τη λάμψη του ορίων του Ηνωμένου Βασιλείου. Η νίκη με 5-1 επί της Μπενφίκα στη Λισαβόνα για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες παραστάσεις της καριέρας του, ενώ το 1968 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης και πήρε τη Χρυσή Μπάλα. Η αποχώρηση του Ματ Μπάσμπι από την τεχνική ηγεσία στοίχισε στον «εύθραυστο» ψυχολογικά Τζόρτζι, που παραδόθηκε γρήγορα στις εφήμερες απολαύσεις. Πήγαινε τελευταίος για ύπνο και… προπόνηση, η προσωπική του ζωή απασχολούσε περισσότερο από τις επιδόσεις του στον αγωνιστικό χώρο και η μπάλα ήταν εμφανές πως πλέον δεν είχε τον πρώτο ρόλο στη ζωή του. «Αν είχα γεννηθεί πιο άσχημος, ίσως ο κόσμος να μην μάθαινε ποτέ κάτι για τον Πελέ», είχε δηλώσει μεταξύ σοβαρού και αστείου…

Το 1974, αφότου έμεινε εκτός αποστολής του αγώνα με την Πλίμουθ, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Μαν. Γιουνάιτεντ. Έκτοτε δεν στέριωσε σε καμία ομάδα και μπαινόβγαινε σε κλινικές αποτοξίνωσης και στα αστυνομικά τμήματα, ενώ έκανε και φυλακή για δύο μήνες.

Ο κατήφορός του δεν είχε σταματημό και το 1998, όταν σε εξετάσεις που του έγιναν διαπιστώθηκε πως το ποσοστό αλκοόλ στο αίμα του άγγιξε το 50% (!), έφτασε ένα βήμα από την αυτοκτονία. «Είχα πει πως σε μέσα σε ένα μήνα θα έκανα τα πράγματα που ήθελα και μετά θα αυτοκτονούσα στις Μπαχάμες», αποκάλυψε το 2001, αλλά δεν το έκανε πράξη ποτέ. Φρόντισαν, όμως, να του στοιχίσουν τη ζωή τα προβλήματα υγείας που απέκτησε από τις καταχρήσεις, αφού ούτε η μεταμόσχευση ήπατος το 2002 ήταν ικανή για να τον σώσει. Η αρχή του τέλους ήταν η εισαγωγή του την 1η Οκτωβρίου του 2005 σε νοσοκομείου του Λονδίνου με οξεία πνευμονία. Ο αδυνατισμένος οργανισμός του υπέκυψε στις 25 Νοεμβρίου.






πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Οι ατάκες του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον που έγραψαν ιστορία

6-11-1986 ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον αναλάμβανε την τεχνική ηγεσία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, διαγράφοντας μια θρυλική πορεία στον πάγκο της. To Sport24.gr θυμίζει ατάκες του που έγραψαν ιστορία.


Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είναι αναμφισβήτητα μια από τις μεγαλύτερες μορφές όχι μόνο του βρετανικού, αλλά και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπόρεσε να διδάξει την τέχνη της προπονητικής. Στη διάρκεια της τεράστιας καριέρας του δημιούργησε αμέτρητες ομάδες "κόκκινων διαβόλων", σαρώνοντας τίτλους και διακρίσεις μέσα και έξω απ’ το νησί.

Ήταν 6 Νοεμβρίου του 1986 όταν ο Φέργκιουσον παρουσιάστηκε επίσημα από την Μάντσεστερ ως ο διάδοχος του Ρον Άτκινσον. Από τότε έχτισε μια πραγματική ποδοσφαιρική δυναστεία, μετατρέποντας την Γιουνάιτεντ από κομπάρσο σε απόλυτο πρωταγωνιστή. Στην πορεία των χρόνων κατέκτησε τα πάντα, έφτιαξε ακατάρριπτα ρεκόρ και πέτυχε μοναδικούς θριάμβους όπως το treble του 1999 με την μεγάλη ανατροπή απέναντι στην Μπάγερν.

Ως γνήσιος Σκωτσέζος, ο Σερ Άλεξ δε μάσησε ποτέ τα λόγια του. Ευθύς, αθυρόστομος, "τσεκουράτος" και τελείως αντισυμβατικός, μας πρόσφερε απλόχερα μια πολύτιμη συλλογή από ατάκες και χαρακτηρισμούς που έγραψαν τη δική τους ιστορία.

25 χρόνια πίσω. Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον την ημέρα της επίσημης παρουσίασής του από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (6-11-1986)

Το Sport24.gr μάζεψε 25 από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις του και σας τις παρουσιάζει. Επειδή σε αρκετές από αυτές ήταν δύσκολο να αποδοθεί το ακριβές νόημα στη μετάφραση (ειδικά λόγω της απερίγραπτης αθυροστομίας του!), παραθέτουμε τις ατάκες και στα αγγλικά. Έτσι ή αλλιώς πάντως, είμαστε σίγουροι ότι θα απολαύσετε τον ιδιαίτερο τρόπο του Σερ Άλεξ να απευθύνεται σε παίκτες, προπονητές, διαιτητές και δημοσιογράφους!

1. Only true champions come out and show their worth after defeat – and I expect us to do that.

Μόνο οι πραγματικοί πρωταθλητές βγαίνουν έξω και δείχνουν την αξία τους μετά από μια ήττα. Και περιμένω από εμάς να το κάνουμε αυτό.
(Ο Σερ Άλεξ μετά την ήττα από την Άρσεναλ για δεύτερη φορά μέσα στο 2006)

2. You’re a fuckin’ bottler Incey! You cannae handle the stage, can you? You are a fuckin’ bottler!

Είσαι ένας γαμ...νος φλώρος Ίνσι! Δεν μπορείς να αντέξεις την πίεση, έτσι δεν είναι; Είσαι ένας γαμ...νος φλώρος!
(Ο Σερ Άλεξ στον Πολ Ινς σε διακοπή ημιχρόνου το 1994)

3. I can’t believe it. I can’t believe it. Football. Bloody hell!

Δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Ποδόσφαιρο. Την πίστη μου μέσα!
(Ο Σερ Άλεξ μετά την απίστευτη ανατροπή στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στις 26 Μαΐου του 1999).

4. That’s absolute bollocks, that. Absolute nonsense.

Αυτά είναι τελείως μαλακίες. Τελείως ανοησίες.
(Ο Σερ Άλεξ στον Τύπο, όταν τον Νοέμβριο του 2005 ρωτήθηκε αν εκείνη η εβδομάδα ήταν η χειρότερη της καριέρας του).


5. At the end of this game, the European Cup will be only six feet away from you and you’ll not even be able to touch it if we lose. And for many of you that will be the closest you will ever get. Don’t you dare come back in here without giving your all.

Στη λήξη του παιχνιδιού, το Κύπελλο Πρωταθλητριών θα βρίσκεται μόλις δυο μέτρα μακριά σας και δεν θα μπορείτε ούτε καν να το αγγίξετε αν χάσουμε. Και για πολλούς από εσάς αυτό θα είναι το κοντινότερο που θα το πλησιάσετε ποτέ. Μην τολμήσετε να γυρίσετε εδώ μέσα, χωρίς να τα δώσετε όλα.
(Ο Σερ Άλεξ στο ημίχρονο του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ το 1999).

6. It would have been Sir Matt Busby’s 90th birthday today, but I think he was up there doing a lot of kicking.

Σήμερα θα ήταν τα 90ά γενέθλια του Σερ Ματ Μπάσμπι, όμως νομίζω ότι πήρε μέρος κι αυτός στο παιχνίδι από εκεί πάνω.
(Ο Σερ Άλεξ μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ το 1999).

7. My greatest challenge is not what’s happening at the moment, my greatest challenge was knocking Liverpool right off their fucking perch. And you can print that.

Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα δεν είναι αυτό που συμβαίνει τώρα, η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν να γκρεμίσω τη Λίβερπουλ από τη γαμ...ένη κορυφή. Και αυτό μπορείτε να το τυπώσετε.
(Ο Σερ Άλεξ απαντά στην Guardian στα σχόλια του Άλαν Χάνσεν για το μέλλον του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Σεπτέμβριο του 2002).

8. Just fucking patch him up.

Γαμώτο, απλά μπαλώστε τον.
(Ο Σερ Άλεξ απευθυνόμενος στο ιατρικό τιμ της Μάντσεστερ, αφού πριν είχε κλωτσήσει ένα παπούτσι το οποίο είχε πετύχει τον Μπέκαμ στο φρύδι, ανοίγοντας πληγή που χρειάστηκε ράμματα).

9. It was a freakish incident. If I tried it 100 or a million times it couldn’t happen again. If I could, I would have carried on playing!

Ήταν ένα αφύσικο συμβάν. Ακόμα και αν το δοκίμαζα 100 ή και ένα εκατομμύριο φορές, δεν θα μπορούσε να ξανασυμβεί. Αν μπορούσα να το ξανακάνω, θα έπαιζα ακόμα ποδόσφαιρο!
(Ο Σερ Άέξ στους δημοσιογράφους για το ίδιο περιστατικό με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ).

10. On you go. I’m no fucking talking to you. He’s a fucking great player. You are fucking idiots.

Εσείς συνεχίστε. Γαμώτο, δεν θα σας μιλήσω. Είναι ένας μεγάλος παίκτης, γαμώτο. Και εσείς είστε γαμ...νοι ηλίθιοι.
(Ο Σερ Άλεξ μιλώντας στον Τύπο για τον Χουάν Σεμπάστιαν Βερόν).


11. I am such a bloody talented guy. I might go into painting or something like that.

Είμαι και γαμώ τους ταλαντούχους τύπους. Θα μπορούσα να το γυρίσω στη ζωγραφική ή σε κάτι παρόμοιο.
(Ο Σερ Άλεξ για τη ζωή του μετά την προπονητική).

12. They say he’s an intelligent man, right? Speaks five languages! I’ve got a 15 year old boy from the Ivory Coast who speaks five languages!

Λένε ότι είναι ένας έξυπνος άνθρωπος, σωστά; Μιλάει πέντε γλώσσες! Ε λοιπόν, εγώ έχω ένα 15χρονο από την Ακτή Ελεφαντοστού που μιλάει πέντε γλώσσες!
(Ο Σερ Άλεξ για τον Αρσέν Βενγκέρ)

13. If he was an inch taller, he’d be the best centre half in Britain. His father is 6ft 2in. I’d check the milkman.

Αν ήταν μια ίντσα ψηλότερος (2.5 cm), θα ήταν ο καλύτερος κεντρικός χαφ στη Βρετανία. Ο πατέρας του είναι 1.88. Μήπως θα έπρεπε να ελέγξουμε τον γαλατά;
(Ο Σερ Άλεξ για τον Γκάρι Νέβιλ).

14. That lad must have been born off side.

Αυτό το παλικάρι πρέπει να γεννήθηκε σε θέση οφσάιντ.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Πίπο Ινζάγκι)

15. This pilot move by FIFA will take root and fly.

Αυτό η πιλοτική κίνηση της ΦΙΦΑ θα μπει σε διάδρομο και θα απογειωθεί.
(Ο Σερ Άλεξ για ένα πιλοτικό πρόγραμμα της ΦΙΦΑ).


16. The lads ran their socks into the ground.

Τα παλικάρια σκίστηκαν (τα έδωσαν όλα) στο γήπεδο.
(Ο Σερ Άλεξ για τους παίκτες του).

17. If Chelsea drop points, the cat’s out in the open. And you know what cats are like. Sometimes they don’t come home.

Αν η Τσέλσι χάνει βαθμούς, σημαίνει ότι η γάτα την έχει κάνει. Και ξέρετε πώς πάει αυτό με τις γάτες. Μερικές φορές δε γυρίζουν σπίτι.
(Ο Σερ Άλεξ για την Τσέλσι).

18. He was certainly full of it, calling me Boss and Big Man when we had our post-match drink after the first leg. But it would help, if his greetings were accompanied by a decent glass of wine. What he gave me was paint-stripper.

Με είχε φλομώσει στα Αφεντικό και Μεγάλε όταν πίναμε το ποτό μας μετά τον πρώτο αγώνα. Αλλά θα βοηθούσε πολύ περισσότερο, αν είχε συνοδεύσει τα κοπλιμέντα του με ένα αξιοπρεπές ποτήρι κρασιού. Γιατί αυτό που μου πρόσφερε ήταν νέφτι.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Ζοζέ Μουρίνιο).

19. We’re suffering because of what happened against Arsenal. One of my players would have to be hit by an axe to get a penalty at the moment.

Υποφέρουμε από αυτά που συνέβησαν εναντίον της Άρσεναλ. Οι αντίπαλοι θα έπρεπε να χτυπήσουν κάποιον από τους παίκτες μου με τσεκούρι για να πάρουμε πέναλτι.
(Ο Σερ Άλεξ για την κακή διαιτησία σε ματς με την Άρσεναλ).

20. They come out with the “English are so strong, we’re terrible in the air, we can’t do this, we can’t do that”. Then they beat you 3-0.

Έρχονται με τα γνωστά «οι Άγγλοι είναι τόσο δυνατοί, εμείς είμαστε αίσχος στο ψηλό παιχνίδι, δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό, δεν μπορούμε να κάνουμε το άλλο». Και μετά σε κερδίζουν 3-0.
(Ο Σερ Άλεξ για τους Ιταλούς).


21. At half time it could have been 20-all. But commonsense took over – or boring football took over!

Στο ημίχρονο το σκορ θα μπορούσε να είναι 20 όλα. Αλλά τελικά επικράτησε η κοινή λογική – ή το βαρετό ποδόσφαιρο!
(Ο Σερ Άλεξ μετά από μια νίκη με 3-2 επί της Φούλαμ το 2005).

22. I remember the first time I saw him. He was 13 and just floated over the ground like a cocker spaniel chasing a piece of silver paper in the wind.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα. Ήταν 13 και «επέπλεε» πάνω στο έδαφος σαν ένα κόκερ σπάνιελ που κυνηγάει ένα κομμάτι ασημένιου χαρτιού στον αέρα.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Ράιαν Γκιγκς).

23. He was towering over me and the other players were almost covering their eyes. I’m looking up and thinking “if he does hit me, I’m dead”.

Είχε ορθωθεί από πάνω μου και οι υπόλοιποι παίκτες είχαν σχεδόν καλύψει τα μάτια τους. Κοιτάζω πάνω και σκέφτομαι, «αν με χτυπήσει, είμαι νεκρός».
(Ο Σερ Άλεξ για έναν καυγά με τον Πίτερ Σμάιχελ).

24. I bet him he wouldn’t get 15 league goals and I’m going to have to change my bet with him. If he gets to 15, I can change it and I am allowed to do that because I’m the manager. I’m going to make it 150 now.

Του έβαλα στοίχημα ότι δεν θα έφτανε τα 15 γκολ στο πρωτάθλημα και θα χρειαστεί να αλλάξω το στοίχημα μαζί του. Αν φτάσει τα 15 μπορώ να αλλάξω και έχω αυτό το δικαίωμα γιατί είμαι ο προπονητής. Θα το κάνω 150 τώρα.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Κριστιάνο Ρονάλντο).

25. What the fuck are you lot playing at? That is the biggest load of shit I’ve ever seen. Not one of you can look me in the eye, because not one of you deserves to have a say. I can’t believe you’ve come here and decided to toss it off like that crap you’re playing out there.

Τι στο διάολο παίζετε ακριβώς; Αυτό είναι το μεγαλύτερο φορτίο από σκατά που έχω δει ποτέ μου. Κανείς από εσάς δεν μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια, γιατί κανείς σας δεν έχει το δικαίωμα να μιλήσει. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήρθατε εδώ αποφασισμένοι να τα τινάξετε όλα στον αέρα με τις μαλακίες που κάνετε στο γήπεδο.
(Ο Σερ Άλεξ στους παίκτες του στο ημίχρονο αγώνα με την Σέφιλντ Γουένσντεϊ το 1998).

Βίντεο: I can’t believe it. I can’t believe it. Football. Bloody hell! Μια από τις χαρακτηριστικότερες ατάκες του σερ Άλεξ μετά την απίστευτη ανατροπή στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στις 26 Μαΐου του 1999.

 

πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Γιατί φορούν μπουστάκι οι ποδοσφαιριστές;

Δυο Ιρλανδοί φίλοι είχαν πάει γήπεδο και έβλεπαν ένα ματς ποδοσφαίρου, τοπικής κατηγορίας. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι το πιο ρηξικέλευθο σύστημα παρακολούθησης που υπάρχει, στη βιομηχανία τεχνολογικού αθλητικού εξοπλισμού. Τα βλέπεις τα... μαύρα μπουστάκια που φορούν οι παίκτες του Ολυμπιακού; Είναι το σύστημα της STATSports που θα γνωρίσεις σήμερα.


Αυτό που ξεκίνησε ως... ιδέα δυο παλιόφιλων να ρωτήσουν τους προπονητές της Ιρλανδίας “τι θα θέλατε να ξέρετε, εν ώρα προπονήσεων, για τους παίκτες σας;” έχει εξελιχθεί σε εταιρία με γραφεία σε τέσσερις πόλεις του κόσμου (Ιρλανδία, Λονδίνο, Φλόριντα και Σικάγο) και με πελάτες 14 ομάδες της Premier League, την FC Barcelona, τη Juventus, αλλά και τους Chicago Bulls.

Η STATSports συνεργάζεται και με ελληνικές ομάδες (Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ και ΠΑΣ Γιάννινα) και μάλλον δεν χρειαζόμασταν κάτι περισσότερο για να επικοινωνήσουμε με εκπρόσωπο της. Ο Richard Byrne, Head of Business Development της εταιρίας, ήταν ο άνθρωπος μας και είχε την υπομονή να μας τα εξηγήσει όλα... για το μπουστάκι που βλέπεις στη φωτογραφία που ακολουθεί.




Photo Credits: Eurokinissi
Από κάτω κρύβεται ένα μηχάνημα (Viper Pod), το οποίο “στέλνει” όλα τα δεδομένα του κατόχου του (ένταση, ταχύτητα, επιτάχυνση, βηματισμό, αλλαγή κινήσεων, χτύποι καρδιάς, επίπεδο στρες κλπ) σε ένα κεντρικό σύστημα, σε πραγματικό χρόνο. Το προπονητικό επιτελείο γνωρίζει έτσι, ανά πάσα ώρα και στιγμή σε τι κατάσταση είναι ο κάθε αθλητής και αν είναι επικίνδυνο να συνεχίσει -ή... αν έχει περιθώριο να φορτσάρει περισσότερο. Μεταξύ των πολλών που προσφέρει το STATSports είναι και η αποτροπή ελαφριών τραυματισμών που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσαν να αποφευχθούν.



Η συζήτηση ξεκίνησε από την προφανή απορία: πώς, πού, με ποια αφορμή (οκ, τρεις είναι οι ερωτήσεις, αλλά καταλαβαίνεις) συναντήθηκαν το 2007 ο Sean O'Connor, κάτοχος Βachelor of Science στην κατεύθυνση «Σπορ και Τραυματισμοί» και ο μηχανολόγος Alan Clarke και αποφάσισαν ότι θα ήταν φοβερή ιδέα, να δημιουργήσουν μια υπηρεσία καταμέτρησης όλων όσων αφορούν κάθε αθλητή, στην όποια προπόνηση -ή αγώνα.

"Οι ιδρυτές της STATsports ήταν φίλοι από το σχολείο. Χάθηκαν όταν ήταν φοιτητές και το 2007, όταν αντάμωσαν ξανά, ο Αlan ήταν μουσικός, ενώ είχε και το management σε διάφορα συγκροτήματα στη μουσική βιομηχανία. Ο Sean μόλις είχε πάρει το πτυχίο του. Είχαν πάει σε ποδοσφαιρικό αγώνα τοπικής κατηγορίας, ως φίλαθλοι, το ένα έφερε το άλλο και πολύ γρήγορα άρχισαν να συζητούν για μια έλλειψη που υπήρχε στην Ιρλανδία. Είχαν διαπιστώσει ότι υπήρχαν πολλές ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου, που δεν απολάμβαναν τις υπηρεσίες και τα οφέλη τεχνολογικού εξοπλισμού που θα ήταν σχεδιασμένος αποκλειστικά για τα σπορ. Έως τότε, μπορούσες να βρεις παλμογράφους και γενικότερες συσκευές ελέγχου της καρδιακής συχνότητας, καθώς και συσκευές καταμέτρησης ρυθμού ταχύτητας, αλλά τίποτα άλλο".

Διαπιστώνοντας το κενό, σκέφτηκαν να εισάγουν τα σχετικά "μηχανάκια". "Πριν ανοίξουν το μαγαζί, στο οποίο θα πουλούσαν τον αθλητικό εξοπλισμό, έκαναν μια γύρα στις τοπικές ομάδες, για να μάθουν αν οι προπονητές θα ενδιαφέρονταν να γίνουν πελάτες τους. Ξεκίνησαν από τη Leinster Rugby “τοπική ομάδα της επαρχίας Leinster" που έγινε εν τέλει, το πειραματόζωο. Αλλά πριν φτάσουν εκεί, από τις επαφές διαπίστωσαν ότι "στην ερώτηση ενδιαφέροντος, οι περισσότεροι προπονητές είχαν ενημερώσει πως "θα μας ενδιέφερε ακόμα πιο πολύ αν πουλούσατε συσκευές που μπορούν να μετρήσουν περισσότερα από τη συχνότητα καρδιάς ή ταχύτητας. Θα μας βοηθούσε αν υπήρχε μια συσκευή που να μας δείχνει πότε οι παίκτες κουράστηκαν και πόσο σκληρά προσπάθησαν σε κάθε προπόνηση. Αν μπορούσατε να μας παρέχετε τέτοιες συσκευές, τότε θα τις αγοράζαμε”.

Ήταν η στιγμή που ο Sean και ο Alan αποφάσισαν ότι δεν θα άνοιγαν απλά, ένα κατάστημα πώλησης συσκευών καταμέτρησης παλμών, αλλά θα δημιουργούσαν το δικό τους τεχνολογικό σύστημα. Αυτό έγινε το 2012 και ήταν το πρώτο του είδους που κυκλοφόρησε ποτέ, στη βιομηχανία τεχνολογικού αθλητικού εξοπλισμού. Πόσο εύκολο ήταν να γίνουν πρωτοπόροι; Και πόσο δύσκολο αποδείχθηκε το να τους εμπιστευτούν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι;

“Από τη στιγμή που αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο τεχνολογικό σύστημα έκαναν τη μια επαφή, μετά την άλλη στις ομάδες της Ιρλανδίας που σιγά σιγά έγιναν πελάτες. Από εκεί σκέφτηκαν πως θα είχε ενδιαφέρον να κάνουν μια ενημέρωση και στις ομάδες της Premier League”. Ξεκίνησαν με κάτι... ταπεινό (βασική, η σκέψη τους ήταν το “go big or go home”), τη Manchester United. Να σου πω όμως, πώς έγινε ακριβώς η δουλειά.




Photo Credits: statsports.com
"Η πρώτη ομάδα που αγόρασε τη συσκευή, η Leinster Rugby, κατέκτησε το τρόπαιο της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης, το “Ηeineken Cup”. Κατόπιν αυτού, υιοθέτησε το σύστημα μας η εθνική Ιρλανδίας στο ράγκμπι και κατέκτησε το “Big Nation” και κάπως έτσι, η φήμη έφτασε στη Manchester United. “Μαζί κατακτήσαμε δυο διαδοχικές φορές την Premier League. Οι άλλες ομάδες της αγγλικής λίγκας άρχισαν να αναρωτιούνται ποιοι είμαστε”. Πολύ σύντομα οι πελάτες είχαν γίνει 20.

Το μυστικό (“αν υπάρχει τέτοιο”) ήταν πως δεν εμφανίστηκαν ενώπιον των πρώτων πελατών ως ξερόλες “αλλά ρωτήσαμε τι θα ήθελαν να παρέχει ένα νέο τεχνολογικό σύστημα”, εξηγεί ο Richard. Οι κόουτς έκαναν τις προτάσεις τους, οι δημιουργοί της STATSports τις σημείωσαν και τις παρέδωσαν σε ειδικούς προγραμματιστές, στην Ισλανδία. Σε ανθρώπους δηλαδή, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τη νέα εποχή. Η διαδικασία ήταν μακρά, διήρκεσε περί την τριετία “αλλά ήταν ό,τι είχαν ζητήσει εκπρόσωποι της ελίτ των προπονητών”. Αυτό το κάνουν ακόμα και σήμερα. Δηλαδή, ρωτούν αν λείπει κάτι ή αν θα ήθελαν οι πελάτες τους να προστεθεί κάτι, στις δυο επισκέψεις που κάνουν -κάθε χρόνο- σε κάθε έναν από τους πελάτες.

Πλέον, στο πελατολόγιο (πέραν των ελληνικών ομάδων) είναι οργανισμοί όπως οι FC Barcelona, Liverpool, Manchester City, Arsenal, Roma, Monaco, Aston Villa, West Ham, Southampton, Tottenham, Lence Athletic Bilbao, Bayer 04 Leverkusen, Everton, Zenit, Galatasaray, Juventus, Majorca, Benfica, Betis, Sporting Lisbon. Αν κουράστηκες, να στο κάνω πιο σύντομο: είναι 14 ομάδες της Premier League, περίπου όλες του UEFA Champions League, σύλλογοι του ράγκμπι, αλλά και οργανισμοί του ΝΒΑ, όπως οι Washington Wizards, οι Milwaukee Bucks του Γιάννη Αντετοκούνμπο, αλλά και η εθνική ανδρών.

Οι προπονητές ήθελαν να ξέρουν τον αντίκτυπο κάθε προπόνησης σε κάθε παίκτη

Αλλά τι κάνει αυτό το μηχανάκι που στηρίζεται... με μπουστάκι; Τι ζήτησε η πλειονότητα των προπονητών, στις συζητήσεις με τους ιδρυτές της STATSports; “Μέτρηση της απόδοσης και επίδοσης ενός παίκτη στην προπόνηση και του αντίκτυπου που έχει στον ίδιο. Να σου δώσω ένα παράδειγμα: έχεις ένα δεξί μπακ ή έναν αμυντικό και τρέχει 12 χιλιόμετρα. Ένας μέσος τρέχει 8 χιλιόμετρα. Το 2007 θα έλεγες ότι πως το δεξί μπακ πρέπει να νιώθει πιο κουρασμένος από τον μέσο. Η αλήθεια όμως, είναι πως ο μέσος κάνει πολλά περισσότερα σπριντ, μικρές αποστάσεις σε υψηλότερο ρυθμό, με εκρήξεις, με επιταχύνσεις ή μείωση ταχύτητας. Όλα αυτά επιδρούν στο σώμα του”.

Και πού βοηθά η συσκευή; “Μετρά την υψηλή μεταβολική δραστηριότητα αποστάσεων, καταγράφοντας δηλαδή και όλες τις μικρές, έντονες εκρήξεις ενός μέσου, παράλληλα με το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων. Βρίσκεις δηλαδή τους αριθμούς κάθε παίκτη ανάλογα με τη θέση που αγωνίζεται συνδυαστικά, άρα και την επίδραση στο σώμα του”. Και σε ό,τι αφορά το παράδειγμα που έδωσε “η κόπωση είναι ίδια για τον αμυντικό που έτρεξε 12 χιλιόμετρα και για τον μέσο που έτρεξε 8 χιλιόμετρα”.

Προλαβαίνει τους τραυματισμούς, βοηθά την αποκατάσταση

Παρεμπιπτόντως, η συσκευή μετρά “και την ισορροπία βημάτων (step balance), η οποία μειώνει την περίπτωση τραυματισμού”. Δηλαδή; “Ένας συνηθισμένος αθλητής ρίχνει το 50% του βάρους στο δεξί πόδι και το άλλο 50% στο αριστερό όταν τρέχει. Αν η συσκευή δείξει στην καταμέτρηση μία ημέρα 52% στο ένα πόδι και 48% στο άλλο, υποδεικνύει πως υπάρχουν μαλακοί ιστοί στη μία πλευρά χωρίς να είναι ενήμερος ο αθλητής. Ο προπονητής όμως, ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο και μπορεί να τον σταματήσει, πριν έλθει ο τραυματισμός”. Και ναι, ο Richard συμφωνεί πως αυτή είναι η πλέον σημαντική μέτρηση.

“Αν μπορείς να κρατήσεις τους παίκτες σου στον αγωνιστικό χώρο, τότε αυξάνονται και οι πιθανότητες να έχεις επιτυχίες. Ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες μας στην Ευρώπη -δεν μπορώ να αποκαλύψω το όνομα, αλλά τώρα είναι από τις πιο επιτυχημένες ομάδες-, ένα χρόνο πριν χρησιμοποιήσει τη συσκευή είχε 88 περιπτώσεις μαλακών ιστών. Τον πρώτο χρόνο της συνεργασίας μας, οι τραυματισμοί μειώθηκαν στους 40”. Για να μην παρεξηγηθεί, διευκρίνισε πως “δεν σημαίνει πως το STATSports θα εμποδίσει τους τραυματισμούς, αλλά αν το χρησιμοποιείς σωστά για κάποιο διάστημα, τότε υπάρχει συσχέτιση με μείωση των περιπτώσεων τραυματισμών”. Επίσης, βοηθά στην αποκατάσταση, αφού δείχνει ξεκάθαρα αν ο παίκτης αισθάνεται την παραμικρή δυσφορία ή ενόχληση, με την επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους.

Στην Αμερική δεν γνώριζαν τι είναι η αθλητική επιστήμη

Το ενδιαφέρον του NFL (National Football League) να προστεθεί στη λίστα “έβαλε” την εταιρία και στην αμερικανική αγορά, όπου δύσκολα δέχονται πως κάποιοι άλλοι μπορούν να είναι πρωτοπόροι στον τομέα της τεχνολογίας.

“Είναι η αλήθεια πως τεχνολογικά στις ΗΠΑ θεωρούν πως είναι μπροστά, αλλά όταν αφορά τη στατιστική επίδοσης βρίσκονται χρόνια πίσω από την Ευρώπη” διευκρινίζει ο Richard, “διαθέτουν οπτικά συστήματα, αλλά δεν είναι εξειδικευμένοι στην αθλητική επιστήμη. Αυτόν τον καιρό τους εκπαιδεύουμε στις ΗΠΑ πάνω στον τομέα μας και τους φέρνουμε σε επαφή με τους Ευρωπαίους πελάτες μας. Όταν πρωτοπήγαμε στην Αμερική, πριν δύο χρόνια, δεν γνώριζαν τι είναι η αθλητική επιστήμη. Αυτό που συνέβη είναι πως κάποιοι από τους προπονητές που είχαν δοκιμάσει το σύστημά μας μετακόμισαν στις ΗΠΑ και το πήραν μαζί τους. Η διαφήμιση δηλαδή, που έγινε ήταν από στόμα σε στόμα και έτσι διασχίσαμε τον Ατλαντικό. Το σύστημα μας υιοθετήθηκε και από τη FIFA το υιοθέτησε και στην επόμενη διετία θα το φορούν όλες οι ομάδες του Championship”.

Άπαξ και συμφωνήσεις να συνεργαστείς με την STATSports, επιτελείο της εταιρίας έρχεται στις εγκαταστάσεις της ομάδας σου και κάνει μια σειρά από σεμινάρια. “Είναι πιο αποτελεσματικό το σύστημα μας, αν το γνωρίζουν όλοι. Μπορεί καμιά φορά να έχεις έναν γυμναστή που το χρησιμοποιεί και ο προπονητής να είναι αρνητικός ακόμη και να το δει, να μη θεωρεί πως είναι σημαντικό. Συνήθως, όταν το σύστημα χρησιμοποιείται σωστά από μια ομάδα, τότε είναι εξοικειωμένοι όλοι: προπονητής, γιατροί και φυσιοθεραπευτές”.

Φορούν λοιπόν, οι παίκτες τα “μηχανάκια” που θυμίζουν κινητά τηλέφωνα παλαιάς κοπής “και στα πρώτα 15 λεπτά της προπόνησης ο προπονητής έχει έτοιμη την πρώτη αναφορά. Βλέπεις, μπορεί να έχει μπροστά του όλα τα δεδομένα, σε πραγματικό χρόνο. Για παράδειγμα, ο προπονητής του Ολυμπιακού θέλει να τρέξουν οι επιθετικοί του 5 χιλιόμετρα ή να κάνουν 10 σπριντ. Όταν ο παίκτης φθάνει το προτεινόμενο επίπεδο, τότε το σύστημα αναβοσβήνει και ενημερώνει πως ο παίκτης πρέπει να σταματήσει. Ή και το αντίθετο, ότι πρέπει να συνεχίσει για να βρεθεί στο ίδιο επίπεδο με τους υπόλοιπους”.

Λίγη καχυποψία δεν κάνει ποτέ κακό. Οπότε, Richard... υπάρχει περίπτωση λάθους, αφού στο τέλος της ημέρας μιλάμε συσκευές;

“Σίγουρα με την τεχνολογία πάντα μπορεί να προκύψουν θέματα, αλλά με τη συσκευή αυτή δεν έχει υπάρξει κάποιο σημαντικό πρόβλημα. Και όταν προκύψει, το λύνουμε. Τι θέλω να πω: είχαμε διαπιστώσει πως σε κάποια στάδια τα δεδομένα δεν λειτουργούσαν, γιατί η σκεπή “κάλυπτε” το σήμα του GPS, που στέλνει τις πληροφορίες από τη συσκευή κάθε παίκτη, στο κεντρικό computer. Το λύσαμε, δημιουργώντας νέα συσκευή που δεν χρειάζεται GPS για να λειτουργήσει! Άρα, πλέον τα δεδομένα είναι τέλεια, υπό τις όποιες συνθήκες”. Ιδού και η νέα σειρά που διαφημίζεται ως "the most advanced athlete performance-tracking device ever". Εν συντομία, η πιο εξελιγμένη του είδους.


  Πραγματοποίησαν το στόχο που είχαν να συνδέεται το σύστημα με “έξυπνα ρολόγια”, μέσω bluetooth ή να μεταφέρονται τα δεδομένα σε tablets, ως αναφορά. “Θέλαμε να μπορεί ο προπονητής να δει τους αριθμούς κάθε παίκτη, χωρίς να πρέπει να ανοίξει το lap top του. Θέλαμε να κάνουμε πιο εύκολη τη χρήση” και την έκαναν.

Επόμενος στόχος είναι “οι συσκευές για τους απλούς καταναλωτές, τους ασκούμενους που θέλουν να γνωρίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή σε τι κατάσταση βρίσκονται. Την ίδια ώρα δουλεύουμε και την πλατφόρμα softwear που θα επιτρέψει της χρήση της από έναν μεγάλο αριθμό καταναλωτών στην αγορά”. Γενικότερα, όπως θα κατάλαβες, αυτοί οι τύποι δεν κάθονται.


via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Το μικρότερο πρωτάθλημα του κόσμου έχει δύο ομάδες και τέσσερις διοργανώσεις
 
Δύο ομάδες, που φτιάχνονται μετά από ετήσια συνάντηση σε παμπ, δίνουν 22 αγώνες μεταξύ τους σε... μισή σεζόν που περιλαμβάνει τέσσερις διοργανώσεις. Αυτό που γίνεται στα Νησιά Σίλι δεν έχει προηγούμενο.


Η ερώτηση προφανής: "Γιατί βγήκες στο ημίχρονο;" Η απάντηση εξίσου πρόδηλη. "Αλλαγή τακτικής. Έχω ένα γκρουπ τουριστών να κάνω ξενάγηση στα νησιά το απόγευμα και δεν μπορούσα να ρισκάρω κάποιον τραυματισμό". Η αναφορά δεν γίνεται στους πιο διάσημους ποδοσφαιρικούς... ψαράδες, τους κατοίκους των Νησιών Φαρόε ή του Σαν Μαρίνο, αλλά στο πιο μικρό πρωτάθλημα του κόσμου, όπως αυτοπροσδιορίζεται το "Isles of Scilly Football League" ή κοινώς, το πρωτάθλημα των Νησιών Σίλι που περιλαμβάνει δύο συλλόγους!

Σαράντα χιλιόμετρα αριστερά από την πιο νοτιοδυτική άκρη της Μεγάλης Βρετανίας, της χερσονήσου της Κορνουάλης, τοποθετείται το αρχιπέλαγος των Νησιών Σίλι, που περιλαμβάνει 56 νησιά, εκ των οποίων τα πέντε κατοικήσιμα. Το μεγαλύτερο εξ αυτών, το Σεντ Μέρις, φιλοξενεί και την πρωτεύουσα Χιου Τάουν, ένα χωριό περίπου 1.000 ατόμων.

Τα νησιά έχουν σχεδόν μηδενική ανεργία, ωστόσο λόγω του έντονου τουρισμού, οι τιμές είναι πολύ υψηλές για τους ντόπιους, που αρκετά συχνά αναγκάζονται να κάνουν ακόμα και δύο δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Οι δυσκολίες τους, παρόμοιες με αυτές όλων των κατοίκων μικρών νησιών.

Πρώτο μέλημα, ο καιρός, αφού σε περίπτωση ομίχλης, έντονης βροχόπτωσης ή χιονιού, διακόπτεται κάθε επικοινωνία με την ηπειρωτική Αγγλία. Παρότι έμπειροι ναυτικοί, οι κάτοικοι των Νησιών Σίλι αρκετές φορές φοβούνται να διασχίσουν τη διαδρομή των 28 μιλίων, ενώ όταν τα άσχημα καιρικά φαινόμενα εμμένουν, πραγματοποιούνται ειδικές αεροδιακομιδές για τη μεταφορά προϊόντων πρώτης ανάγκης και φαρμάκων, αλλά και ασθενών.


 

ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, δύο ομάδες, η Γκάρισον Γκάνερς και η Γούλπακ Γουόντερερς, δίνουν 22 ραντεβού στο γήπεδο "Γκάρισον Φιλντ", το μοναδικό της περιοχής, του χωριού, του νησιού, του αρχιπελάγους.

"Γκάρισον Φιλντ, έδρα του μικρότερου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος του κόσμου", αναγράφει μία ξύλινη πινακίδα, προσεγγίζοντας το γήπεδο στην κορυφή μιας ανηφόρας κι αφού περάσεις από έναν δρόμο όπου στοιχίζονται δέντρα αριστερά και δεξιά. Το γραφικό τοπίο ολοκληρώνει η θέα του Ατλαντικού Ωκεανού, ο οποίος συχνά πυκνά "φιλοξενεί" μπάλες που έγιναν έρμαιο μιας άστοχης κλοτσιάς...

Το πρωτάθλημα απαρτίζεται από αυτές τις δύο ομάδες εδώ και 23 χρόνια. Μέχρι το 1984, υπήρχε συμμετοχή από ομάδες και των πέντε κατοικημένων νησιών. Οι πρώτοι αγώνες χρονολογούνται η δεκαετία του '20, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου, τα νησιά Τρέσκο, Σεντ Μάρτινς, Μπράιχερ και Σεντ Άγκνες έχασαν τεράστια κομμάτια του πληθυσμού τους, που προσπαθούσαν να βρουν ένα καλύτερο "αύριο" στην ηπειρωτική χώρα, με συνέπεια να μην συμπληρώνουν ομάδα.

Το 1984, Ρέιντζερς και Ρόβερς, όπως ήταν γνωστές τότε οι δύο ομάδες του Σεντ Μέρις, πήραν τα σημερινά ονόματά τους και άρχισαν την... αέναη μάχη της Γκάρισον με τη Γούλπακ.




ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΣΕ... ΜΙΣΗ ΣΕΖΟΝ

Από τα μέσα Νοεμβρίου και κάθε Κυριακή στις 10:30 το πρωί, οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων ανηφορίζουν στο γήπεδο για τον αγώνα. Μάλιστα, είναι αυτοί που ξαναβάφουν τις γραμμές του γηπέδου, στήνουν τα δίχτυα, καλύπτουν τις τρύπες που έχουν σκάψει λαγοί κατά μήκος του αγωνιστικού χώρου και γενικά κάνουν τις προετοιμασίες.

Όσοι είναι εκεί, διότι υπάρχουν αρκετοί παίκτες που εργάζονται και παίρνουν... δικαιολογημένες απουσίες. "Ένας από τους παίκτες μας εργάζεται σε τουριστικό σκάφος των γειτονικών νησιών και δεν μπορεί να βρει χρόνο για να παίξει την Κυριακή, όταν ο καιρός είναι καλός, γι' αυτό προσεύχεται για βροχή", δήλωσε στην ιστοσελίδα της FIFA ο Τσας Γουντ, πρώην γραμματέας της... λίγκας και συνάμα, ο γηραιότερος παίκτης του πρωταθλήματος, αφού μέχρι τα 70 του το 2011 αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμή.


  "Οι περισσότεροι παίκτες μας είναι εποχικοί υπάλληλοι που εργάζονται στην τουριστική βιομηχανία, όπως για παράδειγμα ξενοδοχοϋπάλληλοι, ξεναγοί ή βαρκάρηδες", εξηγεί ο Γουντ. Τους χειμερινούς μήνες συνήθως υπάρχει χρόνος για τους αγώνες, οι οποίοι αφορούν... τέσσερις διοργανώσεις.

Εν αρχή είναι το Charity Shield, στο οποίο μετέχει ο πρωταθλητής της προηγούμενης χρονιάς και αντιμετωπίζει τον κυπελλούχο. "Εάν μία ομάδα έχει κατακτήσει και τα δύο τρόπαια, παίζει με τη φιναλίστ", αστειεύεται στο "BBC" ο νέος επικεφαλής της λίγκας και πρώην αρχηγός της Γκάρισον, Άντονι Γκίμπονς.

Το πρωτάθλημα έχει 18 αγωνιστικές και φυσικά αμφότερες οι ομάδες είναι... γηπεδούχοι. Γι' αυτό εξάλλου, στα -κάτι σαν- αποδυτήρια δεν υπάρχει επιγραφή για "φιλοξενούμενους". "Πάντοτε κοιτούσα το χρώμα της φανέλας μου πριν από τη σέντρα, για να επιβεβαιώσω σε ποια ομάδα αγωνίζομαι φέτος", θυμάται ο Γουντ.


Το κύπελλο ονομάζεται "Wholesalers Cup" και πρόκειται για έναν μονό τελικό, ενώ το League Cup είναι το "Foredeck Cup" και περιλαμβάνει... διπλούς αγώνες. Μάλιστα, φέτος οι δύο ομάδες χρειάστηκαν τη διαδικασία των πέναλτι για να αναδείξουν νικητή τη Γκάρισον, αφού ο πρώτος αγώνας ήρθε ισόπαλος 1-1, ο δεύτερος 4-4 και φυσικά δεν ισχύει ο κανονισμός του εκτός έδρας γκολ!

"Οι δύο πρώτοι είναι οι ίδιοι κάθε σεζόν, φυσικά, αλλά το πρωτάθλημα είναι εξαιρετικά ισορροπημένο. Πέντε από τα τελευταία οκτώ χρόνια, ο τίτλος κρίθηκε στο τελευταίο παιχνίδι. Πέρυσι, οι Κόκκινοι έκαναν σπουδαία αρχή και φαινόταν ότι θα κατακτούσαν τον τίτλο από τα Χριστούγεννα. Ήταν 18 πόντους μπροστά, αλλά οι Μπλε τους έφτασαν και όλα κρίθηκαν στο νήμα. Την τελευταία μέρα, οι Μπλε χρειάζονταν μόνο νίκη για να ολοκληρώσουν την ανατροπή, αλλά οι Κόκκινοι, που τους αρκούσε κι η ισοπαλία, νίκησαν με 2-1", έλεγε το 2011 ο Γουντ στην ιστοσελίδα της FIFA.

Η... ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΜΠ

Το επίπεδο είναι χαμηλό, ωστόσο οι άνθρωποι των δύο ομάδων ενδιαφέρονται κυρίως το πρωτάθλημα να είναι ισορροπημένο. Γι' αυτόν τον λόγο, πριν από την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου, φροντίζουν να σχηματίσουν ομάδες παρεμφερούς δυναμικότητας. Πώς το διασφαλίζουν αυτό; Μαζεύονται σε μία παμπ...

"Είναι σαν να είμαστε στο σχολείο και να εφαρμόζουμε εκείνους τους κανόνες. Γράφουμε τα ονόματα των παικτών (σ.σ. που έχουν πληρώσει 40 λίρες για τη συμμετοχή τους στο πρωτάθλημα) σε ένα κομμάτι χαρτί και τα χωρίζουμε αναλόγως τη θέση. Στρίβουμε ένα νόμισμα και οι δύο αρχηγοί με σειρά επιλέγουν το ρόστερ τους για τη σεζόν", εξηγεί ο Γκίμπονς.

Η συγκεκριμένη μεθοδολογία φυσικά δεν έχει πάντοτε επιτυχία. "Ορισμένες φορές, μία ομάδα διαλύει την άλλη, ειδικά εάν διάφοροι παίκτες των αντιπάλων απουσιάζουν λόγω δουλειάς, αλλά συνήθως τα παιχνίδια είναι πιο ισορροπημένα", υποστηρίζει ο Κρις Έβανς, ένας 51χρονος αριστερός μπακ, ο οποίος έχει αγωνιστεί και με τον γιο του, Νταν, στο πρωτάθλημα.

 

ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΤΡΟΠΑΙΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Εκτός από τα 22 καθιερωμένα παιχνίδια των τεσσάρων διοργανώσεων, οι ποδοσφαιριστές από τα Νησιά Σίλι έχουν ακόμα δύο αγωνιστικές υποχρεώσεις.

Η πρώτη αφορά την Boxing Day, την πρώτη μέρα μετά από τα Χριστούγεννα, στην οποία παραδοσιακά ορίζονται αγώνες του αγγλικού πρωταθλήματος. Στο "Γκάρισον Φιλντ" διεξάγεται μεν αγώνας, αλλά διαφορετικού τύπου, αφού μία μικτή ομάδα των δύο συλλόγων του Σεντ Μέρις αντιμετωπίζει μία μικτή παλαιμάχων.

Η δεύτερη ξεχωριστή υποχρέωση είναι ένα τουρνουά... δύο ομάδων που διοργανώνεται ετησίως τα τελευταία χρόνια και ως ανταμοιβή υπάρχει το... μικρότερο τρόπαιο του κόσμου. Το "Lyonesse Cup" αποτελεί έμπνευση ενός μαραγκού από το Σεντ Ίβς, ένα παραθαλάσσιο χωριό της Κορνουάλης, ο οποίος παίζει ποδόσφαιρο ως μέσος στην Ντάιναμο Τσαφς, μία ομάδα με τους καλύτερους παίκτες γειτονικών χωριών της περιοχής.

Ο Κρίστιαν Γκερίνι και η σύζυγός του, ζωγράφος Ρέιτσελ Καντάρις από το Μπρίσμπεϊν (και πιθανότατα με ελληνικές ρίζες) σκέφτηκε το εξής: "Στα Σίλι έχουν το μικρότερο πρωτάθλημα, αλλά δεν έχουν το μικρότερο κύπελλο. Σκεφτήκαμε να τους δώσουμε μία ευκαιρία να το κερδίσουν. Ακόμα καλύτερα, είναι το δικό τους και το δικό μας μοναδικό... διεθνές παιχνίδι της σεζόν", δήλωσε στην "Telegraph", ο Γκερίνι, ο δημιουργός του ξύλινου τροπαίου.

Από το 2012, το τρόπαιο αυτό των έξι χιλιοστών έχει αλλάξει χέρια αρκετές φορές. Κάποια από αυτά τα χέρια ήταν της... FIFA! "Δέχθηκα μία ασυνήθιστη ερώτηση", δηλώνει ο πρώην πρόεδρος του πρωταθλήματος στα Νησιά Σίλι, Μάρτιν Τόμκινσον, για το 2014, όταν τον είχε επισκεφτεί αντιπροσωπεία της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας.

"Η FIFA μας επισκέφθηκε και ο άνθρωπός τους κοιτούσε την τροπαιοθήκη μας. Είδε το Lyonesse Cup, πάντοτε... αγέρωχο και ίσως λίγο μικρό και ρώτησε εάν μπορούσε να το πάρει πίσω στη Ζυρίχη. Η FIFA ήθελε να το δανειστεί για έναν χρόνο και να το τοποθετήσει στο μουσείο της".






ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΣ ΟΧΙ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΝΑΙ

Οι συνθήκες διαβίωσης στα Νησιά Σίλι είναι δύσκολες, εάν δεν έχει κατορθώσει να αγοράσεις δικό σου σπίτι. Για να συμβεί αυτό, βάσει νομοθεσίας, χρειάζεται να κατάγεσαι από την περιοχή, με συνέπεια αρκετοί κάτοικοι που προέρχονται από την ηπειρωτική Αγγλία και έχουν μετεγκατασταθεί λόγω δουλειάς, να μην τα βγάζουν εύκολα πέρα.

Η κοινωνία είναι φιλόξενη, ωστόσο δεν είναι αποκομμένη από την σκληρή πραγματικότητα ενός νησιού. Ιατρική περίθαλψη υπάρχει μόνο για απλά περιστατικά και τα πιο σύνθετα απαιτούν διακομιδή στην ηπειρωτική Αγγλία, αφού δεν υπάρχουν ούτε εξειδικευμένο προσωπικό ούτε επαρκείς εγκαταστάσεις.

Το μοναδικό αστυνομικό τμήμα του αρχιπελάγους βρίσκεται στο νησί Σεντ Μέρις, απαρτίζεται από δύο μόνιμους αξιωματικούς και από ορισμένους δημοτικούς αστυνομικούς μερικής απασχόλησης, που παίρνουν μετάθεση από το Ντέβον και την Κορνουάλη, αλλά με μάξιμουμ θητείας τα πέντε χρόνια, διότι μετά από αυτό το χρονικό διάστημα θεωρείται ότι έχουν έρθει "κοντά" με την κοινότητα και δεν μπορούν να κάνουν σωστά τις δουλειές τους.



 Για να αγοράσει κάποιος ένα διαμέρισμα με δύο υπνοδωμάτια το 2006 έπρεπε να δαπανήσει 300.000 λίρες και ακόμα κι αν ήταν σε θέση να μετακομίσει με την οικογένειά του, το παιδί του θα είχε μόρφωση μέχρι τα 16, αφού δεν υποστηρίζεται μεγαλύτερη βαθμίδα εκπαίδευσης στα Νησιά Σίλι.

Αυτός είναι ο λόγος που η συντριπτική πλειονότητα των νέων του νησιού φεύγουν για την ηπειρωτική χώρα, για σπουδές και εργασία, και μόνο το 10% υπολογίζεται ότι επιστρέφει, αλλά σε ηλικία άνω των τριάντα.

Συνολικά υπάρχουν 2.153 κάτοικοι στα πέντε κατοικημένα νησιά του αρχιπελάγους με βάση την καταγραφή του 2001, εκ των οποίων 1.666 στο Σεντ Μέρις, 180 στο Τρέσκο, 142 στο Σεντ Μάρτινς, 92 στο Μπράιχερ και 73 στο Σεντ Άγκνες.

Αυτές οι συνθήκες επηρεάζουν άμεσα το πρωτάθλημα και συνθέτουν το μεγαλύτερο πρόβλημά του. Οι περισσότεροι παίκτες έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τα 30 τους ή είναι ανήλικοι και ετοιμάζονται κι αυτοί για να κάνουν το ταξίδι προς την Αγγλία, αποδυναμώνοντας αναπόφευκτα το ποδόσφαιρο των Νησιών Σίλι.


 

ΔΙΑΣΗΜΟΙ... ΜΑΧΗΤΕΣ

Η ποδοσφαιρική ιστορία δεν είναι παντελώς άγνωστη στο κοινό, αν και το μεγάλο "μπαμ" έγινε το 2007, όταν η "Adidas", στο πλαίσιο μιας καμπάνια της, έκανε γυρίσματα στο Σεντ Μέρις, ώστε να παρουσιάσει το "πιο μικρό πρωτάθλημα του κόσμου" και να δείξει ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να παιχθεί παντού, με κάθε μέσο.

Αρωγοί σε αυτήν την καμπάνια, σπουδαίοι ποδοσφαιριστές της εποχής, όπως ο Πατρίκ Βιεϊρά, ο Ντανιέλε ντε Ρόσι, ο Μίχαελ Μπάλακ, ο Στίβεν Τζέραρντ, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο Αντρέι Βορονίν και ο Άντερσον, οι οποίοι έκαναν προπόνηση με τους ανήλικους, εκκολαπτόμενους ποδοσφαιριστές του νησιού και διοργάνωσαν κι ένα φιλικό με τη μικτή ομάδα του Σεντ Μέρις, παράγοντας ένα μικρό ντοκιμαντέρ σε τέσσερα τετράλεπτα μέρη.

Έκτοτε, τα ΜΜΕ της Αγγλίας έχουν προβεί σε κατά καιρούς αφιερώματα, ενώ το συχνά είναι τα αιτήματα από Γερμανία, Ιαπωνία, Νορβηγία και άλλες χώρες. Τον Φεβρουάριο, η ιταλική κρατική τηλεόραση "RAI" προσπαθούσε να κανονίσει αποστολή στο νησί, με τους παίκτες των δύο ομάδων να συνεννοούνται μέσω facebook για αλλαγή της καθιερωμένης ώρας του αγώνα, μιας και το ιταλικό τηλεοπτικό συνεργείο μπορούσε να εργαστεί καλύτερα το μεσημέρι.

Κάθε αγώνας τους, πάντως, "καλύπτεται" με φωτογραφίες και πλάνα από κάμερα. Στα Νησιά Σίλι έχουν παρατηρηθεί πάνω από 400 διαφορετικά είδη πτηνών, ο μεγαλύτερος αριθμός σε σχέση με οποιονδήποτε άλλον τόπο στην Ευρώπη. Το εν λόγω αρχιπέλαγος αποτελεί την τελευταία επιφάνεια γης πριν τα πουλιά αποδημήσουν πέρα από τον Ατλαντικό και αρκετά κάνουν τη στάση τους εδώ, με συνέπεια επιστήμονες, παρατηρητές ή απλά φυσιοδίφες να πλημμυρίζουν κάθε σπιθαμή του νησιού τις κατάλληλες εποχές (και κατά καιρούς να παίζουν φιλικά με τις τοπικές ομάδες).



  Το ενδιαφέρον είναι καλοδεχούμενο, αλλά ο Γκίμπονς προσθέτει σε άλλη συνέντευξή του στη "New York Times" ότι "ποτέ δεν είμαστε σίγουροι εάν ο κόσμος γελάει εις βάρος μας".

Εξάλλου, δεν λείπουν και οι πραγματικά αστείες καταστάσεις. Αυτό το καλοκαίρι, ο Γκίμπονς χρειάστηκε να αναζητήσει εθελοντές ποδοσφαιριστές για τις δύο ομάδες, μιας και συμπλήρωναν ρόστερ, μετά από το κύμα φυγής των νέων που συνεχίστηκε για ακόμα ένα έτος.

Ο καλύτερος τρόπος που υπήρχε ήταν το "Radio Scilly", ο ραδιοφωνικός σταθμός των Νησιών Σίλι, στον οποίο DJ είναι ο εξτρέμ της Γούλπακ, Γουίλ Λέθμπριτζ. Μέσω του ραδιοφώνου, ο Γκίμπονς έστειλε πρόσκληση προς κάθε ενδιαφερόμενο.

Από εκεί και πέρα, παρακολουθούσε από κοντά αγώνες 6Χ6 που διοργάνωναν εποχικοί υπάλληλοι το καλοκαίρι για να ξεσκάσουν, μήπως κάποιος εξ αυτών μπορούσε να βοηθήσει. "Στην πραγματικότητα, αρκεί να κλοτσάει μια μπάλα", είναι ο πήχης που έχει τοποθετήσει.



  Η φετινή σεζόν ολοκληρώνεται, με την Γκάρισον να έχει κατακτήσει το Charity Shield, το πρωτάθλημα και το League Cup. Απομένει μόνο ο αγώνας κυπέλλου, ώστε να πέσει η ποδοσφαιρική "αυλαία" στα Νησιά Σίλι,, που αποδεικνύουν ότι τα πάντα είναι εφικτά, εάν υπάρχει θέληση.

Ή σχεδόν, αφού το "μικρότερο πρωτάθλημα του κόσμου" δεν κατόρθωσε να μπει στα ρεκόρ "Γκίνες". Αιτία; Για οικονομικούς λόγους, οι δύο ομάδες έχουν εγγραφεί στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αγγλίας ως ένας σύλλογος, ως "St. Mary's Football Club" κι έτσι, επισήμως, οι αγώνες αυτοί θεωρούνται... προπονητικά διπλά!



via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Η ιστορία της μίας και μοναδικής φοράς που ποδόσφαιρο διεκόπη λόγω... UFO

Σε ένα γήπεδο μπορούν να συμβούν τα πάντα. Το γεγονός που ακολουθεί όμως, είναι πράγματι σπάνιο.

Διεκδικεί την απόλυτη μοναδικότητα γιατί πολύ απλά είναι το μοναδικό καταγεγραμμένο περιστατικό τέτοιου τύπου.

Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που γράφτηκε σε φύλλο αγώνος πως το παιχνίδι διεκόπη επειδή... UFO επισκέφθηκα το γήπεδο την ώρα που οι 22 ποδοσφαιριστές έπαιζαν μπάλα!
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και να δούμε τι έγινε εκείνο το μεσημέρι στη Φλωρεντία, στην -έτσι και αλλιώς- πόλη των μυστηρίων...

Αιτία; Τα... ΑΤΙΑ

Στο κατάμεστο Αρτέμιο Φράνκι ο κόσμος περίμενε την αναμέτρηση του κυπέλλου. Το μεσημέρι ήταν αφιερωμένο στο ποδόσφαιρο για τους οπαδούς των βιόλα που υποδέχονταν στο κύπελλο την Πιστοϊέζε. Υπήρχε έχθρα μεταξύ των δύο συλλόγων και το θερμόμετρο της αντιπαλότητας είχε ανέβει αρκετά.

Ενώ όλα κυλούσαν όπως έχουμε μάθει σε έναν αγώνα (πάσες, σουτ, μονομαχίες και λοιπά...), λίγο μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, ο διαιτητής αναγκάζεται να διακόψει το παιχνίδι! Αιτία; Τα... ΑΤΙΑ.


Οι μαρτυρίες

Στο φύλλο αγώνα, ο άρχοντας της αναμέτρησης έγραψε: «Διέκοψα οριστικά το παιχνίδι, επειδή παίκτες και οπαδοί, όπως κι εγώ, είδαμε ιπτάμενα αντικείμενα πάνω από το γήπεδο»! Αρχοντας!


Τα όσα υποστήριξε ο διαιτητής, σιγόνταραν και οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων. Ο Αρντικο Μανίνι, από την πλευρά των γηπεδούχων, είχε πει: «Ακόμα έχω την εικόνα για το πώς ακριβώς συνέβησαν τα πάντα. Παίζαμε ποδόσφαιρο και από πάνω μας πετούσαν κάτι αντικείμενα μακρόστενα με περίεργο σχήμα».

Αναλύσεις επί αναλύσεων για το τι έγινε και πώς έγινε...

Ο Ρόμολο Τούτσι, από το στρατόπεδο των φιλοξενουμένων, είχε δηλώσει: «Εκείνη την περίοδο, όλοι μιλούσαν για εξωγήινους. Εμείς τους είδαμε. Σοκαριστήκαμε. Και εμείς και ο κόσμος. Κάποιοι έφευγαν τρέχοντας από το γήπεδο. Ηταν κάτι απίστευτο». Μάλιστα, είχε προσθέσει: «Είχαν σχήμα πούρου» δικαιώνοντας τον αντίπαλό του που έκανε λόγο για «μακρόστενα αντικείμενα».


Η άποψη του επίσημου κράτους

Και αν κάποιο καχύποπτος υποστηρίξει πως όλο το Αρτέμιο Φράνκι ήταν συνεννοημένο, στο παιχνίδι μπήκε και ο διευθυντής του Ιταλικού Κέντρου UFO. Ο κύριος Ρομπέρτο Πινότι τοποθετήθηκε επί τους θέματος λέγοντας: «Εκείνες τις μέρες αναφέρθηκαν θεάσεις UFO στην κεντρική και βόρεια Ιταλία. Ποτέ στην ιστορία της χώρας δεν υπήρξαν τόσες αναφορές όσες σε εκείνο το τριήμερο. Στα αρχεία μας θεωρείται η κορυφαία μέρα εξωγήινης δραστηριότητας».

Οι ίδιοι άνθρωποι, στο ίδιο γήπεδο, δεκαετίες μετά, είπαν τα ίδια πράγματα...

Η αλήθεια είναι πως όσοι υποστηρίζουν πως ήταν μάρτυρες εμφάνισης εξωγήινων εκείνο το μεσημέρι, το υποστηρίζουν φανατικά. Δεκαετίες αργότερα, η RAI γύρισε το χρόνο πίσω και στη σχετική εκπομπή για το... περίεργο Φιορεντίνα-Πιστοϊέζε του 1954, οι πρωταγωνιστές εκείνης της ημέρας επανέλαβαν με σθένος τα ίδια.


Επίσημα, στα χαρτιά τουλάχιστον, το παιχνίδι διεκόπη λόγω... UFO. Αυτό δεν αλλάζει και ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στον ποδοσφαιρικό πλανήτη.

Πάντως, η... επίσκεψη των ATIA στη Φλωρεντία, μάλλον επηρέασε και κάτι άφησε στην ομάδα. Οι βιόλα την επόμενη σεζόν κατέκτησαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους το πρωτάθλημα. Τυχαίο;



via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Απεβίωσε ο Κοπά

Το παγκόσμιο ποδόσφαιρο θρηνεί τον χαμό του θρυλικού, Ρεϊμόν Κοπά, ο οποίος απεβίωσε την Παρασκευή (03/03) σε ηλικία 85 ετών.

Θλίψη προκάλεσε στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο η είδηση του θανάτου του Ρεϊμόν Κοπά σε ηλικία 85 ετών. Ο θρύλος του γαλλικού ποδοσφαίρου έφυγε απ' τη ζωή το πρωί της Παρασκευής (03/03), ύστερα από πολύμηνη μάχη, όπως γνωστοποίησε μέσω δήλωσης η οικογένειά του. Το πρωί της Κυριακής (26/02) εισήχθη στο νοσοκομείο και ύστερα από πέντε ημέρες άφησε την τελευταία του πνοή.

Ο Κοπά (σ.σ. πραγματικό όνομα Κοπαζέφσκι) γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 1931 στο Νοέ Λε Μάινς της Βόρειας Γαλλίας και διέγραψε μία λαμπρή καριέρα με τη φανέλα των Ανζέ (1949-51), Ρεμς (1951-56 & 1959-67) και Ρεάλ Μαδρίτης (1956-1959). Με τους "μερένγκες" κατέκτησε τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών Ευρώπης και δύο πρωταθλήματα Ισπανίας, έχοντας 24 γκολ σε 79 συμμετοχές.

Αποτέλεσε προϊόν των ακαδημιών της Ανζέ (15 γκολ σε 60 συμμετοχές), προτού μεταγραφεί στη Ρεμς (84 γκολ σε 402 παιχνίδια), στην οποία αγωνίστηκε σε δύο διαφορετικές περιόδους, αφήνοντας ως παρακαταθήκη τέσσερα πρωταθλήματα Γαλλίας, ενώ τη σεζόν 1955-56 έφτασε με τη γαλλική ομάδα μέχρι τον τελικό, όπου γνώρισε την ήττα με 4-3 απ' την μετέπειτα ομάδα του, Ρεάλ Μαδρίτης.

Παράλληλα, σε επίπεδο εθνικών ομάδων, φόρεσε τη φανέλα της Γαλλίας απ' το 1952 έως το 1962, μετρώντας 18 τέρματα σε 45 εμφανίσεις. Αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στα γήπεδα της Σουηδίας, έχοντας καταλυτική συμβολή στην πορεία της Γαλλίας μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης, όπου κι αποκλείστηκε απ' την παντοδύναμη Βραζιλία.

Σε ατομικό επίπεδο, κατέκτησε τη "Χρυσή Μπάλα" το 1958, ενώ την επόμενη χρονιά τερμάτισε δεύτερος στις προτιμήσεις πίσω απ' τον Αλφρέδο ντι Στέφανο.

Δείτε VIDEO με τα κατορθώματά του:




via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Η ομάδα που ξεφτίλισε την "Αρία Φυλή"

Συμπληρώθηκαν 73 χρόνια από τον επονομαζόμενο και ως "Αγώνα του Θανάτου", όταν η ουκρανική ομάδα Football Club Start δεν κατάλαβε από απειλές και νίκησε για δεύτερη φορά τους ναζί της "Luftwaffe". Το Sport24.gr κάνει φλας μπακ και θυμίζει το μεγαλείο ψυχής μιας παρέας που δεν υποτάχθηκε, δεν φοβήθηκε και ξεφτίλισε την "Αρία Φυλή".
 
Με τον φασισμό και το ναζισμό δεν ανοίγεις διάλογο, τον καταστρέφεις. Αυτό μάλιστα φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ στις μέρες μας, καθώς αυτού του είδους η ιδεολογία βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να διαδώσει τις ιδέες της και να βρει ευήκοα ώτα σε πολίτες αγανακτισμένους και απελπισμένους που το μόνο που ζητούν, είναι κάποιος να κάνει απλά την "βρώμικη" δουλειά εξ ονόματός τους. Κάνοντας ένα φλας μπακ και γυρίζοντας αρκετές δεκαετίες πίσω, όταν επωάστηκε το αυγό του φιδιού και ο ναζισμός άπλωσε τα πλοκάμια του παντού, δείχνοντας το σκληρότερο πρόσωπό του σε ολόκληρο τον κόσμο, υπήρξαν και αυτοί που μπήκαν ανάχωμα. Μικρές και μεγάλες ιστορίες που φανερώνουν ότι δεν υποτάχθηκαν και δεν έσκυψαν όλοι το κεφάλι, ακόμα και αν χρειαζόταν να το πληρώσουν ακριβά.

Σαν σήμερα πριν 73 χρόνια (9/8/1942), μια ουκρανική ομάδα έδειξε πως δεν συμβιβάζεται, δεν φοβάται, δεν κάνει πίσω και δεν καταλαβαίνει από τις απειλές και την δήθεν υπερήφανη "Αρία Φυλή". Ήταν η μέρα που ξεφτίλισε την πλέον αρρωστημένη, μισάνθρωπη και χυδαία ιδεολογία που υπήρξε ποτέ, κάνοντας τον Αδόλφο Χίτλερ να αφρίσει από το κακό του και να καταλάβει πως δεν ήταν διατεθειμένοι όλοι να φοβηθούν και να λυγίσουν.

Το Sport24.gr γυρίζει την κλεψύδρα ανάποδα και θυμίζει τι συνέβη εκείνη την ημέρα, όταν μια ποδοσφαιρική μάχη κατέδειξε το ανθρώπινο μεγαλείο ψυχής μιας ομάδας ανθρώπων από οκτώ παίκτες της Ντιναμό Κιέβου και τρεις της Λοκομοτίβ Κιέβου που ξεφτίλισε την "ανώτερη" γερμανική φυλή. Ήταν η ρεβάνς του επικού 5-1 της Football Club Start απέναντι στην Flakelf, μία ομάδα από πιλότους της "Luftwaffe", που έμεινε στην ιστορία ως "Ο Αγώνας του Θανάτου".

Η δημιουργία της Start από παίκτες της Ντιναμό και της Λοκομοτίβ
Τον Σεπτέμβριο του 1941 και ενώ ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε προκαλέσει ανυπολόγιστη ζημιά, οι δυνάμεις του Χίτλερ μπόρεσαν να καταλάβουν το Κίεβο, ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Μέσα εκεί όμως υπήρχε η φωλιά της αντίστασης. Όχι μεγάλη, αρκετή όμως για να προκαλέσει μεγάλο πλήγμα στο ηθικό των ναζί και να στείλει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση. Ο Νικολάι Τρούσεβιτς, ένας Ουκρανός αρτοποιός, έμελλε να αποτελέσει τον πρωταγωνιστή μιας παραδειγματικής ιστορίας.

Είχε μπει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Νταρνίτσα μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανούς που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί και κατάφερε να σωθεί από τον Γκέοργκ Σβέτσοφ. Ο εν λόγω αποτελούσε συνεργάτη των ναζί, ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε πρόβλημα να κάνει πράξη τα θελήματά τους, προκειμένου να τυγχάνει της ευμένειάς τους, όμως ο Τρούσεβιτς του χρωστούσε πολλά, διότι εν πολλοίς του έσωσε τη ζωή.

Παρά τις προτροπές του αφεντικού του, λοιπόν, δεν ήθελε να αποτελέσει μέρος της ποδοσφαιρικής ομάδας του. Ο Τρούσεβιτς έπαιζε ως τερματοφύλακας στην τοπική Ντιναμό Κιέβου και συν τις άλλοις οι συμπολίτες του τον σέβονταν πάρα πολύ και σε καμία των περιπτώσεων δεν ήθελε να δώσει πάτημα στην Γκεστάπο να τον χρησιμοποιήσει ως όχημα προπαγάνδας. Για τους κατοίκους του Κιέβου θα ήταν μεγάλο πλήγμα και σε ένα βαθμό προδοσία, αν έπαιζε σε μια γερμανόφιλη ομάδα. Αποφάσισε όμως να φτιάξει μια δική του ομάδα, έχοντας στο μυαλό του σε ποια άτομα θα βασιζόταν, ούτως ώστε να την συγκροτήσει.

Έτσι, έκανε κάλεσμα σε παλαιούς συμπαίκτες στην Ντιναμό και σε κάποιους της Λοκομοτίβ Κιέβου. Ο Αλεξέι Κλιμένκο, ο Μιχαήλ Σβιριντόφσκι, ο Μιχαήλ Πουτίστιν, ο Νικολάι Κορότκιχ, ο Μακάρ Γκοντσαρένκο και ο Ιβάν Κουζμένκο ήταν μεταξύ αυτών που είπαν "ναι" στον Τρούσεβιτς, καθώς και οι Μιχαήλ Μέλνικ, Βλάντιμιρ Μπαλάιν και Βασίλι Σουκάρεφ. Το όνομα της ομάδας δεν θα μπορούσε να είναι "Ντιναμό", καθώς παρέπεμπε στις αστυνομικές δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης απ’ όπου και προερχόταν ο σύλλογος, γι' αυτό και πήρε το όνομα Football Club Start, δηλαδή "Αρχή". Ο Τρούσεβιτς και οι συμπαίκτες του θα έκαναν μια νέα αρχή παίζοντας ποδόσφαιρο.

Toν Ιούνιο του 1942 ορίζεται η έναρξη του λεγόμενου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος Κιέβου, με τον πρώτο αγώνα να είναι αυτός μεταξύ της ομάδας του Σβέτσοφ και της Start. Για τον πρώτο αποτελούσε μεγάλο στοίχημα το ματς αυτό, διότι αν νικούσε, θα γινόταν πιο αρεστός στους ναζί. Οι παίκτες της Ρουχ ήταν κατάλληλα προετοιμασμένοι, είχαν πάρει άδειες από τις δουλειές τους, είχαν καλύτερο υλικό εξοπλισμό και έκαναν οργανωμένη προπόνηση. Στην αντίπερα όχθη, οι παίκτες της Start εκτός από τις μάλλινες φανέλες που κάπου είχαν βρει εγκαταλειμμένες, δεν είχαν τίποτα οργανωμένο, παρά μόνο το πάθος τους και το ταλέντο τους.

"Δεν έχουμε όπλα να τους πολεμήσουμε. Θα παίξουμε με τα χρώματα της σημαίας μας. Οι φασίστες θα καταλάβουν ότι αυτό το χρώμα είναι ανίκητο", είχε πει ο Τρούσεβιτς στους συμπαίκτες του πριν το παιχνίδι και πράγματι έτσι ήταν.

Το τελικό 7-2 υπέρ της Start μαρτυράει το τι έγινε στο γήπεδο και ήταν απλά η αρχή. Ακολούθησαν οι νίκες επί μιας ομάδας Ούγγρων στρατιωτών (συνεργάτες των ναζί) με 6-2, μιας αντίστοιχης Ρουμάνων στρατιωτών (επίσης συνεργάτες) με 11-0 και μιας επίλεκτης του γερμανικού στρατού με 6-0. Όταν ο Τρούσεβιτς και οι συμπαίκτες του νίκησαν την γερμανική PGS, η ψυχολογία του λαού άλλαξε για τα καλά και ο Τύπος της χώρας, αν και ελεγχόταν από τους ναζί, αναγνώριζε τα ποδοσφαιρικά επιτεύγματα της Start.

Οι ναζί και ντόπιοι συνεργάτες είχαν αρχίσει να θορυβούνται από το γεγονός και ιδιαίτερα μετά την ήττα της ομάδας του γερμανικού στρατού. Γι’ αυτό και αποφάσισαν να ορίσουν αντίπαλο της Start μία ομάδα από πιλότους της "Luftwaffe", την Flakelf, που ήταν η επίσημη ποδοσφαιρική εκπρόσωπος της γερμανικής αεροπορίας. Στις 6 Αυγούστου του 1942 έγινε ο μεταξύ τους αγώνας, ο οποίος αποδείχτηκε μεγάλο φιάσκο για το ναζιστικό κίνημα. Οι Ουκρανοί της Start ισοπέδωσαν τους αντιπάλους τους με σκορ 5-1. Η "Αρία Φυλή" είχε υποστεί μέγιστο πλήγμα και αυτό δεν θα μπορούσε να μείνει έτσι. Το χαστούκι στην (δήθεν) γερμανική υπεροχή ήταν πολύ ηχηρό και οι Γερμανοί απαιτούσαν εκδίκηση και μάλιστα άμεσα.

Η ρεβάνς προγραμματίστηκε για τις 9 Αυγούστου. Οι Γερμανοί μάλιστα, την ίδια ώρα ζητούν διπλασιασμό της παραγωγής του αρτοποιείου, με αποτέλεσμα στους παίκτες να μένει κάτι λιγότερο από τρεις ώρες τη μέρα για ύπνο. Αρχίζουν να απειλούν με εκτελέσεις και επιβάλλουν κλίμα τρομοκρατίας στους εργαζόμενους του αρτοποιείου, έχοντας σαφή στόχο να τρομάξουν τους ποδοσφαιριστές. Η σημασία που είχε αποκτήσει η αναμέτρηση, έκανε μαζική τη προσέλευση στο γήπεδο "Ζενίτ" του Κιέβου και τα φυλλάδια που τύπωσαν οι ναζί ανέφεραν τη λέξη "εκδίκηση" κάτω από την αναγγελία του ποδοσφαιρικού αγώνα. Ένα απλό χόμπι είχε μετατραπεί σε μέσο προπαγάνδας. Ήταν μετρ του είδους άλλωστε. Η γερμανική ομάδα εμφανίστηκε με επτά καινούργιους παίκτες, ενώ διαιτητής ανέλαβε ένας αξιωματικός των S.S.

Τα απειλητικά μηνύματα δεν πτόησαν τους Ουκρανούς
Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι, εισήλθε στα αποδυτήρια της Start, λέγοντας πως "είμαι ο διαιτητής του σημερινού αγώνα. Ξέρω ότι είστε μια πολύ καλή ομάδα. Σας παρακαλώ ακολουθήστε τους κανόνες, μην παραβείτε κανέναν και πριν την έναρξη χαιρετίστε τους αντιπάλους σας με τον τρόπο το δικό μας". Αυτός το είπε, οι Ουκρανοί όμως δεν ήταν διατεθειμένοι σε καμία των περιπτώσεων να φωνάξουν "Ηeil Hitler", αλλά το δικό τους χαιρετισμό "Fizcult Hura". Έβαλαν το χέρι στην καρδιά και έδειξαν στον κόσμο ότι παρά το ότι οι Γερμανοί ήθελαν πάση θυσία τη ρεβάνς, εκείνοι θα πάλευαν μέχρι τέλους. Στα αποδυτήρια, ο Τρούσεβιτς έκανε ομιλία στους παίκτες. Δεν θα το έβαζαν κάτω, ακόμα και αν χρειαζόταν να το πληρώσουν με την ίδια τους την ζωή.

Παίζουμε με κόκκινες φανέλες που δεν είναι το χρώμα της Ντιναμό ούτε της Λοκομοτίβ. Σας καλώ σήμερα όμως να παίξουμε για αυτό το χρώμα, που είναι το χρώμα της σημαίας μας της Σοβιετικής Ένωσης και να τους δείξουμε ότι αυτή η σημαία δεν χάνει ποτέ.

Στον αγώνα, οι ναζί επιστράτευσαν δύναμη και αντιαθλητικά μαρκαρίσματα, με τον Τρούσεβιτς μάλιστα να μένει αναίσθητος για μερικά λεπτά μετά έπειτα ένα χτύπημα εκτός φάσης. Τότε δέχτηκε και το πρώτο γκολ από τους Γερμανούς Οι κλωτσιές, οι αγκωνιές, τα κλαδέματα, τα τραβήγματα της φανέλας έδιναν και έπαιρναν, αλλά ο διαιτητής δεν... έβλεπε το παραμικρό. "Ξύλο, πολύ ξύλο. Σε κάθε επαφή με την μπάλα σε κάθε τρέξιμο μας κλωτσούσαν παντού. Νιώθαμε τα κόκαλα μας να πονάνε, έτοιμα να βγουν από τις κλειδώσεις τους", έλεγε ο γιος του Μακάρ Γκοντσαρένκο, όπως του είχε εκμυστηρευτεί ο πατέρας του, ο οποίος κατάφερε να επιζήσει. Η Start "κεντούσε" στο χορτάρι και με τον Κουζμένκο να πετυχαίνει ένα θαυμάσιο γκολ, πήγε στα αποδυτήρια προηγούμενη με σκορ 3-1.

Στην ανάπαυλα, οι Ουκρανοί δέχθηκαν και δεύτερη γερμανική επίσκεψη, αυτή τη φορά από άνθρωπο των S.S. και τον Γκέοργκ Σβετσόφ. Ο Σβετσόφ παρότρυνε τον Τρούσεβιτς και τους υπόλοιπους να δώσουν το ματς και ο Γερμανός τους επεσήμανε να σκεφτούν τις συνέπειες, αν δεν ακολουθούσαν τις οδηγίες. "Εντάξει μπορείτε τώρα να τα παρατήσετε. Δείξατε σε όλους τι αξίζετε, αλλά μέχρι εδώ. Είστε φανταστική ομάδα με απίστευτες ικανότητες και μας έχετε εντυπωσιάσει όλους, αλλά όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορείτε να κερδίσετε. Δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση. Μέχρι εδώ. Σκεφτείτε τις συνέπειες των πράξεων σας", τους είπε, θέλοντας να τους στείλει ξεκάθαρο μήνυμα. Δεν ήταν κανείς διατεθειμένος να κάνει πίσω και να υποταχθεί...

 

Πλήρωσαν με βασανιστήρια και τη ζωή τους την ανυπακοή τους
Στο δεύτερο ημίχρονο, η κάθε ομάδα πέτυχε από δυο τέρματα, το σκορ έγινε 5-3 για την Start και σε μια φάση ο αμυντικός, Αλεξέι Κλιμένκο, πήρε την μπάλα, κατέβηκε αλλάζοντας με απίστευτη ταχύτητα πάσες με τους συμπαίκτες του, προς την γερμανική περιοχή και εκεί ξεφτίλισε ολόκληρη την ομάδα επίλεκτων της Βέρμαχτ. έφτασε μέχρι τη γραμμή και κοντοστάθηκε. Τότε, αντί να σκοράρει, έκανε μια στροφή και ξαναπέρασε τον τερματοφύλακα, ο οποίος ζαλίστηκε και έπεσε κάτω.

Ο Κλιμένκο έφτασε στην γραμμή του άδειου τέρματος με χαμόγελο, γύρισε την πλάτη του και σούταρε προς το κέντρο του γηπέδου. Ο διαιτητής των S.S. σφύριξε πριν συμπληρωθούν τα ενενήντα λεπτά της αναμέτρησης, με τους Γερμανούς επισήμους να αποχωρούν από το γήπεδο, ενώ οι Ουκρανοί αγκαλιάστηκαν και έκλαιγαν στο κέντρο του γηπέδου. Έξω από το γήπεδο, οι Ουκρανοί πολίτες παραληρούσαν από χαρά και Γερμανοί για να τους αναχαιτίσουν, αμόλησαν τα λυκόσκυλα.

Σύμφωνα με την κομμουνιστική προπαγάνδα, οι ποδοσφαιριστές της Ντιναμό εκτελέστηκαν λίγο μετά το παιχνίδι, ωστόσο η πραγματικότητα δεν είναι αυτή ακριβώς, δίχως να σημαίνει πως δεν υπήρξε τραγική για τους ποδοσφαιριστές, που πλήρωσαν την ανυπακοή τους. Μια εβδομάδα μετά, το βράδυ της 16ης Αυγούστου όσοι παίκτες της Start συμμετείχαν στον αγώνα, συνελήφθησαν από τους Γερμανούς, κατηγορούμενοι ότι συνεργάζονταν με τη Σοβιετική αστυνομία.

Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν ο Τρούσεβιτς και η παρέα του νίκησαν με 8-0 τη Ρουχ, την ομάδα του αφεντικού του Σβετσόφ. Ο Κορότκιχ πέθανε στη διάρκεια των βασανιστηρίων στα κρατητήρια της Γκεστάπο (μια άλλη εκδοχή τον θέλει να έχει ήδη συλληφθεί πριν τον αγώνα) και οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδα συγκέντρωσης του Σίρεζσκι, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Κίεβο. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, οι περισσότεροι παίκτες εκτελέστηκαν ή πέθαναν από της κακουχίες, όπως οι Κουζμένκο, Κλιμένκο και Τρούσεβιτς.

Το 1971, έξω από το Στάδιο της Ζενίτ, όπου έγινε ο αγώνας, στήθηκε ένα τεράστιο μνημείο για τους 11 ήρωες. Δέκα χρόνια αργότερα το 1981, το Στάδιο μετονομάστηκε σε Start, ενώ γυρίστηκε και η ταινία με τον Σταλόνε, τον Πελέ, τον Αρντίλες και τον Κέιν "Η απόδραση των 11" που εμπνεύστηκε απ' αυτή την ιστορία. "Ο Αγώνας του Θανάτου", ήρθε στο φως της δημοσιότητας 16 χρόνια μετά τη διεξαγωγή του, από ένα άρθρο Ουκρανού δημοσιογράφου σε εφημερίδα του Κιέβου. Το 2005, η Εισαγγελία του Αμβούργου έκλεισε την υπόθεση, με την ετυμηγορία να αναφέρει πως δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι ποδοσφαιριστές της Start δολοφονήθηκαν από τους ναζί εξαιτίας της νίκης τους.


Ο "Αγώνας του Θανάτου", βραβεύτηκε τον Ιούνιο 2002, με το βραβείο Euro-Cominius (ευρωπαϊκό βραβείο για ιστορικά ντοκιμαντέρ). Στο ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε στην Ουκρανία και την Γερμανία, μιλούν θεατές του αγώνα και βετεράνοι ποδοσφαιριστές της εποχής, συγγενείς των παικτών της Start, καθώς και ιστορικο Περιέχει σπάνιες εικόνες αρχείου από το κατεχόμενο Κίεβο και στιγμιότυπα ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα σε Εβραίους κρατούμενους και τους Ναζί δεσμοφύλακες τους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Το ντοκιμαντέρ για τον "Αγώνα του Θανάτου":

via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία και το ποδόσφαιρο ως όχημα προπαγάνδας

Στις 30-01-1933, ο Αδόλφος Χίτλερ ορκίστηκε καγκελάριος της Γερμανίας και αποτέλεσε την απαρχή της εδραίωσης της ναζιστικής τρομοκρατίας στην εξουσία. Το Sport24.gr γράφει με ποιο τρόπο χρησιμοποίησε το ποδόσφαιρο ως μέσο προπαγάνδας.

Με το ναζισμό δεν μπαίνεις στην διαδικασία να ανοίξεις διάλογο, τον καταστρέφεις. Αυτό φαντάζει πιο επίκαιρο από ποτέ, όταν στις μέρες μας αυτού του είδους η ιδεολογία βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να διαδώσει τις ιδέες της και να βρει ευήκοα ώτα σε πολίτες αγανακτισμένους, απελπισμένους και παραπλανημένους που το μόνο πράγμα που επιζητούν, είναι κάποιος να κάνει την "βρώμικη" δουλειά εξ ονόματός τους.

Το "αυγό του φιδιού" επωάζεται εδώ και δεκαετίες, έχει απλωθεί παντού και το ποδόσφαιρο, ως το λαϊκότερο και μαζικότερο των αθλημάτων, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Άλλωστε, η μαζικότητά του είναι τέτοια, που αποτελούσε το τέλειο όχημα για την διακίνηση της προπαγάνδας από την περίοδο που ο Αδόλφος Χίτλερ ήρθε στα πράγματα και αιματοκύλησε τον πλανήτη.

Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία

Σαν σήμερα (30/1) το 1933, γραφόταν μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου, με την ανάδειξη ως καγκελάριου της Γερμανίας του αρχηγού των Eθνικοσοσιαλιστών. Δυο ημέρες πριν, είχε παραιτηθεί η κυβέρνηση Σλάιχερ, αφού απορρίφθηκε το αίτημά του για τη διάλυση της Βουλής από τον Πρόεδρο Χίντεμπουργκ. Η πολιτική κρίση οδήγησε στην επιλογή του Χίτλερ, με την σύμπραξη των Πάπεν και Χούγκενμπεργκ, ηγετών των άλλων δύο εθνικιστικών κομμάτων.

Η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε την απαρχή πολλών δεινών για τους λαούς της Ευρώπης και για τον λαό της Γερμανίας, γενικότερα για όλη την ανθρωπότητα. Από τη θέση του αρχηγού του Γ' Ράιχ, οικοδόμησε ένα καθεστώς  στο όνομα της ανωτερότητας της Άριας φυλής.
Στις 23 Μαρτίου του ίδιου χρόνου, ανέλαβε και επίσημα την εξουσία. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί, κυρίως με την προβοκάτσια του εμπρησμού του Ράιχσταγκ, τη νύχτα της 27ης Φεβρουαρίου, όταν... έπιασε φωτιά η αίθουσα συνεδριάσεων και ο θόλος της έδρας του γερμανικού Κοινοβουλίου. Προφανώς τίποτα δεν είχε γίνει τυχαία και όλα ήταν βάσει σχεδίου. Ήταν η αρχή του τέλους...

Η "ΥΙΟΘΕΣΙΑ" ΤΗΣ ΣΒΑΣΤΙΚΑΣ

Έπρεπε να περάσουν 2,5 χρόνια και να φτάσουμε στις 15 Σεπτεμβρίου 1935 για να υιοθετηθεί η σβάστικα από τον δικτάτορα ως το επίσημο σύμβολο της Ναζιστικής Γερμανίας και μάλιστα την ίδια ημέρα το 7ο συνέδριο των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών ψήφισε τους φυλετικούς Νόμους της Νυρεμβέργης, σύμφωνα με τους οποίους κατοχυρωνόταν νομικά ο αντισημιτισμός. Από τότε μέχρι σήμερα, το σύμβολο αυτό έχει συνδεθεί με το ναζιστικό ολοκληρωτισμό.
Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης, απέκλειαν τους Εβραίους από τη δημόσια ζωή, στερώντας τους το δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά, ενώ απαγόρευαν το γάμο και τις σχέσεις μεταξύ Εβραίων και Γερμανών. Σύμφωνα με αυτούς, οι άνθρωποι κατατάσσονταν σε κατηγορίες με βάση το γενεαλογικό τους δέντρο: όσοι είχαν τέσσερις Γερμανούς παππούδες, χαρακτηρίζονταν ως "Γερμανοί", ενώ οι άνθρωποι με τρεις ή τέσσερις Εβραίους παππούδες και γιαγιάδες θεωρούνταν Εβραίοι. Τα άτομα με έναν ή δύο παππούδες εβραϊκής καταγωγής, χαρακτηρίζονταν ως "Mischling" (μικτό αίμα).
Οι Γερμανοί υποστήριξαν πως έτσι προστατεύουν το "γερμανικό αίμα", αποκλείοντας τους Εβραίους από τα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα της εποχής. Ήταν κάτι σαν μιάσματα. Ένα... πρόβλημα που θα έπρεπε με κάθε τρόπο να λυθεί. Και τι καλύτερο από τον περιορισμό των ελευθεριών τους σε πρώτη φάση και την εξόντωσή τους στην συνέχεια. Μετά την θέσπιση του νομικού μηχανισμού για την απομόνωση τους, συγκεντρώθηκαν σε γκέτο και στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου χρησιμοποιήθηκαν ως εργατικό δυναμικό, ενώ εκατομμύρια εξ αυτών εξοντώθηκαν με το Ολοκαύτωμα.

Η ΣΧΕΣΗ ΧΙΤΛΕΡ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, έπεσε πάνω στην αύξηση της δημοφιλίας του ποδοσφαίρου, το οποίο άρχιζε να αποκτά μαζικότητα και ήταν το τέλειο όπλο για το ναζιστικό καθεστώς προκειμένου να... περάσει πιο εύπεπτα την ιδεολογία του και τα "πιστεύω" του. Γινόταν και στην Ιταλία από τον Μπενίτο Μουσολίνι, έγινε πολλά χρόνια μετά και στην χώρα μας στην Χούντα. Ανέκαθεν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα προσπαθούσαν μέσω του αθλητισμού να αναδείξουν τις απόψεις τους και να βρουν μιμητές, επομένως το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.


Ο Χίτλερ το κατάλαβε πολύ γρήγορα και για το λόγο αυτό φρόντισε να ελέγξει άμεσα τα σπορ και ειδικά το ποδόσφαιρο. Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Γερμανίας (DFB) υποστήριξε με ενθουσιασμό τον Χίτλερ και το καθεστώς, βοηθώντας τη διείσδυση της ναζιστικής ιδεολογίας . Όταν ήρθε στην εξουσία, αποκλείστηκαν από το άθλημα όλοι οι Εβραίοι παίκτες, ιδιοκτήτες κλαμπ, χορηγοί και δημοσιογράφοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ένα δέκατο του προπολεμικού εβραϊκού πληθυσμού της Γερμανίας, συμμετείχαν ενεργά σε αθλητικά σωματεία.

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Μάλιστα, σύμφωνα με ένα άρθρο του δημοσιογράφου του BBC, Ντάφυ Τζόναθον τον Δεκέμβριο του 2009, με τον τίτλο "Ποδόσφαιρο, φασισμός και ο ναζιστικός χαιρετισμός των Άγγλων", το ποδόσφαιρο έγινε ένα χρηστικό εργαλείο στα χέρια του αιμοσταγή δικτάτορα και μεταξύ άλλων ανέφερε πως ο δικτατορίες της Ευρώπης εισχώρησαν στον αθλητισμό για να προπαγανδίσουν την πολιτική τους. Ο Χίτλερ, μέσω των σπορ και ειδικά του ποδοσφαίρου, φρόντισε να κάνει γνωστά τα πιστεύω του στην υπόλοιπη Ευρώπη.



  Στις αρχές του ’30, η DFB εφάρμοσε μια σειρά κανόνων για την ενίσχυση του καθεστώτος. Για παράδειγμα, το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας, εξέδωσε διαταγή, σύμφωνα με την οποία οι παίκτες των αντίπαλων ομάδων του εξωτερικού έπρεπε να εκτελούν τον ναζιστικό χαιρετισμό. Μεταξύ των ομάδων ήταν και η εθνική Αγγλίας, όταν σε αγώνα επί γερμανικού εδάφους στις 30//9/1938 οι Άγγλοι διεθνείς υποχρεώθηκαν πριν από τη σέντρα να χαιρετίσουν ναζιστικά, με επικεφαλής τον Στάνλεϊ Μάθιους (νίκη για τα "λιοντάρια" με 6-3).

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ

Όταν, δε, η Γερμανία προσάρτησε την Αυστρία, ο Χίτλερ διέλυσε την εθνική της ομάδα, υποχρεώνοντας όλους τους παίκτες να φορέσουν τη φανέλα της εθνικής Γερμανίας. Υπήρξαν όμως και αυτοί που μπήκαν ανάχωμα. Μικρές και μεγάλες ιστορίες που φανερώνουν ότι δεν υποτάχθηκαν και δεν έσκυψαν όλοι το κεφάλι, ακόμα και αν χρειαζόταν να το πληρώσουν ακριβά. Το αστέρι της Αυστρίας, Ματίας Ζίντελαρ, αρνήθηκε να δεχτεί κάτι τέτοιο και ένα χρόνο μετά δολοφονήθηκε μόλις στα 36 του χρόνια από την Γκεστάπο ως φίλος των Εβραίων και σοσιαλδημοκράτης.



Υπήρξαν βέβαια υποψίες για τον θάνατό του. Πέθανε στο διαμέρισμα της φίλης του από δηλητηρίαση με μονοξείδιο του άνθρακα. Κάποιοι θεώρησαν ότι δολοφονήθηκε. Άλλοι ότι αυτοκτόνησε. Για τους Αυστριακούς ήταν σύμβολο πατριωτισμού. Ο θάνατός του καταγράφηκε ως "ατύχημα". Ο Εγκον Ούλμπριχ αποκάλυψε στο BBC πως τοπικός αξιωματούχος δωροδοκήθηκε για να τον καταγράψει ως τέτοιο και να γίνει δημόσια κηδεία. Όπως ανέφερε "σύμφωνα με τους κανόνες των ναζί, άτομο που έχει δολοφονηθεί ή έχει αυτοκτονήσει δεν μπορεί να λάβει ταφικές τιμές. Γι’ αυτό έπρεπε να εξασφαλίσουμε ότι το εγκληματικό στοιχείο θα εξαφανιζόταν".

ΤΟ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ

Το "όμορφο παιχνίδι" αποδείχθηκε ότι ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν ο Χίτλερ για να καθησυχάσει τους Ευρωπαίους γείτονές του και ήταν το πρόσχημα των πραγματικών προθέσεών του, που δεν ήταν άλλο από το να κατακτήσει τον κόσμο. Στις 4 Δεκεμβρίου, το 1935, η εθνική Γερμανίας ταξίδεψε στο Λονδίνο για να αναμετρηθεί με την πανίσχυρη τότε Αγγλία σε φιλική αναμέτρηση. Αντιφασιστικές διαδηλώσεις διεξάγονταν σε όλο το Λονδίνο, αλλά δεν απέτρεψαν την διεξαγωγή του αγώνα. Η Γερμανία ήθελε να δείξει στην διεθνή κοινότητα ότι ήταν μια πολιτισμένη χώρα, που ήθελε να συνυπάρχει με τους άλλους λαούς και δεν υπήρχε κανένας λόγος να την πάρουν από φόβο.



Οι Άγγλοι, που διέθεταν σαφώς ανώτερη ομάδα, κυριάρχησαν στον αγώνα και επικράτησαν εύκολα με 3-0. Αυτό ουδόλως απασχολούσε τον Χίτλερ και ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε. Ο αγγλικός Τύπος χαιρέτησε την εθνική Γερμανίας και την προσπάθειά της και μάλιστα μια εφημερίδα της εποχής έγραψε πως "οι Γερμανοί έπαιξαν αγγλικό ποδόσφαιρο και αγωνίστηκαν ως κύριοι". Στον αγώνα αυτό υπήρξε και μια περίπτωση οφσάιντ κατά της Γερμανίας, η οποία ήταν πέρα για πέρα συζητήσιμη. Οι φίλοι των "πάντσερ" που βρίσκονταν στις εξέδρες, δεν διαμαρτυρήθηκαν καθόλου και αυτό δεν πέρασε διόλου απαρατήρητο από τον βρετανικό Τύπο, που επαίνεσε την στάση τους. Όλα πήγαν πρίμα για τους Γερμανούς, "χτίζοντας" ιδανικά το έξωθεν προφίλ που ήθελαν.

Η δομή του πρωταθλήματος και η Σάλκε

Βλέποντας το πώς ο Χίτλερ προσπαθούσε να οργανώσει το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Γερμανίας, υπήρξαν ριζικές αλλαγές, καθώς οι vαζί προχώρησαν σε συγχωνεύσεις συλλόγων, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να αυξήσουν τον ανταγωνισμό. Η Γερμανία χωρίστηκε σε 17 περιφέρειες και η μια εξ αυτών ήταν η Αυστρία. Στα χρόνια του Χίτλερ χρησιμοποιήθηκε πολύ η Σάλκε, η οποία κυριάρχησε εκείνη την περίοδο. Μάλιστα, από τότε αναπτύχθηκε μια σεναριολογία για το αν ο Χίτλερ ήταν οπαδός της Σάλκε. Αυτό δεν ίσχυε, απλά  οι παίκτες της χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της προπαγάνδας του Γ' Ράιχ. Ήταν όσο εθνικοσοσιαλιστές ήταν και η πλειοψηφία των Γερμανών, όντας κυρίως απολιτίκ.
Μάλιστα, θέλοντας να βγάλουν από πάνω τους το... μανδύα της ακροδεξιάς. οι αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες των οπαδών της Σάλκε, το περιοδικό "Schalke Unser" και πολλές εκδηλώσεις, κατατάσσουν την ομάδα σε αυτές που αντιμετωπίζουν αρκετά αποτελεσματικά τη ναζιστική παρουσία στο γήπεδο. Πολύ απλά, το καθεστώς χρησιμοποίησε την ομάδα από τη βιομηχανική κοιλάδα του Ρουρ ομάδα ως παράδειγμα για το τι μπορεί να κάνει ο εργατικός πληθυσμός.



Από το 1933 και μέχρι το 1944, για έντεκα συνεχόμενες σεζόν, η Σάλκε έβγαινε κάθε χρόνο πρωταθλήτρια Βεστφαλίας και έφτανε στον τελικό γύρο του εθνικού πρωταθλήματος, κατακτώντας έξι απ' αυτά, ενώ πήρε και πολλά Κύπελλα Γερμανίας. Μυθική περίοδος για την "04". Ένα πρωτάθλημα πανηγύρισε εκείνη την περίοδο και η Ραπίντ Βιέννης (1941). Στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το ναζιστικό καθεστώς συνέχισε να δίνει μεγάλη σημασία στο ποδόσφαιρο, εξυψώνοντας το ηθικό των Γερμανών. Δεν υπήρχε διακοπή στα πρωταθλήματα, όμως υπήρχε περιορισμός στις μετακινήσεις λόγω έλλειψης καυσίμων και αυτό άλλαξε κατά πολύ την δομή του πρωταθλήματος. Το τελευταίο παιχνίδι πριν την οριστική ήττα της Γερμανίας διεξήχθη στο Μόναχο το 1945, με τη Μπάγερν να νικά τη Μόναχο 1860 με σκορ 3-2.

Το Κίεβο και "Ο Αγώνας του Θανάτου"

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της εμμονής του Χίτλερ να προπαγανδίζει μέσω του ποδοσφαίρου, έλαβε χώρα στο Κίεβο, έστω και αν η συγκεκριμένη του προσπάθεια εκτυλίχθηκε σε φιάσκο ολκής για τον ίδιο και τους ομοίους του. Μια ουκρανική ομάδα έδειξε πως δεν συμβιβάζεται, δεν φοβάται, δεν κάνει πίσω και δεν καταλαβαίνει από τις απειλές και την δήθεν υπερήφανη "Αρία Φυλή". Ήταν η μέρα που ξεφτίλισε την πλέον αρρωστημένη, μισάνθρωπη και χυδαία ιδεολογία που υπήρξε ποτέ, κάνοντας τον Αδόλφο Χίτλερ να αφρίσει από το κακό του και να καταλάβει πως δεν ήταν διατεθειμένοι όλοι να φοβηθούν και να λυγίσουν.
Μια ποδοσφαιρική μάχη στις 9 Αυγούστου 1942, κατέδειξε το ανθρώπινο μεγαλείο ψυχής μιας ομάδας ανθρώπων από οκτώ παίκτες της Ντινάμο Κιέβου και τρεις της Λοκομοτίβ Κιέβου που ξεφτίλισε την "ανώτερη" γερμανική φυλή. Ήταν η ρεβάνς του επικού 5-1 της Football Club Start απέναντι στην Flakelf, μία ομάδα από πιλότους της "Luftwaffe", που έμεινε στην ιστορία ως "Ο Αγώνας του Θανάτου". Ένα χρόνο πριν, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατέλαβαν την Ουκρανία, η Ντινάμο Κιέβου διαλύθηκε. Μερικοί από τους παίκτες της, μαζί με άλλους ποδοσφαιριστές της πρωτεύουσας, βρήκαν δουλειά σε ένα εργοστάσιο ψωμιού και εκ των ενόντων έφτιαξαν την Start.

ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ

Στο "στημένο" ποδοσφαιρικό τουρνουά που διοργάνωσε η γερμανική διοίκηση προκειμένου να καταδείξει την υπεροχή της, η Start νίκησε τις ομάδες των γερμανικών στρατευμάτων και των συνεργατών τους και έγινε σύμβολο αντίστασης για τους κατοίκους της πόλης. Λίγο πριν αρχίσει ο τελευταίος αγώνας με την πιο καλή γερμανική ομάδα, ο διαιτητής-αξιωματικός της Γκεστάπο, επισκέφτηκε τους Σοβιετικούς παίκτες στα αποδυτήρια, τους ζητάει να χαιρετίσουν τους θεατές ναζιστικά και τους προειδοποίησε ότι αν κερδίσουν, θα βάλουν σε κίνδυνο τη ζωή τους.



Μια εβδομάδα μετά, το βράδυ της 16ης Αυγούστου όσοι παίκτες της Start συμμετείχαν στον αγώνα, συνελήφθησαν από τους Γερμανούς, κατηγορούμενοι ότι συνεργάζονταν με τη Σοβιετική αστυνομία. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943, οι περισσότεροι παίκτες εκτελέστηκαν ή πέθαναν από της κακουχίες. Το 1971, έξω από το Στάδιο της Ζενίτ, όπου έγινε ο αγώνας, στήθηκε ένα τεράστιο μνημείο για τους 11 ήρωες. Δέκα χρόνια αργότερα το 1981, το Στάδιο μετονομάστηκε σε Start. "Ο Αγώνας του Θανάτου", ήρθε στο φως της δημοσιότητας 16 χρόνια μετά τη διεξαγωγή του, από ένα άρθρο Ουκρανού δημοσιογράφου σε εφημερίδα του Κιέβου. Το 2005, η Εισαγγελία του Αμβούργου έκλεισε την υπόθεση, με την ετυμηγορία να αναφέρει πως δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οι ποδοσφαιριστές της Start δολοφονήθηκαν από τους ναζί εξαιτίας της νίκης τους.

Ναζισμός και ποδόσφαιρο σήμερα

Ναζισμός και ποδόσφαιρο δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Ιστορικά είναι αντίπαλοι εντός και εκτός γηπέδων, αν και δυστυχώς μέχρι και σήμερα βρίσκει τρόπους να εισχωρεί και να επιβάλει τις αρρωστημένες αντιλήψεις του. Σύνδεσμοι φιλάθλων βρίσκουν χώρους στις εξέδρες για να αναπτύξουν την ιδεολογία τους, όσο και αν γίνεται προσπάθεια για να απομονώνονται και να απομακρύνονται, ενώ έχουμε δει πολλές περιπτώσεις αθλητών να πανηγυρίζουν έπειτα από κάποιο γκολ τους, προτάσσοντας το δεξί χέρι με ανοιχτή παλάμη. Το ποδόσφαιρο είναι προέκταση της κοινωνίας, όχι κάτι αποκομμένο απ' αυτήν.
Όσο τέτοιου είδους ιδέες αναπτύσσονται και βρίσκουν υπερασπιστές, τόσο τα γήπεδα θα αποτελούν τη φωλιά τους. Εδώ και δεκαετίες αποτελεί μείζον πρόβλημα του ποδοσφαίρου η εισχώρηση του ναζισμού σε οπαδικούς στρατούς και αθλητές. Η ευρωπαϊκή και η παγκόσμια Ομοσπονδία τιμωρεί αυστηρά όσους προάγουν αυτές τις απόψεις, όμως και πάλι δεν μπαίνει... φρένο. Δυστυχώς, όσο υπάρχουν μείζονα κοινωνικά προβλήματα και μεγαλώνουν αντί να μειώνονται, τόσο θα υπάρχουν "αυτιά" για να υποδέχονται την εύπεπτη επιχειρηματολογία τους. Ο Χίτλερ έδειξε τον δρόμο. Το θέμα είναι ποιος και πότε θα τον ανακόψει.

 via