Articles by "Αθλητισμός"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αθλητισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Αποτελούσε τον μεγαλύτερο γκολτζή στις αρχές του 20ου αιώνα! Όλοι μιλούσαν γι' αυτόν! 
 Όμως, ο Βίβιαν Γούντγουορντ, παράτησε μια σπουδαία ποδοσφαιρική καριέρα για χάρη του 
Α' Παγκοσμίου Πολέμου!


Διαβάζεις το όνομά του και απορείς. «Ποιος στα κομμάτια είναι ο Βίβιαν Γούντγουορντ και γιατί θα έπρεπε να τον γνωρίζω», θα αναρωτηθείς κάλλιστα... Και δεν θα έχεις άδικο!

Λίγοι ξέρουν την ιστορία του. Κυρίως στην Αγγλία, όπου και έζησε τα 74 χρόνια της ζωής του. Ένας τύπος που προερχόταν από μια οκταμελής οικογένεια που έμενε στο Κένινγκτον και έπαιζε ερασιτεχνικά ποδόσφαιρο παράλληλα με το επάγγελμά του (σσ. αρχιτέκτονας).

Άρχισε, βέβαια, να παίρνει πιο σοβαρά όταν μεταγράφηκε στην Τότεναμ. Και στη συνέχεια στην Τσέσλι. Αλλά ήρθε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος να του κόψει την φόρα. Παράτησε την καριέρα του για να πολεμήσει για χάρη της πατρίδας του.

Και όταν θέλησε να επιστρέψει στην ενεργό δράση, τα πράγματα ήταν... σκούρα. Τα τραύματα από τον πόλεμο δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο κι εκείνος εν τέλει τα παράτησε!

Με αφορμή τη συμπλήρωση 64 ετών από την ημέρα που άφησε την τελευταία του πνοή (31 Ιανουαρίου του 1954), το sportfm.gr σας παρουσιάζει την άγνωστη ιστορία του Βίβιαν Γούντγουορντ!

Γράφει ο Γιώργος Τσανάκας

Αρχιτέκτονας, ποδοσφαιριστής αλλά και... στρατιώτης στον πόλεμο. Μπορούν όλα αυτά να συνδυαστούν μαζί; Κι όμως αν είσαι ο Βίβιαν Γούντγουορντ! Προερχόμενος από μια οκταμελής οικογένεια που ζούσε στο Κένινγκτον, ο Βίβιαν είχε σκοπό να σπουδάσει, ενώ ασχολούνταν και με τον αθλητισμό, έχοντας έφεση σε αρκετά σπορ!

Ακολούθησε τον δρόμο του πατέρα του και έγινε αρχιτέκτονας. Πριν, όμως, σπουδάσει, ασχολούνταν και με τον αθλητισμό. Με το ποδόσφαιρο να... ανθίζει εκείνες τις εποχές στην Αγγλία, δεν θα μπορούσε να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στο «Ascham College» όπου και πήγαινε σχολείο, ενώ την ίδια ώρα ήταν και στην ομάδα κρίκετ!

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Το ταλέντο του για το ποδόσφαιρο, όμως, ήταν εμφανές και αφοσιώθηκε σε αυτό. Στα 15 του πήγε στην ερασιτεχνική Κλάκτον Τάουν. Μια ομάδα που αγόρασε ένα χρόνο ο πατέρας του, Τζον, καθώς θεωρούσε πως ο γιος του έπρεπε να παίζει επιθετικός. Έτσι, ο... μπαμπάς-πρόεδρος επέβαλλε στον προπονητή να τον χρησιμοποιεί στην κορυφή. Και δικαιώθηκε. Ο Βίβιαν έδειξε από νωρίς το «φονικό» του ένστικτο και άρχισε να φορτώνει τα αντίπαλα δίχτυα με γκολ.

Στα 22 του και αφού είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του, όντας αρχιτέκτονας με... δίπλωμα, ήρθε και η μεγάλη πρόκληση της ποδοσφαιρικής του καριέρας! Η Τότεναμ, η οποία εκείνη την εποχή διέθετε μία από τις τοπ ομάδες της Αγγλίας, του έκανε την πρόταση, αυτός υπέγραψε τους -ερασιτεχνικούς- όρους που του πρότειναν οι «πετεινοί» και όλοι μιλούσαν για έναν παίκτη που θα αφήσει εποχή. Δεν τον πήραν, όμως, μόνο για ποδοσφαιριστή αλλά και για αθλητή του συλλόγου στο τένις και στο κρίκετ! Ο ίδιος, βέβαια, προσπαθούσε να βάλει στη ζυγαριά τόσο την δουλειά του όσο και τον αθλητισμό, με αποτέλεσμα να λείπει αρκετές φορές από τις υποχρεώσεις της ομάδας του.

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!


Παρόλα αυτά, αποτελούσε ένα από τα μεγάλα κανόνια της Αγγλίας! Ίσως και το μεγαλύτερο. Σκόραρε κατά ριπάς και μετά από ενάμιση χρόνο στην Τότεναμ (σσ. πήγε το καλοκαίρι του 1901) ήρθε η κλήση από την εθνική ομάδα. Στις 14 Φεβρουαρίου του 1903 αγωνίστηκε με το εθνόσημο στο στήθος κόντρα στην Ιρλανδία, σκοράροντας δις στο 4-0 της ομάδας του. Συνολικά με την Αγγλία σκόραρε 29 τέρματα σε 23 ματς, ένα ρεκόρ που καταρρίφθηκε μετά από πενήντα χρόνια! Έπαιξε και με την εθνική Ερασιτεχνών της Βρετανίας, πετυχαίνοντας 57 γκολ σε 44 αγώνες! Μάλιστα, με τους ερασιτέχνες έκανε τρεις φορές χατ-τρικ, πέτυχε δύο φορές καρέ ενώ υπήρχε και ένας αγώνας κόντρα στην Γαλλία όπου βρήκε δίχτυα έξι φορές!

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Στις περιγραφές που υπάρχουν για τον ποδοσφαιριστή, Βίβιαν Γούντγουορντ, γίνεται λόγος για έναν επιθετικό που είχε εξαιρετική επαφή με την μπάλα, πολύ ισχυρό σουτ και φοβερή κεφαλιά. Έβλεπε τη γη από τα 177 εκατοστά, ενώ ήταν αρκετά αδύνατος κάτι που τον έκανε... εύκολο στόχο για τους αντιπάλους. Τα σκληρά μαρκαρίσματα εκείνα τα χρόνια κυριαρχούσαν, ο Βίβιαν έτρωγε τις κλωτσιές με το... τσουβάλι και απόρροια αυτού ήταν να λείψει από πολλά παιχνίδια λόγω τραυματισμών.

Το... νερό είχε μπει στ’ αυλάκι, ο Βίβιαν σκόραρε κατά ριπάς με την Τότεναμ και όλοι μιλούσαν γι αυτόν! Βέβαια, δεν μιλούσαν μόνο για τα κατορθώματά του. Υπήρχε ακόμη ένας λόγος, ο οποίος δεν ήταν άλλος από το γυναικείο όνομά του. Κάτι που πραγματικά, παραμένει μυστήριο ακόμη και τώρα. Κανείς δεν ξέρει για ποιο λόγο λεγόταν Βίβιαν. Ούτε ο ίδιος το αποκάλυψε ποτέ. Και όπως καταλαβαίνει κανείς, ειδικά σε εκείνες τις εποχές, άνδρας που να ονομάζεται Βίβιαν ήταν κάτι παραπάνω από ένα θέμα που θα συζητιόταν και μάλιστα πολύ!

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Στην Τότεναμ παρέμεινε για έξι σεζόν σκοράροντας 63 γκολ σε 132 αγώνες, ενώ το 1908 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το χρυσό μετάλλιο, βέβαια, το διατήρησε η χώρα του και στην επόμενη Ολυμπιάδα (σσ. το 1912 στη Στοκχόλμη), έχοντας τον ίδιο ξανά στη σύνθεσή της. Το καλοκαίρι του 1909, όμως, ο Γούντγουορντ σόκαρε το κοινό της Αγγλίας. Ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του καθώς ήθελε να αφοσιωθεί στην αρχιτεκτονική.

Δεν άντεξε, βέβαια, πολύ μακριά από το ποδόσφαιρο. Αφού έπαιζε που και που στην Χέλμσφορντ της 6ης κατηγορίας, αποφάσισε να επιστρέψει ξανά στις επαγγελματικές κατηγορίες. Και πήγε στην Τσέλσι! Οι φήμες λένε ότι αγωνίστηκε στους «μπλε» καθώς ήταν φίλος με τον πρόεδρο. Εκεί, ήταν ξανά ο Βίβιαν που γνωρίζαμε. Σκόραρε με... συνέπεια για τρεις σερί σεζόν (106 ματς, 34 γκολ) αλλά στις 8 Σεπτεμβρίου του 1914 πήρε την απόφαση να ενισχύσει τον στρατό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Κατατάχθηκε στον εφεδρικό στρατό εθελοντικά και πήγε να πολεμήσει για χάρη της πατρίδας του.

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Η... καψούρα του για την μπάλα, πάντως, δεν τον άφησε πολύ καιρό μακριά από αυτή. Ένα χρόνο μετά, εξασφάλισε ειδική άδεια από τον στρατό ώστε να γυρίσει στην Τσέλσι για να παίξει στον τελικό του FA Cup καθώς είχε τραυματιστεί ο βασικός επιθετικός. Μπομπ Τόμπσον. Την τελευταία στιγμή, όμως, ο Τόμπσον αποθεραπεύτηκε και ήταν έτοιμος να παίξει. Κάπως έτσι, ο Γούντγουορντ ζήτησε από την ομάδα να μην αγωνιστεί καθώς δεν το θεώρησε δίκαιο προς τον συμπαίκτη του.

Επέστρεψε στον πόλεμο όπου και αποκόμισε ορισμένα σοβαρά τραύματα στα πόδια του, τα οποία δεν του επέτρεψαν ποτέ να συνεχίσει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Έπαιξε για λίγο ξανά στην Κλάκτον Τάουν, απ’ όπου είχε ξεκινήσει την καριέρα του και τελικά το 1920 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση! Πέρασε στη συνέχεια από το πόστο του προέδρου της Τσέλσι για οκτώ ολόκληρα χρόνια (1922-30) και στη συνέχεια έγινε αγρότης, έχοντας την δική του φάρμα.

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Το 1949 έδωσε το παρών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όντας μέλος της αεροπορίας αλλά μερικούς μήνες αργότερα μπήκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο του Ίλινγκ στο Λονδίνο καθώς ήταν βαριά άρρωστος. Έμεινε κατάκοιτος για αρκετό καιρό. Έμοιαζε να έχει παραλύσει όλο του το σώμα. Ήταν, βέβαια, και 74 ετών! Λίγα χρόνια μετά, στις 31 Ιανουαρίου του 1954, ο Βίβιαν Γούντγουορντ έφυγε από τη ζωή. Και έφυγε με ένα παράπονο, όπως είχε κάνει γνωστό ο δημοσιογράφος, Μπρους Χάρις, που τον είχε επισκεφτεί. Και αυτό καθώς κανένας άνθρωπος που είχε συνεργαστεί στο ποδόσφαιρο, δεν τον είχε επισκεφτεί στο νοσοκομείο, όπως του ανέφερε ο Βίβιαν...    

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Αντιμέτωπος με τον Ναδάλ ο Στέφανος Τσιτσιπάς  στα ημιτελικά

Τον Ραφαέλ Ναδάλ, νούμερο «2»  της παγκόσμιας κατάταξης, θα αντιμετωπίσει ο Στέφανος Τσιτσιπάς στα ημιτελικά του αυστραλιανού όπεν, προκειμένου να προκριθεί στον τελικό του τουρνουά.

Ο Ναδάλ νωρίτερα επικράτησε του Αμερικανού Φράνσις Τιαφό με 3 - 0 σετ.

Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο Έλληνας τενίστας εμφανίστηκε αισιόδοξος και για τη νέα του μάχη:
«Πείσμωσα πολύ την τελευταία φορά που έχασα. (από τον Ναδάλ). Είπα στον εαυτό μου ότι έχω την ευκαιρία να τα πάω καλύτερα την επόμενη φορά. Επίσης είπα ότι μπορώ να τον κερδίσω γιατί τώρα ξέρω πώς παίζει. Δεν ήθελα να το πω αυτό, αλλά νιώθω ότι μπορώ να το κάνω. Ξέρω πολύ καλύτερα τις τακτικές που χρησιμοποιεί και θα είναι μεγάλη χαρά να βγω έξω στο γήπεδο, να παίξω καλό τένις και να φύγω με τη νίκη.Το θέλω πάρα πολύ».

Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Όταν οι δρομείς έπιναν σαμπάνια σαν ενεργειακό ποτό
 Ο Dorando Pietri υποβοηθούμενος στην γραμμή του τερματισμού ενώ κρατάει έναν φελλό
 Στον μαραθώνιο του 1908 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, οι αθλητές ήπιαν κάμποσο αλκοόλ κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Στις 24 Ιουλίου του 1908, ο Μαραθώνιος των Ολυμπιακών του Λονδίνου έμεινε στην ιστορία. Στην πόλη επικρατούσε καλοκαιρινή ζέστη και ο νέος δρόμος που έτρεχαν οι αθλητές καταπονούσε τα πόδια τους. Την τελευταία στιγμή, η διαδρομή επεκτάθηκε σχεδόν δύο μίλια, ορίζοντας έτσι το επίσημο μήκος της διαδρομής στα 42.195 χιλιόμετρα (η απόσταση των 42 χιλιομέτρων είναι η απόσταση μεταξύ των ανακτόρων του Ουίνδσορ και του Ολυμπιακού σταδίου στο Shepherd' s Bush στα δυτικά του Λονδίνου. Η απόσταση καθορίστηκε στα 42 χιλιόμετρα και επίσης ένα γύρο του σταδίου το οποίο κατέληξε να είναι 42.195 μέτρα, παίρνοντας υπόψη και την καλύτερη θέση για την βασιλική οικογένεια).

Πενήντα πέντε δρομείς ξεκίνησαν από το Ουίνδσορ, αλλά μόνο 27 κατάφεραν να φτάσουν στη γραμμή τερματισμού. Η πλειοψηφία των δρομέων σταμάτησε πριν από τη μέση. Αρκετοί αθλητές, για να αποκτήσουν ενέργεια, στράφηκαν σε απίστευτες -αλλά συνήθεις εκείνη την εποχή- πηγές: το μπράντυ, αφρώδη οίνους, αλλά και... τη στρυχνίνη, το γνωστό σήμερα ποντικοφάρμακο.

Σήμερα μας φαίνεται τρελό (στην καλύτερη των περιπτώσεων...) αλλά οι άνθρωποι εκείνη την εποχή πίστευαν ότι τα αλκοολούχα κοκτέιλ με στρυχνίνη ήταν ενεργειακά. Άλλωστε, στην Αρχαία Ελλάδα και στην Αυτοκρατορική Κίνα οι αθλητές έπιναν πριν από έναν αγώνα.

Η σύγχρονη χρήση του αλκοόλ στον αθλητισμό μπορεί να ανιχνευθεί στους αγώνες του 19ου αιώνα. Μεγάλες διαδρομές, των δεκάδων ή εκατοντάδων μιλίων, ήταν γεγονότα που γοήτευαν τη Μεγάλη Βρετανία και συστήνονταν στους αγωνιζόμενους "πεζούς" να καταναλώνουν πολλή σαμπάνια κατά τη διάρκεια του αγώνα. Χρόνια αργότερα, οι μαραθωνοδρόμοι λάμβαναν σημαντικές ποσότητες αλκοόλ από τους εκπαιδευτές ή τους βοηθούς τους, που τους ακολουθούσαν σε αυτοκίνητα ή σε ποδήλατα.

Δρομείς του Μαραθωνίου του 1908
Δρομείς του Μαραθωνίου του 1908
Οι κοινές ουσίες περιελάμβαναν διάφορα είδη αλκοόλ και επικίνδυνα φάρμακα, από τη στρυχνίνη μέχρι την ηρωίνη ή την κοκαΐνη, τα οποία προορίζονταν να καλύπτουν τον πόνο, να αυξάνουν την επιθετικότητα ή να δίνουν γρήγορα ενέργεια. Οι εκπαιδευτές είχαν μυστικά κοκτέιλ. Η χρήση ηρωίνης και κοκαΐνης ως πρόσθετα για την αύξηση της απόδοσης δε σταμάτησε παρά μέχρι τη δεκαετία του 1920, όταν τα φάρμακα έγιναν ουσίες που χορηγούνται μόνο με συνταγή. Οι αθλητές όμως συνέχισαν να καταναλώνουν αλκοόλ κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μέχρι τη δεκαετία του '70 και του '80.

Το αλκοόλ επιλέχτηκε για τις διεγερτικές του επιδράσεις και την υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη, που σημαίνει ενέργεια. Η σαμπάνια ήταν ένα από τα αγαπημένα, χάρη στο -υποτιθέμενο- αναζωογονητικό άφρισμά της. Ταυτόχρονα, η χρήση της στρυχνίνης ως παρασιτοκτόνο δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί, οπότε πιστεύονταν ότι οι μικρές δόσεις αναζωογονούσαν τους κουρασμένους αθλητές.

Το 1896, στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι γνωστό ότι ο Σπύρος Λούις ήπιε ένα ποτήρι κονιάκ ενώ του είχαν απομείνει έξι μίλια ακόμη μέχρι τον τερματισμό. Ανανεώθηκε και κέρδισε το χρυσό. Οι δρομείς του Ολυμπιακού Μαραθωνίου του Σαιντ Λούις του 1904 έτρεχαν με τη θερμοκρασία να είναι στους 35οC και με οριακές συνθήκες απάνθρωπης διαδρομής. Σε όλη τη διαδρομή, ο Τόμας Χικς έτρωγε συχνά κοκτέιλ στρυχνίνης, μπράντυ και θειικού ασβεστίου. Το 1908, ο νικητής του μαραθώνιου του Σικάγου, σκηνοθέτης Albert Corey, χρέωσε τη νίκη του στο ότι έπινε σαμπάνια.

Στον Ολυμπιακό Μαραθώνιο του 1908, μερικοί δρομείς, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων τεσσάρων, κατανάλωσαν κοκτέιλ αλκοόλ και στρυχνίνης κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Χάρη στην πρόσφατη νίκη του με ρεκόρ στο μαραθώνιο της Βοστώνης, ο Καναδός δρομέας Tom Longboat ήταν ο αγαπημένος δρομέας στους Αγώνες του Λονδίνου. Δυστυχώς όμως, δεν ολοκλήρωσε τον αγώνα ποτέ. Όταν πέρασε στη δεύτερη θέση, ο 20χρονος δρομέας έπεσε θύμα της απίστευτης ζέστης. Στο 17ο μίλι, πιθανώς αφυδατωμένος και εξαντλημένος, ο Longboat επιβράδυνε και περπατούσε. Αναζητώντας ενέργεια, στράφηκε στη σαμπάνια. Δύο μίλια αργότερα, κατέρρευσε. Στον ίδιο αγώνα, αλκοόλ κατανάλωσε και ο Charles Hefferon. Σε αντίθεση με τους περισσότερους δρομείς, φάνηκε να αντιμετωπίζει καλά τις αφιλόξενες συνθήκες. Στο 15ο μίλι, ο Hefferon προηγούνταν κατά δύο λεπτά. Εννέα μίλια αργότερα, είχε διπλασιάσει το χρόνο του και του απέμεναν λίγα λεπτά μέχρι το χρυσό μετάλλιο. Έτσι φαινόταν τουλάχιστον. Δύο μίλια από τη γραμμή τερματισμού, ο Hefferon "πήρε λίγη σαμπάνια", κάτι που αργότερα αναγνώρισε ο ίδιος ότι του κόστισε τη νίκη. Το ποτό, του προκάλεσε έντονους πόνους στο στομάχι και ο Hefferon αναγκάστηκε να επιβραδύνει, είδε δύο δρομείς να τον προσπερνούν και τερμάτισε τρίτος.

Ο Σουηδός δρομέας Gustaf Törnros στον Μαραθώνιο του 1908

Στη γραμμή τερματισμού, ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ (ο συγγραφέας του Σέρλοκ Χολμς) και 80.000 θεατές περίμεναν έναν "ενθουσιασμένο νικητή". Αντ' αυτού, είδαν τον Ιταλό σεφ ζαχαροπλαστικής Dorando Pietri, ένα "μικρόσωμο άντρα με κόκκινο σορτς" (όπως έγραψε ο Ντόυλ) να μπαίνει πρώτος και να γίνεται δεκτός με χειροκροτήματα". Στο τελευταίο τέταρτο του μιλίου, ο εξαντλημένος και ζαλισμένος Pietri είχε καταρρεύσει πέντε φορές, είχε τρέξει σε λάθος κατεύθυνση και μάλιστα, του είχε γίνει μασάζ στην περιοχή πάνω από την καρδιά από ειδικούς. Στην διάσημη -πλέον- φωτογραφία του Pietri που διασχίζει τη γραμμή τερματισμού, μπορεί κανείς να δει ότι στο χέρι του έχει έναν φελλό. Οι φελλοί που έσφιγγαν οι αθλητές στα χέρια τους, τους βοηθούσαν να ανακουφίσουν τα χέρια και τα δάχτυλά τους, αλλά λειτουργούσαν και σαν δοχεία για κρασί, μπράντυ και άλλα αμφίβολα ενεργειακά ποτά. Στο τέλος, η ανησυχία για τη ζωή του Pietri είχε ως αποτέλεσμα ο δρομέας να υποβασταχτεί μέχρι τη γραμμή του τερματισμού από έναν γιατρό, προκαλώντας την ενδεχόμενη αποβολή του και την ανακατανομή των μετάλλων. Κάποιοι αποδίδουν τη φυσική πτώση του Pietri στη μέθη, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Longboat δηλητηριάστηκαν από τη στρυχνίνη.

Δεν είχαν όμως όλοι οι δρομείς κακή απόδοση. Ο χρυσός ολυμπιονίκης Johnny Hayes παραδέχτηκε ότι ήπιε μπράντυ κατά τη διάρκεια του αγώνα και ο χάλκινος Joseph Forshaw επέλεξε το μπράντυ για να θεραπεύσει ένα πλευρικό ράμμα. Ισχυρίστηκε ότι μετά "αισθάνθηκε καλά" και μπόρεσε να συνεχίσει. Την ίδια στιγμή, πιστεύονταν ότι η αφυδάτωση θεραπεύεται καλύτερα με το κρασί παρά με το νερό. Στους Αγώνες του Παρισιού το 1924 οι σταθμοί ενυδάτωσης διέθεταν ποτήρια κρασιού.

Χάρη στις μεταγενέστερες μελέτες σχετικά με τις επιπτώσεις του αλκοόλ στους μύες και την ενυδάτωση, οι εκπαιδευτές δεν προσφέρουν πλέον κοκτέιλ στρυχνίνης ή αφρώδης οίνους. Ωστόσο, το αλκοόλ είναι ακόμα επιλογή για όσους το επιθυμούν. Στο μαραθώνιο της γαλλικής πόλης Médoc, 23 διαφορετικά ποτήρια κρασί περιμένουν τους δρομείς κατά μήκος της διαδρομής των 26,2 μιλίων.


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Επιστρέφει στην Αθήνα το Final-4 της Ευρωλίγκας!

Μετά από αρκετά χρόνια το Final-4 της Ευρωλίγκας επιστρέφει σε ελληνικό έδαφος.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει υπάρξει συμφωνία μεταξύ της διοργανώτριας Αρχής και του υφυπουργού αθλητισμού –από ελληνικής πλευράς-. Αφορά το F4 του 2020 με το γήπεδο που θα αναλάβει το... χρίσμα να είναι το κλειστό του Ολυμπιακού Σταδίου, «Νίκος Γκάλης».

Μάλιστα, οι ανακοινώσεις απομένουν σύντομα, όταν και θα έχουν τακτοποιηθεί και οι τελευταίες εκκρεμότητες.

Θυμίζουμε ότι εφετινό F4 θα πραγματοποιηθεί στη Βιτόρια.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο Μίκαελ Σουμάχερ σηκώθηκε από το κρεβάτι και δεν είναι διασωληνωμένος

Σύμφωνα με την Daily Mail και Daily Mirror, ο πρωταθλητής της Formula 1, Μίκαελ Σουμάχερ, σχεδόν πέντε χρόνια μετά το ατύχημα που είχε στις γαλλικές Άλπεις, πλέον δεν είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Όπως αναφέρουν τα ξένα δημοσιεύματα, μπορεί επίσης, να σηκώνεται έστω και για λίγη ώρα και δεν είναι αναγκαία η μηχανική υποστήριξη για να ζήσει.

Στις 29 Δεκεμβρίου 2013, ο θρύλος της Formula 1 είχε σοβαρό ατύχημα κάνοντας σκι στις γαλλικές Άλπεις. Υπέστη σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές βλάβες, με αποτέλεσμα έκτοτε να είναι καθηλωμένος.

Ζει απομονωμένος και για μεγάλο διάστημα, σε κωματώδη κατάσταση. Η οικογένειά του είναι πάντα στο πλευρό του, αλλά δεν δίνει αρκετές πληροφορίες σχετικά με την εξέλιξη της υγείας του.

Ο Μίκαελ Σουμάχερ, από την πρώτη ημέρα του ατυχήματος, κάνει ειδική θεραπεία στο σπίτι του στη Γενεύη. Το σπίτι πλέον, έχει μετατραπεί σε νοσοκομειακή μονάδα.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα που βγήκαν «στο φως», το εβδομαδιαίο κόστος για τη νοσηλεία του ξεπερνάει τα 60.000 ευρώ.

Αν ευσταθούν τα δημοσιεύματα που κυκλοφορούν, ο Σουμάχερ αναμένεται να βρεθεί με φίλους και συγγενείς, για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια, για τα 50α γενέθλια του στις 3 Ιανουαρίου 2019.

Όποια κι αν είναι η κατάσταση, έχει πάντα στο πλευρό του τη σύζυγό του, Κορίνα και τα δύο τους παιδιά, που παλεύουν κι αυτοί μαζί με τον Σουμάχερ.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο Μάριος Γιαννάκου τερμάτισε σε αγώνα 270 χιλιομέτρων στην έρημο

Ο αθλητής υπεραποστάσεων  Μάριος Γιαννάκου, έφερε εις πέρας ένα ακόμη δύσκολο εγχείρημα, μετά τον αγώνα του στον Αρκτικό Κύκλο, αφού έλαβε μέρος και τερμάτισε σε αγώνα 270 χιλιομέτρων στην έρημο Al Marmoom!

Έτσι, γίνεται ο πρώτος Έλληνας και ο μικρότερος ηλικιακά αθλητής παγκοσμίως που ολοκληρώνει έναν από τους πιο δύσκολους αγώνες του κόσμου. Να σημειωθεί ότι από τους 50 αθλητές που συμμετείχαν συνολικά από 39 χώρες, κατάφεραν να τερματίσουν μόνο οι 18! Ανάμεσά τους και ο δικός μας Μάριος!

Μάριος Γιαννάκου

Ο αγώνας έλαβε χώρα στην έρημο Al Marmoom και οι συμμετέχοντες, εκτός από την τεράστια απόσταση των 270 χιλιομέτρων, έπρεπε να αντιμετωπίσουν το αφιλόξενο φυσικό τοπίο -το οποίο μεταξύ άλλων αποτελείται από πολλούς αμμόλοφους- αλλά και τις περιβαλλοντικές συνθήκες αφού στην έρημο επικρατούσε αφόρητη ζέστη.

Όλα αυτά όμως, δεν φαίνονται αρκετά ώστε να κρατήσουν τον Μάριο μακριά από την γραμμή του τερματισμού και τη στιγμή που σηκώνει περήφανα την ελληνική σημαία έπειτα από τον εξαντλητικό αγώνα που έδωσε.




Η ώρα έφτασε . 270 χιλιόμετρα στην έρημο . Οι συνθήκες δεν είναι εύκολες αλλά ελπίζω να δείξω υπομονή στην ζέστη της ερήμου . Θα ήθελα να πω ότι αν κάτι μου δίνει δύναμη στα δύσκολα είναι οι ευχές σας , η οικογένεια μου , η κοπέλα μου και η ελληνική μας σημαία που έχει πάνω της αγώνες, δάκρυα και πόνο . Εύχομαι να σταθώ όρθιος πάλι σε 6 μέρες στον τερματισμό . Υγ. Θα υπάρχει διαρκής ενημέρωση για την πορεία μου μέσα από το facebook και το instagram . Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους χορηγούς μου @miltos_patisserie_catering @johnnies_beer @pnoe_analytics @eurocampthasos @thenorthface @v15.gr @caraveltravel
Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Marios Giannakou (@marios_giannakou) στις



Πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
30 Νοεμβρίου 1872: Αγγλία - Σκωτία,  το πρώτο επίσημο διεθνές ποδοσφαιρικό παιχνίδι που καταγράφηκε

Το ποδόσφαιρο «γεννήθηκε» στην Αγγλία και με τη δική της συμβολή, πριν από 146 χρόνια, γράφτηκε ιστορία. Η εθνική ομάδα της χώρας, ταξίδεψε στη Γλασκώβη για να αντιμετωπίσει την αντίστοιχη της Σκωτίας, στο πρώτο επίσημο διεθνές ποδοσφαιρικό παιχνίδι που καταγράφηκε, στις 30 Νοεμβρίου 1872!

«Για την προώθηση της ομοσπονδίας μας και στη Σκωτία, θα στείλουμε μια ομάδα στη Γλασκώβη κάποια στιγμή μέσα στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, ώστε να εκπροσωπήσει την Αγγλία».

Αυτά τα λόγια που βγήκαν από τα χείλη των έξι μελών της FA, περίπου δύο μήνες πριν από την πρώτη επίσημη αναμέτρηση των Άγγλων, για ν' αλλάξουν την ιστορία του ποδοσφαίρου!

Την πρωτοβουλία για την διεξαγωγή του παιχνιδιού, πήρε ο τότε γραμματέας της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Αγγλίας, Τσαρλς Άλκοκ. Η ιδέα είχε μπει στο μυαλό του δύο χρόνια νωρίτερα, όταν στο «Kennington Oval», τον Νοέμβριο του 1870, κοντραρίστηκαν Άγγλοι ποδοσφαιριστές με Σκωτσέζους που διέμεναν στο Λονδίνο.

Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Σκωτίας, επίσημα ιδρύθηκε το 1873 κι έτσι, τη διεξαγωγή του πρώτου επίσημου ποδοσφαιρικού αγώνα, ανέλαβε η διοίκηση της Κουίνς Παρκ της Γλασκώβης.

30 Νοεμβρίου 1872: Αγγλία - Σκωτία,  το πρώτο επίσημο διεθνές ποδοσφαιρικό παιχνίδι που καταγράφηκε

Η ιστορία γράφτηκε στο «Cricket Ground», στο Πάρτικ της Γλασκώβης, το μεσημέρι της 30ης Νοεμβρίου 1872.

Το αντίτιμο του εισιτηρίου για το παιχνίδι ήταν πέντε πέννες για τους άνδρες, ενώ οι γυναίκες είχαν ελεύθερη είσοδο. Συνολικά, περίπου 4.000 φίλαθλοι παρακολούθησαν από κοντά το ιστορικό 90λεπτο.

Η σέντρα της αναμέτρησης καθυστέρησε 20 λεπτά, λόγω της ομίχλης που επικρατούσε. Η γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας από τους Σκωτσέζους σε αντίθεση με το στυλ παιχνιδιού των Άγγλων που προτιμούσαν να την κρατήσουν στα πόδια τους και να κάνουν πολλές ντρίμπλες, οδήγησαν στην… αλληλοεξουδετέρωσή τους, με αποτέλεσμα να μείνει το 0-0.

Κάπως έτσι «γεννήθηκε» η αρχαιότερη ποδοσφαιρική αντιπαλότητα ανάμεσα σε δύο χώρες και άλλαξε ολόκληρη η ιστορία του αθλήματος…

30 Νοεμβρίου 1872: Αγγλία - Σκωτία,  το πρώτο επίσημο διεθνές ποδοσφαιρικό παιχνίδι που καταγράφηκε

Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί πως τα πάντα ξεκίνησαν από τις 5 Μαρτίου του 1870, έστω και αν η συνάντηση αυτή δεν αναγνωρίζεται επίσημα σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Έντεκα επιλεγμένοι Άγγλοι ποδοσφαιριστές εναντίον έντεκα Σκωτσέζων, στο «Oval» του Κένινγκτον, με πλήθος κόσμου να συρρέει για να παρακολουθήσει το παιχνίδι.

Οι δυο ομάδες αναδείχθηκαν ισόπαλες (1-1), όμως ο συγκεκριμένος αγώνας δεν κατάφερε να μείνει στα αξιοσημείωτα της ποδοσφαιρικής ιστορίας, λόγω των αμφιβολιών που υπήρχαν για την αυθεντικότητα της καταγωγής των Σκωτσέζων παικτών!

Δεν ήταν λίγοι, άλλωστε, οι Σκωτσέζοι που ζούσαν και έπαιζαν ποδόσφαιρο στην Αγγλία, όπως φάνηκε μετέπειτα και σε άλλες αγγλικές ομάδες (συνέβη για παράδειγμα με τους πολλούς παίκτες της πρωταθλήτριας Πρέστον το 1889), δίνοντας έτσι σε αυτό το συγκρότημα του 1870 τον χαρακτηρισμό «Σκωτσέζοι του Λονδίνου» (‘London Scotchmen’).



Κώστας Ζάλιαρης
Πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Για πρώτη φορά μετά απο 67 χρόνια δεν θα γίνει το "Ράλι Ακρόπολις"

Στα μέσα Σεπτεμβρίου, στην Τουρκία την απονομή του τίτλου του νικητή Ράλι Τουρκίας, ενός από τους αγώνες του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Αυτοκινήτου (World Rally Championship-WRC), έκανε με περηφάνια ο ίδιος ο πρόεδρος της χώρας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ενδεικτικό της σημασίας που προσδίδει η πολιτική ηγεσία της γειτονικής χώρας στη διοργάνωση, στην οποία επέστρεψε μετά οκτώ χρόνια. Την ίδια ώρα, η Ελλάδα χάνει ένα από τα διεθνή σύμβολά της με τα οποία έγινε γνωστή σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου τις προηγούμενες δεκαετίες: το Ράλι Ακρόπολις.

Εντυπωσιακά τηλεοπτικά πλάνα από την ελληνική ύπαιθρο, μοναδικά στον κόσμο, που διαφήμισαν το ελληνικό τουριστικό προϊόν, ενώ παράλληλα έφερναν έσοδα εκατομμυρίων από τους χιλιάδες aficionados του μηχανοκίνητου αθλητισμού που γέμιζαν τις ελληνικές βουνοπλαγιές στις ειδικές διαδρομές αλλά και τις πολυμελείς αγωνιστικές ομάδες. «Ο,τι είναι το γκραν πρι του Μονακό για τη Formula 1, ήταν το Ράλι Ακρόπολις για το παγκόσμιο πρωτάθλημα αυτοκίνητου», εξηγούν στην «Κ» βετεράνοι οδηγοί αγώνων με πολλές διεθνείς συμμετοχές.

Για πρώτη φορά μετά 67 χρόνια, το 2019 ο διάσημος αυτός παγκοσμίως αγώνας αυτοκίνητου δεν θα πραγματοποιηθεί. Εχοντας ξεπέσει κυριολεκτικά το 2014, από ένας εκ των σημαντικότερων αγώνων του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Αυτοκινήτου (World Rally Championship-WRC) σε περιφερειακό αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (European Rally Championship-ERC), φέτος αποβλήθηκε και από αυτό. Οι λόγοι είναι πολλοί και περιλαμβάνουν, ανάλογα με το ποια πλευρά τους απαριθμεί, τη διαχρονική απουσία ευκρινούς και ουσιαστικής στήριξης από την πολιτεία, οικονομικές δυσχέρειες και ασυνεπή εξόφληση υποχρεώσεων προς την Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκινήτου (FIA), φθίνουσα στήριξη από χορηγούς, ολοένα και χειρότερες διοργανώσεις τα τελευταία έτη που απομάκρυναν αγωνιζομένους και κυρίως υποστηρικτές και απουσία μιας προβεβλημένης προσωπικότητας που θα μπορούσε να κινητοποιήσει τόσο οικονομικούς πόρους όσο και πολιτική στήριξη.

Εναν συνομιλητή δηλαδή της διεθνούς ομοσπονδίας αλλά και των κατά καιρούς εκπροσώπων ή δικαιοχρηστών της, όπως είναι τα τελευταία έτη το Eurosport. Οι διεθνείς ομοσπονδίες, οι οποίες δέχονται μεγάλες πιέσεις από πολλές χώρες που θέλουν να περιληφθούν σε αυτές τις διοργανώσεις, δεν έχουν μεγάλη υπομονή όταν «ταλαιπωρούνται» με ασυνεπείς πληρωμές και χαοτικές επικοινωνίες, εξηγούν κύκλοι της ελληνικής διοργάνωσης με αρκετές δεκαετίες εμπειρίας. Ακόμα και έτσι, όμως, στην Ελλάδα δόθηκαν πολλές ευκαιρίες, συμπληρώνουν. Και αυτό διότι το Ράλι Ακρόπολις είναι εμβληματικό και γεμάτο προκλήσεις λόγω της μορφολογίας του ελληνικού εδάφους. Πολλές είναι οι ομάδες που διαφήμιζαν ιδιαίτερα τις διακρίσεις τους στα ελληνικά χώματα, ακριβώς διότι εδώ γινόταν το ισοδύναμο του Μονακό της Formula 1 για το WRC. Αλλά φευ, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να κρατήσει ένα σκήπτρο του χώρου που οι παλαιότεροι είχαν κερδίσει.

Και επειδή πολλοί μπορεί να εικάζουν πως απαιτούνται δαπάνες εκατομμυρίων, αξίζει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με έρευνα της «K» το συνολικό κόστος της διοργάνωσης είναι της τάξεως του 1 εκατ. ευρώ για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και πλησιέστερα στις 600.000 με 700.000 ευρώ για το Ευρωπαϊκό. Η χρηματοδότηση αυτών των διοργανώσεων τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό βασίζεται τις περισσότερες φορές στην έμμεση ή άμεση κρατική στήριξη. Είτε χρηματοδοτείται όπως και παλιά στην Ελλάδα (ΕΟΤ) απευθείας από το κράτος είτε μέσω εταιρειών δημοσίου συμφέροντος που παροτρύνονται να αναλάβουν ως χορηγοί. Οπως ακριβώς γίνεται στην Πολωνία που από το 2014 έχει πάρει τη θέση της Ελλάδας στο WRC και το ράλι της χορηγείται από τα κρατικά διυλιστήρια.

Αποθαρρυντικά γεγονότα


Στην Ελλάδα υπάρχουν πρόθυμοι χορηγοί που τα τελευταία χρόνια σήκωσαν αυτό το βάρος όπως η EKO και η Seajets. Ομως υπήρξαν εύλογα παράπονα για την ποιότητα των διοργανώσεων και διασφαλίσεις που δεν ήταν δυνατό να δοθούν, γεγονότα που αποθάρρυναν ακόμα και κάποιους από τους αφοσιωμένους χορηγούς, λένε όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα.

Το Ράλι Ακρόπολις ξεκίνησε να διοργανώνεται από την ΕΛΠΑ το 1951 και το 1953 έγινε διεθνής αγώνας που έφτασε το 1956 να συμπεριλαμβάνεται στους αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος και από το 1993 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα οδηγών και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κατασκευαστών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλι. Η FIA είχε χρίσει την ΕΛΠΑ διοργανωτή-εκπρόσωπό της στην Ελλάδα, αλλά σταδιακά η διοργάνωση έπρεπε να περάσει σε εθνική ομοσπονδία όπως γινόταν ήδη διεθνώς, ενώ παράλληλα η ΕΛΠΑ άρχισε να μετεξελίσσεται από λέσχη σε αμιγώς εταιρεία οδικής βοήθειας. Η Ομοσπονδία Μηχανοκίνητου Αθλητισμού Ελλάδας (ΟΜΑΕ) έχει αναγνωριστεί από τη γ.γ. Αθλητισμού και έχει τεθεί επισήμως επικεφαλής του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα με νόμο στις αρχές του 2013. Εως τότε τη διοργάνωση ανέλαβαν για λογαριασμό της ΕΛΠΑ και μέχρι ν’ αναλάβει η ομοσπονδία ιδιωτικές εταιρείες. Τότε, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, η διοργάνωση έφτασε στο αποκορύφωμά της με την Ελλάδα να εισάγει τον θεσμό των υπερειδικών διαδρομών και μία από αυτές να λαμβάνει χώρα στο κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο.

H OMAE, μετά την προ ολίγων ημερών απομάκρυνση της χώρας από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, σε σχετική ανακοίνωσή της χαρακτηρίζει το 2019 «έτος ανασύνταξης για το Ράλι Ακρόπολις, καθώς η ΟΜΑΕ από κοινού με το Eurosport κατέληξαν στην απόφαση να μη διεξαχθεί ο αγώνας την επόμενη χρονιά. Η απόφαση είναι αποτέλεσμα της επιτακτικής, πλέον, ανάγκης να τεθούν υγιείς –οικονομικές και θεσμικές– βάσεις για το Ράλι Ακρόπολις, ώστε το 2020 να επιστρέψει στο πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ράλι». Στον χώρο του ράλι αυτοκινήτων, όμως, σχεδόν κανείς δεν πιστεύει πως αυτό θα είναι δυνατό, αν μη τι άλλο, λόγω του μεγάλου αριθμού άλλων χωρών που επιδιώκουν το ίδιο.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Πάλη με χταπόδια: ένα παράξενο και δημοφιλές για 20 χρόνια άθλημα

Κατά καιρούς έχουν υπάρξει πολλά παράξενα αθλήματα, αλλά εγκαταλείφθηκαν επειδή δεν ήταν δημοφιλή, ή ήταν επικίνδυνα ή επειδή εξαιτίας τους ταλαιπωρούνταν ζώα. Ένα από αυτά ήταν ένα που πιθανώς ήταν ενδιαφέρον για τους θεατές, αλλά ήταν επικίνδυνο για τους διαγωνιζόμενους -και ίσως θανατηφόρο. Αναφερόμαστε στην πάλη με χταπόδια που ήταν δημοφιλές στις ΗΠΑ γύρω στα μέσα του περασμένου αιώνα.

Πριν από έξι δεκαετίες, το περίεργο θέαμα, γνωστό ως "πάλη με χταπόδια", ήταν πραγματικότητα και προσέλκυε μέχρι και 5.000 θεατές.

Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά για το άθλημα είναι το 1949, στο περιοδικό Mechanix Illustrated. Στο άρθρο "Octopus Wrestling Is My Hobby", ο Wilmon Menard μίλησε για το ταξίδι του στην Ταϊτή, όπου συνάντησε έναν τοπικό κυνηγό που πάλεψε με ένα γιγαντιαίο χταπόδι.

 Πάλη με χταπόδια: ένα παράξενο και δημοφιλές για 20 χρόνια άθλημα
"Θέλετε να παλέψετε με ένα χταπόδι; Όλο αυτό ακούγεται σαν ένα αηδιαστικό άθλημα, αλλά είναι πολύ πιο διασκεδαστικό από το να κυνηγάς κάποιο αθώο και ακίνδυνο πλάσμα. Όταν παλεύετε και σκοτώνετε ένα χταπόδι, σώζετε τον θαλάσσιο κόσμο από έναν προδοτικό εχθρό", έγραψε ο Menard. "Καλύτερα να προσέξετε. Ή είσαι προσεκτικός ή είσαι νεκρός", κατέληξε.

Το παράξενο άθλημα κέρδισε σιγά-σιγά δημοτικότητα στις ΗΠΑ. Στην Τακόμα της Ουάσιγκτον οργανώθηκαν αγώνες πάλης χταποδιού, ένα άθλημα που την επόμενη δεκαετία προσέλκυσε όλο και περισσότερους παλαιστές και θεατές. Σύμφωνα με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 1957, περίπου 200 άτομα εμφανίστηκαν για να παρακολουθήσουν την πάλη για τον παγκόσμιο τίτλο στην Τακόμα εκείνη τη χρονιά.

Το άθλημα έφτασε στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς του στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, ένα από τα ετήσια Παγκόσμια Πρωταθλήματα Πάλης Χταπόδι συγκέντρωσε πάνω από 5.000 θεατές. Ευτυχώς για τα χταπόδια, αυτοί οι αγώνες δεν ήταν σχεδόν τόσο αιματηροί όσο η σύγκρουση του Wilmon Menard με το γιγαντιαίο χταπόδι στην Ταϊτή το 1949.

Το άθλημα περιλάμβανε μια ομάδα δυτών που θα κατέβαιναν στο νερό, σε βάθη μέχρι και 18 μέτρα, όπου θα έβρισκαν το χταπόδι στην κρυψώνα του. Οι ομάδες αποτελούνταν από δύο ή τρεις άνδρες, που θα αγωνίζονταν να απελευθερωθούν από τα πλοκάμια του και να το σύρουν στην επιφάνεια.

"Έχουν καλή αναρρόφηση, αλλά αν κανείς πιάσει τα πλοκάμια τους και τα τραβήξει, οι βεντούζες ελευθερώνονται. Δεν έχουν πολλή δύναμη", δήλωσε ο Gary Keffler, ένας από τους διοργανωτές τέτοιων εκδηλώσεων.

Οι βεντούζες έκαναν το άθλημα δύσκολο και επικίνδυνο. Μόλις το χταπόδι έβγαινε στην επιφάνεια, το μετρούσαν και η ομάδα με το μεγαλύτερο χταπόδι κέρδιζε τον ανταγωνισμό. Μετά την μέτρηση, τα περισσότερα από τα χταπόδια αφήνονταν και πάλι στη θάλασσα.

Η δημοτικότητα του αθλήματος έπεσε στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το τελειωτικό χτύπημα δόθηκε από την πολιτεία της Ουάσιγκτον, η οποία ψήφισε ένα νόμο που απαγόρευε την παρενόχληση χταποδιών.


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο μπορεί να υπερηφανεύεται για πολλές ελληνικές πρωτιές στο ΝΒΑ, αλλά όχι για όλες. Πολλά χρόνια πριν το ταλέντο και οι επιδόσεις του κάνουν τους Αμερικανούς να μάθουν να προφέρουν σωστά το όνομά του, ένας συμπατριώτης μας τους δημιούργησε αντίστοιχο γλωσσοδέτη. Λεγόταν Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος.

Θεωρείται ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και η σύντομη καριέρα του ήταν γεμάτη με επιτυχίες που θα ζήλευε ακόμη και ο «Greek Freak». Έναν κολλεγιακό τίτλο καθώς και δύο δαχτυλίδια πρωταθλητή του NBA με τους τεράστιους Μπόστον Σέλτικς.


Στον Λου δεν περνούσαν τσαμπουκάδες


Με ύψος 1,96 και τρομερή φυσική δύναμη στα χέρια, ο Λου (γεννημένος το 1930 στο Λιν της Μασαχουσέτης) έμοιαζε κομμένος και ραμμένος για το αμερικάνικο football. Στο Λύκειο της γενέτειρας του επιβεβαίωσε τις προβλέψεις καθώς εξελίχθηκε σε All America player. Η αγάπη του για τα σπορ, αλλά η απέχθειά του για το… ξύλο τον οδήγησαν στο μπάσκετ. Αν και λογιζόταν ως γκαρντ-φόργουορντ, το σουτ δεν ήταν το δυνατό του στοιχείο.

Παρά το γεγονός πως ήταν κάτω από 2 μέτρα, η εμπειρία του από το πολύ σκληρότερο ποδόσφαιρο, αποδείχθηκε το καλύτερο εφόδιο που θα μπορούσε να κουβαλήσει στα παρκέ. Δυναμικός, αλτικός και πεισματάρης, ο Τσιωρόπουλος ήταν πολύ σκληρό καρύδι για την εποχή του. Η έφεσή του στα ριμπάουντ, η σκυλίσια άμυνα, το πάθος και η αυταπάρνηση τον έκαναν τον τέλειο συμπαίκτη. Αυτόν που οι μελλοντικοί Hall-Of-Famers, Φρανκ Ράμσεϊ και Κλιφ Χάγκαν χρειάζονταν να τρέχει πίσω τους για να καλύψει κενά. Και να τους βοηθήσει να παρουσιάσουν μία από τις καλύτερες ομάδες του κολλεγιακού πρωταθλήματος.

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Ο θρύλος του Κεντάκι


Αν έπαιζε σήμερα θα προβληματιζόταν για το τι θα έγραφε πίσω στη φανέλα του. Το… Tsioropoulos έτσι κι αλλιώς ήταν δύσκολο να το προφέρει, πόσω μάλλον να δοκιμάσει να το διαβάσει κανείς. Πίσω στη δεκαετία του ’50 όμως οι φανέλες δεν έγραφαν τα ονόματα των αθλητών. Οι συμπαίκτες στο Κεντάκι έλυσαν το πρόβλημα. Οι επιδόσεις του του χάρισαν το προσωνύμιο «Golden Greek», ενώ αργότερα… απαντούσε και στο «Mr. T». Ο προπονητής του, Άλντορφ Ραπ, προτιμούσε το πρώτο.

Υπό τις οδηγίες του το Κεντάκι κέρδισε τον τίτλο του NCAA το 1951 και δύο χρόνια αργότερα τερμάτισε τη σεζόν με το εντυπωσιακό 25-0. Χωρίς ωστόσο να πάρει μέρος στην τελική φάση για λόγους που θα αναλυθούν αργότερα. Με τέτοιες επιτυχίες δεν είναι καθόλου παράξενο που η σημερινή έδρα των Wildcats φέρει το όνομα του θρυλικού κόουτς. Και για να μην υπάρξουν παρερμηνείες σχετικά με τη συνεισφορά του «Χρυσού Έλληνα», η φανέλα του με το νούμερο 16 κοσμεί ακόμη την οροφή του γηπέδου καθώς αποσύρθηκε για πάντα.


Το σκάνδαλο που δεν τον άγγιξε


Ενώ ο τίτλος του ’51 αποτελεί χρυσή σελίδα στην ιστορία του Κεντάκι, υπάρχουν και τα σκοτεινά σημεία της. Τον χειμώνα του ’52 ξεσπά σκάνδαλο στημένων αγώνων στο κολλεγιακό πρωτάθλημα. 32 παίκτες από 7 σχολεία αποκαλύφθηκε πως είχαν πάρει μέρος, με την ενεργή ανάμειξη της Μαφίας. Τέσσερις από αυτούς έπαιζαν για λογαριασμό των Wildcats. Η τιμωρία τους, όπως και εκείνη των πανεπιστημίων ήταν αναπόφευκτη. Ο «Χρυσός Έλληνας» δεν είδε το παράξενο για τους Αμερικανούς όνομά του να είναι ανάμεσά τους. Δυστυχώς όμως εξαιτίας αυτού, ο ίδιος και οι συμπαίκτες του έχασαν μια χρονιά, ενώ λόγω ενός περίεργου κανονισμού, δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν το NCAA τη σεζόν που με το επικό 25-0 θεωρούνταν η κορυφαία ομάδα εκτός ΝΒΑ.

Εκείνη τη χρονιά Τσιωρόπουλος (είχε 14,5 πόντους μ.ο), Ράμσεϊ και Χάγκαν έγιναν ντραφτ και υπέγραψαν συμβόλαιο με τους Σέλτικς. (Ο Λου στο νούμερο 57). Εξαιτίας του σκανδάλου όμως αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο κολλέγιο, για λογαριασμό του οποίου δεν είχαν το δικαίωμα να αγωνιστούν στην τελική φάση αφού θεωρήθηκε πως είχαν ήδη αποφοιτήσει. Κι ενώ το Κεντάκι είχε πάρει την πρόκριση για τα τελικά, η ομάδα γνωρίζοντας πως δεν είχε ιδιαίτερες ελπίδες χωρίς τους καλύτερους παίκτες, προτίμησε να αποσυρθεί και να διατηρήσει για πάντα τον τίτλο της «αήττητης βασίλισσας δίχως στέμμα».

Λου (Λεωνίδας) Τσιωρόπουλος


Νικητής και στο NBA


Πριν μεταπηδήσει στο επαγγελματικό πρωτάθλημα, ο Τσιωρόπουλος πέρασε ένα διάστημα στην πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ. Στη συνέχεια «προσγειώθηκε» στο NBA όπου για μια τριετία φόρεσε τη φανέλα των Σέλτικς του θρυλικού Άουερμπαχ. Στη Βοστώνη ευτύχισε να κατακτήσει δύο πρωταθλήματα (1957, 1959). Με 5,8 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και 1,1 ασίστ ανά παιχνίδι αποτέλεσε την επιτομή ενός χαρακτηρισμού που πολύ αργότερα «εφευρέθηκε» από το NBA. Ήταν ο τύπος που ερχόταν από τον πάγκο για να καθαρίσει σε ειδικές καταστάσεις. Ο συμπαίκτης του (και μετέπειτα προπονητής) Τόμι Χέινσον τον είχε αποκαλέσει «το πρωτότυπο αυτού που μάθαμε να λέμε 6ος παίκτης, μια έννοια που αναπτύχθηκε στο πέρασμα του χρόνου».

Με τον Χέινσον μοιράζονταν και τον χρόνο στα παιχνίδια (με τον Έλληνα ομογενή να είναι ο back up forward και τον Αμερικανό βασικός) αλλά και το ίδιο δωμάτιο στα ξενοδοχεία. Μιλώντας γι’ αυτόν είχε προσθέσει: «Σίγουρα θα είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα, αν δεν είχε τόσους τραυματισμούς». Δυστυχώς όμως η πλάτη του Λούη, όπως τον φώναζαν οι φίλοι, δεν άντεξε στους ρυθμούς του πρωταθλητισμού, με συνέπεια ένα τέλος που ήρθε πολύ σύντομα από ό,τι θα ήθελε.


Μετά το μπάσκετ


Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο, μετά το τέλος της καριέρας του ο Τσιωρόπουλος στάλθηκε από τις Υπηρεσίες Πληροφοριών των ΗΠΑ σε Ελλάδα και Ιράν, σε εκπαιδευτικά ταξίδια σχετικά με το μπάσκετ. Επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνδύασε τον αθλητισμό με την εκπαίδευση. Ως αθλητής είχε πει πως χρειαζόταν να επιβληθεί σε τύπους πιο μεγαλόσωμους από αυτόν χρησιμοποιώντας τη θέλησή του. Μια στάση ζωής την οποία τήρησε και ως δάσκαλος.

Ασχολήθηκε με πολλά και διάφορα (από αθλητικός διευθυντής σε ενορία μέχρι εμπόριο αλκοόλ στο Λέξινγκτον) ως τη στιγμή που έγινε προπονητής. Μετά από 5 χρόνια θα αποφασίσει να αφήσει πίσω του οριστικά το σπορ. Την τελευταία σεζόν ως κόουτς του Manual High καταγράψει το χειρότερο ρεκόρ του. 2 νίκες και 19 ήττες, εκ των οποίων 14 συνεχόμενες. Τότε θα εξομολογηθεί σε συνέντευξή του: «Συνεχίζω να δίνω τον καλύτερο εαυτό μου, αλλά χάνουμε. Χάνω. Αυτό με οδήγησε σε μια νέα αξιολόγηση του χώρου. Εννοώ, αλήθεια, γιατί παίζουμε; Προφανώς όλα αυτά τα παιδιά παίζουν για να νικήσουν. Όμως η μαγική λέξη είναι η αντιξοότητα. Αυτή αντιμετωπίζουμε. Τώρα τα παιδιά είναι πεσμένα. Αλλά το να μείνουν έτσι επειδή χάνουν θα είναι έγκλημα. Αν είναι να πάρουν ένα μάθημα, αυτό πρέπει να είναι η προσπάθεια. Το να δίνεις το 100% παρά τις αντιξοότητες. Δεν περιμένω από κάποιον 1,60 να πηδήσει πάνω από έναν που είναι 2 μέτρα. Θέλω όμως να δοκιμάσει να το κάνει»…

Λου Τσιωρόπουλος


Ο άλλος Λου


Μετά το μπάσκετ ο Λου παρέμεινε στο χώρο της εκπαίδευσης από διευθυντικές θέσεις. Το παρελθόν και το παρουσιαστικό του προκαλούσαν θαυμασμό, δέος αλλά και φόβο στους μαθητές. Εκείνος συχνά το διασκέδαζε, το εκμεταλλευόταν αλλά προσπαθούσε να μην το τραβάει στα άκρα. «Ποτέ δεν καταλάβαινες αν σου κάνει πλάκα ή αν εννοεί τα όσα έλεγε», αποκαλύπτει ένας από τους μαθητές του. «Τα έκανα πάνω μου όταν τον έβλεπα, αλλά ήξερα πως έχει χρυσή καρδιά», συμπληρώνει.

Και αυτή η μίξη γνήσιας καλοσύνης και αυστηρής προσήλωσης στο στόχο ήταν που έκανε τον Λου Τσιωρόπουλο μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Είναι αυτό που τον έκανε νικητή, πρωταθλητή, πραγματικά σπουδαίο.

Και επιστέγασμα όλων αυτών ήταν κάτι που αποκαλύφθηκε λίγο πριν το θάνατό του, το 2015. Λίγο πριν γίνει 85 ετών. Στα memorabilia που κοσμούν το σπίτι του τα δαχτυλίδια του NBA, οι φανέλες και τα αποκόμματα εφημερίδων έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Περίοπτη θέση κατέχει ένα βραβείο που έλαβε από το Κέντρο Συνδρόμου Down του Louisville. Κατά καιρούς οι υπεύθυνοι λάμβαναν ένα δικό του τσεκ. Αρκετές φορές μέσα σε ένα χρόνο και σε κάθε περίπτωση πολύ περισσότερες από όσες δωρεές θα έκανε κάποιος που δεν είχε την παραμικρή σχέση με το σύνδρομο. Ούτε ο ίδιος ούτε κάποιος στο οικογενειακό του περιβάλλον. «Ο Λου δεν δεχόταν το όχι ως απάντηση. Κανείς δεν μπορούσε να του αρνηθεί. Γι’ αυτό τον φώναζα Greek Mafia» θα πει μετά το θάνατό του η διευθύντρια του ιδρύματος, Νταϊάνα Μαρτσβάιλερ…

Και κάπως έτσι ο «Golden Greek» έγινε «Greek Mafia» και ως ο πρώτος ελληνικής καταγωγής μπασκετμπολίστας που έπαιξε και κατέκτησε το NBA, άνοιξε το δρόμο σε αυτό που ο κόσμος ονομάζει «Greek Freak».


Πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Simply… ο Μπεστ (Αφιέρωμα)

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια το παγκόσμιο ποδόσφαιρο έχασε έναν από τους πλέον προικισμένους «καλλιτέχνες» του, αλλά κι έναν αυτοκαταστροφικό άνθρωπο, τον Τζορτζ Μπεστ. 

Ήταν απλώς… ο Τζορτζ Μπεστ. Το ταλέντο του αρκούσε για να τον κατατάξει μεταξύ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών όλων των εποχών. Όμως η αγάπη του για το σεξ, το αλκοόλ και τον τζόγο ήταν η αιτία που δεν κατάφερε να φτάσει ακόμη ψηλότερα και τελικά αποτέλεσαν την αυτοκαταστροφή του.

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια ο Βορειοϊρλανδός έφευγε από τη ζωή. Μόλις στα 59 του χρόνια, αλλά χωρίς να εκπλήξει κανέναν αυτή η κατάληξη της άσωτης ζωής του.

Από το γκαράζ του σπιτιού του στο Μπέλφαστ, όπου άρχισε να κλωτσά ένα μπαλάκι του τένις μιμούμενος το ποδοσφαιρικό του είδωλο, Φέρεντς Πούσκας, μέχρι την «ανακάλυψή» του από τον κυνηγό ταλέντων της Μαν. Γιουνάιτεντ, Μπομπ Μπίσοπ, στα 15 του, δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να λάμψει το άστρο του. Η… οντισιόν από τον μεγάλο Ματ Μπάσμπι παρομοιάστηκε από τον ίδιο στην αυτοβιογραφία του με συνάντηση με το Θεό και δύο χρόνια μετά, το Μάιο του 1963 υπέγραφε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο.

Από εκεί και πέρα, όλα πήραν το δρόμο τους… μέχρι να λοξοδρομήσει. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έκανε ντεμπούτο απέναντι στη Γουέστ Μπρομ και το Δεκέμβριο άνοιξε λογαριασμό σκοράροντας απέναντι στην Μπέρνλι, συνθέτοντας σύντομα μαζί με Τσάρλτον και Λόου την περίφημη «Αγία Τριάδα» στην επίθεση της ομάδας. Ένα τέτοιο ταλέντο ήταν πολυτέλεια για τη Βόρεια Ιρλανδία, που τον κάλεσε στις τάξεις της και τον έχρισε διεθνή για πρώτη φορά απέναντι στην Ουαλία.

Σύντομα το άστρο του έλαμψε και εκτός των «στενών» για τη λάμψη του ορίων του Ηνωμένου Βασιλείου. Η νίκη με 5-1 επί της Μπενφίκα στη Λισαβόνα για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες παραστάσεις της καριέρας του, ενώ το 1968 αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης και πήρε τη Χρυσή Μπάλα. Η αποχώρηση του Ματ Μπάσμπι από την τεχνική ηγεσία στοίχισε στον «εύθραυστο» ψυχολογικά Τζόρτζι, που παραδόθηκε γρήγορα στις εφήμερες απολαύσεις. Πήγαινε τελευταίος για ύπνο και… προπόνηση, η προσωπική του ζωή απασχολούσε περισσότερο από τις επιδόσεις του στον αγωνιστικό χώρο και η μπάλα ήταν εμφανές πως πλέον δεν είχε τον πρώτο ρόλο στη ζωή του. «Αν είχα γεννηθεί πιο άσχημος, ίσως ο κόσμος να μην μάθαινε ποτέ κάτι για τον Πελέ», είχε δηλώσει μεταξύ σοβαρού και αστείου…

Το 1974, αφότου έμεινε εκτός αποστολής του αγώνα με την Πλίμουθ, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Μαν. Γιουνάιτεντ. Έκτοτε δεν στέριωσε σε καμία ομάδα και μπαινόβγαινε σε κλινικές αποτοξίνωσης και στα αστυνομικά τμήματα, ενώ έκανε και φυλακή για δύο μήνες.

Ο κατήφορός του δεν είχε σταματημό και το 1998, όταν σε εξετάσεις που του έγιναν διαπιστώθηκε πως το ποσοστό αλκοόλ στο αίμα του άγγιξε το 50% (!), έφτασε ένα βήμα από την αυτοκτονία. «Είχα πει πως σε μέσα σε ένα μήνα θα έκανα τα πράγματα που ήθελα και μετά θα αυτοκτονούσα στις Μπαχάμες», αποκάλυψε το 2001, αλλά δεν το έκανε πράξη ποτέ. Φρόντισαν, όμως, να του στοιχίσουν τη ζωή τα προβλήματα υγείας που απέκτησε από τις καταχρήσεις, αφού ούτε η μεταμόσχευση ήπατος το 2002 ήταν ικανή για να τον σώσει. Η αρχή του τέλους ήταν η εισαγωγή του την 1η Οκτωβρίου του 2005 σε νοσοκομείου του Λονδίνου με οξεία πνευμονία. Ο αδυνατισμένος οργανισμός του υπέκυψε στις 25 Νοεμβρίου.






πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Οι ατάκες του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον που έγραψαν ιστορία

6-11-1986 ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον αναλάμβανε την τεχνική ηγεσία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, διαγράφοντας μια θρυλική πορεία στον πάγκο της. To Sport24.gr θυμίζει ατάκες του που έγραψαν ιστορία.


Ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είναι αναμφισβήτητα μια από τις μεγαλύτερες μορφές όχι μόνο του βρετανικού, αλλά και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπόρεσε να διδάξει την τέχνη της προπονητικής. Στη διάρκεια της τεράστιας καριέρας του δημιούργησε αμέτρητες ομάδες "κόκκινων διαβόλων", σαρώνοντας τίτλους και διακρίσεις μέσα και έξω απ’ το νησί.

Ήταν 6 Νοεμβρίου του 1986 όταν ο Φέργκιουσον παρουσιάστηκε επίσημα από την Μάντσεστερ ως ο διάδοχος του Ρον Άτκινσον. Από τότε έχτισε μια πραγματική ποδοσφαιρική δυναστεία, μετατρέποντας την Γιουνάιτεντ από κομπάρσο σε απόλυτο πρωταγωνιστή. Στην πορεία των χρόνων κατέκτησε τα πάντα, έφτιαξε ακατάρριπτα ρεκόρ και πέτυχε μοναδικούς θριάμβους όπως το treble του 1999 με την μεγάλη ανατροπή απέναντι στην Μπάγερν.

Ως γνήσιος Σκωτσέζος, ο Σερ Άλεξ δε μάσησε ποτέ τα λόγια του. Ευθύς, αθυρόστομος, "τσεκουράτος" και τελείως αντισυμβατικός, μας πρόσφερε απλόχερα μια πολύτιμη συλλογή από ατάκες και χαρακτηρισμούς που έγραψαν τη δική τους ιστορία.

25 χρόνια πίσω. Ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον την ημέρα της επίσημης παρουσίασής του από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (6-11-1986)

Το Sport24.gr μάζεψε 25 από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις του και σας τις παρουσιάζει. Επειδή σε αρκετές από αυτές ήταν δύσκολο να αποδοθεί το ακριβές νόημα στη μετάφραση (ειδικά λόγω της απερίγραπτης αθυροστομίας του!), παραθέτουμε τις ατάκες και στα αγγλικά. Έτσι ή αλλιώς πάντως, είμαστε σίγουροι ότι θα απολαύσετε τον ιδιαίτερο τρόπο του Σερ Άλεξ να απευθύνεται σε παίκτες, προπονητές, διαιτητές και δημοσιογράφους!

1. Only true champions come out and show their worth after defeat – and I expect us to do that.

Μόνο οι πραγματικοί πρωταθλητές βγαίνουν έξω και δείχνουν την αξία τους μετά από μια ήττα. Και περιμένω από εμάς να το κάνουμε αυτό.
(Ο Σερ Άλεξ μετά την ήττα από την Άρσεναλ για δεύτερη φορά μέσα στο 2006)

2. You’re a fuckin’ bottler Incey! You cannae handle the stage, can you? You are a fuckin’ bottler!

Είσαι ένας γαμ...νος φλώρος Ίνσι! Δεν μπορείς να αντέξεις την πίεση, έτσι δεν είναι; Είσαι ένας γαμ...νος φλώρος!
(Ο Σερ Άλεξ στον Πολ Ινς σε διακοπή ημιχρόνου το 1994)

3. I can’t believe it. I can’t believe it. Football. Bloody hell!

Δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Ποδόσφαιρο. Την πίστη μου μέσα!
(Ο Σερ Άλεξ μετά την απίστευτη ανατροπή στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στις 26 Μαΐου του 1999).

4. That’s absolute bollocks, that. Absolute nonsense.

Αυτά είναι τελείως μαλακίες. Τελείως ανοησίες.
(Ο Σερ Άλεξ στον Τύπο, όταν τον Νοέμβριο του 2005 ρωτήθηκε αν εκείνη η εβδομάδα ήταν η χειρότερη της καριέρας του).


5. At the end of this game, the European Cup will be only six feet away from you and you’ll not even be able to touch it if we lose. And for many of you that will be the closest you will ever get. Don’t you dare come back in here without giving your all.

Στη λήξη του παιχνιδιού, το Κύπελλο Πρωταθλητριών θα βρίσκεται μόλις δυο μέτρα μακριά σας και δεν θα μπορείτε ούτε καν να το αγγίξετε αν χάσουμε. Και για πολλούς από εσάς αυτό θα είναι το κοντινότερο που θα το πλησιάσετε ποτέ. Μην τολμήσετε να γυρίσετε εδώ μέσα, χωρίς να τα δώσετε όλα.
(Ο Σερ Άλεξ στο ημίχρονο του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ το 1999).

6. It would have been Sir Matt Busby’s 90th birthday today, but I think he was up there doing a lot of kicking.

Σήμερα θα ήταν τα 90ά γενέθλια του Σερ Ματ Μπάσμπι, όμως νομίζω ότι πήρε μέρος κι αυτός στο παιχνίδι από εκεί πάνω.
(Ο Σερ Άλεξ μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ το 1999).

7. My greatest challenge is not what’s happening at the moment, my greatest challenge was knocking Liverpool right off their fucking perch. And you can print that.

Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα δεν είναι αυτό που συμβαίνει τώρα, η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν να γκρεμίσω τη Λίβερπουλ από τη γαμ...ένη κορυφή. Και αυτό μπορείτε να το τυπώσετε.
(Ο Σερ Άλεξ απαντά στην Guardian στα σχόλια του Άλαν Χάνσεν για το μέλλον του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον Σεπτέμβριο του 2002).

8. Just fucking patch him up.

Γαμώτο, απλά μπαλώστε τον.
(Ο Σερ Άλεξ απευθυνόμενος στο ιατρικό τιμ της Μάντσεστερ, αφού πριν είχε κλωτσήσει ένα παπούτσι το οποίο είχε πετύχει τον Μπέκαμ στο φρύδι, ανοίγοντας πληγή που χρειάστηκε ράμματα).

9. It was a freakish incident. If I tried it 100 or a million times it couldn’t happen again. If I could, I would have carried on playing!

Ήταν ένα αφύσικο συμβάν. Ακόμα και αν το δοκίμαζα 100 ή και ένα εκατομμύριο φορές, δεν θα μπορούσε να ξανασυμβεί. Αν μπορούσα να το ξανακάνω, θα έπαιζα ακόμα ποδόσφαιρο!
(Ο Σερ Άέξ στους δημοσιογράφους για το ίδιο περιστατικό με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ).

10. On you go. I’m no fucking talking to you. He’s a fucking great player. You are fucking idiots.

Εσείς συνεχίστε. Γαμώτο, δεν θα σας μιλήσω. Είναι ένας μεγάλος παίκτης, γαμώτο. Και εσείς είστε γαμ...νοι ηλίθιοι.
(Ο Σερ Άλεξ μιλώντας στον Τύπο για τον Χουάν Σεμπάστιαν Βερόν).


11. I am such a bloody talented guy. I might go into painting or something like that.

Είμαι και γαμώ τους ταλαντούχους τύπους. Θα μπορούσα να το γυρίσω στη ζωγραφική ή σε κάτι παρόμοιο.
(Ο Σερ Άλεξ για τη ζωή του μετά την προπονητική).

12. They say he’s an intelligent man, right? Speaks five languages! I’ve got a 15 year old boy from the Ivory Coast who speaks five languages!

Λένε ότι είναι ένας έξυπνος άνθρωπος, σωστά; Μιλάει πέντε γλώσσες! Ε λοιπόν, εγώ έχω ένα 15χρονο από την Ακτή Ελεφαντοστού που μιλάει πέντε γλώσσες!
(Ο Σερ Άλεξ για τον Αρσέν Βενγκέρ)

13. If he was an inch taller, he’d be the best centre half in Britain. His father is 6ft 2in. I’d check the milkman.

Αν ήταν μια ίντσα ψηλότερος (2.5 cm), θα ήταν ο καλύτερος κεντρικός χαφ στη Βρετανία. Ο πατέρας του είναι 1.88. Μήπως θα έπρεπε να ελέγξουμε τον γαλατά;
(Ο Σερ Άλεξ για τον Γκάρι Νέβιλ).

14. That lad must have been born off side.

Αυτό το παλικάρι πρέπει να γεννήθηκε σε θέση οφσάιντ.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Πίπο Ινζάγκι)

15. This pilot move by FIFA will take root and fly.

Αυτό η πιλοτική κίνηση της ΦΙΦΑ θα μπει σε διάδρομο και θα απογειωθεί.
(Ο Σερ Άλεξ για ένα πιλοτικό πρόγραμμα της ΦΙΦΑ).


16. The lads ran their socks into the ground.

Τα παλικάρια σκίστηκαν (τα έδωσαν όλα) στο γήπεδο.
(Ο Σερ Άλεξ για τους παίκτες του).

17. If Chelsea drop points, the cat’s out in the open. And you know what cats are like. Sometimes they don’t come home.

Αν η Τσέλσι χάνει βαθμούς, σημαίνει ότι η γάτα την έχει κάνει. Και ξέρετε πώς πάει αυτό με τις γάτες. Μερικές φορές δε γυρίζουν σπίτι.
(Ο Σερ Άλεξ για την Τσέλσι).

18. He was certainly full of it, calling me Boss and Big Man when we had our post-match drink after the first leg. But it would help, if his greetings were accompanied by a decent glass of wine. What he gave me was paint-stripper.

Με είχε φλομώσει στα Αφεντικό και Μεγάλε όταν πίναμε το ποτό μας μετά τον πρώτο αγώνα. Αλλά θα βοηθούσε πολύ περισσότερο, αν είχε συνοδεύσει τα κοπλιμέντα του με ένα αξιοπρεπές ποτήρι κρασιού. Γιατί αυτό που μου πρόσφερε ήταν νέφτι.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Ζοζέ Μουρίνιο).

19. We’re suffering because of what happened against Arsenal. One of my players would have to be hit by an axe to get a penalty at the moment.

Υποφέρουμε από αυτά που συνέβησαν εναντίον της Άρσεναλ. Οι αντίπαλοι θα έπρεπε να χτυπήσουν κάποιον από τους παίκτες μου με τσεκούρι για να πάρουμε πέναλτι.
(Ο Σερ Άλεξ για την κακή διαιτησία σε ματς με την Άρσεναλ).

20. They come out with the “English are so strong, we’re terrible in the air, we can’t do this, we can’t do that”. Then they beat you 3-0.

Έρχονται με τα γνωστά «οι Άγγλοι είναι τόσο δυνατοί, εμείς είμαστε αίσχος στο ψηλό παιχνίδι, δεν μπορούμε να κάνουμε αυτό, δεν μπορούμε να κάνουμε το άλλο». Και μετά σε κερδίζουν 3-0.
(Ο Σερ Άλεξ για τους Ιταλούς).


21. At half time it could have been 20-all. But commonsense took over – or boring football took over!

Στο ημίχρονο το σκορ θα μπορούσε να είναι 20 όλα. Αλλά τελικά επικράτησε η κοινή λογική – ή το βαρετό ποδόσφαιρο!
(Ο Σερ Άλεξ μετά από μια νίκη με 3-2 επί της Φούλαμ το 2005).

22. I remember the first time I saw him. He was 13 and just floated over the ground like a cocker spaniel chasing a piece of silver paper in the wind.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα. Ήταν 13 και «επέπλεε» πάνω στο έδαφος σαν ένα κόκερ σπάνιελ που κυνηγάει ένα κομμάτι ασημένιου χαρτιού στον αέρα.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Ράιαν Γκιγκς).

23. He was towering over me and the other players were almost covering their eyes. I’m looking up and thinking “if he does hit me, I’m dead”.

Είχε ορθωθεί από πάνω μου και οι υπόλοιποι παίκτες είχαν σχεδόν καλύψει τα μάτια τους. Κοιτάζω πάνω και σκέφτομαι, «αν με χτυπήσει, είμαι νεκρός».
(Ο Σερ Άλεξ για έναν καυγά με τον Πίτερ Σμάιχελ).

24. I bet him he wouldn’t get 15 league goals and I’m going to have to change my bet with him. If he gets to 15, I can change it and I am allowed to do that because I’m the manager. I’m going to make it 150 now.

Του έβαλα στοίχημα ότι δεν θα έφτανε τα 15 γκολ στο πρωτάθλημα και θα χρειαστεί να αλλάξω το στοίχημα μαζί του. Αν φτάσει τα 15 μπορώ να αλλάξω και έχω αυτό το δικαίωμα γιατί είμαι ο προπονητής. Θα το κάνω 150 τώρα.
(Ο Σερ Άλεξ για τον Κριστιάνο Ρονάλντο).

25. What the fuck are you lot playing at? That is the biggest load of shit I’ve ever seen. Not one of you can look me in the eye, because not one of you deserves to have a say. I can’t believe you’ve come here and decided to toss it off like that crap you’re playing out there.

Τι στο διάολο παίζετε ακριβώς; Αυτό είναι το μεγαλύτερο φορτίο από σκατά που έχω δει ποτέ μου. Κανείς από εσάς δεν μπορεί να με κοιτάξει στα μάτια, γιατί κανείς σας δεν έχει το δικαίωμα να μιλήσει. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήρθατε εδώ αποφασισμένοι να τα τινάξετε όλα στον αέρα με τις μαλακίες που κάνετε στο γήπεδο.
(Ο Σερ Άλεξ στους παίκτες του στο ημίχρονο αγώνα με την Σέφιλντ Γουένσντεϊ το 1998).

Βίντεο: I can’t believe it. I can’t believe it. Football. Bloody hell! Μια από τις χαρακτηριστικότερες ατάκες του σερ Άλεξ μετά την απίστευτη ανατροπή στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στις 26 Μαΐου του 1999.

 

πηγή

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Γιατί φορούν μπουστάκι οι ποδοσφαιριστές;

Δυο Ιρλανδοί φίλοι είχαν πάει γήπεδο και έβλεπαν ένα ματς ποδοσφαίρου, τοπικής κατηγορίας. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι το πιο ρηξικέλευθο σύστημα παρακολούθησης που υπάρχει, στη βιομηχανία τεχνολογικού αθλητικού εξοπλισμού. Τα βλέπεις τα... μαύρα μπουστάκια που φορούν οι παίκτες του Ολυμπιακού; Είναι το σύστημα της STATSports που θα γνωρίσεις σήμερα.


Αυτό που ξεκίνησε ως... ιδέα δυο παλιόφιλων να ρωτήσουν τους προπονητές της Ιρλανδίας “τι θα θέλατε να ξέρετε, εν ώρα προπονήσεων, για τους παίκτες σας;” έχει εξελιχθεί σε εταιρία με γραφεία σε τέσσερις πόλεις του κόσμου (Ιρλανδία, Λονδίνο, Φλόριντα και Σικάγο) και με πελάτες 14 ομάδες της Premier League, την FC Barcelona, τη Juventus, αλλά και τους Chicago Bulls.

Η STATSports συνεργάζεται και με ελληνικές ομάδες (Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ και ΠΑΣ Γιάννινα) και μάλλον δεν χρειαζόμασταν κάτι περισσότερο για να επικοινωνήσουμε με εκπρόσωπο της. Ο Richard Byrne, Head of Business Development της εταιρίας, ήταν ο άνθρωπος μας και είχε την υπομονή να μας τα εξηγήσει όλα... για το μπουστάκι που βλέπεις στη φωτογραφία που ακολουθεί.




Photo Credits: Eurokinissi
Από κάτω κρύβεται ένα μηχάνημα (Viper Pod), το οποίο “στέλνει” όλα τα δεδομένα του κατόχου του (ένταση, ταχύτητα, επιτάχυνση, βηματισμό, αλλαγή κινήσεων, χτύποι καρδιάς, επίπεδο στρες κλπ) σε ένα κεντρικό σύστημα, σε πραγματικό χρόνο. Το προπονητικό επιτελείο γνωρίζει έτσι, ανά πάσα ώρα και στιγμή σε τι κατάσταση είναι ο κάθε αθλητής και αν είναι επικίνδυνο να συνεχίσει -ή... αν έχει περιθώριο να φορτσάρει περισσότερο. Μεταξύ των πολλών που προσφέρει το STATSports είναι και η αποτροπή ελαφριών τραυματισμών που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσαν να αποφευχθούν.



Η συζήτηση ξεκίνησε από την προφανή απορία: πώς, πού, με ποια αφορμή (οκ, τρεις είναι οι ερωτήσεις, αλλά καταλαβαίνεις) συναντήθηκαν το 2007 ο Sean O'Connor, κάτοχος Βachelor of Science στην κατεύθυνση «Σπορ και Τραυματισμοί» και ο μηχανολόγος Alan Clarke και αποφάσισαν ότι θα ήταν φοβερή ιδέα, να δημιουργήσουν μια υπηρεσία καταμέτρησης όλων όσων αφορούν κάθε αθλητή, στην όποια προπόνηση -ή αγώνα.

"Οι ιδρυτές της STATsports ήταν φίλοι από το σχολείο. Χάθηκαν όταν ήταν φοιτητές και το 2007, όταν αντάμωσαν ξανά, ο Αlan ήταν μουσικός, ενώ είχε και το management σε διάφορα συγκροτήματα στη μουσική βιομηχανία. Ο Sean μόλις είχε πάρει το πτυχίο του. Είχαν πάει σε ποδοσφαιρικό αγώνα τοπικής κατηγορίας, ως φίλαθλοι, το ένα έφερε το άλλο και πολύ γρήγορα άρχισαν να συζητούν για μια έλλειψη που υπήρχε στην Ιρλανδία. Είχαν διαπιστώσει ότι υπήρχαν πολλές ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου, που δεν απολάμβαναν τις υπηρεσίες και τα οφέλη τεχνολογικού εξοπλισμού που θα ήταν σχεδιασμένος αποκλειστικά για τα σπορ. Έως τότε, μπορούσες να βρεις παλμογράφους και γενικότερες συσκευές ελέγχου της καρδιακής συχνότητας, καθώς και συσκευές καταμέτρησης ρυθμού ταχύτητας, αλλά τίποτα άλλο".

Διαπιστώνοντας το κενό, σκέφτηκαν να εισάγουν τα σχετικά "μηχανάκια". "Πριν ανοίξουν το μαγαζί, στο οποίο θα πουλούσαν τον αθλητικό εξοπλισμό, έκαναν μια γύρα στις τοπικές ομάδες, για να μάθουν αν οι προπονητές θα ενδιαφέρονταν να γίνουν πελάτες τους. Ξεκίνησαν από τη Leinster Rugby “τοπική ομάδα της επαρχίας Leinster" που έγινε εν τέλει, το πειραματόζωο. Αλλά πριν φτάσουν εκεί, από τις επαφές διαπίστωσαν ότι "στην ερώτηση ενδιαφέροντος, οι περισσότεροι προπονητές είχαν ενημερώσει πως "θα μας ενδιέφερε ακόμα πιο πολύ αν πουλούσατε συσκευές που μπορούν να μετρήσουν περισσότερα από τη συχνότητα καρδιάς ή ταχύτητας. Θα μας βοηθούσε αν υπήρχε μια συσκευή που να μας δείχνει πότε οι παίκτες κουράστηκαν και πόσο σκληρά προσπάθησαν σε κάθε προπόνηση. Αν μπορούσατε να μας παρέχετε τέτοιες συσκευές, τότε θα τις αγοράζαμε”.

Ήταν η στιγμή που ο Sean και ο Alan αποφάσισαν ότι δεν θα άνοιγαν απλά, ένα κατάστημα πώλησης συσκευών καταμέτρησης παλμών, αλλά θα δημιουργούσαν το δικό τους τεχνολογικό σύστημα. Αυτό έγινε το 2012 και ήταν το πρώτο του είδους που κυκλοφόρησε ποτέ, στη βιομηχανία τεχνολογικού αθλητικού εξοπλισμού. Πόσο εύκολο ήταν να γίνουν πρωτοπόροι; Και πόσο δύσκολο αποδείχθηκε το να τους εμπιστευτούν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι;

“Από τη στιγμή που αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα νέο τεχνολογικό σύστημα έκαναν τη μια επαφή, μετά την άλλη στις ομάδες της Ιρλανδίας που σιγά σιγά έγιναν πελάτες. Από εκεί σκέφτηκαν πως θα είχε ενδιαφέρον να κάνουν μια ενημέρωση και στις ομάδες της Premier League”. Ξεκίνησαν με κάτι... ταπεινό (βασική, η σκέψη τους ήταν το “go big or go home”), τη Manchester United. Να σου πω όμως, πώς έγινε ακριβώς η δουλειά.




Photo Credits: statsports.com
"Η πρώτη ομάδα που αγόρασε τη συσκευή, η Leinster Rugby, κατέκτησε το τρόπαιο της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης, το “Ηeineken Cup”. Κατόπιν αυτού, υιοθέτησε το σύστημα μας η εθνική Ιρλανδίας στο ράγκμπι και κατέκτησε το “Big Nation” και κάπως έτσι, η φήμη έφτασε στη Manchester United. “Μαζί κατακτήσαμε δυο διαδοχικές φορές την Premier League. Οι άλλες ομάδες της αγγλικής λίγκας άρχισαν να αναρωτιούνται ποιοι είμαστε”. Πολύ σύντομα οι πελάτες είχαν γίνει 20.

Το μυστικό (“αν υπάρχει τέτοιο”) ήταν πως δεν εμφανίστηκαν ενώπιον των πρώτων πελατών ως ξερόλες “αλλά ρωτήσαμε τι θα ήθελαν να παρέχει ένα νέο τεχνολογικό σύστημα”, εξηγεί ο Richard. Οι κόουτς έκαναν τις προτάσεις τους, οι δημιουργοί της STATSports τις σημείωσαν και τις παρέδωσαν σε ειδικούς προγραμματιστές, στην Ισλανδία. Σε ανθρώπους δηλαδή, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τη νέα εποχή. Η διαδικασία ήταν μακρά, διήρκεσε περί την τριετία “αλλά ήταν ό,τι είχαν ζητήσει εκπρόσωποι της ελίτ των προπονητών”. Αυτό το κάνουν ακόμα και σήμερα. Δηλαδή, ρωτούν αν λείπει κάτι ή αν θα ήθελαν οι πελάτες τους να προστεθεί κάτι, στις δυο επισκέψεις που κάνουν -κάθε χρόνο- σε κάθε έναν από τους πελάτες.

Πλέον, στο πελατολόγιο (πέραν των ελληνικών ομάδων) είναι οργανισμοί όπως οι FC Barcelona, Liverpool, Manchester City, Arsenal, Roma, Monaco, Aston Villa, West Ham, Southampton, Tottenham, Lence Athletic Bilbao, Bayer 04 Leverkusen, Everton, Zenit, Galatasaray, Juventus, Majorca, Benfica, Betis, Sporting Lisbon. Αν κουράστηκες, να στο κάνω πιο σύντομο: είναι 14 ομάδες της Premier League, περίπου όλες του UEFA Champions League, σύλλογοι του ράγκμπι, αλλά και οργανισμοί του ΝΒΑ, όπως οι Washington Wizards, οι Milwaukee Bucks του Γιάννη Αντετοκούνμπο, αλλά και η εθνική ανδρών.

Οι προπονητές ήθελαν να ξέρουν τον αντίκτυπο κάθε προπόνησης σε κάθε παίκτη

Αλλά τι κάνει αυτό το μηχανάκι που στηρίζεται... με μπουστάκι; Τι ζήτησε η πλειονότητα των προπονητών, στις συζητήσεις με τους ιδρυτές της STATSports; “Μέτρηση της απόδοσης και επίδοσης ενός παίκτη στην προπόνηση και του αντίκτυπου που έχει στον ίδιο. Να σου δώσω ένα παράδειγμα: έχεις ένα δεξί μπακ ή έναν αμυντικό και τρέχει 12 χιλιόμετρα. Ένας μέσος τρέχει 8 χιλιόμετρα. Το 2007 θα έλεγες ότι πως το δεξί μπακ πρέπει να νιώθει πιο κουρασμένος από τον μέσο. Η αλήθεια όμως, είναι πως ο μέσος κάνει πολλά περισσότερα σπριντ, μικρές αποστάσεις σε υψηλότερο ρυθμό, με εκρήξεις, με επιταχύνσεις ή μείωση ταχύτητας. Όλα αυτά επιδρούν στο σώμα του”.

Και πού βοηθά η συσκευή; “Μετρά την υψηλή μεταβολική δραστηριότητα αποστάσεων, καταγράφοντας δηλαδή και όλες τις μικρές, έντονες εκρήξεις ενός μέσου, παράλληλα με το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων. Βρίσκεις δηλαδή τους αριθμούς κάθε παίκτη ανάλογα με τη θέση που αγωνίζεται συνδυαστικά, άρα και την επίδραση στο σώμα του”. Και σε ό,τι αφορά το παράδειγμα που έδωσε “η κόπωση είναι ίδια για τον αμυντικό που έτρεξε 12 χιλιόμετρα και για τον μέσο που έτρεξε 8 χιλιόμετρα”.

Προλαβαίνει τους τραυματισμούς, βοηθά την αποκατάσταση

Παρεμπιπτόντως, η συσκευή μετρά “και την ισορροπία βημάτων (step balance), η οποία μειώνει την περίπτωση τραυματισμού”. Δηλαδή; “Ένας συνηθισμένος αθλητής ρίχνει το 50% του βάρους στο δεξί πόδι και το άλλο 50% στο αριστερό όταν τρέχει. Αν η συσκευή δείξει στην καταμέτρηση μία ημέρα 52% στο ένα πόδι και 48% στο άλλο, υποδεικνύει πως υπάρχουν μαλακοί ιστοί στη μία πλευρά χωρίς να είναι ενήμερος ο αθλητής. Ο προπονητής όμως, ενημερώνεται σε πραγματικό χρόνο και μπορεί να τον σταματήσει, πριν έλθει ο τραυματισμός”. Και ναι, ο Richard συμφωνεί πως αυτή είναι η πλέον σημαντική μέτρηση.

“Αν μπορείς να κρατήσεις τους παίκτες σου στον αγωνιστικό χώρο, τότε αυξάνονται και οι πιθανότητες να έχεις επιτυχίες. Ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες μας στην Ευρώπη -δεν μπορώ να αποκαλύψω το όνομα, αλλά τώρα είναι από τις πιο επιτυχημένες ομάδες-, ένα χρόνο πριν χρησιμοποιήσει τη συσκευή είχε 88 περιπτώσεις μαλακών ιστών. Τον πρώτο χρόνο της συνεργασίας μας, οι τραυματισμοί μειώθηκαν στους 40”. Για να μην παρεξηγηθεί, διευκρίνισε πως “δεν σημαίνει πως το STATSports θα εμποδίσει τους τραυματισμούς, αλλά αν το χρησιμοποιείς σωστά για κάποιο διάστημα, τότε υπάρχει συσχέτιση με μείωση των περιπτώσεων τραυματισμών”. Επίσης, βοηθά στην αποκατάσταση, αφού δείχνει ξεκάθαρα αν ο παίκτης αισθάνεται την παραμικρή δυσφορία ή ενόχληση, με την επιστροφή του στους αγωνιστικούς χώρους.

Στην Αμερική δεν γνώριζαν τι είναι η αθλητική επιστήμη

Το ενδιαφέρον του NFL (National Football League) να προστεθεί στη λίστα “έβαλε” την εταιρία και στην αμερικανική αγορά, όπου δύσκολα δέχονται πως κάποιοι άλλοι μπορούν να είναι πρωτοπόροι στον τομέα της τεχνολογίας.

“Είναι η αλήθεια πως τεχνολογικά στις ΗΠΑ θεωρούν πως είναι μπροστά, αλλά όταν αφορά τη στατιστική επίδοσης βρίσκονται χρόνια πίσω από την Ευρώπη” διευκρινίζει ο Richard, “διαθέτουν οπτικά συστήματα, αλλά δεν είναι εξειδικευμένοι στην αθλητική επιστήμη. Αυτόν τον καιρό τους εκπαιδεύουμε στις ΗΠΑ πάνω στον τομέα μας και τους φέρνουμε σε επαφή με τους Ευρωπαίους πελάτες μας. Όταν πρωτοπήγαμε στην Αμερική, πριν δύο χρόνια, δεν γνώριζαν τι είναι η αθλητική επιστήμη. Αυτό που συνέβη είναι πως κάποιοι από τους προπονητές που είχαν δοκιμάσει το σύστημά μας μετακόμισαν στις ΗΠΑ και το πήραν μαζί τους. Η διαφήμιση δηλαδή, που έγινε ήταν από στόμα σε στόμα και έτσι διασχίσαμε τον Ατλαντικό. Το σύστημα μας υιοθετήθηκε και από τη FIFA το υιοθέτησε και στην επόμενη διετία θα το φορούν όλες οι ομάδες του Championship”.

Άπαξ και συμφωνήσεις να συνεργαστείς με την STATSports, επιτελείο της εταιρίας έρχεται στις εγκαταστάσεις της ομάδας σου και κάνει μια σειρά από σεμινάρια. “Είναι πιο αποτελεσματικό το σύστημα μας, αν το γνωρίζουν όλοι. Μπορεί καμιά φορά να έχεις έναν γυμναστή που το χρησιμοποιεί και ο προπονητής να είναι αρνητικός ακόμη και να το δει, να μη θεωρεί πως είναι σημαντικό. Συνήθως, όταν το σύστημα χρησιμοποιείται σωστά από μια ομάδα, τότε είναι εξοικειωμένοι όλοι: προπονητής, γιατροί και φυσιοθεραπευτές”.

Φορούν λοιπόν, οι παίκτες τα “μηχανάκια” που θυμίζουν κινητά τηλέφωνα παλαιάς κοπής “και στα πρώτα 15 λεπτά της προπόνησης ο προπονητής έχει έτοιμη την πρώτη αναφορά. Βλέπεις, μπορεί να έχει μπροστά του όλα τα δεδομένα, σε πραγματικό χρόνο. Για παράδειγμα, ο προπονητής του Ολυμπιακού θέλει να τρέξουν οι επιθετικοί του 5 χιλιόμετρα ή να κάνουν 10 σπριντ. Όταν ο παίκτης φθάνει το προτεινόμενο επίπεδο, τότε το σύστημα αναβοσβήνει και ενημερώνει πως ο παίκτης πρέπει να σταματήσει. Ή και το αντίθετο, ότι πρέπει να συνεχίσει για να βρεθεί στο ίδιο επίπεδο με τους υπόλοιπους”.

Λίγη καχυποψία δεν κάνει ποτέ κακό. Οπότε, Richard... υπάρχει περίπτωση λάθους, αφού στο τέλος της ημέρας μιλάμε συσκευές;

“Σίγουρα με την τεχνολογία πάντα μπορεί να προκύψουν θέματα, αλλά με τη συσκευή αυτή δεν έχει υπάρξει κάποιο σημαντικό πρόβλημα. Και όταν προκύψει, το λύνουμε. Τι θέλω να πω: είχαμε διαπιστώσει πως σε κάποια στάδια τα δεδομένα δεν λειτουργούσαν, γιατί η σκεπή “κάλυπτε” το σήμα του GPS, που στέλνει τις πληροφορίες από τη συσκευή κάθε παίκτη, στο κεντρικό computer. Το λύσαμε, δημιουργώντας νέα συσκευή που δεν χρειάζεται GPS για να λειτουργήσει! Άρα, πλέον τα δεδομένα είναι τέλεια, υπό τις όποιες συνθήκες”. Ιδού και η νέα σειρά που διαφημίζεται ως "the most advanced athlete performance-tracking device ever". Εν συντομία, η πιο εξελιγμένη του είδους.


  Πραγματοποίησαν το στόχο που είχαν να συνδέεται το σύστημα με “έξυπνα ρολόγια”, μέσω bluetooth ή να μεταφέρονται τα δεδομένα σε tablets, ως αναφορά. “Θέλαμε να μπορεί ο προπονητής να δει τους αριθμούς κάθε παίκτη, χωρίς να πρέπει να ανοίξει το lap top του. Θέλαμε να κάνουμε πιο εύκολη τη χρήση” και την έκαναν.

Επόμενος στόχος είναι “οι συσκευές για τους απλούς καταναλωτές, τους ασκούμενους που θέλουν να γνωρίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή σε τι κατάσταση βρίσκονται. Την ίδια ώρα δουλεύουμε και την πλατφόρμα softwear που θα επιτρέψει της χρήση της από έναν μεγάλο αριθμό καταναλωτών στην αγορά”. Γενικότερα, όπως θα κατάλαβες, αυτοί οι τύποι δεν κάθονται.


via