Articles by "Πολιτισμός"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο Μάρκος Βαμβακάρης έγινε Αnimation από τον Ιταλό Thomas Kunstler

Ο Μάρκος Βαμβακάρης γίνεται χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων ή αλλιώς… «το Μαρκάκι», που είναι φτιαγμένος από πηλό και περιμένει να του εμφυσήσουν την πνοή για να μας διηγηθεί την ομολογουμένως κινηματογραφική ζωή του μέσα από μία stop – motion animation μεγάλου μήκους ταινία με claymation (δηλαδή ταινία κινουμένων σχεδίων με τεχνική καρέ-καρέ και χαρακτήρες φτιαγμένους από πηλό) με τίτλο «ΜΑΡΚΟΣ».

Δημιουργός της ταινίας ένας Ιταλός που αγάπησε το ρεμπέτικο και συγκεκριμένα τον «Πατριάρχη» του, ο Thomas Kunstler.

Ο νεαρός καλλιτέχνης σπούδασε Film Production με εξειδίκευση στο ντοκιμαντέρ στο Farnham University for the Creative Arts στο Κεντ της Αγγλίας.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του έτυχε να συγκατοικήσει με Έλληνες και ήταν εκείνοι που του έδωσαν το βάπτισμα του πυρός στον μυστικιστικό κόσμο του ρεμπέτικου τραγουδιού.


«Συγκατοικούσα με δύο Έλληνες, τον Αντώνη και το Δημήτρη. Πριν από αυτό δεν ήξερα καν πως είναι η ελληνική γλώσσα. Ήξερα “kalimera”, “kalispera” και “malaka”. Ζώντας με τους Έλληνες μοιραζόμασταν πολλά, το φαγητό, ανέκδοτα και πολλή μουσική. Βρισκόμουν σε μία φάση που είχα βαρεθεί τη “δυτική μουσική” κάτι που με ώθησε να ανακαλύψω άλλους ήχους.

Όταν οι φίλοι μου μού έβαλαν να ακούσω ρεμπέτικο μου ακούστηκε πολύ φρέσκο και νέο. Αλλά δεν είναι μόνο το ρεμπέτικο, η Ελλάδα έχει μία συγκλονιστική μουσική παράδοση. Από τον Χατζιδάκι στον Αττίκ, στον Καζαντζίδη» θυμάται ο Thomas που εδώ και τέσσερις μήνες ζει στην Αθήνα, την οποία ωστόσο επισκέπτονταν συχνά τα τελευταία τέσσερα χρόνια για διακοπές ή για να δουλέψει πάνω σε διάφορα πρότζεκτ και ντοκιμαντέρ και έπειτα επέστρεφε πίσω στη γενέτειρά του, τη Ρώμη.

Περιγράφει την πρώτη του επαφή με το ρεμπέτικο τραγούδι μέσα από μία συγκινητική αναπόληση. «Νομίζω ότι το πρώτο κομμάτι που άκουσα ήταν “Το μινόρε της Αυγής”. Έμεινα εμβρόντητος από την όμορφη λύπη του τραγουδιού αυτού.

Η χορωδία… Κι ας μην καταλάβαινα τους στίχους. Θυμάμαι ότι το αγάπησα τόσο που έγραψα τους στίχους σε ένα χαρτί και το κόλλησα στον τοίχο για να τους μάθω απ’ έξω και να μπορώ να το τραγουδήσω».

Ο Thomas έφτιαχνε τα πρώτα του βίντεο – μικρού μήκους ταινίες με claymotion χρησιμοποιώντας το κινητό του που διέθετε και κάμερα. Όταν έδειξε το αποτέλεσμα στον πατέρα του, εκείνος του χάρισε την κάμερά του και από τότε δεν έχει σταματήσει στιγμή να δημιουργεί.

Σήμερα κάνει μια ταινία μεγάλου μήκους για τη ζωή του Μάρκου Βαμβακάρη που τόσο τον συνεπήρε, μέσα από μία σειρά πολύ τρυφερών γεγονότων. Συνδυάζοντας δύο από τα πάθη του, ο Thomas έφτιαξε μία μέρα ένα animation ταινιάκι με τίτλο “REMPETIKO” «για χάρη ενός όμορφου κοριτσιού», όπως λέει ο ίδιος και το ανέβασε στο κανάλι του.

«Ξύπνησα και το βίντεο είχε γίνει viral μέσα σε μια νύχτα. Την ίδια στιγμή πλήθος ανθρώπων με έκανε add στο Facebook στέλνοντάς μου μηνύματα που έλεγαν πράγματα όπως “Σ’ ευχαριστούμε για αυτό που κάνεις για την Ελλάδα” και ραδιοφωνικοί σταθμοί με καλούσαν για συνεντεύξεις.

Είναι αστείο γιατί δεν περίμενα κάτι τέτοιο και επίσης επειδή ήταν κάτι πολύ προσωπικό». Ενώ το βίντεο μοιράζονταν παντού (σήμερα έχει 90.000 προβολές) αποφάσισε να κάνει ένα δεύτερο, το «Den Les Kouventa”, με το οποίο μάλιστα συμμετείχε και στο Animasyros 10 (το φεστιβάλ ανέλαβε συμπαραγωγός του «ΜΑΡΚΟΣ», που είναι ακόμα στα σκαριά).


«Βλέποντας πόσο εκτιμάται η δουλειά μου, θέλησα να την πάω σε ένα επόμενο στάδιο. Γιατί επέλεξα τον Μάρκο για αυτόν τον σκοπό; Επειδή είναι ο σημαντικότερος ρεμπέτης, τον ξέρουν όλοι και αν διαβάσεις για τη ζωή του είναι γεμάτη γεγονότα.

Υπάρχει αγάπη, πόνος, χαρά, ό,τι ακριβώς χρειάζεσαι για μία ταινία. Πραγματικά, η ζωή του Μάρκου έχει τόσα συμβάντα που το κάνει εξαιρετικά δύσκολο να αποφασίσεις ποια θα κρατήσεις και ποια θα αφήσεις εκτός. Αν τα θέλεις όλα, θα χρειαστεί να κάνεις τριλογία. Μία ταινία για τον Στέλιο Κερομύτη δεν θα είχε τον ίδιο αντίκτυπο».

Η ταινία αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε φάση pre-production. Το σενάριο έχει σχεδόν τελειώσει και παρόλο που είναι συμπαραγωγή με το Animasyros, ο Thomas αναζητά ακόμη συμπαραγωγούς για την ολοκλήρωσή της. Αν όλα πάνε καλά, η ταινία ίσως να βγει στις αίθουσες το 2020. «Για μένα ο Μάρκος είναι η μουσική.

Έχει να κάνει με όλη τη συμπόνια που νιώθεις όταν ακούς τα κομμάτια του. Τον πόνο για ένα κορίτσι, τα μαύρα μάτια της που τα ερωτεύεσαι ή όταν περνάς στις 3 το πρωί έξω από το σπίτι της και εύχεσαι να ανοίξει το παράθυρο για να σου στείλει ένα γλυκό φιλί. Αυτή είναι η “ρεμπέτικη αγάπη”, αυτό είναι για μένα ο Μάρκος και για αυτό ακριβώς αγαπώ τη μουσική του», συνοψίζει ο Kunstler.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Η «Αγία Καταλίνα» του Καραβάτζιο αποκαλύπτει τα μυστικά της

Η Φιλίντε Μελαντρόνι, ήταν μια νεαρή και όμορφη ιερόδουλη, ηλικίας σχεδόν 17 χρονών, όταν ο μεγάλος μανιεριστής ζωγράφος Μικελάντζελο Μερίζι (Michelangelo Merisi da Caravaggio), o επονομαζόμενος Καραβάτζιο, την απαθανάτισε στον καμβά ως «Αγία Καταλίνα της Αλεξάνδρειας» (περίπου στα 1598-1599) για λογαριασμό του πρώτου προστάτη του, καρδινάλιου Φραντσέσκο Μαρία ντελ Μόντε, για το μέγαρο Μπαρμπερίνι στη Ρώμη.

Η ίδια κοπέλα, επίσης, με την εσθήτα της Ιουδήθ τούτη τη φορά, είναι εκείνη που αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη στον ομώνυμο πίνακα, που είναι ζωγραφισμένος κατά τις ίδιες ημερομηνίες. Ο πίνακας της Σάντα Καταλίνα, που θεωρείται ένα από τα κοσμήματα της συλλογής Thyssen και ένα από τα σημαντικότερα έργα της Ρωμαϊκής περιόδου του Καραβάτζιο, σηματοδοτεί τη μετάβαση της τεχνοτροπίας του καλλιτέχνη στο μπαρόκ, ένα ποιοτικό άλμα από τον αρχικό λυρισμό στα πρώτα μνημειώδη έργα του.

Με το βλέμμα καρφωμένο άμεσα στον θεατή, τον έντονο σαρκικό αισθησιασμό και την εκθαμβωτική ομορφιά του, ο πίνακας «ξεγυμνώνεται» στο κοινό του, μετά τη διαδικασία της αποκατάστασης και καθαρισμού του, με την οποία ασχολήθηκε επί εννέα μήνες μία ομάδα ειδικών από το Μουσείο Thyssen, στο πλαίσιο του προγράμματος χρηματοδότησης Asisa, ύψους 150.000 ευρώ.

Ο καμβάς ( διαστάσεων 173 x 133 εκατοστών) δεσπόζει στην ειδική θεματική έκθεση με τίτλο «Ανακαλύπτοντας τον Καραβάτζιο», που φιλοξενείται στην αίθουσα 11 του Μουσείου, μαζί με τις ακτινογραφίες και τις υπέρυθρες απεικονίσεις του, που αποκαλύπτουν τη στρωμάτωση της εκτέλεσής του από τον καλλιτέχνη, περιλαμβανομένων και των διάφορων απορριφθεισών εκδοχών του, ή τις αλλαγές που το ίδιο το χέρι του Καραβάτζιο του επέφερε. Η φροντισμένη παράθεση των λεπτομερειών

περιλαμβάνει ένα βίντεο, που καταγράφει λεπτομερώς τις εργασίες αποκατάστασης, που έφεραν στο φώς ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για την φιλοτέχνησή του.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 26 Μαΐου και κατόπιν ο πίνακας θα επιστρέψει στη συνηθισμένη του θέση. Όπως τόνισε ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Thyssen Γκιγιέρμο Σολάνα, η Σάντα Κασταλίνα, ποιήτρια και φιλόσοφος, ήταν μία από τις πιο δημοφιλείς Αγίες της Εκκλησίας και μάρτυρας. Ο Καραβάτζιο δε, για πρώτη φορά στα έργα του, τοποθέτησε στη μορφή της το φωτοστέφανο της αγιοσύνης.

Ίσως για να καθαγιάσει την ταπεινή προέλευση του μοντέλου του, που φέρεται να είχε σχέσεις με τον Ρανούτσο Τομασόνι, τον άνθρωπο που βρήκε τον θάνατο από το σπαθί του ίδιου του Καραβάτζιο και σύμφωνα με αρκετές μελέτες ήταν μάλλον ο 'προστάτης' της. «Πέρα από την απεικόνιση μίας Αγίας, ο πίνακας είναι πιότερο μία σπουδή πάνω στην φιλοτέχνηση ενός μοντέλου. Κάτι ανάλογο με εκείνο που έκανε ο Βελάσκεθ στις Las Meninas, μία σπουδή πάνω στην απόδοση μίας οικογένειας», τονίζει ο Σολάνα, που για τον ίδιο ο πίνακας τούτο αποτελεί ένα έργο της ωριμότητας του Καραβάτζιο και συγκαταλέγεται στη χορεία των αριστουργημάτων μεταξύ των 40 πινάκων που κατέλειπε στην παγκόσμια κληρονομιά ο πρόωρα χαμένος καλλιτέχνης. Στην Ισπανία υπάρχουν μόνο τέσσερις «Καραβάτζιο» σε δημόσιες συλλογές: στο Πράδο, στο Βασιλικό Παλάτι, στο Μουσείο του Αββαείου του Μονσεράτ και στο Thyssen της Μαδρίτης.

Ο Ουβάλδο Σεράνο, διευθυντής του Τμήματος Συντήρησης και Αποκατάστασης της Thyssen, εξήγησε πως η βασική εργασία πάνω στο έργο αυτό ήταν να αφαιρεθούν οι πολλαπλές στρώσεις βερνικιού που απέκρυπταν σημαντικά στοιχεία του αρχικού θέματος. Το πρώτο πράγμα που ξεχωρίζει, μετά τις εργασίες της συντήρησης, είναι ότι επαληθεύεται πως ο Καραβάτζιο δεν εκτελούσε ένα αρχικό σχέδιο, εκτός από ορισμένες καίριες λεπτομέρειες.

Ως άνθρωπος με εκρηκτικό ταμπεραμέντο, εκτελούσε απευθείας το θέμα του στον καμβά και δεν αργούσε στην ολοκλήρωσή του. Για τον λόγο αυτό υπάρχουν τόσα πολλά pentimenti, δηλ. μεταμέλειες στην πρόοδο κι εκτέλεσή του. Το πιο ορατό από αυτά, που ανακαλύφθηκε χάρη στην υψηλή τεχνολογία, είναι ότι το φόρεμα του μοντέλου αρχικά είχε ζωγραφισθεί με κόκκινο χρώμα. Στη συνέχεια, όμως, και ίσως λόγω της παρέμβασης του καρδινάλιου Φραντσέσκο Μαρία ντελ Μόντε, που άλλωστε το πλήρωνε, το χρώμα του άλλαξε στο σημερινό μελιτζανί, ή μπλε-καστανό και στολίσθηκε με ένα πλούσιο κέντημα.

Επίσης και τα χέρια του μοντέλου, όπως και των δαχτύλων της, αλλάζουν θέση αρκετές φορές έως ότου πάρουν την καταληκτική τους στάση. Το σπαθί που κρατάει η Αγία και ο τροχός με τα καρφιά, πάνω στον οποίο μαρτύρησε, εμφανίζονται απεικονισμένα με διαφορετικές αποχρώσεις κατά τα διάφορα στάδια της εκτέλεσης, χάρη στις υπέρυθρες ακτίνες.

Η, αρκετά ταραγμένη, ρωμαϊκή περίοδος της δημιουργίας του Καραβάτζιο πρωταγωνιστεί, επίσης, σε μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις της σεζόν στο Παρίσι: «Ο Καραβάτζιο στη Ρώμη: φίλοι και εχθροί», μια έκθεση εννέα έργων, που κανείς μπορεί να θαυμάσει έως και τις 28 Ιανουαρίου στο Μουσείο Jacquemart-Andr?.

Ένα άκρως θεατρικό στήσιμο φέρει σε αντιπαράθεση το έργο του πρωτοπόρου καλλιτέχνη με άλλους καλλιτέχνες της εποχής τουμ όπως τους Οράτσιο Τζεντιλέσκι ( Orazio Gentileschi), Μπαρτολομένο Καβαρότσι (Bartolomeo Cavarozzi) Ανιμπάλε Καράτσι (Annibale Caracci) και Χοσέ ντε Ριβέρα (Jos? de Ribera). Διατρέχοντας κανείς τις 11 αίθουσες της έκθεσης, ο θεατής μπορεί να δει σημαντικά έργα όπως «Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής» (Νέος με πρόβατα), το «Ιουδήθ και Ολοφέρνης», οι δύο «Μαγδαληνές» του, που για το νόημά τους έχουν χυθεί τόνοι μελάνης, αλλά και το αριστουργηματικό και σπαρακτικό Ecce Homo (Ιδού ο Άνθρωπος), που θεωρείται ότι αναπαριστά τα προσωπικά πάθη και βάσανα του καλλιτέχνη.

Σε μία εποχή που η πολιτική ορθότητα και οι εξωκαλλιτεχνικές αμφιβολίες γύρω από την ιδιωτική συμπεριφορά έχουν αντίκτυπο για την αποδοχή του έργου σε ορισμένες καλλιτεχνικούς τομείς, κάποιος κάλλιστα θα μπορούσε να ισχυρισθεί πως η ήκιστα υποδειγματική ζωή του Καραβάτζιο δεν έχει επηρεάσει στο ελάχιστον το ενδιαφέρον για το έργο του.

Ο Γκιγιέρμο Σολάνα, επεκτείνοντας τις αναλογίες στο σήμερα, τολμά να τον συγκρίνει με τις περιπτώσεις σύγχρονων καλλιτεχνών, όπως ο Φράνσις Μπέικον του Λονδίνου του '70, ή ο Ζαν-Μισέλ Μπασκιά της Νέας Υόρκης του '80. «Είναι καλλιτέχνες που έζησαν μποέμικα στο έπακρο και δεν χωράει μία εκ των υστέρων καταδίκη τους. Η ζήση του Καραβάτζιο υπήρξε κηλιδωμένη από αίμα, αλλά στα μουσεία δεν εκτίθεται η προσωπική ζωή , αλλά τα αριστουργήματα κάθε καλλιτέχνη και αυτά μένουν απρόσβλητα από την προσωπική τους συμπεριφορά», προσθέτει ο ίδιος.

Για τον ίδιον λόγο που και οι κατηγόριες για 'σοβινισμό' δεν μπορούν να κηλιδώσουν την αξία του έργου του Πικάσο: «στη θέα των έργων του αυτή η άποψη δεν τον επηρεάζει. Εάν κάποιος διαβάσει τη βιογραφία του, ή αυτή του Πολ Γκογκέν, μπορεί να μην τις βρει ηθικές, αλλά περιορίζεται να σκεφθεί πως απλά η ζωή τους δεν μπορεί να αποτελέσει υπόδειγμα συμπεριφοράς. Ως καλλιτέχνες το έργο τους είναι αδιαμφισβήτητο», προσθέτει ο Σολάνα.


Γιώργης-Βύρων Δάβος

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Η Τέχνη της Ξερολιθιάς στον κατάλογο πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco

Την εγγραφή της Τέχνης της Ξερολιθιάς στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας ενέκρινε μετ’ επαίνων η Διακυβερνητική Επιτροπή της Σύμβασης για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco στη 13η ετήσια συνεδρίασή της (Port Louis, Μαυρίκιος, 26 Νοεμβρίου - 1 Δεκεμβρίου 2018), ύστερα από τον κοινό φάκελο υποψηφιότητας που υπέβαλε η Ελλάδα (Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, Διεύθυνση Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς) μαζί με άλλες επτά χώρες (Γαλλία, Ελβετία, Ισπανία, Ιταλία, Κροατία, Κύπρος, Σλοβενία).

Ξερολιθιά

Οι ξερολιθικές κατασκευές συνδέονται άμεσα με την παραδοσιακή οργάνωση του παραγωγικού χώρου των αγροτικών κοινοτήτων και με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα κάθε τόπου. Αποτελούν παγκόσμιο σύμβολο και τεκμήριο της σχέσης που συγκροτήθηκε ιστορικά μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος, καθώς είναι οι πανταχού παρόντες μάρτυρες του ανθρώπινου μόχθου.

Σε κάθε τους μορφή – μονοπάτια, γεφύρια, αναβαθμίδες, εντυπωσιακά σύνολα καλλιεργειών σε πεζούλες, ταπεινά κτίσματα γεωργοκτηνοτροφικής χρήσης, ποικίλες κατασκευές που υποστηρίζουν συστήματα διαχείρισης του νερού, τοίχοι αντιστήριξης, περιφράξεις, διαμόρφωση χωραφιών και κήπων, οδικά δίκτυα– οι ξερολιθικές κατασκευές συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην οικολογική ισορροπία, ειδικά σε περιοχές που μαστίζονται από την εδαφική διάβρωση και άλλες δυσμενείς κλιματικές και εδαφικές συνθήκες.

Ξερολιθιά

Η τέχνη της ξερολιθιάς εξασκείται και σήμερα (όπως και στο παρελθόν) από αγρότες και επαγγελματίες τεχνίτες της πέτρας. Η μετάδοση της παραδοσιακής τεχνογνωσίας στις νεότερες γενιές γίνεται από τους παλαιότερους κατόχους της τέχνης (μάστορες) αλλά και από οργανωμένους φορείς εκμάθησης και εξάσκησης. Τα τελευταία χρόνια, πάντως, η συμβολή της στην οργάνωση και συγκρότηση τοπίων και ταυτοτήτων υπογραμμίζεται πλέον σε διεθνές επίπεδο όλο και περισσότερο.

Ξερολιθιές στη Μύκονο
Ξερολιθιές στη Μύκονο

Η Διεύθυνση Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Υπηρεσία του ΥΠΠΟΑ, αρμόδια για την εφαρμογή της Σύμβασης για τη Διαφύλαξη της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς στην Ελλάδα, αποδίδει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάδειξη του ελληνικού αγροτικού τοπίου ως πολιτισμικού αγαθού, καθώς αποτελεί ένα ευρύ πλέγμα πολιτισμικών εμπειριών και βαθιά ριζωμένων στον χρόνο πολιτισμικών πρακτικών, μεταξύ των οποίων και παραδοσιακών τεχνογνωσιών, όπως αυτή της ξερολιθιάς.

Ξερολιθιές

Η Τέχνη της Ξερολιθιάς είναι το έκτο στοιχείο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς που εγγράφει η χώρα μας στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας. Έχουν προηγηθεί, το 2013, η Μεσογειακή Διατροφή (από κοινού με τις Ιταλία, Ισπανία, Μαρόκο, Πορτογαλία, Κύπρο, Κροατία), το 2014 η Τεχνογνωσία της Παραδοσιακής Μαστιχοκαλλιέργειας στη Χίο, το 2015 η Τηνιακή Μαρμαροτεχνία, το 2016 το εθιμικό δρώμενο των Μωμόερων σε οκτώ χωριά της Κοζάνης και το 2017 το Ρεμπέτικο.

Ξερολιθιές στον Κότρωνα
Ξερολιθιές στον Κότρωνα

Η Ελλάδα έχει υποβάλει δύο ακόμα διεθνικούς φακέλους υποψηφιότητας για εγγραφές στον ίδιο Κατάλογο της Unesco. Πρόκειται για την υποψηφιότητα της Ψαλτικής Τέχνης (Βυζαντινή Ψαλτική), που υποβλήθηκε από κοινού με την Κύπρο, και τη Μετακινούμενη Κτηνοτροφία στη Μεσόγειο και τις Άλπεις (από κοινού με Ιταλία και Αυστρία). Και οι δύο φάκελοι πρόκειται να αξιολογηθούν από τις αρμόδιες επιτροπές της Unesco το φθινόπωρο του 2019.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Η πρώτη ελληνική δανειστική βιβλιοθήκη του Λονδίνου

Η πρώτη ελληνική δανειστική βιβλιοθήκη του Λονδίνου, και μάλιστα κινητή, δημιουργήθηκε για να καλύψει τις ανάγκες του βιβλιόφιλου κοινού της Μεγάλης Βρετανίας για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία και ποίηση.

Ήδη, αν και βρίσκεται μόλις στον πρώτο χρόνο λειτουργίας της, αριθμεί έναν σημαντικό αριθμό μελών της ελληνικής κοινότητας, ενώ έχει στόχο να συστήσει και στους Βρετανούς αναγνώστες, το πλούσιο συγγραφικό έργο των νέων Ελλήνων λογοτεχνών, μέσα από μεταφρασμένα ψηφιακά βιβλία. Εδώ και λίγους μήνες λειτουργεί στους κόλπους της, με την ίδια αποδοχή, και η Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης, ενώ διοργανώνονται πολιτιστικά δρώμενα -made in Greece- με παρουσιάσεις βιβλίων από τους ίδιους τους συγγραφείς, αναγνώσεις και θεατρικές παραστάσεις.

Αυτό το μήνα ο Ελληνικός Κύκλος Βιβλιόφιλων του Λονδίνου (Ekivil) έσβησε το πρώτο του κεράκι. Στον πρώτο χρόνο ζωής του πραγματοποιήθηκαν περί τις 20 συναντήσεις στο κέντρο του Λονδίνου, κυρίως σε ελληνικά στέκια και καφέ -αφού έχει τη δυνατότητα να μετακινείται- που αποτελούν μία καλή ευκαιρία για συναναστροφές και συζητήσεις, εκτός από τον δανεισμό.

 Η πρώτη συνάντηση της δανειστικής βιβλιοθήκης έγινε σχεδόν πειραματικά, η ανταπόκριση ήταν θετική και τα θεμέλια του Ekivil είχαν ήδη μπει. «Κάναμε μία ανάρτηση για την πρώτη μας συνάντηση, κλείσαμε ένα χώρο σε καφέ όπου μαζεύονται παρέες νέων και κουβαλήσαμε όσα βιβλία είχαμε τότε, 100-200» θυμάται η διευθύντρια του Ekivil στη Βρετανία, Παναγιώτα Νάκου. Οι συναντήσεις συνεχίστηκαν σε διαφορετικά σημεία του κέντρου, και αυτό ήταν που άρεσε πιο πολύ στα μέλη της. «Δεν φεύγει κάποιος από πολύ μακριά για να πάει σε ένα χώρο με ωράριο, όπως είναι οι κλασικές βιβλιοθήκες. Και δεν είναι ότι δανείζονται απλά ένα βιβλίο, είναι η συναναστροφή και η επικοινωνία που έχει ανάγκη ο Έλληνας εδώ. Θέλαμε να δημιουργήσουμε μία νέα κοινότητα στη νέα ελληνική παροικία που δημιουργείται. Κάθε φορά έρχονται κάποιοι και φέρνουν μαζί τους και άλλους» συμπληρώνει.

 Από τις πρώτες εκείνες συναντήσεις προέκυψε η σύσταση ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, υπό τη μορφή μίας φιλανθρωπικής δομής (charity) που λειτουργεί με λίγους αλλά αφοσιωμένους εθελοντές, με στόχο την προώθηση της σύγχρονης ελληνικής γραφής. Προστέθηκαν και νέες συναντήσεις, εκτός του κέντρου του Λονδίνου, καθώς τα αιτήματα για δανεισμό αυξάνονταν. Σήμερα έχει 280 μέλη (Έλληνες κυρίως και ελάχιστοι Βρετανοί), και περί τους 3.000 τίτλους βιβλίων και άλλους 400-500 στο παιδικό της τμήμα, ενώ στις συναντήσεις που καθιερώθηκαν πλέον κάθε Κυριακή, δανείζονται πάνω από 200 βιβλία, στην πλειονότητά τους σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, πεζογραφήματα και διηγήματα, και λιγότερο ιστορία, κλασσική λογοτεχνία, ποίηση και ξένη λογοτεχνία.

  Στις συναντήσεις επιλέγονται και μεταφέρονται κάθε φορά, από τους χώρους του Ekivil, περίπου 350 βιβλία. Τα μέλη μπορούν να κάνουν την ηλεκτρονική κράτηση του βιβλίου που τους ενδιαφέρει από τις αντίστοιχες κατηγορίες του site του οργανισμού (www.ekivil.org), ακόμη και να δουν τις νέες καταχωρήσεις των βιβλίων που φτάνουν στη Βρετανία από την Ελλάδα, κάθε μήνα. Οι παραδόσεις και παραλαβές γίνονται στους χώρους των συναντήσεων, ενώ ο καθένας μπορεί να δανειστεί μέχρι και τρία βιβλία για διάστημα δύο μηνών. «Εδώ το πρόβλημα είναι το να φέρεις τα βιβλία από την Ελλάδα, λόγω του όγκου και του βάρους, το οποίο χρυσοπληρώνεις. Δεν υπάρχει βιβλιοπωλείο με ελληνικά βιβλία. Εμείς μεταφέρουμε βιβλία από την Ελλάδα, κάθε μήνα, τα οποία βρίσκουμε από δωρεές, εκδότες και αγορασμένα» είπε η κ.Νάκου.

Ελληνική βιβλιοθήκη για αγγλόφωνους και εκπαιδευτικά προγράμματα στα βρετανικά σχολεία

 Το Ekivil σκοπεύει σύντομα να δραστηριοποιηθεί και σε άλλες ελληνικές παροικίες στη Βρετανία, ταυτόχρονα με τις κυριακάτικες συναντήσεις του Λονδίνου, καθώς ήδη υπάρχουν αιτήματα από την Οξφόρδη, το Κέιμπριτζ, το Μάντσεστερ και την Ουαλία.

 Στα επόμενα βήματα του Ekivil συμπεριλαμβάνεται και η λειτουργία ελληνικής δανειστικής βιβλιοθήκης για αγγλόφωνους, κυρίως μέσα από το ψηφιακό βιβλίο, σε συνεργασία με εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα, που έχουν μεταφράσεις Ελλήνων συγγραφέων, αλλά τα βιβλία δεν έχουν βγει ποτέ έξω από τα σύνορα. «Οι Βρετανοί μπορούν να βρουν στα βιβλιοπωλεία μεταφρασμένους Έλληνες κλασσικούς και αρχαίους, αλλά όχι τους σύγχρονους. Θέλουμε να εισχωρήσουμε και στο αγγλόφωνο αναγνωστικό κοινό, τόσο με το πρωτότυπο βιβλίο μεταφρασμένο στα αγγλικά, αλλά και σε ψηφιακή μορφή γιατί σε μεγάλο ποσοστό οι Βρετανοί χρησιμοποιούν το e-book και έχουν μάθει να μην το πληρώνουν ακριβά» επισημαίνει η διευθύντρια του Ekivil στη Βρετανία.

  Η ελληνική δανειστική βιβλιοθήκη του Λονδίνου αναπτύσσει επιπλέον την παιδική Λέσχη Ανάγνωσης, με προσκλήσεις συγγραφέων από την Ελλάδα (έχουν ήδη παρουσιάσει βιβλία τους ο Φίλιππος Μανδηλαράς και η Μαριλένα Παππά) και προγραμματίζει την προώθηση ελληνικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων στην αγγλική γλώσσα (π.χ. ελληνική μυθολογία και ιστορία από μουσεία και ιδρύματα), τα οποία θα προωθεί στα βρετανικά σχολεία. Ήδη η Παιδική Λέσχη δανείζει βιβλία στο επίσημο ελληνικό δημοτικό σχολείο και σε παροικιακά σχολεία, σε συνεργασία με τους δασκάλους.



Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Sunday Times: Το Μουσείο της Ακρόπολης ικανό να φιλοξενήσει τα γλυπτά του Παρθενώνα

«Το Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα είναι απολύτως ικανό να φιλοξενήσει τα γνήσια γλυπτά του Παρθενώνα αντί για τα καλοφτιαγμένα αντίγραφα που εκθέτει» τονίζει σε άρθρο της στους Sunday Times η Σάρα Μπάξτερ.

«Είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι ανήκουν στον αρχικό τόπο τους. Γιατί να μην τα ανταλλάξουμε; Αγωνιζόμαστε για μια χαμένη μάχη για να κρατήσουμε την λεηλασία μας όταν υπάρχουν καινοτόμοι τρόποι να μοιραστούμε τις γνώσεις μας» τονίζει η αρθρογράφος υποστηρίζοντας την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα, και συμφωνώντας με την άποψη που έχει υποστηρίξει και ο ηγέτης των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν.

Η αρθρογράφος των Sunday Times παρατηρεί ότι η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να προσφέρει τέλεια αντίγραφα και αναπαραστάσεις αρχαίων πόλεων όπως της αρχαίας Ρώμης και της Αψίδας του Θριάμβου της Παλμύρας και θέτει το ερώτημα «δεν θα μπορούσε η Βρετανία να επιστρέψει τα Ελγίνεια μάρμαρα και να αναπαραγάγει με την τεχνολογία το μεγαλείο του Παρθενώνα για τις νέες γενιές επισκεπτών του Βρετανικού Μουσείου;».

Παρατηρεί τέλος, ότι παρόμοια πολιτική πιστών αντιγράφων ακολουθεί και το Victoria and Albert Museum.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Μουσεία στον βυθό της θάλασσας προσεχώς στην Αλόννησο και τον Παγασητικό

Ξεναγοί και τουρίστες με φιάλες οξυγόνου σε υποθαλάσσιο αρχαιολογικό χώρο. Οι επισκέψεις σε ναυάγια είναι κάτι που δεν συνηθίζεται ακόμα στην Ελλάδα,  ώστοσο τα υποβρύχια μουσεία «έρχονται» στην Αλόννησο και τον Παγασητικό.

Τέσσερα ναυάγια, χρονολογούμενα από τους κλασικούς έως τους βυζαντινούς χρόνους, πρόκειται να μετατραπούν σε υποθαλάσσια μουσεία, στα οποία θα μπορούν να ξεναγούνται οι λάτρεις των αρχαιοτήτων και της κατάδυσης.

Οι ενάλιοι αρχαιολογικοί χώροι που θα γίνουν επισκέψιμοι είναι το ναυάγιο στο νησί Περιστέρα, κοντά στην Αλόννησο, που χρονολογείται στον 5ο αιώνα π. Χ., το βυζαντινό ναυάγιο στο νησάκι Κίκυνθο, με δείγματα κεραμικής που χρονολογείται μεταξύ 9ου και 13ου αιώνα, το ναυάγιο στη θέση Άκρα Γλάρος, επίσης της βυζαντινής περιόδου και το ναυάγιο στη θέση Τηλέγραφος των μέσων του 4ου αι. μ.Χ..

Μουσεία στον βυθό της θάλασσας προσεχώς στην Αλόννησο και τον Παγασητικό

Στα επισκέψιμα υποβρύχια αρχαιολογικά πάρκα θα επιτρέπεται η κατάδυση, με συνοδεία δυτών και αρχαιοφυλάκων, σε βάθος έως και 40 μέτρων.  Επίσης, θα επιτρέπεται η ερασιτεχνική φωτογράφιση. Οσοι δεν είναι φίλοι των καταδύσεων θα έχουν τη δυνατότητα να θαυμάζουν τα «εκθέματα» μέσα από ειδικά σκάφη. Ακόμη μέσω καινοτόμου τεχνολογίας, με την οποία θα εξοπλιστούν τα Κέντρα Ενημέρωσης που θα δημιουργηθούν, θα μπορούν να ξεναγηθούν όλοι οι ενδιαφερόμενοι.

Οι εργασίες για τη δημιουργία των καταδυτικών αρχαιολογικών πάρκων βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο. Τον περασμένο Οκτώβριο κλιμάκια της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων έκαναν υποβρύχιες αυτοψίες, στους επιλεγμένους για τη δημιουργία υποβρύχιων μουσείων, χώρους στην Περιστέρα Αλοννήσου και στον Δυτικό Παγασητικό, προκειμένου να οριοθετηθούν οι «μικροπεριοχές» των μνημείων, που θα αντιστοιχούν στην πορεία μελλοντικών επισκέψεων, να τεκμηριωθεί η κατάστασή τους, να προσδιοριστούν σημεία ενδιαφέροντος για τους επισκέπτες-δύτες και να καθαριστούν.

Μουσεία στον βυθό της θάλασσας προσεχώς στην Αλόννησο και τον Παγασητικό

Οι υποβρύχιες αυτοψίες έγιναν στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού έργου BLUEMED, το οποίο θα διαρκέσει έως τον Οκτώβριο του 2019, με σκοπό τη μελέτη των καλύτερων τρόπων για τη λειτουργία επισκέψιμων χώρων σε αρχαία ναυάγια. Παράλληλα, το έργο θα προστατεύσει και θα αξιοποιήσει τον ενάλιο φυσικό πλούτο και τη βιοποικιλότητα της Μεσογείου.

Η ίδρυση ενάλιων επισκέψιμων αρχαιολογικών χώρων εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο προβολής του ενάλιου πολιτιστικού αποθέματος της Ελλάδας, μέσω του καταδυτικού τουρισμού.

Με τη δημιουργία των υποβρύχιων μουσείων στην Αλόννησο και στον Παγασητικό αναμένεται να καθιερωθεί η Θεσσαλία ως καταδυτικός προορισμός -που σημαίνει ποιοτικό τουρισμό- με ό,τι αυτό συνεπάγεται: επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου, αύξηση της απασχόλησης,  προβολή της περιοχής και της Ελλάδας γενικότερα, προστασία των ενάλιων αρχαιοτήτων.

Μουσεία στον βυθό της θάλασσας προσεχώς στην Αλόννησο και τον Παγασητικό

Σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία, τα υποβρύχια μουσεία προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες. Στη Σικελία και στα νησάκια γύρω από αυτήν, στην Ούστικα, στην Παντελερία, στις Αιγούσες, υπάρχουν 21 υποβρύχια αρχαιολογικά πάρκα, πλούσια σε αμφορείς, ίχνη βυζαντινών εκκλησιών και ναυάγια. Κάθε χρόνο τα επισκέπτονται πάνω από πέντε χιλιάδες τουρίστες και οι τάσεις είναι «εκρηκτικές».

Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, υπάρχουν περίπου 25 εκατομμύρια πιστοποιημένοι δύτες παγκοσμίως. Περίπου πέντε εκατομμύρια από αυτούς είναι Ευρωπαίοι. Οι ενεργοί δύτες είναι περίπου 1,5 εκατομμύριο και αυτοί πραγματοποιούν ένα ταξίδι κάθε χρόνο κάνοντας  έως και 10 διανυκτερεύσεις σε μακρινούς προορισμούς. Παράλληλα, το κόστος της δημιουργίας καταδυτικού πάρκου θεωρείται μικρό σε σχέση με τα έσοδα που αποφέρει η λειτουργία του και το γενικότερο όφελος για την περιοχή στην οποία βρίσκεται.


Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Οι δέκα πιο περίεργες φιλοσοφικές θεωρίες


Παρά το γεγονός ότι πολλοί πιστεύουν ότι η φιλοσοφία είναι ένα «άχρηστο πτυχίο» ή «χάσιμο χρόνου», είναι σίγουρα ένας καταπληκτικός τρόπος να θολώσεις το μυαλό σου. Είναι άλλο πράγμα να σε μπερδεύει κάποιος άλλος, και τελείως διαφορετικό να μπερδέψεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Ποιος δε χαίρεται όταν καταφέρει να σκεφτεί κάτι τόσο έντονα που το κεφάλι του κυριολεκτικά να πονέσει;
 

Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένες από τις πιο περίεργες φιλοσοφικές θεωρίες. Ορισμένες από αυτές βγάζουν κάποιο νόημα, ενώ κάποιες άλλες μοιάζουν τελείως παράλογες. Φυσικά όλες βγάζουν κάποιο νόημα αν κοιτάξει κανείς το κοινωνικό υπόβαθρο κατά την περίοδο που αυτές διατυπώθηκαν.
Όπως είπε κάποτε ο μεγάλος Κικέρωνας, «Δεν υπάρχει καμία διατύπωση τόσο παράλογη, που να μην την κάνει ποτέ κανένας φιλόσοφος».

1.Ιδεαλισμός

Η θεωρία του Ιδεαλισμού λέει ότι δεν υπάρχουν θεμελιώδεις πεποιθήσεις. Αντ’ αυτών, οι πεποιθήσεις μας υπάρχουν σε ένα σύστημα εσωτερικά συνδεδεμένων αντιλήψεων. Με αυτήν την θεωρία μπορείς τελικά να καταλήξεις στο συμπέρασμα ότι κανενός οι πεποιθήσεις δεν είναι πιο σημαντικές από του άλλου. Στο τέλος, αυτή η θεωρία είναι απολύτως κυκλική. Αν μια συγκεκριμένη πεποίθηση είναι αληθινή επειδή είναι συνεκτική ή ταιριάζει σε πολλούς, τότε αυτοί σε σχέση με ποιoν είναι συνεκτικοί; Δυστυχώς δεν υπάρχει αντικειμενική απάντηση. Στο τέλος παραμένεις σε ένα ατέρμονο βρόχο.

2. Θεωρία των έμφυτων ιδεών

Η θεωρία των έμφυτων ιδεών λέει ότι το μυαλό γεννιέται και είναι ήδη φορτωμένο με ιδέες και γνώση. Αυτή η θεωρία δημιουργήθηκε για να καταρρίψει την ιδέα του John Locke ότι το ανθρώπινο μυαλό είναι «tabula rasa», δηλαδή λευκό χαρτί το οποίο κατά τη διάρκεια της ζωής γεμίζει με εμπειρία. Η θεωρία έμφυτων ιδεών λοιπόν λέει ότι ξέραμε εξ’ αρχής απλές μαθηματικές αλήθειες, όπως ότι 1+1=2 και άλλες αλήθειες σχετικά με το Θεό. Όμως αν αυτή η θεωρία είναι σωστή, τότε γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται να προσθέσουν μεγαλύτερους αριθμούς (όπως 1298+9831). Και αν έχουμε αυτές τις έμφυτες ιδέες τότε γιατί δεν πιστεύουν όλοι σε θρησκευτικές πεποιθήσεις; Και πώς ξέρουμε να μαθαίνουμε ποτέ κάτι καινούργιο; Μήπως είναι απλά κάτι που ξέραμε ήδη και απλά το θυμηθήκαμε;

3. Ζωισμός

Ο Ζωισμός λέει ότι η ψυχή και το πνεύμα δεν είναι κάτι που υπάρχει μόνο σε ανθρώπους και ζώα, άλλα ότι υπάρχει και σε αντικείμενα όπως πέτρες, φυτά, κεραυνοί, βουνά και άλλα. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο ζωισμός χρησιμοποιείται μόνο σε κουλτούρες όπου η κοινωνία και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις δεν βασίζονται ιδιαίτερα στην επιστήμη και τα μαθηματικά. Πολλοί σκεπτικιστές εξηγούν ότι η φιλοσοφία του ζωισμού χρησιμοποιείται μόνο για να παρέχει απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα. Όμως οι περισσότεροι θα δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι η πέτρα στο έδαφος έχει δική της ψυχή.

4. Λογικός Ατομισμός

Ο λογικός Ατομισμός έγινε δημοφιλής από τον Bertrand Russell, και λέει ότι ο κόσμος αποτελείται από λογικά δεδομένα (άτομα) που δεν μπορούν να «σπάσουν» σε μικρότερα κομμάτια. Επίσης λέει ότι όλες οι αλήθειες βασίζονται σε μία στρώση από ατομικά δεδομένα. Κατά συνέπεια η θεωρία ισχυρίζεται στο ότι η γλώσσα καθρεφτίζει την πραγματικότητα. Και καταλήγει στο ότι ο κόσμος αποτελείται από δεδομένα που είναι εξαιρετικά απλά και εύκολα στην κατανόησή τους.

5. Αποσυνθετισμός

Αυτή η θεωρία, που πήρε το όνομά της από τον Jacques Derrida, λέει ότι δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο νόημα όταν κάποιος διαβάζει ένα κείμενο. Αντ’ αυτού ένα κείμενο έχει πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Επίσης η θεωρία δηλώνει ότι όταν κάποιος διαβάσει ένα λογοτεχνικό κείμενο, θα αποφασίσει ο ίδιος ποιο είναι το νόημα αυτού που διαβάζει. Παρ΄όλο που έχει κάποιες δόκιμες ιδέες, αυτή η θεωρία καθιστά την λογοτεχνία χωρίς κανένα νόημα. Αν μειώνεις και μειώνεις το νόημα από κάτι, στο τέλος καταντάει χωρίς σκοπό. Και αν είμαστε εμείς αυτοί που καθορίζουμε το νόημα για κάτι, τότε πως γίνεται ποτέ κανείς να παρανοήσει κάτι;

6. Φαινομενισμός

Ο Φαινομενισμός λέει ότι τα φυσικά αντικείμενα δεν υφίστανται αυτά καθεαυτά αλλά μόνο σαν αντιληπτικά φαινόμενα. Εννοώντας ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε αν κάτι είναι αληθινό πέρα από αυτά που μπορούμε να αντιληφθούμε και να επιβεβαιώσουμε. Παρά το γεγονός ότι αυτή η θεωρία ακούγεται ενδιαφέρουσα, έχει τα θέματά της. Τι ορίζουμε ως επιβεβαιωμένο; Και τι γίνεται με τα μαθηματικά; Τα μαθηματικά σίγουρα είναι αληθινά και δεν χρειάζονται την αισθητική αντίληψη.

7. Ηθικός Εγωισμός

Ο ηθικός εγωισμός λέει ότι κάθε ηθικό ον πρέπει να κάνει ότι είναι προς το συμφέρον του. Βασικά είναι απαραίτητο και αρκετό για μία ενέργεια να είναι ηθικά σωστή για να μπορεί να μεγιστοποιήσει το συμφέρον του καθενός. Αυτό σημαίνει ότι δρούμε με βάση μια συγκεκριμένη ηθική, και λόγω του προσωπικού μας συμφέροντος αυτές οι πράξεις είναι σωστές. Η θεωρία ουσιαστικά υποστηρίζει ότι το να κλέψεις λεφτά είναι σωστό, καθώς εξυπηρετεί τα προσωπικά συμφέροντα του καθενός και επιφέρει υψηλή ανταμοιβή.

8. Ηθική απολυταρχία

Στο μυαλό μου, τίποτα δεν είναι απόλυτο, άρα ο ηθικός απολυταρχισμός απλά δεν λειτουργεί για μένα. Η θεωρία υποστηρίζει ότι υπάρχουν απόλυτα δίκαια και αδικίες και ότι έχει σημασία το πλαίσιο της πράξης. Αυτό θέτει ένα από τα πιο δημοφιλή φιλοσοφικά ερωτήματα; Είναι εντάξει να πεις ψέματα για ένα ευρύτερο καλό; Ας πούμε ότι έχετε πει ένα ψέμα για να σώσετε μια ζωή. Είναι ηθικά λάθος γιατί απλά είναι ψέμα; Ποιος ξέρει, ποτέ δεν τελειώνει.

9. Ουδέτερος Μονισμός

Ο Ουδέτερος μονισμός λέει ότι η ψυχική και η φυσική δεν είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Αντ’ αυτού, η άποψη υποστηρίζει ότι το σώμα και το μυαλό είναι κατασκευασμένα από το ίδιο υλικό, το οποίο δεν είναι πνευματικό ή σωματικό. Η θεωρία υποθέτει ότι ο νους είναι «πραγματικός» και στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στη νοητική ικανότητα.

10. Σολιψισμός

Ο Σολιψισμόs είναι μια φιλοσοφική θεωρία που αναφέρει ότι ένα άτομο μπορεί να μην ξέρει τίποτα, αλλά ότι αυτός / αυτή υπάρχει, και ότι ο εαυτός είναι το μόνο υπαρκτό. Σε κοινές λέξεις, ο σολιψισμός εκφράζει ότι αυτό που πιστεύετε είναι το μόνο πραγματικό πράγμα. Συζήτηση για εξαιρετικά εγωκεντρικούς.


πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια που το μνημείο δεν είναι επισκέψιμο από το κοινό της πόλης, το Ανάκτορο του Γαλερίου θα ανοίξει επιτέλους τις πύλες του για τους επισκέπτες του την προσεχή Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018. 


Το μνημείο παρέμενε κλειστό όλα αυτά τα χρόνια λόγω έλλειψης προσωπικού φύλαξης, και τώρα, καθώς ολοκληρώθηκε η διαδικασία πρόσληψης επτά φυλάκων, θα λειτουργεί καθημερινά, εκτός Δευτέρας, από τις 9.00 έως τις 16.00. 

«Τα μνημεία είναι άψυχα όντα, αν δεν μπορεί να τα δει ο κόσμος», δήλωνε η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, στη διάρκεια εκδήλωση του Σωματείου «Φίλοι των Μνημείων Θεσσαλονίκης» προ-ανακοινώνοντας την επικείμενη επαναλειτουργία του Γαλεριανού συγκροτήματος.

Όπως δήλωσε η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, μέχρι την Τρίτη θα ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες για την λειτουργία του χώρου, όπως καθαρισμός και επιδιόρθωση βλαβών από καταστροφές που έγιναν μέσα στα χρόνια που το μνημείο παρέμενε κλειστό. 


Η ιστορία του Γαλεριανού συγκροτήματος 


Το Γαλεριανό Συγκρότημα, το σημαντικότερο μνημειακό σύνολο της Θεσσαλονίκης, κτίστηκε στο μεταίχμιο δύο κόσμων, του ρωμαϊκού και του βυζαντινού. Η ανέγερσή του ξεκίνησε στο τέλος του 3ου με αρχές του 4ου μ.Χ. αι., όταν ο καίσαρ Γαλέριος Ουαλέριος Μαξιμιανός (293-311μ.Χ.) επέλεξε τη Θεσσαλονίκη ως έδρα του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 

Κατά την παλαιοχριστιανική εποχή σημαντικοί αυτοκράτορες του 4ου αιώνα, διέμεναν κατά καιρούς στη Θεσσαλονίκη, λόγω της σπουδαιότητάς της και της γεωγραφικής της θέσης ανάμεσα στη Ρώμη και στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη. 

 Ανοίγει τις πύλες του το Ανάκτορο του Γαλερίου

Σημαντικά οικοδομικά κατάλοιπα του Συγκροτήματος, ήρθαν στο φως με τις ανασκαφές που διεξήχθησαν στο β΄ μισό του 20ου αιώνα. Κάποια από αυτά τα οικοδομικά κατάλοιπα, όπως η Αψιδωτή αίθουσα και τα κτίσματα του αρχαιολογικού χώρου της πλατείας Ναυαρίνου, είναι ορατά και επισκέψιμα, ενώ τα περισσότερα, λόγω της ανοικοδόμησης του ιστορικού κέντρου έχουν καταχωθεί. 

Το 2008 ο αρχαιολογικός χώρος βραβεύθηκε, από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Europa Nostra, για την εξαιρετική και υποδειγματική αποκατάσταση και συντήρηση των ερειπίων, καθώς και για το σύνολο των επεμβάσεων που μετέτρεψαν έναν εγκαταλελειμμένο χώρο σε άρτια οργανωμένο και με εκπαιδευτικό χαρακτήρα, πόλο έλξης στην καρδιά της σύγχρονης πόλης. 


Το 2011 ο αρχαιολογικός χώρος του ανακτόρου στην πλατεία Ναυαρίνου έκλεισε, λόγω έλλειψης κονδυλίων για την πρόσληψη αρχαιοφυλάκων, ενώ το υπερσύγχρονο, πληροφοριακό κέντρο του Γαλεριανού Συγκροτήματος, στην οδό Δ. Γούναρη, που κατασκευάστηκε το 2015, σταμάτησε να λειτουργεί το 2016 για τον ίδιο λόγο. Έκτοτε ο αρχαιολογικός χώρος, καθώς δεν φυλασσόταν παρέμενε μη επισκέψιμος για τους δημότες και τους επισκέπτες της Θεσσαλονίκης και υφίστατο κάθε είδους φθορές και βανδαλισμούς (καταστροφή φωτιστικών και ενημερωτικών πινακίδων, γκράφιτι, κ.λ.π).


Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Νέο μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Αθήνα

Έλληνες και ξένοι επισκέπτες στην Αθήνα, θα μπορούν πλέον να θαυμάζουν τα επιτεύγματα της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας. Πρόκειται για το νέο μόνιμο «Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κώστα Κοτσανά», που στις 8 Ιανουαρίου άνοιξε τις πόρτες του στην οδό Πινδάρου 6 στο Κολωνάκι σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Το ανακαινισμένο και ανακατασκευασμένο τριώροφο κτίριο «αρ νουβό» έχει μια μακρά ιστορία, καθώς ανήκε στην οικογένεια της Ασπασίας Μάνου, συζύγου του βασιλιά Αλέξανδρου Α’ και, μεταξύ άλλων, φιλοξένησε για αρκετά χρόνια το ΑΠΕ.

Το μουσείο, με επιφάνεια 700 τετραγωνικών μέτρων, παρουσιάζει τη μόνιμη έκθεση «Οι Ηigh-Tech εφευρέσεις των αρχαίων Ελλήνων», η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 100 εκθέματα-αντίγραφα αρχαιοελληνικών μηχανών και άλλων εφευρέσεων, όλα λειτουργικά και τα περισσότερα διαδραστικά, που έως τώρα φιλοξενούνταν στο ομώνυμο μουσείο στο Κατάκολο Ηλείας, και τα οποία κατά καιρούς έχουν περιοδεύσει ανά την Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής, της Ασίας και στην Αυστραλία.

Η «ψυχή» της προσπάθειας είναι ένας Πατρινός μηχανολόγος-μηχανικός, απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίων Πατρών, ο 55χρονος Κώστας Κοτσανάς, ο οποίος για περισσότερες από τρεις δεκαετίες έχει μελετήσει και αναπαράξει τις εντυπωσιακές κατασκευές των αρχαίων Ελλήνων μηχανικών τόσο της κλασικής όσο και της ελληνιστικής εποχής, που καλύπτουν μια ευρεία γκάμα, από τους αυτοματισμούς και την καταγραφή του χρόνου, έως τη χαρτογράφηση, την αστρονομία και την κρυπτογράφηση.

Το πρώτο μουσείο του Κ. Κοτσανά στο Κατάκολο, που δημιουργήθηκε χωρίς δημόσια ή ιδιωτική χρηματοδότηση και περιλαμβάνει περισσότερα από 500 λειτουργικά ομοιώματα αρχαιοελληνικών εφευρέσεων, λειτουργεί από το 2003 και έχει δεχθεί πλήθος επισκεπτών μέχρι σήμερα. Παράλληλα, ο Κ. Κοτσανάς, συγγραφέας έξι βιβλίων για την αρχαία ελληνική τεχνολογία, έχει δημιουργήσει το Μουσείο Αρχαίων Ελληνικών Μουσικών Οργάνων και Παιγνιδιών στο Κατάκολο, καθώς και το Μουσείο Αρχιμήδη στην Ολυμπία, όλα με ελεύθερη είσοδο.

Κάθε έκθεμα στο νέο μουσείο της Αθήνας συνοδεύεται από μια εξήγηση του τρόπου λειτουργίας του, ώστε να γίνεται κατανοητό στους επισκέπτες τι βλέπουν. Μεταξύ άλλων, εκτίθενται η αιολόσφαιρα του Ήρωνος (η πρώτη ατμομηχανή της ανθρωπότητας), ο αστρολάβος του Πτολεμαίου, ο «αυτόματος πωλητής» του Ήρωνος (αυτόματο αγγείο με κερματοδέκτη, όπου οι πιστοί έριχναν τον οβολό τους για να πάρουν αγιασμό), οι φρυκτωρίες, ο πρώτος ηχητικός προειδοποιητικός μηχανισμός της ιστορίας, η πρώτη αυτόνομη πτητική μηχανή του πυθαγόρειου Αρχύτα του Ταραντίνου, η πρώτη αυτόματη ανθρωποειδής σερβιτόρα (ένα είδος ρομπότ) από τον Φίλωνα τον Βυζάντιο, το αυτόματο όχημα-κουκλοθέατρο του Ήρωνα, το αυτόματο υδραυλικό ρολόι του Κτησίβιου και, ασφαλώς, ένα αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, του θεωρούμενου πρώτου υπολογιστή της ανθρωπότητας.

Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν στο νέο μουσείο της Αθήνας, σε ξεχωριστό όροφο, την έκθεση αρχαίων ελληνικών μουσικών οργάνων του Κώστα Κοτσανά, η οποία περιλαμβάνει 42 λειτουργικά ανακατασκευασμένα όργανα, όπως ο ελικώνας και το σύντονο του Πυθαγόρα, η λύρα του Ερμή, η κιθάρα του Απόλλωνα, η ομηρική φόρμιγγα, η πηκτίς της Σαπφούς, ο ελικών του Πτολεμαίου, η σύριγξ του Πανός, η ύδραυλις του Κτησίβιου κ.α.

Παράλληλα, εκτός από τις δύο μόνιμες εκθέσεις, το μουσείο θα παρουσιάζει περιοδικές εκθέσεις σχετικές με την αρχαία ελληνική τεχνολογία, μεταξύ άλλων για τον Αρχιμήδη, τα αρχαία ελληνικά παιγνίδια, την αρχαία ναυπηγική, τις αρχαιοελληνικές πολιορκητικές μηχανές, την αστρονομία κ.α.

Ακόμη, στους χώρους μουσείου θα διοργανώνονται εκπαιδευτικά προγράμματα και εργαστήρια για μικρούς και μεγάλους, σχετικά με τη ρομποτική, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες κ.α. Επίσης, οι επισκέπτες θα μπορούν να αγοράσουν από το πωλητήριο του μουσείου χειροποίητα μοντέλα, αντίγραφα των εκθεμάτων, μεταξύ άλλων ένα ακριβές αντίγραφο του μηχανισμού των Αντικυθήρων, το φορητό ηλιακό ρολόι του Παρμενίωνος, τον τετράντα του Ίππαρχου, αρχαιοελληνικά πλοία, παιγνίδια, μουσικά όργανα κ.α.

Το μουσείο είναι ανοιχτό τις καθημερινές και τα σαββατοκύριακα από 9 π.μ. έως 5 μ.μ, με γενική είσοδο 5 ευρώ (περιλαμβάνει και ξενάγηση στα ελληνικά και στα αγγλικά). Υπάρχουν μειωμένα εισιτήρια 3,5 ευρώ για φοιτητές, νέους 12-18 ετών, εκπαιδευτικούς, πολύτεκνους, άτομα άνω των 65 ετών και άνεργους, ενώ είναι ελεύθερη η είσοδος για παιδιά έως 11 ετών, ΑμεΑ και στρατευμένους.

Επίσης διοργανώνονται -έπειτα από τηλεφωνική συνεννόηση (τηλ. 211 411 0044)- ομαδικές βιωματικές ξεναγήσεις διάρκειας μίας ώρας ή δύο ωρών για σπουδαστές και μαθητές όλων των τάξεων, ώστε να γνωρίσουν καλύτερα τα τεχνολογικά κατορθώματα των προγόνων μας.

Επειδή το Μουσείο Κοτσανά είναι μη κερδοσκοπικός φορέας, όλα τα έσοδά του θα διατίθενται για τη χρηματοδότηση των μουσειακών και εκπαιδευτικών δράσεών του. Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η υπεύθυνη ανάπτυξης Μίνα Μητσομπόνου, ανάμεσα στους στόχους του μουσείου είναι η ανταλλαγή εκθεμάτων με άλλα παρεμφερή μουσεία του εξωτερικού, ενώ το μικρό αντίτιμο εισόδου κρίθηκε αναγκαίο λόγω των αυξημένων λειτουργικών εξόδων του νέου μουσείου.

via

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ελεύθερη είσοδος σε όλα τα μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία
Από 22 έως 24 Σεπτεμβρίου για τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς


Το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού γιορτάζει στις 22-24 Σεπτεμβρίου τις Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς και μαζί τους όλες τις πόλεις.

«Παλιές και νέες, μεγάλες ή μικρότερες, σημαντικές ή λιγότερο σπουδαίες, ζωντανές ή ξεχασμένες. Αυτές θα αφηγηθούν μια διαφορετική ιστορία που ξεπερνά τα σύνορα της Ελλάδας, με σκοπό να μας προβληματίσουν για τη μεταμόρφωσή τους μέσα στο σύγχρονο κόσμο και την πορεία τους προς το μέλλον», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ΥΠΠΟΑ, ενημερώνοντας παράλληλα ότι το Σαββατοκύριακο του εορτασμού 23, 24 Σεπτεμβρίου η είσοδος στους αρχαιολογικούς χώρους, τα μουσεία και τα μνημεία του κράτους είναι ελεύθερη.

Πρόκειται για ιστορίες «σκορπισμένες σε 117 σημεία σε όλη τη χώρα, σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, σε μνημεία που ζουν μια δεύτερη ζωή ή παραμένουν ανέπαφα στο χρόνο - τοπόσημα μικρών ή μεγάλων πόλεων. Οι πόλεις αποκαλύπτονται μέσα από μικρές ή μεγάλες ιστορίες, ιδιωτικές ή δημόσιες, πραγματικές ή φανταστικές. Μέσα από βιβλία και φωτογραφίες, ήχους, τραγούδια και χορούς, περιπάτους, δρώμενα και παραμύθια», συμπληρώνει το ΥΠΠΟΑ.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Επτά «άγνωστοι» αρχαιολογικοί χώροι στα Ελληνικά νησιά


Τα μεγαλοπρεπή παλάτια στην Κνωσό, οι θαμμένες στη λάβα πολιτείες της αρχαίας Θήρας, η Δήλος και η Κέρος με τα κυκλαδίτικα εδώλια και η Σάμος με τους θησαυρούς σε κάθε της γωνιά.

Αυτοί είναι οι αρχαιολογικοί χώροι που κλέβουν την παράσταση χάρη στα καλοδιατηρημένα ευρήματα της σκαπάνης, που δεν λείπουν από κανέναν τουριστικό οδηγό για τα Ελληνικά νησιά.
Κι όμως, η νησιωτική Ελλάδα κρύβει πολλούς ακόμα θησαυρούς της αρχαιότητας, που αξίζει να ανακαλύψουν όσοι ανάμεσα στις βουτιές και τα τσιμπούσια στις ψαροταβέρνες θέλουν να χωρέσουν και λίγο (έως πολύ) πολιτισμό στις διακοπές τους. Παρακάτω, συγκεντρώνουμε επτά λιγότερο γνωστούς αλλά όχι μικρότερης ιστορικής σημασίας αρχαιολογικούς χώρους σε ισάριθμα νησιά του Αιγαίου, του Ιονίου και του Σαρωνικού.


Κέρκυρα: Στα χνάρια της Παλαιόπολης




Κεντρικός πυρήνας της αρχαίας πόλης της Κέρκυρας, η Παλαιόπολη βρίσκεται στο βόρειο άκρο της χερσονήσου του Κανονιού και κατοικήθηκε από τον 8ο αιώνα π.Χ. Κεραμικές δημιουργίες, δημόσια κτίρια της κλασικής εποχής, αγορά, ρωμαϊκό ωδείο, στοά και συγκρότημα λουτρών ήταν η «προίκα» της πόλης ανά τους αιώνες, ευρήματα των οποίων σήμερα έχουν αποκαλυφθεί από τη λιμνοθάλασσα του Χαλικιόπουλου έως τη Γαρίτσα, το αρχαίο λιμάνι του Αλκίνοου. Οι περισσότερες αρχαιότητες διατηρούνται σε χαμηλό ύψος και αποσπασματικά, αλλά δίνουν μια καλή γεύση από τις βασικότερες πτυχές της ζωής στην αρχαία Κέρκυρα.

Στην έπαυλη του Mon Repos φιλοξενείται το Μουσείο της Παλαιόπολης, στην καρδιά ενός σπάνιου φυσικού περιβάλλοντος, όπου μπορείτε να αντλήσετε περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή των αρχαίων Κερκυραίων, μεταξύ άλλων και με τη βοήθεια οπτικοακουστικών μέσων.


Αμοργός: Τρεις αρχαίες πόλεις… σε μία



Στο αρχοντικό του πύργου Γαβρά στη Χώρα του νησιού, θα κάνετε την πρώτη σας γνωριμία με την αμοργιανή Ιστορία, καθώς εκεί βρίσκονται συγκεντρωμένα ευρήματα από τις τρεις αρχαίες πόλεις της Αμοργού, που δεν είναι άλλες από τις Αιγιάλη, Αρκεσίνη και Μινώα.

Μικροτεχνίες από πηλό, χαλκό, χρυσό και ελεφαντοστό από τον 8ο π.Χ. ως τον 3ο μ.Χ αιώνα, λίθινες εγχάρακτες πλάκες και επιγραφές των αρχαϊκών χρόνων στην αυλή, κορμοί ρωμαϊκών αγαλμάτων, ανάγλυφα από την κλασική, την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή εποχή, μαρμάρινα κυκλαδίτικα εδώλια από μακρινές χιλιετίες, όλα τους ίχνη από την Ιστορία αυτών των τριών πόλεων, που μπορείτε στη συνέχεια να επισκεφθείτε.


Μήλος: Ανακαλύψεις στην σημαντικότερη πόλη του προϊστορικού Αιγαίου



Το όνομά της είναι Φυλακωπή και πρόκειται όντως για μία από τις σπουδαιότερες πόλεις της προϊστορικής νησιωτικής Ελλάδας, με λείψανα από τη ζωή της περιόδου 3300-1100π.Χ. Μινωικές και μυκηναϊκές επιρροές αλλά και ιδιαίτερα νησιωτικά υλικά είναι τα χαρακτηριστικά των ευρημάτων, όπως το επιβλητικό κυκλώπειο τείχος από ηφαιστειογενείς πέτρες, το ιερό και το Μέγαρο.

Θα συναντήσετε τις αρχαιότητες στη διαδρομή προς τα Πολλώνια, πολύ κοντά στη θάλασσα, εκεί όπου οι προϊστορικοί νησιώτες φρόντισαν να εκμεταλλευτούν την πολύτιμη πέτρα του οψιδιανού που αφθονούσε στη Μήλο και μετέτρεψαν τη Φυλακωπή σε μεγάλο εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας πόλης βρίσκεται κάτω από τη θάλασσα, αλλά αξίζει μια επίσκεψη για να θαυμάσετε το σωζόμενο κυκλώπειο τείχος και να μάθετε ακόμη περισσότερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του νησιού, όπου φυλάσσονται πήλινα αγγεία, ειδώλια, μια πινακίδα Γραμμικής Α’ και η περίφημη «Κυρά της Φυλακωπής».


Κέα: Οι θησαυροί της Καρθαίας



Τέσσερις πόλεις-κράτη άνθησαν κατά την αρχαιότητα στην Κέα, η Ιουλίδα, η Καθαία, η Κορησσία και η Ποιήεσσα. Στη νοτιοανατολική ακτή, στον όρμο Πόλες, βρίσκονται τα λείψανα ίσως της πιο καλοδιατηρημένης εξ αυτών, της Καρθαίας. Εκεί, σε ένα περιβάλλον σχεδόν αλώβητο από τη σύγχρονη ζωή, σώζονται ευρήματα από τα γεωμετρικά και τα παλαιοχριστιανικά χρόνια.

Τείχη μήκους πάνω από δύο χιλιόμετρα περιβάλλουν την ακρόπολη, πύλες και πύργοι επιβλητικών διαστάσεων, επιγραφές με ονόματα αρχαίων ανδρών και αρχαίοι ναοί, όπως ο δωρικός ναός του Πυθίου Απόλλωνος, ο δωρικός ναός της Αθηνάς, το Πρόπυλο και ένα ελληνιστικό θέατρο είναι μερικά από τα χνάρια αρχαίας ζωής που παραμένουν ανιχνεύσιμα ακόμη και σήμερα.


Σύμη: Ολόκληρο το νησί αρχαιολογικός χώρος



Δεν είναι υπερβολή. Όντως, το 2011, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο πήρε την απόφαση να ονομάσει ολόκληρο το νησί της Σύμης, καθώς και τα γειτονικά νησάκια, ενιαίο αρχαιολογικό χώρο, λόγω της σημασίας των ευρημάτων και της Ιστορίας της περιοχής. Συγκεκριμένα, ούτε μία ούτε δύο αλλά 159 θέσεις (ήτοι αρχαιολογικοί χώροι και μνημεία) έχουν ανακαλυφθεί στη Σύμη, από την προϊστορική ως τη σύγχρονη εποχή.

Ούτως ή άλλως οι οικισμοί του νησιού έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέοι λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής παράδοσης, αλλά σε αυτόν τον «θησαυρό», πλέον με επίσημη «βούλα» προστίθενται και χώροι όπως οι δύο οχυρωματικοί περίβολοι στη θέση Κάστρο, τα λείψανα βασιλικών ναών στη Σύμη, στο Πέδι και στον Πανορμίτη, ο παλαιοχριστιανικός ναός στο Νημπορειό και κλασικά, ελληνιστικά και ρωμαϊκά λείψανα, μέρη των οποίων μπορείτε να βρείτε συγκεντρωμένα και στο Αρχαιολογικό-Λαογραφικό Μουσείο


Κως: Στα λημέρια του Ιπποκράτη



Ένα από τα ομορφότερα νησιά των Δωδεκανήσων, τυχαίνει να είναι και ένα από τα πιο προικισμένα σε αρχαιολογικούς «θησαυρούς». Ξεχωρίζει φυσικά το Ασκληπιείο, περίπου 4 χιλιόμετρα από το κέντρο του νησιού, εκεί όπου δίδαξε ο πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης.

Αφιερωμένος στον «θεό» της Ιατρικής, τον Ασκληπιό, ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει επίσης τον ιονικό ναό του Απόλλωνα και τον δωρικό ναό του Ασκληπιού, σε ένα καταπράσινο τοπίο σπάνιου φυσικού κάλλους. Στο νησί θα βρείτε επίσης την Αρχαία Αγορά γύρω από τη λεωφόρο Ιπποκράτη, καθώς και την ρωμαϊκή Casa Romana από τον 3ο αιώνα μ.Χ., οίκημα αντίστοιχης σημασίας με αυτό της Πομπηίας.


Αίγινα: Στο ιερό τρίγωνο της αρχαιότητας 


Στα βόρεια του νησιού της Αίγινας, ανάμεσα στα πεύκα της Αγίας Μαρίνας και με θέα το γαλάζιο του Αργοσαρωνικού, στέκει εντυπωσιακά καλοδιατηρημένος ο αρχαίος Ναός της Αθηνάς Αφαίας. Χτισμένος στον χρυσό αιώνα της Αθήνας, ο ναός ήταν η τρίτη κορυφή του «Ιερού Τριγώνου», αυτού που σχημάτιζαν ο Παρθενώνας της Αθήνας, ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο και ο αιγινήτικος ναός με τους 34 κίονες, εκ των οποίων σήμερα μπορείτε να θαυμάσετε τους 24.

Το προσωνύμιο της θεάς «Αφαίας» σημαίνει «άφαντη» και αναφέρεται στον μύθο της κόρης του Δία, Βριτομάρτιδος, που για να γλιτώσει από τον έρωτα του Μίνωα κρύφτηκε σε ένα καράβι ψαράδων. Εκεί την ερωτεύτηκε ένας ναύτης, και εκείνη για να γλιτώσει (και πάλι) έπεσε στη θάλασσα και έφτασε κολυμπώντας στην Αίγινα, όπου εξαφανίστηκε – έγινε δηλαδή άφαντη – σαν από θεϊκή επέμβαση.

via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Αναγνωστική Εταιρεία Κέρκυρας: Το αρχαιότερο πνευματικό ίδρυμα της νεότερης Ελλάδας

Η Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας ιδρύθηκε το 1836 από μια ομάδα δεκατεσσάρων νέων αστών, μέλη των οποίων ήταν οι μέλη ήταν ο Καποδίστριας, ο Κάλβος και άλλοι Επτανή­σιοι. Πρότυπό της υπήρξε η ομώνυμη Εταιρεία της Γενεύης (Societé de Lecture de Genève).

Είναι το αρχαιότερο πνευματικό ίδρυμα της νεότερης Ελλάδας και οι ιδρυτές του ήταν απόφοιτοι ιταλικών πανεπιστημίων. Μέλη της, επίσης, υπήρξαν οι Διονύσιος Σολωμός, Λορέντζος Μαβίλης και Ντίνος Θεο­τόκης.


Κάτω από το βάρος των εκατόν ογδόντα χρόνων, των προσωπικοτήτων που υπήρξαν κατά καιρούς μέλη της, χάρη στη δυναμική παρουσία και θέση της σε όλα τα καίρια θέματα που απασχόλησαν τον τόπο τον 19ο και 20ο αιώνα, με την πλούσια συλλογή βιβλίων, χαρτών, χαρακτικών, πινάκων, επίπλων και αρχείων, η Αναγνωστική Εταιρία πορεύεται σήμερα με διττό ρόλο: αφ’ ενός ως κέντρο μελέτης του επτανησιακού πολιτισμού, αφ’ ετέρου ως θεματοφύλακας της παράδοσης και της ιδιαιτερότητας αυτού του μικρού τόπου στη δύσκολη εποχή της ισοπέδωσης και της αλλοτρίωσης.


Κατέχει την ανεκτίμητη Ιονική Βιβλιοθήκη και είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Σωματεί­ων και Ιδρυμάτων «Europa Nostra». Οργανώνει συνέδρια, διαλέξεις, εκθέσει, σεμινάρια και μουσικές εκδηλώσεις.


Ο 19ος αι. υπήρξε για την πνευματική ζωή της Κέρκυρας και γενικά των νησιών του Ιονίου η κορύφωση μιας δυναμικής που ξεκινάει από το δεύτερο μισό του 15ου αι. και συνεχίζεται τους επόμενους. Τον αιώνα αυτό ιδρύθηκε και η Ιόνιος Ακαδημία, το πρώτο πανεπιστήμιο της Ελλάδας από τον Φρειδερίκο Γκίλφορντ. Επίσης τον ίδιο αιώνα κυριάρχησε στην πολιτική, κοινωνική και πνευματική ζωή της Κέρκυρας η ανερχόμενη αστική τάξη. Υπό τις συνθήκες αυτές ιδρύθηκε, το 1836, η Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας.

Η Εταιρία στάθηκε πρωτοπόρος στους εθνικούς αγώνες καθώς και στο προσκήνιο του κινήματος που κατέληξε στην ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Την πρώτη δεκαετία της ζωής της συγκαταλέχθηκαν στα μέλη της αρκετοί καθηγητές της Ιονίου Ακαδημίας, όπως ο Πέτρος Βονδιόλης, Αντώνιος Γεννατάς κ.α.

Με το πέρασμα των χρόνων το καταστατικό της Εταιρίας διαμορφωνόταν ανάλογα με την εκάστοτε Διοικητική Επιτροπή. Στο διάστημα της προεδρίας των Περικλή Καρύδη, Βασιλείου Μούχα κ.α το κτήριο ανακαινίσθηκε εσωτερικά και εξωτερικά με ιδιαίτερο σεβασμό προς την παραδοσιακή του μορφή. Το 1842 η Εταιρία ενώθηκε με την «Societa dei Medici e Farmacisti», ενώ το 1893 επί προεδρίας Βασιλείου Μυλωνόπουλου εισήχθησαν ως μέλη της και γυναίκες.

Ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος ανέκοψε την πορεία της Εταιρίας και το τέλος του πολέμου βρήκε το κτήριο βαθιά τραυματισμένο χωρίς όμως να προκληθούν ζημιές ούτε στην πλούσια βιβλιοθήκη ούτε στα ανεκτίμητης αξίας έπιπλα, πίνακες, χάρτες και τις άλλες συλλογές.Κατά την προεδρία του Γεωργίου Ορτεντζάτου επιχειρήθηκε μια πρώτη καταγραφή των βιβλίων από τον ίδιο και τον έφορο βιβλιοθήκης Νάκη Πιέρρη. Το 1954 η βιβλιοθήκη εμπλουτίστηκε με δυο χιλιάδες επιπλέον βιβλία. Την ίδια περίοδο περιήλθε στη κατοχή της Αναγνωστικής η βιβλιοθήκη Νάκη Πιέρρη αποτελούμενη από 8.500 περίπου τόμους εκ των οποίων οι 3.000 ήταν επτανησιακού χαρακτήρα. Παράλληλα με τη βιβλιοθήκη παραχωρήθηκαν σπάνια έντυπα, χάρτες και έπιπλα εποχής, μεταξύ των οποίων γραφείο του 18ου αι., το οποίο χρησιμοποίησε ο Ιωάννης Καποδίστριας όσο ήταν γραμματέας της Επτανήσου Πολιτείας.

Το 1978 η Εταιρία έγινε μέλος της Europa Nostra και στις 8 Δεκεμβρίου βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την δράση της και γενικά την πνευματική προσφορά της. Το 1982 άρχισε η συστηματική καταλογογράφηση και ταξινόμηση του πλούσιου αρχείου της.

Στη μακρόχρονη διαδρομή της η Αναγνωστική Εταιρία στηρίχθηκε στις συνδρομές των μελών της, οι οποίες αποτελούν και τη μόνη μόνιμη πηγή εσόδων, ενώ από το 1980 ξεκίνησαν και οι κρατικές επιχορηγήσεις. Με τη συμπαράσταση μελών και φίλων, η Αναγνωστική Εταιρία σημείωσε σημαντικά βήματα εκσυγχρονισμού της βιβλιοθήκης και του κτηρίου της γενικά, με σημαντικότερο έργο την ολοκλήρωση της αναδρομικής καταλογογράφησης σε ηλεκτρονικό κατάλογο της Επτανησιακής συλλογής, η οποία περιλαμβάνει σήμερα πάνω από 7.500 τόμους.

Η Εταιρία στοχεύει, επίσης, στη συνέχιση της εκδοτικής της προσπάθειας. Με το Δελτίο της, που αποτελεί ειδική επιστημονική επετηρίδα, προσφέρει πολύτιμο βοήθημα και είναι μοναδική πηγή πληροφοριών για τους ιστορικούς ερευνητές. Βασικός στόχος της είναι και η ενεργός συμμετοχή της σε κοινές προσπάθειες με άλλα ιδρύματα, φορείς και πανεπιστήμια για την από κοινού διαφύλαξη της πολιτιστικής κληρονομιάς και την προστασία των ιστορικών και αρχιτεκτονικών μνημείων.

Τέλος, βασικός στόχος της Εταιρίας είναι η καθιέρωση και η διεύρυνση συνεργασίας μόνιμου χαρακτήρα με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, φορείς και σωματεία της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων καθώς και με πνευματικά ιδρύματα του εξωτερικού. Από το 1984 διατηρεί άριστες σχέσεις με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και ειδικότερα με τα τμήματα Ιστορίας και Αρχειονομίας – Βιβλίοθηκονομίας, όπου με το τελευταίο συνεργάζεται ιδιαίτερα στον τομέα της πρακτικής άσκησης των φοιτητών του, ενώ με το τμήμα Ιστορίας επιδιώκει να δρομολογήσει δράσεις ενταγμένες σε ειδικά προγράμματα ιστορικού και πολιτισμικού τουρισμού.


Αρχιτεκτονική

Το κτήριο που στεγάζεται η Αναγνωστική Εταιρία βρίσκεται σε μια από τις καλύτερες θέσεις της πόλης, που επιτρέπει και την ανάδειξή του, στη γωνία των σημερινών οδών Καποδιστρίου και Σοφοκλέους Δούσμανη, στη βάση του λόφου του Καμπιέλου. Η κύρια όψη του έχει ανεμπόδιστη θέα προς το Ιόνιο Πέλαγος, ενώ η πλάγια βλέπει σε ένα πλάτωμα που χαρακτηρίζει την αρχή της ανηφορικής οδού Σοφοκλέους Δούσμανη.

Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας
Με το κτήριο αυτό τερματίζεται –προς το βορρά- το μέτωπο της πρώτης σειράς των οικοδομικών τετραγώνων πίσω από τη Σπιανάδα, που διατρέχεται από ένα δίκτυο στενών ευθύγραμμων δρόμων, διαταγμένων ακτινωτά προς το κέντρο του Παλαιού Φρουρίου. Στη συνέχεια του κτηρίου και μέχρι το τέρμα της οδού Καποδιστρίου, στην αρχή σχεδόν της παραλιακής οδού που αρχίζει να κάμπτεται, βρίσκεται μια σειρά κατοικιών που ανήκαν σε σημαντικές οικογένειες της πόλης. Το τελευταίο κτήριο της σειράς αυτής είναι το μέγαρο του μητροπολίτη.

Ενώ οι γειτονικές του οικοδομές απέκτησαν νεοκλασικό ύφος κατά τον 19ο αι., το κτήριο της Αναγνωστικής Εταιρίας, παρά τις κατά καιρούς παρεμβάσεις που έχει υποστεί, διατηρεί ακόμη την αρμονική αναγεννησιακού χαρακτήρα φυσιογνωμία του, που προδίδει την οικοδομική απαρχή του στην περίοδο της Βενετοκρατίας.

Το σημερινό κτήριο αποτελείται από δυο ενωμένες κατοικίες που ήταν ανεξάρτητες, μέχρι το 1767- 1770, βρίσκονταν σε δύο διαφορετικά οικοδομικά τετράγωνα και χωρίζονταν από τη σημερινή οδό Βουθρωτού, που κατέληγε στην οδό Σοφοκλέους Δούσμανη. Αυτό πιστοποιείται τόσο από τη σημερινή διάρθρωση του ισογείου, όσο και από το χάρτη της πόλης του 18ου αι.

Τα δυο κτήρια ενώθηκαν και αποτέλεσαν ενιαία κατοικία μετά το 1767- 1770 και μέχρι τα μέσα του 19ου αι.- με προσθήκη πιθανότατα ενός ακόμη ορόφου, είτε στο σύνολο είτε μόνο στο δυτικό τμήμα, με ταυτόχρονη κατάληψη του τμήματος του μεταξύ τους δρόμου. Η πιθανότητα αυτή ενισχύεται από τη θέση και τη στήριξη της εσωτερικής σκάλας επικοινωνίας μεταξύ πρώτου και δεύτερου ορόφου. Δεν αποκλείεται η συνένωση των δύο οικοδομών να έγινε πριν το τέλος της βενετοκρατίας, λόγω της ύπαρξης ορισμένων στοιχείων στο τελευταίο όροφο που παραπέμπουν από μορφολογική και κατασκευαστική άποψη στην περίοδο αυτή, δηλαδή της σειράς λίθινων φουρουσιών στη νότια όψη του ανατολικού κτηρίου που βλέπει σε κανιζέλα, επίσης της εξωτερικής καμινάδας στη βόρεια και τέλος του ενιαίου οριζόντιου γείσου στο τέρμα του κτηρίου.

Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας
Τα δυο κτήρια εμφανίζονται ενωμένα στο προοπτικό σκίτσο του Edward Lear, με τρεις ορόφους και με ένα μεγάλο θύρωμα στη θέση του μεταξύ τους δρόμου, δηλαδή με μορφή περίπου όμοια με τη σημερινή. Το κτήριο στη τελική του μορφή αναπτύσσεται σε τρεις στάθμες με εμβαδόν περίπου 300 m². Η αρχική διάταξη των χώρων δεν μπορεί πλέον να τεκμηριωθεί απόλυτα λόγω των μεταβολών που έχουν γίνει.

Οι κύριοι χώροι της κατοικίας θα βρίσκονταν στους δυο ανωτέρους ορόφους, ενώ το ισόγειο θα στέγαζε βοηθητικές λειτουργίες. Στην κύρια όψη υπήρχαν επίσης τότε δυο μικρές πόρτες για το ισόγειο και επίσης τρεις στην πλάγια όψη. Και τα δυο –άλλοτε  ανεξάρτητα- τμήματα του κτηρίου μοιράζονται από ένα ενδιάμεσο φέροντα τοίχο, σε δυο ίσα περίπου μέρη, έχουν δε τραπεζοειδή περίπου κάτοψη. Η γενική διάταξη του κτηρίου, μετά την ενοποίηση των δύο κατοικιών, θα περιλάμβανε τέσσερις κύριους χώρους και ένα διάδρομο στη θέση του μεταξύ τους δρόμου, όπως συμβαίνει και σήμερα στο ισόγειο, αλλά και στους ορόφους.

Κύρια είσοδος παρέμεινε αυτή του πρώτου ορόφου του ανατολικού κτηρίου, μέσω του εξωτερικού λίθινου κλιμακοστασίου, τοποθετημένη περίπου κεντρικά στην όψη. Για την επικοινωνία των δυο κτηρίων ανοίχθηκαν δυο θυρώματα, στον ίδιο άξονα με την κύρια είσοδο, στο διάδρομο του ορόφου αυτού, όπου κατασκευάστηκε και το εσωτερικό κλιμακοστάσιο. Αν και δεν γνωρίζουμε την αρχική χρήση των χώρων, η εξωτερική καμινάδα που εμφανίζεται στο σχέδιο του Lear στην πλάγια όψη, ίσως δείχνει ότι εκεί υπήρχε άλλοτε το μαγειρείο της κατοικίας.

Ο δεύτερος όροφος χρησιμοποιείται σήμερα για διάφορες πνευματικές εκδηλώσεις, έχει ίδια περίπου μορφή με το πρώτο, χωρίς την προσθήκη του κατά μήκος διαδρόμου. Είναι ενδιαφέρον ότι στον όροφο αυτόν υπάρχουν τζάκια και στους τέσσερις κύριους χώρους του.

Από άποψη εξωτερικής διαμόρφωσης το κτήριο ανήκει στον τύπο που χαρακτήριζε ορισμένες από τις διώροφες μονοκατοικίες της πόλης της βενετοκρατίας, με εξωτερικό κλιμακοστάσιο που οδηγεί στην κύρια είσοδο στον πρώτο όροφο, όπου διαμορφώνεται στεγασμένο πλατύσκαλο. Το κτήριο της Αναγνωστικής Εταιρίας που είναι τριώροφο, έχει την ιδιαιτερότητα να συνδυάζει το εξωτερικό κλιμακοστασίο με ένα είδος διώροφου προστώου στους δυο ανώτερους ορόφους.

Αναγνωστική Εταιρία Κέρκυρας
Η εξωτερική μορφή του κτηρίου τροποποιήθηκε εν μέρει κατά τον μεσοπόλεμο, σύμφωνα με μελέτη του 1930, που προέβλεπε διαμόρφωση νέων ομοιόμορφων τοξωτών παραθύρων στο ισόγειο και τον πρώτο όροφο και αλλαγή του μεγέθους, της μορφής και της στέγασης του εξώστη του δεύτερου ορόφου.

Βάσει της πρότασης που πραγματοποιήθηκε σε σημαντικό ποσοστό, αναμορφώθηκαν ή κατασκευαστήκαν εξ αρχής ορισμένα ανοίγματα του ισογείου. Ο εξώστης διαπλατύνθηκε και στεγάστηκε με τρικλινή στέγη που αποτέλεσε συνέχεια της στέγης του κτηρίου και η οποία στηρίχθηκε σε δυο πεσσούς στα άκρα και δυο τοσκανικούς κίονες στο κέντρο, πάνω από τους οποίους διαμορφώθηκε ένα είδος ανορθόδοξου θριγκού. Το στηθαίο κατασκευάστηκε τελικά με σειρά από μπλούστρα.

Η τοξοστοιχία του πρώτου ορόφου ανακατασκευάστηκε από οπλισμένο σκυρόδεμα και καταργήθηκαν τα τονισμένα κλειδιά των τόξων, ενώ τοποθετήθηκαν τέσσερα φουρούσια κάτω από τον προέχοντα εξώστη στους άξονες των στηριγμάτων της στοάς. Τη μορφή αυτή, διατήρησε το κτήριο μέχρι τη δεκαετία του 1980, οπότε με νέα επέμβαση αποκαταστάθηκε η πρόσοψη του στη μορφή που είχε κατά τον 19ο αι., σύμφωνα με το σχέδιο τoυ Lear.

Δωρητές

Στα μέλη της Αναγνωστικής Εταιρίας, ιδρυτές ή συνεισφορείς συγκαταλέγονται όλοι χωρίς υπερβολή, οι άνθρωποι του πνεύματος και της πολιτικής της Κέρκυρας, αλλά και του ευρύτερου επτανησιακού χώρου των δύο τελευταίων αιώνων.





via
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

 Το θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας

Το θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας δεν είναι απλά ο χώρος που για πρώτη φορά παίχτηκε όπερα στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου· είναι το εργαστήριο που στη συνέχεια καλλιεργήθηκε το λυρικό θέατρο στην Κέρκυρα, ο ναός που πραγματοποιήθηκε η μουσική μύηση του Κερκυραίου, ο τόπος που οι μελωδίες της Δύσης συγκεράστηκαν με αυτές της Ανατολής.
Είναι το λίκνο του Επτανησιακού Μουσικού Πολιτισμού αλλά και ο χώρος που συντελέστηκε η εθνική ευαισθητοποίηση ενός λαού, αστείρευτη πηγή μέσα από την οποία έρεε πλούτος καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, χωρίς ποτέ να σταματήσει τη λειτουργία του, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές της κερκυραϊκής ζωής. Η συμβολή του θεάτρου San Giacomo στο Νεότερο Ελληνικό Πολιτισμό υπήρξε ύψιστης σημασίας.

Οι απαρχές της όπερας


Η όπερα ξεκίνησε χάρης στη φιλοδοξία του φιλότεχνου Φλωρεντίνου κόμη Giovanni Maria de Bardi και της ουμανιστικής συντροφιάς του να αναβιώσουν την αρχαία ελληνική τραγωδία. Έτσι το 1597 παίχτηκε για πρώτη φορά το δραματικό ποιμενικό ειδύλλιο “Δάφνη” σε λιμπρέτο του Ottavio Rinuccini και μουσική επένδυση των Jacopo Peri και Jacopo Corsi, μια ελεύθερη μίμηση της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, που ονομάστηκε dramma per musica ή opera in musica.

Η προσπάθεια γνώρισε μεγάλη επιτυχία και σύντομα η όπερα επεκτάθηκε στην υπόλοιπη Ιταλία, μετά δε από περίπου έναν αιώνα είχε απλωθεί στις αυλές και στα κυριότερα αστικά κέντρα της Ευρώπης, σε καινούργιους σκηνικούς χώρους, ειδικά διαμορφωμένους για να φιλοξενήσουν μελοδραματικές παραστάσεις.

Με τον καιρό ξεχώρισαν τέσσερις κατηγορίες όπερας:

1. Opera seria: Σοβαρή, όχι αναγκαστικά τραγική

2. Operasemiseria: Με ενδιάμεσα κωμικά στοιχεία

3. Opera buffa: Με ελαφρά ή κωμική υπόθεση

4. Grand opera: Με τραγική πλοκή και απαιτήσεις υψηλής ποιότητας.

Η όπερα στη Βενετία


Η παρουσία στη Βενετία από το 1613 μέχρι τον θάνατό του (1643), του ‘πατέρα της όπερας’ Claudio Monteverdi, εξασφάλισε για την πόλη των Δόγηδων μια ζηλευτή πανευρωπαϊκή πρωτιά στην εδραίωση και εξέλιξη του λυρικού θεάτρου. Η πρώτη δημόσια σκηνή, ειδικά διαμορφωμένη για να φιλοξενήσει όπερα, κατασκευάστηκε το 1637 στην Βενετία (Teatro San Cassiano).

Τον 17ο αιώνα η Βενετία, με δεκαέξι σκηνές, λειτουργούσε ως πανευρωπαϊκό κέντρο όπερας και τα Επτάνησα άνηκαν στο ‘Θαλάσσιο Κράτος της Βενετίας. Η μουσική μύηση των Επτανησίων αρχίζει υπό την επίδραση της βενετικής μητρόπολης με το ανέβασμα όπερας το 1733 στο θέατρο San Giacomo, 45 χρόνια προτού χτιστεί η ‘Σκάλα του Μιλάνου’ (1778).

Η κατασκευή του San Giacomo


Το αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, που σήμερα στεγάζει το γραφείο του Δημάρχου Κερκυραίων και ορισμένες άλλες υπηρεσίες του Δήμου, χτίστηκε τον 17ο αιώνα. Τότε η τάξη των ευγενών αποφάσισε την ίδρυση ενός Εντευκτηρίου (Στοάς) όπου θα μπορούσαν να συγκεντρώνονται τα μέλη της και να ανταλλάσσουν απόψεις, να συζητούν και συγχρόνως να ψυχαγωγούνται, κατά το πρότυπο της μητρόπολης και άλλων Ιταλικών πόλεων της Αναγέννησης. Έτσι, κατατίθεται το 1660 πρόταση για οικοδόμηση Στοάς (Loggia), η οποία εγκρίνεται αμέσως από τον Γενικό Προβλεπτή Θαλάσσης Antonio Damosto, αλλά λόγω έλλειψης πόρων η οικοδόμησή της αρχίζει το 1663 και μετά από μεγάλα διαστήματα διακοπής εργασιών, τελειώνει το 1690 αφού την όλη υπόθεση είχε αναλάβει ένας ειδικός επιμελητής, ο Ιππότης Κωνσταντίνος Κοκκίνης.

Ήδη όμως η Κέρκυρα συγκεντρώνει το αυξημένο ενδιαφέρον της Βενετίας. Μετά την πτώση του Χάνδακα (1669), στην Κέρκυρα εδρεύει όλη η διοίκηση της Ανατολής και τα πολυάριθμα πληρώματα του στόλου της Γαληνοτάτης. Μεγάλη κινητικότητα παρατηρείται μετά τη σωτηρία της πόλης από την τελευταία Τουρκική απειλή (πολιορκία 1716) και ο Γενικός Προβλεπτής της Ανατολής Andrea Corner παίρνει την πρωτοβουλία το 1720 και μετατρέπει τη Στοά σε θέατρο προς τέρψη των αξιωματικών του στόλου, αναθέτοντας τη διαχείριση του κτιρίου στις στρατιωτικές αρχές.

Το θέατρο ονομάστηκε ‘Nobile Teatro di San Giacomo’ εξαιτίας της Μητρόπολης των Καθολικών (Duomo) που ήταν δίπλα και ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του Αγίου Ιακώβου.

Η λειτουργία του θεάτρου


Η στενή σύνδεση της Κέρκυρας με τη Βενετσιάνικη κουλτούρα συνετέλεσε ώστε το San Giacomo να λειτουργήσει με Ευρωπαϊκές μεθόδους και προδιαγραφές. Οι παραστάσεις άρχιζαν με ιδιαίτερη επισημότητα, παρουσία αξιωματούχων της Ενετίας και των κερκυραϊκών αρχών. Το γενικό πρόσταγμα είχε ο Γενικός Προβλεπτής Θαλάσσης, δηλαδή ο ανώτατος διοικητής των νησιών. Αυτός είχε την ευθύνη του θεάτρου και των παραστάσεων, ενώ ο ίδιος δεξιωνόταν στα διαλείμματα τις άλλες αρχές. Αργότερα την ευθύνη για την καλή λειτουργία του θεάτρου είχε ο Preside del Teatro, που ήταν κατά κανόνα ανώτατος αξιωματικός του στόλου.

Από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του η επιλογή του ρεπερτορίου του θεάτρου είχε γνώμονα την προσπάθεια ικανοποίησης των γούστων του κοινού, την ανάγκη για ψυχαγωγία αλλά και την ανάγκη δημιουργίας χώρου κοινωνικής συναναστροφής και επιβεβαίωσης της κοινωνικής θέσης του κοινού.

Οι όροι λειτουργίας του θεάτρου εξασφαλίζονταν με την ανάθεση της εργολαβίας των θεατρικών υπηρεσιών στον επιλεγμένο impresario, ο οποίος προγραμμάτιζε τις θεατρικές παραστάσεις, που στη συνέχεια εγκρίνονταν από την Επιτροπή Θεάτρου.

Στα χρόνια της Αγγλοκρατίας η αρμοδιότητα του θεάτρου San Giacomo ανατέθηκε σε τριμελή επιτροπή, την εποπτεία της οποίας ασκούσε ο Έπαρχος (Δήμαρχος) και σε αυτή λογοδοτούσε ο θεατρώνης, αφού έπρεπε πρώτα να εκπληρώσει όλους τους όρους του συμφωνητικού. Οι θεατρικές παραστάσεις επιχορηγούνταν από την εκάστοτε Αρμοστεία. Όπως η δημόσια εκπαίδευση έτσι και το θέατρο οι επτανήσιοι πίστευαν ότι ήταν υποχρέωση της πολιτείας εκ των ουκ άνευ.

Την επιχορήγηση που παρείχε στο θέατρο το Ιονικό Κράτος, δεν τη συνέχισε το “φτωχό και ανίδεο, γι΄ αυτό και αδιάφορο για τα πολιτιστικά” Ελληνικό Κράτος όταν το 1864 τα Επτάνησα ενώθηκαν με την Ελλάδα. Το κενό αυτό καλύφτηκε από τους μουσικολάτρεις γηγενείς κερκυραίους οι οποίοι ήταν σε θέση να γεμίζουν το San Giacomo και με αυξημένο εισιτήριο. Απόδειξη για την αμείωτη σε ένταση οπερομανία των Κερκυραίων αποτελεί η απόφαση το 1885 του Δημοτικού Συμβουλίου Κερκυραίων να οικοδομηθεί νέο, ευρύτερο και εντελέστερο θέατρο.



Η διαρρύθμιση του θεάτρου San Giacomo


Το Αναγεννησιακού ρυθμού θέατρο ήταν κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από λαξευτή πέτρα Σινιότικη σε σχέδια αγνώστου μέχρι σήμερα αρχιτέκτονα. Εξωτερικά ήταν πλούσια διακοσμημένο με αψίδες και μπαρόκ γλυπτά, που το καθιστούσαν αξεπέραστο στολίδι της πόλης.

Η είσοδος στο θέατρο γίνονταν από το τελευταίο τόξο, που είχε ειδικά διαρρυθμιστεί, ενώ η πλατεία βρισκόταν στο ίδιο ύψος με την είσοδο και έμπαινε κανείς από τα πίσω καθίσματα. Δύο σκάλες στα άκρα της ανατολικής πλευράς οδηγούσαν στα θεωρεία και το υπερώο. Η σκηνή έγινε στη δυτική πλευρά, ενώ η συνολική χωρητικότητά του σε θεατές ήταν περίπου 350 άτομα. Η πλατεία είχε 12 σειρές καθίσματα και πάνω από αυτήν βρίσκονταν τρεις σειρές θεωρείων (23 συνολικά) τα οποία μπορούσαν να νοικιαστούν για ολόκληρη τη σεζόν μόνο στους ευγενείς αλλά αργότερα και στους εύπορους πολίτες. Πάνω από τα θεωρεία βρισκόταν το υπερώο το οποίο γέμιζε αρχικά με εύπορους αστούς και αργότερα με ‘παν κοινωνικόν στοιχείον’.

Η αυλαία του θεάτρου ήταν ένα πραγματικό κόσμημα. Φιλοτεχνημένη από τον Giovanni Buzatto ή κατ΄ άλλους από τον Napoleone Genovesi, με διαστάσεις 7,20 x 4,50 έργο εξαιρετικής τέχνης, παρίστανε την υποδοχή του Οδυσσέα στο νησί των Φαιάκων. Ο καλλιτέχνης εμπνεύστηκε τα πρόσωπα στον πίνακα, που απεικονίζουν τον λαό των Φαιάκων, από τους ηθοποιούς, μουσικούς και τεχνικούς του θεάτρου. Η αυλαία αυτή κόσμησε και το Νέο Δημοτικό Θέατρο και από τύχη σώθηκε από τη μεγάλη καταστροφή του 1943. Σήμερα βρίσκεται συντηρημένη στο Δημοτικό Θέατρο της πόλης.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο του θεάτρου San Giacomo ήταν η PORTANTINA. Αυτή ήταν ένα επίχρυσο φορείο με βελούδινο κάθισμα, που πηγαινοέφερνε από το ξενοδοχείο στο θέατρο την πριμαντόνα κάθε παράστασης, μεγάλη ντίβα της εποχής και πρόσωπο αξιολάτρευτο για τους Κερκυραίους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν κάθε τρόπο για να εκδηλώσουν τον θαυμασμό τους “προς την πρώτην υψίτονον”. Σήμερα η Portantina, ένα σπάνιο κειμήλιο του San Giacomo, βρίσκεται και αυτή στους χώρους του Δημοτικού Θεάτρου.

Στα 1832, λόγω του ζωηρού ενδιαφέροντος του Κερκυραϊκού λαού για το λυρικό θέατρο, δημιουργήθηκε η ανάγκη ανακατασκευής και βελτίωσης του εσωτερικού χώρου και παράλληλης εξωτερικής επέκτασης του θεάτρου με νέα προσθήκη, τη λεγόμενη ‘Ατζούντα’. Με ειδικό κονδύλι του Αρμοστή Adam δημιουργήθηκε πλατεία με 200 καθίσματα και 24 θεωρεία (15 κεντρικά και 16 ενιαία) και με κατάργηση του υπερώου. Η ως τότε τετράγωνη αίθουσα μετασχηματίστηκε σε ημικυκλική. Εξωτερικά και μπροστά από το κεντρικό μέρος της πρόσοψης δημιουργήθηκε νέα είσοδος, με κλασικιστικό ναόσχημο πρόστυλο τοσκανοδωρικού ρυθμού και στην προσθήκη (‘Ατζούντα’) στεγάστηκαν διάφοροι απαραίτητοι χώροι όπως γραφεία, φουαγιέ, γκαρνταρόμπα και μικρή σάλα, που ήταν χώρος συζητήσεων και ψυχαγωγίας. Οι προσθήκες αυτές αφαιρέθηκαν το 1902 όταν το θέατρο μετατράπηκε σε Δημαρχείο με σχέδια του μηχανικού Σερπιέρη.

Αρχικά η είσοδος σε γυναίκες ήταν απαγορευμένη. Αργότερα επετράπη η είσοδος σε παντρεμένες και μόνο με την υποχρέωση να παρακολουθούν τις παραστάσεις σε θεωρεία με ειδικά διασκευασμένα καφασωτά (LOGES GRILLEES). Με την πάροδο του χρόνου ο κανονισμός άλλαξε και οι γυναίκες μπορούσαν να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις φορώντας μάσκες εξασφαλίζοντας έτσι το ιγκόγνιτο. Στο τέλος καταργήθηκε και αυτό το μέτρο και οι πάντες έμπαιναν ελεύθερα στο θέατρο.

Το περιστατικό Σταμάτη Βούλγαρη


Το θέατρο San Giacomo κινδύνευσε να καεί κατά τη Ρωσοτουρκική πολιορκία (1799) όταν ένα βλήμα από εχθρικό κανόνι, που δεν είχε εκραγεί, έπεσε στα πόδια ενός νεαρού Κερκυραίου, που εκείνη τη στιγμή έτυχε να βρίσκεται δίπλα στο θέατρο. Ο νεαρός, που ονομαζόταν Σταμάτης Βούλγαρης, τραβώντας αστραπιαία το φυτίλι κατάφερε να εξουδετερώσει το βλήμα, σώζοντας στην κυριολεξία το θέατρο San Giacomo αλλά και ένα Γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα, που εκείνη τη στιγμή περνούσε παραδίπλα μεταφέροντας βαρύ οπλισμό και πυρομαχικά. Οι Γάλλοι τιμώντας τον ηρωισμό του νεαρού, τον κατέταξαν στη φρουρά και όταν έφυγαν ο νεαρός πήγε μαζί τους, όπου στο Παρίσι σπούδασε πολεοδόμος, με μεγάλες επιδόσεις στη μηχανική και ζωγραφική, και επί Καποδίστρια έμελλε να γίνει ο πρώτος πολεοδόμος της απελευθερωμένης Ελλάδος.

Οι παραστάσεις στο San Giacomo


Τον πρώτο καιρό μέχρι το 1733 στο San Giacomo παίζονταν μόνο δράματα και κωμωδίες. Τη χρονιά αυτή όμως ο θεατρώνης Carlo Grassi πρότεινε τη διεξαγωγή παράστασης μελοδράματος η οποία έγινε δεκτή και από τότε το λυρικό θέατρο εξελίχτηκε σε δεύτερη φύση όχι μόνο Κερκυραίων αλλά και όλων των Επτανησίων, και διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην πνευματική καλλιέργεια και την ποιοτική ψυχαγωγία των κατοίκων αλλά και στον ενωτικό αγώνα.

Ο Carlo Grassi συνέχισε τις παραστάσεις και την παρουσία του στην Κέρκυρα τουλάχιστον μέχρι το 1740, ενώ από τα απομνημονεύματα του διάσημου Giacomo Casanova μαθαίνουμε ότι ο ίδιος ο Casanova διετέλεσε ιμπρεσάριος στην Κέρκυρα το 1745, όταν έφερε στο νησί από το Οτράντο της Ιταλίας έναν περιπλανώμενο θίασο Comedia dell’ Arte.

Οι παραστάσεις άρχιζαν τον Οκτώβριο με θιάσους πρόζας, τα Χριστούγεννα παίζονταν μελοδράματα, ενώ τα Καρναβάλια έρχονταν θίασοι οπερέτας και μετά πάλι πρόζας. Αργότερα, την περίοδο της αποκριάς καθιερώθηκαν και χοροί μεταμφιεσμένων (Καβαλκίνες).

Ιταλικοί θίασοι έρχονταν στην Κέρκυρα καθ΄ όλη τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα και δεν υπήρξε διακοπή στη λειτουργία του θεάτρου, ακόμη και σε εποχές πολέμου ή πολιορκίας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση που συνέβη κατά την τετράμηνη πολιορκία της Κέρκυρας από τους Ρωσοτούρκους στα 1798-1799, κατά την οποίαν οι παραστάσεις όπερας δεν σταμάτησαν και ο εγκλωβισμένος από τα γεγονότα Ιταλικός θίασος συνέχισε να δίνει παραστάσεις και μάλιστα δύο φορές την εβδομάδα η είσοδος ήταν ελεύθερη σε πολίτες και στρατιώτες για να τονώνεται το ηθικό τους.

Παράλληλα προς τις παραστάσεις όπερας στο San Giacomo δεν έλειπαν και παραστάσεις πρόζας. Από τις ιστορικές πηγές γνωρίζουμε ότι θεατρικές παραστάσεις δόθηκαν στην Κέρκυρα το 1685 για να τιμηθεί ο F. Morosini ο Πελοποννησιακός. Πολλοί ήταν οι περιπλανώμενοι θίασοι που κατά τη χειμερινή περίοδο παρουσίασαν στο θέατρο της Κέρκυρας Comedia dell Arte και έργα του Carlo Goldoni, τις κωμωδίες του οποίου προτιμούσαν οι Κερκυραίοι. Αλλά και ερασιτέχνες Κερκυραίοι παρουσίασαν έργα κατά τον 18ο αιώνα. Ο ευγενής νέος Γεώργιος Ρίκκη και η φιλική του συντροφιά ανέβασαν δραματική παράσταση το 1770.

Το 1817 στο San Giacomo παρουσιάστηκε για πρώτη φορά θέατρο πρόζας σε ελληνική γλώσσα. Τη βραδιά εκείνη τίμησε με την παρουσία του ο Άγγλος Αρμοστής Thomas Maitland, που παρακολούθησε την πεντάπρακτη τραγωδία του Ιακωβάκη Ρίζου-Νερουλού, “Πολυξένη”. Ακολούθησαν και άλλες παραστάσεις σε ελληνική γλώσσα μεταφρασμένων έργων διάσημων Ευρωπαίων δημιουργών, όπως του Alfieri, Metastasio, Voltaire, Moliere και Racine, πολλά εκ των οποίων παρουσιάστηκαν από τους φοιτητές της Ιονίου Ακαδημίας υπό την καθοδήγηση του μεγάλου φιλέλληνα λόρδου Guildford.

Την εποχή εκείνη ήταν σε έξαρση το πατριωτικό συναίσθημα των Κερκυραίων, δεδομένου ότι συνέπεσε με τον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων και πολλοί Επτανήσιοι αλλά και Ιταλοί συνθέτες και δραματουργοί εμπνεύστηκαν από τους ήρωες του ’21. Μεταφέρθηκαν στη σκηνή έργα που συνέπαιρναν το θεατρόφιλο κερκυραϊκό κοινό, το οποίο παρότι διέθετε δυτική κουλτούρα, πρωτοστάτησε στην αφύπνιση της Ελληνικής συνείδησης, που κατέληξε στην Ένωση των Επτανήσων το 1864. Αλλά και μετά την Ένωση, επίκαιρα γεγονότα όπως οι Κρητικές εξεγέρσεις συνέχισαν να τροφοδοτούν με θέματα τους ντόπιους δημιουργούς, οι οποίοι ανέβαζαν έργα που οι εισπράξεις τους στέλνονταν ως οικονομική ενίσχυση στους επαναστάτες.

Η όπερα στην Κέρκυρα


Ο προσδιορισμός του ακριβή αριθμού των έργων που παίχτηκαν είναι εξαιρετικά δύσκολος λόγω της πυρπόλησης του μουσικού αρχείου του San Giacomo, την αποφράδα νύχτα της 13ης Σεπτεμβρίου 1943. Για την ενημέρωσή μας στηριζόμαστε στο αρχειακό υλικό που βρίσκεται στα αρχεία της Κέρκυρας και σε λιμπρέτα που έχουν σωθεί σε διάφορους ιδιωτικούς φορείς και ορισμένους καταλόγους προγενέστερους της καταστροφής.

Στο San Giacomo πρωτοπαίχτηκε όπερα το 1733 με θίασο που είχε φέρει ο impresario Carlo Grassi και σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα στοιχεία η όπερα ήταν: “Hierone Tiranno di Siracusa” του Bernardo Sabadini. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα ανέβηκαν έργα των Galuppi, Robuschi, Anfossi, Cimarosa κ.α.

Τον 19ο αιώνα μετά την παγίωση της ευρωπαϊκής ειρήνης, οι Άγγλοι προστάτες εξασφαλίζουν ειδικά για την Κέρκυρα, πρωτεύουσα του Ιονικού Κράτους, συνθήκες ανάπτυξης και συνεχής είναι έκτοτε η παρουσία ξένων θιάσων όπερας για τη ψυχαγωγία των Κερκυραίων. Η ενθάρρυνση της μετοικεσίας και οριστικής κατά κανόνα εγκατάστασης Ιταλών μουσικοδιδάσκαλων δημιούργησε στους κατοίκους εξοικείωση με τη μουσική, οργανική και φωνητική.

Κατά τον 19ο αιώνα στο San Giacomo της Κέρκυρας παρουσιάστηκαν έργα των μεγαλυτέρων ευρωπαίων συνθετών της εποχής. Ανέβηκαν έργα των Rossini, Mercadante, Donizetti, Bellini, Ricci, Meyerbeer, Verdi, Pedroti, Gounot, Massenet και πολλών άλλων. Περισσότερες από 200 όπερες παίχτηκαν στην Κέρκυρα είτε την ίδια χρονιά της σύνθεσής τους, είτε λίγα χρόνια μετά την πρώτη τους εκτέλεση σε Ευρωπαϊκά θέατρα, καθιστώντας την Κέρκυρα ως την κατεξοχήν πόλη του ελληνικού χώρου με την πυκνότερη λειτουργία θεάτρου όπερας και το San Giacomo ένα από τα ‘Piu importanti’ θέατρα της Ευρώπης.

Το θεατρόφιλο κοινό της Κέρκυρας χειροκρότησε μεταξύ των άλλων τις δημοφιλείς όπερες: Rigoletto, Trovatore, Traviata, Ernani, Nabuco, La Forza del Destino, I Lombardi, Otello, Luisa Miller, Lucia di Lammermoor, I Due Foscari, Un Ballo in Maschera, Il Barbiere di Siviglia, Semiramide, Norma, Don Pasquale, La Straniera, La Sonnambula, L’ Elisir d’Amore, Faust, Manon κ.α.

Πολύ σύντομα όμως ανέβηκαν και όπερες Ελλήνων συνθετών. Το 1815 ανέβηκε η μονόπρακτη κωμική όπερα “Don Crepuscolo”, η πρώτη όπερα Έλληνα συνθέτη, του Νικόλαου Χαλικιόπουλου Μάντζαρου σε ιταλικό λιμπρέτο. Το 1818 παίχτηκε στο San Giacomo η σύνθεση του Στέφανου Πογιάγου στο μπαλέτο “Η παρά Φαίαξιν άφιξις του Οδυσσέως”, που περιελάμβανε και ελληνικούς στίχους του ποιητή Γεωργίου Ρίκκη. Ακολούθησαν όπερες των Παύλου Καρρέρ, Δομένικου Παδοβάνι, Εδουάρδου Λαμπελέ, Σπύρου Χύνδα, Δ.Σ. Ροδοθεάτου και του διάσημου βεριστή συνθέτη, από τους σημαντικότερους της εποχής του, Σπύρου Φιλίσκου Σαμάρα.

Σχεδόν όλες οι ορχήστρες, που συνόδευαν την όπερα, συμπληρώνονταν από Κερκυραίους μουσικούς, ειδικά μετά το 1840 που ιδρύθηκε η Φιλαρμονική Εταιρία Κέρκυρας. Ειδική μουσική μόρφωση και θεατρική εμπειρία διέθετε και η ομάδα κερκυραίων τραγουδιστών και τραγουδιστριών όπερας, που συμμετείχαν στις παραστάσεις συμπληρώνοντας τους ιταλικούς θιάσους.

Πρεμιέρες


Οι περισσότερες όπερες Ελλήνων και ξένων συνθετών που ανέβηκαν στο San Giacomo αποτελούν πανελλήνιες πρωτιές.

Το 1887 έκανε πρεμιέρα στο San Giacomo η πρώτη ελληνική όπερα, “Ο Υποψήφιος Βουλευτής” του Σπύρου Ξύνδα με ελληνικό λιμπρέτο του Ι. Ρινόπουλου με κερκυραίους αποκλειστικά συντελεστές και έντονο τοπικό χρώμα, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Το 1889 σε πανελλήνια πρώτη παίχτηκε η γνωστή όπερα του Σπύρου Σαμάρα, “Flora Mirabilis”, η οποία είχε ανέβει και στη Scala του Μιλάνου, με διευθυντή ορχήστρας τον ίδιο τον συνθέτη, ο οποίος έτυχε αποθέωσης.

Ξεχωριστά γεγονότα στο San Giacomo


Τον 1833, όταν πήγαινε ο βασιλιάς Όθωνας για το Ναύπλιο, έμεινε για λίγες μέρες στην Κέρκυρα. Ο Αρμοστής λόρδος Nugent τον συνόδεψε στο θέατρο να παρακολουθήσει την παράσταση “εν μέσω ανεκφράστου χαράς ελληνικοτάτων καρδιών και ψυχών”.

Το 19ο αιώνα αναδείχτηκε η εκπληκτική Κερκυραία μεσόφωνος κολορατούρα Έλενα Άνγκρη (1824-1886) η οποία, χάρη στην εξαιρετική φωνή της, θριάμβευσε στη Βιέννη, Αγία Πετρούπολη, Η.Π.Α. και Scala του Μιλάνου. Τον Μάιο του 1848 ο Έπαρχος (Δήμαρχος) Κέρκυρας την προσκάλεσε στην Κέρκυρα όπου η καλλιτέχνης, ήδη “Επίσημη Τραγουδίστρια της Αυτοκρατορικής Αυλής της Βιέννης”, τιμήθηκε από τον Έπαρχο και τις λοιπές τοπικές αρχές. Η καλλιτέχνης συγκινημένη προσφέρθηκε για μια παράσταση στο θέατρο San Giacomo που οι εισπράξεις διατέθηκαν στους άπορους. Οι εκδηλώσεις του κοινού ήταν τόσο θερμές που συγκινημένα δήλωσε: “… αδιστάκτως ομολογώ ότι εις καμμίαν περίπτωσιν δεν είχον αισθανθεί την άφατον συγκίνησιν, όταν με εχειροκρότουν εις την πατρίδαν όπου αντίκρισα το φως”.

Η όπερα του Donizetti, Lucia di Lammermoor, παρουσιάστηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση, υπό μορφή concertante, στο θέατρο San Giacomo της Κέρκυρας και κατόπιν στο San Carlo της Νάπολης σε πρώτη οπερατική εκτέλεση το 1835. Αργότερα παίχτηκε επανειλημμένα στην Κέρκυρα όπου και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Ο “Nabuco”, η περίφημη όπερα του G. Verdi, μετά την πρώτη παράσταση στην Ιταλία με τον τίτλο “Nabucodonosor” (1842), παρουσιάστηκε στο San Giacomo με τον ίδιο τίτλο το 1844. Οι Κερκυραίοι όμως μη μπορώντας να προφέρουν το μακροσκελές όνομα του βαβυλώνιου αυτοκράτορα το συνέτμησαν σε Nabuco. Έτσι, συντετμημένο μετά την κερκυραϊκή παράσταση, επεκράτησε διεθνώς και επισήμως το όνομα “Nabuco”, πράγμα που χαροποίησε και τον συνθέτη, ο οποίος είχε δεσμούς με την Κέρκυρα, μιας και ο ίδιος αλλά και ο Puccini έρχονταν ιγκόγνιτο για διακοπες στο νησί.

Γεγονός παραμένει ότι στην Κέρκυρα του 19ου αιώνα εκτιμήθηκε ιδιαίτερα η μελωδία που προσέφερε η Ιταλική όπερα και οι Κερκυραίοι διαμόρφωσαν άκρα ευαισθησία στην επικοινωνία τους με τη μουσική και ικανότητα κριτικής στην επιζήτηση του εντελούς. Μουσική ευαισθησία και κριτική ικανότητα διέθεταν όχι μόνο οι πρωτοκλασάτοι και οι εύποροι, αλλά και μεροκαματιάρηδες, που ήταν πρόθυμοι να κοιμηθούν ακόμα και νηστικοί παρά να μη χαρούν έστω και μία όπερα. Η παράδοση διέσωσε ιστορίες για παθιασμένους μουσικόφιλους που τις νύχτες των παραστάσεων γέμιζαν τους γύρω από το θέατρο δρόμους και αψηφούσαν τη βροχή και το κρύο του χειμώνα προκειμένου να πιάσουν τα αυτιά τους, σε μια ευλαβική σιωπή, τις νότες που τους μεθούσαν. Από σεβασμό προς τη γενική μυσταγωγία, οι αμαξάδες απέφευγαν να περνάνε τις καρότσες τους από το δρόμο της Cale delle acque, που περνούσε από το θέατρο San Giacomo.

Λόγω της μουσικής μορφώσεως των Κερκυραίων το θέατρο San Giacomo έγινε “μουσική πιάτσα” όπου δοκιμαζόταν η αξία κάθε νέου καλλιτέχνη. Ο επίζηλος τίτλος “Applauditi Corfu” (χειροκροτήθηκα στην Κέρκυρα) αποτελούσε διαβατήριο για τον καλλιτέχνη που είχε φιλοδοξίες να εμφανιστεί σε μεγάλα Ιταλικά θέατρα της εποχής.

Κατά τον 19ο αιώνα οι εκείθεν της Αδριατικής θεωρούσαν την Κέρκυρα γεωγραφικό χώρο της Δυτικής Ευρώπης και το θέατρο San Giacomo “οριακό κέντρο μουσικής μυσταγωγίας δια της όπερας”, υπολογίσιμο τις για υψηλές αξιώσεις της τοπικής intelligenzia, γνώμη που αποδέχονται όλοι οι ιστορικοί και τίτλος άκρως τιμητικός.

Μετά την παύση των παραστάσεων στο San Giacomo και τη μετατροπή του σε Δημαρχείο, το θεατρόφιλο κοινό της Κέρκυρας, με τη μεγάλη μουσική παράδοση, βρήκε στέγη στο νέο Δημοτικό Θέατρο, που έμελλε να γνωρίσει, έστω και για λιγότερο χρονικό διάστημα, νέες μέρες δόξας.