Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Πώς η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή έγινε σήμα των πειρατών και το πιο διαχρονικό λογότυπο.


Οι πειρατές και ο μύθος γύρω από αυτούς έχει εμπνεύσει πολλές ταινίες, οι περισσότερες εκ των οποίων παρουσιάζουν τους πειρατές ως ρομαντικούς κυνηγούς θησαυρών.
Στην πραγματικότητα όμως, οι περισσότεροι πειρατές ήταν στυγνοί εγκληματίες και θεωρούνται οι πρωτοπόροι του οργανωμένου εγκλήματος: επιτίθεντο και λεηλατούσαν αδιαφορώντας για την ανθρώπινη ζωή.

Υπάρχουν πολλά αντικείμενα ή εικόνες που έχουν ταυτιστεί με τους πειρατές όπως το ξύλινο πόδι, το καλυμμένο μάτι ή το μεταλλικό άγκιστρο στη θέση ενός ακρωτηριασμένου χεριού.

Πώς η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή έγινε σήμα των πειρατών και το πιο διαχρονικό λογότυπο.
Το σήμα κατατεθέν των πειρατών έγινε σύμβολο εμπορικής επωνυμίας. Πάντως, η πρώτη ονομασία της σημαίας ήταν Τζόλυ Ρότζερ

Η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή και τα οστά από κάτω, παραμένει το σύμβολο που έχει ταυτιστεί με τους πειρατές. Η σημαία αυτή ονομάζεται Τζόλυ Ρότζερς. Οι πειρατές ανύψωναν την σημαία στο κατάρτι για να μεταδίδουν ένα μήνυμα στους στόχους τους. Σκοπός τους ήταν να προκαλέσουν τρόμο και να δείξουν τη δύναμή τους. 

Σε όλη τη ναυτική ιστορία τα πλοία ανύψωναν σημαίες για να μεταδώσουν κάποιο μήνυμα ή να δείξουν την ταυτότητά τους. Για παράδειγμα, τα ιδιωτικά σκάφη είχαν διαφορετικές σημαίες από το ναυτικό. Τα πειρατικά πλοία ανύψωναν τις σημαίες τους για τους ίδιους λόγους ή και για να εξαπατήσουν τα διερχόμενα πλοία ώστε να πιστέψουν ότι επρόκειτο για συμμάχους επιτρέποντας έτσι στον εαυτό τους την δυνατότητα αιφνιδιασμού.

Πώς η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή έγινε σήμα των πειρατών και το πιο διαχρονικό λογότυπο.
Η κόκκινη σημαία 

Συνήθως ένα πειρατικό πλοίο κατά την επίθεση ανύψωνε μια κατάμαυρη σημαία. Αυτό σήμαινε ότι αν οι αμυνόμενοι δεν προέβαλαν αντίσταση, τότε οι πειρατές θα έδειχναν έλεος στα θύματά τους. jollyro6Αν όμως κατά την εκδήλωση της επίθεσης συναντούσαν αντίσταση, τότε άλλαζαν τη μαύρη σημαία με μια κόκκινη που δήλωνε πως δεν θα έδειχναν οίκτο. Στόχος ήταν να προκαλούν όσο το δυνατό περισσότερα φόβο, γεγονός που τους έδινε πλεονέκτημα. Η κατακόκκινη αλλά και η κατάμαυρη σημαία ονομαζόταν Τζόλυ Ρότζερ, πολύ πριν το όνομα αυτό συνδεθεί με την γνωστή σημαία με τη νεκροκεφαλή και τα οστά. Η επιλογή του ονόματος, Τζόλυ Ρότζερ, έχει πολλές ερμηνείες και κανείς δεν γνωρίζει μετά βεβαιότητας από που προήλθε.

Το 1724 ο Τσάρλς Τζόνσον εξέδωσε ένα βιβλίο » Γενική ιστορία των πειρατών «. Σε αυτό το βιβλίο υπήρξε αναφορά για πρώτη φορά του ονόματος, καθώς ο Τζόνσον γράφει ότι δύο πειρατές ονόμαζαν τη σημαία τους, Τζόλυ Ρότζερ: ο Βαρθολομαίος Ρόμπερτς τον Ιούνιο του 1721 και ο Φράνσις Σπριγκς τον Ιούλιο του 1723.

Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι το όνομα Τζόλυ Ρότζερ (Jolly Roger) προέρχεται από τη γαλλική φράση Jolie rouge (ζολί ρουζ ) που σημαίνει όμορφο κόκκινο.

Ο θρύλος με τους Ναϊτες Ιππότες 

Μία άλλη πιθανή εξήγηση της ετυμολογίας βρίσκεται στο βιβλίο «Οι πειρατές και ο χαμένος στόλος των Ναϊτών» του Ντέηβιντ Χάτσερ. Σύμφωνα με αυτό το βιβλίο, το όνομα Τζόλυ Ρότζερ προέρχεται από τον βασιλιά Ρότζερ τον Β´ της Σικελίας, έναν Ιππότη του Τάγματος των Ναϊτών που εικάζεται ότι ήταν ο πρώτος που ανύψωσε την πειρατική σημαία.

Πώς η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή έγινε σήμα των πειρατών και το πιο διαχρονικό λογότυπο.

Σήμερα, η σημαία Τζόλυ Ρότζερ με την νεκροκεφαλή και τα οστά θεωρείται ως η σημαία που ταυτίστηκε με τους πειρατές. Όμως, η νεκροκεφαλή και τα οστά δεν ήταν το αρχικό σχέδιο, το οποίο άλλαξε με το πέρασμα των χρόνων. 

Στο βιβλίο του Τσάρλς Τζόνσον «Γενική ιστορία των πειρατών», δυο πειρατές ανύψωσαν στο κατάρτι δυο σημαίες Τζόλυ Ρότζερ, αλλά καμία τους δεν είχε το γνωστό σχέδιο με την νεκροκεφαλή και τα οστά. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι το όνομα Τζόλυ Ρότζερ δεν συνδεόταν αποκλειστικά με το συγκεκριμένο σχέδιο αλλά γενικότερα με οποιαδήποτε πειρατική σημαία.

Πώς η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή έγινε σήμα των πειρατών και το πιο διαχρονικό λογότυπο.
Διάφορα σχέδια που χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς από τους πειρατές. Κατά καιρούς υπήρξαν διάφορα σχέδια όπως απλή ολόμαυρη ή κατακόκκινη σημαία ή με ποικίλα σχέδια όπως σκελετούς, όπλα, αίμα, καρδιές

Ο θρύλος του ερωτευμένου λόρδου που έγινε ιππότης 

Κάποιες πηγές αποδίδουν το κλασικό σχέδιο με τη νεκροκεφαλή και τα οστά σε έναν θρύλο που σχετίζεται με το τάγμα των Ναϊτών. Ο Φίλιπ Γκάρντινερ γράφει στο βιβλίο του ότι ένας ιππότης του τάγματος των Ναϊτών, ο λόρδος της Σιδώνας, αγαπούσε μια όμορφη κοπέλα. Αυτή όμως πέθανε σε νεαρή ηλικία και τη νύχτα της ταφής της ο ιππότης της ξέθαψε το σώμα της για να βρεθεί ερωτικά μαζί της. 

Τότε μια φωνή τον κάλεσε να επιστρέψει σε 9 μήνες για να βρει τον γιο του. Αυτός υπάκουσε και όταν επέστρεψε μετά από 9 μήνες βρήκε ένα κρανίο στα πόδια του σκελετού (νεκροκεφαλή και οστά). 
Η ίδια φωνή τον κάλεσε τότε να προσέχει το κρανίο γιατί αυτό θα του έφερνε καλή τύχη. Ο ιππότης το πήρε μαζί του και με τη βοήθειά του κατάφερνε να νικά τους εχθρούς του απλά δείχνοντας τους το «μαγικό κρανίο». Αυτό αργότερα πέρασε στην κατοχή του Τάγματος. 

Σήμερα η γνωστή πειρατική σημαία θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα δείγματα λογότυπου που κατάφερε να μετατραπεί σε παγκόσμιο σύμβολο. Πρόκειται για το απόλυτα επιτυχημένο σύμβολο αν και δεν αντιπροσωπεύει κάποια φίρμα. Οι ιστορίες των πειρατών συνεχίζουν να συναρπάζουν και να γυρίζονται ταινίες όπως ο «Κάπτεν Χουκ» ή «Οι πειρατές της Καραϊβικής». Όλες αυτές οι ταινίες απεικονίζουν πολύ διαφορετικούς χαρακτήρες και εντελώς διαφορετικές ιστορίες, όμως όλες αυτές οι ταινίες έχουν κάτι κοινό: παρουσιάζουν τους πειρατές αδίστακτους, γερά ποτήρια αλλά κυρίως άρχοντες της θάλασσας.

Πώς η μαύρη σημαία με τη νεκροκεφαλή έγινε σήμα των πειρατών και το πιο διαχρονικό λογότυπο.



Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Πρόκειται για ένα μοναδικό - και αρκούντως μακάβριο - πείραμα με επιτυχία παγκόσμιου βεληνεκούς. Το σώμα του πρώτου σοβιετικού ηγέτη συντηρείται σε άριστη κατάσταση για 92 έτη

«Καταπληκτικό! Εδώ έχουμε μία απόλυτη νίκη!», αναφώνησε ο σοβιετικός χημικός Μπόρις Σμπάρσκι την 1η Αυγούστου του 1924. Εκείνη την ημέρα, άνοιξε τις πόρτες του για πρώτη φορά το Μαυσωλείο στην Κόκκινη Πλατεία και πλήθος κόσμου συνέρρευσε για να δει από κοντά τον ταριχευμένο ηγέτη που έμοιαζε σαν να κοιμάται.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Πλήθος συρρέει στην Κόκκινη Πλατεία σε λαϊκό προσκύνημα της σωρού του Βλαντίμιρ Λένιν, τον Ιανουάριο του 1924 (Wikipedia)

Από τότε πέρασαν 92 χρόνια και ο Βλαντίμιρ Λένιν εξακολουθεί να «κοιμάται» σε άριστη κατάσταση μέσα στη γυάλινη σαρκοφάγο του, με το κοκκινωπό γένι, το καλοχτενισμένο μουστάκι και τα χέρια του ακουμπισμένα ήρεμα στο πλάι. Φοράει πάντα ένα αυστηρό μαύρο κοστούμι. 

Τα παιδιά καμιά φορά τρομάζουν στη θέα του ακίνητου σώματος και οι μεγάλοι λένε μεταξύ τους «να δεις που είναι κέρινος». Ομως δεν είναι κέρινος. Είναι ταριχευμένος, και η επιστημονική ομάδα ταρίχευσης του ρωσικού, σήμερα, κράτους, ισχυρίζεται ότι το σώμα του Βλαντίμιρ Λένιν μπορεί να παραμείνει στην ίδια άριστη κατάσταση για εκατοντάδες χρόνια, αν παρακολουθείται συστηματικά, αν δέχεται την κατάλληλη φροντίδα συντήρησης και αν επανα-ταριχεύεται τακτικά. 
Επί σοβιετικού καθεστώτος ο στόχος ήταν αυτός και γι’ αυτόν τον λόγο είχε συγκροτηθεί το περίφημο Εργαστήριο του Λένιν, αποτελούμενο από περίπου 200 επιστήμονες, ειδικευμένους στην ταρίχευση. Εννοείται πως το εργαστήριο αυτό ήταν χρηματοδοτούμενο από το κράτος και οι εργαζόμενοι σε αυτό είχαν εξέχουσα θέση στη σοβιετική κοινωνία.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia) Πηγή: Protagon.gr
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia) Πηγή: Protagon.gr
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia) Πηγή: Protagon.gr
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia) Πηγή: Protagon.gr
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia) Πηγή: Protagon.gr
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia) Πηγή: Protagon.gr
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia) Πηγή: Protagon.gr
Το Μαυσωλείο του Λένιν στην Κόκκινη Πλατεία σήμερα. Στο υπόγειο του κτίσματος στεγάζεται το Εργαστήριο του Λένιν (wekipedia)

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το ρωσικό κράτος χρηματοδοτεί το Εργαστήριο του Λένιν μόνο τα δύο τελευταία χρόνια – αμέσως μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης είχε κοπεί η χορηγία και το εργαστήριο συντηρούνταν αποκλειστικά από δωρεές που συνέλεγε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Επίσης το προσωπικό σήμερα είναι πάρα πολύ λιγότερο. 

Επιπλέον φέτος, για πρώτη φορά η ρωσική κυβέρνηση, ανακοίνωσε επισήμως το κόστος συντήρησης του ταριχευμένου σώματος του Βλαντίμιρ Λένιν για το 2016. Το ετήσιο κόστος για να συντηρηθεί η σωρός του πρώτου ηγέτη της ΕΣΣΔ ανέρχεται στα 13 εκατομμύρια ρούβλια, ήτοι 172.951 ευρώ.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Η σωρός του πρώτου σοβιετικού ηγέτη επαναταριχεύεται κάθε 18 μήνες και διατηρείται σε άριστη κατάσταση εδώ και 92 χρόνια (wikipedia)

Πώς άρχισαν όμως όλα αυτά; Όταν ο Βλαντίμιρ Λένιν πέθανε τον Ιανουάριο του 1924 ένας φημισμένος παθολόγος, ονόματι Αλεξέι Αμπρικόσοφ έκανε την καθιερωμένη νεκροψία, και ανάμεσα σε άλλα, έκοψε τις κεντρικές αρτηρίες. Αργότερα ο εν λόγω γιατρός είπε ότι αν γνώριζε πως επρόκειτο να γίνει ταρίχευση δεν θα έκοβε τις αρτηρίες διότι θα μπορούσαν μέσω αυτών να διοχετευθούν χημικά ταρίχευσης στους ιστούς. 

Τέλος πάντων μετά τη νεκροψία το σώμα ταριχεύθηκε προσωρινά για να τεθεί σε δημόσιο προσκύνημα μέχρι να γίνει η ταφή στην Κόκκινη Πλατεία. 

Ο εφιάλτης της ταρίχευσης 

Ο Βλαντίμιρ Λένιν, κειτόταν ταριχευμένος για τέσσερεις μέρες σε ανοιχτό φέρετρο που εκτίθετο στο Μέγαρο της Ενωσης. Τον προσκύνησαν 50.000 σοβιετικοί πολίτες. Εξω το κρύο ήταν τσουχτερό. Μέσα στο Μέγαρο η θερμοκρασία έφτανε μόλις τους 7 βαθμούς Κελσίου. Μετά το πέρας των τεσσάρων ημερών, το σώμα μεταφέρθηκε σε ένα προσωρινό ξύλινο μαυσωλείο στην Κόκκινη Πλατεία, διότι η ροή των επισκεπτών ήταν ασταμάτητη και επιπλέον είχαν αρχίσει να καταφθάνουν και διεθνείς αποστολές άλλων κρατών για τον ύστατο αποχαιρετισμό στον πρώτο σοβιετικό ηγέτη. Το σώμα εκεί διατηρούνταν κρύο και δεν είχε αρχίσει να σήπεται.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Το προσωρινό ξύλινο μαυσωλείο που χτίστηκε στην Κόκκινη Πλατεία τον Μάρτιο του 1924, για τον ύστατο αποχαιρετισμό στον Βλαντίμιρ Λένιν (wikipedia)

Μετά το πέρας 56 ημερών από τον θάνατο του Βλαντίμιρ Λένιν, οι σοβιετικοί αξιωματικοί αποφάσισαν να συντηρήσουν το σώμα. Η αρχική ιδέα ήταν να το παγώσουν. Μάλιστα ο τότε Υπουργός Διεθνούς Εμπορίου Λεονίντ Κράσιν, εγγυήθηκε άδεια αγοράς εξειδικευμένου εξοπλισμού γι’ αυτόν τον σκοπό από τη Γερμανία. 

Τις πρώτες μέρες του Μαρτίου όμως, και ενώ η εκδοχή της βαθιάς κατάψυξης ήταν η κρατούσα, εμφανίστηκαν δύο διάσημοι σοβιετικοί χημικοί, οι Βλαντίμιρ Βορόμπιοφ και Μπόρις Σμπάρσκι, οι οποίοι πρότειναν τη μέθοδο της ταρίχευσης. Η πρόταση των χημικών περιελάμβανε τη χρήση μειγμάτων τα οποία θα εμπόδιζαν την αποσύνθεση, το στέγνωμα, την αλλαγή χρώματος και σχήματος στο σώμα. Ο Σμπάρσκι μάλιστα προειδοποίησε ότι η κατάψυξη δεν ήταν ασφαλής λύση, καθώς η αποσύνθεση να συνεχιζόταν ακόμα και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.

Από αριστερά ο Βλαντίμιρ Βορόμπιοφ και ο Μπόρις Σμπάρσκι με τον γιο του. Πρόκειται για τους δύο επιστήμονες που ανέλαβαν την ταρίχευση του Λένιν, το 1924 (wikipedia) Πηγή: Protagon.grΑπό αριστερά ο Βλαντίμιρ Βορόμπιοφ και ο Μπόρις Σμπάρσκι με τον γιο του. Πρόκειται για τους δύο επιστήμονες που ανέλαβαν την ταρίχευση του Λένιν, το 1924 (wikipedia) Πηγή: Protagon.gr
Από αριστερά ο Βλαντίμιρ Βορόμπιοφ και ο Μπόρις Σμπάρσκι με τον γιο του. Πρόκειται για τους δύο επιστήμονες που ανέλαβαν την ταρίχευση του Λένιν, το 1924 (wikipedia) Πηγή: Protagon.gr
Από αριστερά ο Βλαντίμιρ Βορόμπιοφ και ο Μπόρις Σμπάρσκι με τον γιο του. Πρόκειται για τους δύο επιστήμονες που ανέλαβαν την ταρίχευση του Λένιν, το 1924 (wikipedia)

Ο Βορόμπιοφ από την άλλη ήταν επιφυλακτικός. Δεν είχε την εύνοια των Μπολσεβίκων και φοβόταν ότι αν το πείραμα αποτύγχανε θα είχε να αντιμετωπίσει σκληρά αντίποινα. Ωστόσο ήταν από τους καλύτερους επιστήμονες σε αυτόν τον τομέα με πολύ επιτυχημένη προϋπηρεσία στις ταριχεύσεις και έτσι τελικά παρέμεινε στο πρόγραμα. 

Περί τα τέλη Μαρτίου, κατόπιν πολλών κρατικών διαβουλεύσεων και ιατρικών εξετάσεων στο σώμα του σοβιετικού ηγέτη αποφασίστηκε τελικά η ταρίχευση. Ούτως ή άλλως δεν υπήρχε χρόνος. Ο καιρός ζέσταινε και η περαιτέρω καθυστέρηση θα είχε ως αποτέλεσμα ανεπανόρθωτες βλάβες. Ηδη πάνω στο δέρμα είχαν αρχίσει να εμφανίζονται μαύρες κηλίδες και τα βλέφαρα παραμορφώνονταν. Η επιστημονική ομάδα συγκροτήθηκε άμεσα, λοιπόν, και ασχολήθηκε νυχθημερόν τόσο με τη λεύκανση του δέρματος όσο και με τη σύνθεση του κατάλληλου χημικού μείγματος, για την επιτυχή ταρίχευση. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν την 1η Απριλίου του 1924. Το αποτέλεσμα ήταν απολύτως επιτυχημένο. 

Το πείραμα σημείωσε ρεκόρ επιτυχίας 

Από τότε μέχρι σήμερα κάθε λίγες μέρες οι ειδικοί του Εργαστηρίου του Λένιν επισκέπτονται το Μαυσωλείο για να εξετάσουν εάν το σώμα διατηρείται σε σωστή θερμοκρασία και φωτισμό. Επίσης κάθε 18 μήνες γίνεται επαναταρίχευση, σε ειδικό χώρο στα υπόγεια του Μαυσωλείου. Εκεί οι επιστήμονες καθαρίζουν τον ηγέτη, τον εμβαπτίζουν στα υγρά ταρίχευσης και του κάνουν ενέσεις με ειδικά χημικά. 

Με αυτόν τον τρόπο οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να διατηρήσουν τον σκελετό, τους μυς, το δέρμα και άλλους ιστούς του σώματος. Επίσης φροντίζουν ώστε να λειτουργούν οι αρθρώσεις, εξετάζουν την κατάσταση του δέρματος και ενίοτε αντικαθιστούν κατεστραμμένους ιστούς με συνθετικά υλικά. Στο σώμα δεν δοκιμάζουν νέα υλικά και μεθόδους. Πρώτα πειραματίζονται με όλα τα καινούργια σε ταριχευμένα σώματα χωρίς αναγνωρισμένη ταυτότητα, τα οποία διατηρούν στο Εργαστήριο του Λένιν και μετά, αφού βεβαιωθούν για το αποτέλεσμα, τότε εφαρμόζουν την κάθε επιστημονική καινοτομία στον ηγέτη.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Βασικά εργαλεία ταρίχευσης, που χρησιμοποιούνταν στις αρχές του 20ού αιώνα (wikipedia)

Και φυσικά, όλα τα εσωτερικά όργανα τους σώματος έχουν αφαιρεθεί. Ο δε εγκέφαλος εξετάστηκε εξονυχιστικά από το Σοβιετικό Ινστιτούτο Εγκεφάλου, το οποίο δημιουργήθηκε λίγο μετά τον θάνατο του ηγέτη για τη μελέτη των «εξαιρετικών ικανοτήτων» του. Ορισμένα τμήματα, μάλιστα, του εγκεφάλου, φυλάσσονται μέχρι σήμερα στο ινστιτούτο, το οποίο πλέον αποτελεί τμήμα του Νευρολογικού Κέντρου της Ρωσικής Ακαδημίας των Επιστημών.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Tα χημικά που χρησιμοποίησαν οι Σμπάρσκι και Βορόμπιοφ για την ταρίχευση του Λένιν. (wikipedia)

Πάντως η επιτυχημένη τεχνική ταρίχευσης και συντήρησης που εφαρμόζεται από το 1924 στον Λένιν, έφερε στο Εργαστήριο του Μαυσωλείου και άλλους «πελάτες». Σε αυτούς συγκαταλέγονται ο Πρόεδρος του Βιετνάμ Χο Τσι Μινχ, ο βούλγαρος ηγέτης Γκεόρκγι Δημητρόφ, οι βορειο-κορεάτες ηγέτες Κιμ Ιλ-σονγκ και Κιν Τζονγκ-ιλ και φυσικά ο Ιωσήφ Στάλιν του οποίου μάλιστα το ταριχευμένο σώμα εκτίθετο δίπλα σε αυτό του Λένιν από το 1953 έως το 1961. 

Οταν πρόκειται για τέτοιες αναθέσεις, η όλη διαδικασία γίνεται με άκρα μυστικότητα. Οι επιστήμονες ταξιδεύουν από τη Μόσχα στη χώρα του προς ταρίχευσιν ηγέτη, εκεί εξηγούν στους ντόπιους επιστήμονες όλες τις λεπτομέρειες της τεχνικής και μετά φεύγουν δίχως να τους πάρει είδηση κανείς.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Το Εργαστήριο του Λένιν ανέλαβε και την ταρίχευση του Ιωσήφ Στάλιν το 1953. Τα δύο σώματα εκτίθεντο μαζί από 1953 έως το 1961 (wikipedia)

Τους επιστήμονες του Μαυσωλείου σήμερα δεν τους βλέπει κανείς. Δεν δίνουν συνεντεύξεις, δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση, δεν κάνουν δηλώσεις και δεν φωτογραφίζονται. Η τελευταία φορά που τα έκαναν όλα αυτά ήταν στη δεκαετία του 1990 όταν είχαν ανοίξει και τις πύλες του Εργαστηρίου για το γύρισμα ενός ντοκιμαντέρ. Η νέα διεύθυνση όμως δεν επιτρέπει καμία δημοσιογραφική προβολή, από καχυποψία, σύμφωνα με την εφημερίδα The Moscow Times, απέναντι στους δημοσιογράφους, ότι θα γελοιοποιήσουν και ότι θα παρουσιάσουν σαν αξιοπερίεργη φαιδρότητα, μια πολύ σοβαρή επιστημονική δουλειά.

Το μυστηριώδες Εργαστήριο του Λένιν
Οι Ρώσοι δεν θέλουν να ταφεί ο Βλαντίμιρ Λέλιν. Ετσι το σημερινό ρωσικό κράτος ανέλαβε εκ νέου τη χρηματοδότηση του Εργαστηρίου, η οποία είχε διακοπεί μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ (wikipedia)

Και ποιο είναι το μέλλον αυτής της δουλειάς; Το Μαυσωλείο, όπως δείχνουν τα πράγματα θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Οι Ρώσοι δεν αρέσκονται ιδιαιτέρως στην ιδέα να θαφτεί τελικά ο πρώτος σοβιετικός ηγέτης. Υπάρχει όμως κάτι που απειλεί τη συνέχιση των εργασιών στο Εργαστήριο του Λένιν κι αυτό έχει να κάνει με τους επιστήμονες. Τα χρόνια περνούν και οι κορυφαίοι χημικοί και γιατροί γερνούν, δίχως να βρίσκουν νεότερους αντικαταστάτες. Η δουλειά αυτή στη σύγχρονη Ρωσία δεν έχει το παλιό κύρος και είναι μάλλον ντεμοντέ.

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Πού βρίσκεται το πιο παγωμένο μέρος στη γη. Η θερμοκρασία φτάνει περίπου τους -100 βαθμούς Κελσίου
Στοιχεία από νέες μετρήσεις ανέτρεψαν τα μέχρι τώρα δεδομένα και έδειξαν ότι η θερμοκρασία στη γη μπορεί να φτάσει σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα απ’ ότι νόμιζαν οι επιστήμονες μέχρι σήμερα. 

Συγκεκριμένα εκτιμάται ότι η θερμοκρασία ακριβώς πάνω από την επιφάνεια της γης μπορεί να φτάσει μέχρι τους -98 βαθμοί Κελσίου. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξαν μετά από ανάλυση δεδομένων για την περίοδο από το 2004 μέχρι το 2016 που πήραν από δορυφόρο.

Διαπιστώθηκε ότι στο οροπέδιο της ανατολικής Ανταρκτικής ανάμεσα στους θόλους Άργκους και Φούτζι, τον χειμώνα η θερμοκρασία του αέρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους μπορεί να πέσει στους -98 βαθμούς Κελσίου. Αυτή η θερμοκρασία παρατηρήθηκε σε 100 διαφορετικά σημεία στο οροπέδιο της Ανταρκτικής.

«Για να πέσει τόσο πολύ η θερμοκρασία πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες. Ο ουρανός πρέπει να είναι καθαρός και ο αέρας ξηρός για πολλές μέρες. Η θερμοκρασία θα μπορούσε να φτάσει και χαμηλότερα, αν αυτές οι συνθήκες κρατούσαν για αρκετές εβδομάδες.

Αυτό όμως, είναι σχεδόν απίθανο να συμβεί» εξήγησε ο επικεφαλής της ανάλυσης των δεδομένων και γεωεπιστήμονας από το Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου Πανεπιστημίου στο Κολοράντο,Ted Scambos. Ο αέρας πρέπει να είναι ξηρός, γιατί αν υπάρχει υγρασία, παγιδεύεται ζέστη.

Η μελέτη αυτή ήρθε να καταρρίψει τις μέχρι τώρα έρευνες που έδειχναν ότι η πιο χαμηλή θερμοκρασία του αέρα πάνω από την επιφάνεια του εδάφους είναι οι -93 βαθμοί Κελσίου. Αυτό είχε δείξει μέτρηση που είχε γίνει το 2010 με τη βοήθεια δορυφόρου.

Το 1983 η χαμηλότερη επιφανειακή θερμοκρασία στη γη θεωρούνταν -89,2 βαθμούς Κελσίου και είχε καταγραφεί στον σοβιετικό Σταθμό Βοστόκ της Ανταρκτικής από μετεωρολογικό σταθμό. Οι μετεωρολογικοί σταθμοί όμως, δεν μπορούν να μετρήσουν τη θερμοκρασία παντού.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Αληθινά Χ-Files: Εντοπίστηκαν 72 μυστηριώδη ραδιοσήματα από μακρινό γαλαξία
Τα ραδιοσήματα έχουν εντυπωσιάσει τους επιστήμονες, καθώς, προέρχονται μεν από άγνωστη πηγή, αλλά είναι διαδοχικά και επαναλαμβανόμενα.


 Ερευνητές του προγράμματος αναζήτησης εξωγήινης νοημοσύνης Breakthrough Listen στις ΗΠΑ ανίχνευσαν -με τη βοήθεια ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης- άλλα 72 ραδιοσήματα (Fast Radio Bursts-FRB) από την ίδια μυστηριώδη πηγή, η οποία βρίσκεται σε ένα μακρινό γαλαξία σε απόσταση περίπου τριών δισεκατομμυρίων ετών φωτός από τη Γη.

Τα σήματα FRB είναι γρήγοροι φωτεινοί παλμοί ραδιοακτινοβολίας με διάρκεια μόλις μερικών χιλιοστών του δευτερολέπτου. Η πηγή τους είναι ακόμη ασαφής.

Διάφορες θεωρίες έχουν προταθεί, από το να είναι άστρα νετρονίων με μεγάλο μαγνητισμό έως να πρόκειται για τις τεχνολογικές «υπογραφές» εξωγήινων εξελιγμένων πολιτισμών.

Οι περισσότεροι ραδιοπαλμοί FRB είναι μεμονωμένοι και προέρχονται από πηγές μη επαναλαμβανόμενες. Όμως, η συγκεκριμένη πηγή FRB 121102 είναι πραγματικά ξεχωριστή, επειδή είναι η μόνη που έχει στείλει διαδοχικά ραδιοσήματα, μια συμπεριφορά η οποία εύλογα έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των αστρονόμων.

Το 2017 είχαν ανιχνευθεί 21 FRB από την εν λόγω πηγή, αλλά οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, που συνεργάζονται με το Πρόγραμμα Breakthrough Listen χρησιμοποιώντας το Τηλεσκόπιο Green Bank της Δυτικής Βιρτζίνια, ανέλυσαν ξανά τις περυσινές παρατηρήσεις τους με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου μηχανικής μάθησης.

Τελικά ανακάλυψαν άλλα 72 σήματα FRB «κρυμμένα» μέσα στον τεράστιο όγκο των δεδομένων από τις παρατηρήσεις, τα οποία δεν είχαν γίνει αντιληπτά εξ αρχής.

Μετά τη νέα ανακάλυψη, η οποία δημοσιεύεται στο περιοδικό αστροφυσικής "Astrophysical Journal", ανέρχεται πλέον σε περίπου 300 ο συνολικός αριθμός των σημάτων FRB που έχουν ανιχνευθεί από τη συγκεκριμένη ραδιοπηγή 121102 από το 2012, όταν ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά από τους αστρονόμους.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ιφικράτης ο Αθηναίος : Η στρατιωτική μεγαλοφυΐα των Αθηνών που νίκησε την Σπαρτιατική φάλαγγα των οπλιτών


Ο Ιφικράτης ήταν Αθηναίος στρατηγός καταγόμενος από πτωχή οικογένεια, εκ του δήμου Ραμνούντος της Αττικής. Έζησε στο πρώτο μισό του 4ου π.Χ. αιώνα. Διακρίθηκε όχι μόνο για τη γενναιότητά του και την πολεμική του ικανότητα, αλλά πολύ περισσότερο, για την επιτυχή εφαρμογή στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων τακτικής και οπλισμού, τις οποίες επέβαλε ύστερα από την αποκτηθείσα εμπειρία και ανάλυση των διδαγμάτων του Πελοποννησιακού πολέμου.

Ο Ιφικράτης εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο κατά τον Κορινθιακό Πόλεμο. Διακρίθηκε αρχικά στις ναυμαχίες στο Αιγαίο που είχαν ως συνέπεια την μερική αποκατάσταση της αθηναϊκής ναυτικής ισχύος.

Έπειτα, ως διοικητής μισθοφορικού σώματος, που ο στρατηγός Κόνων οργάνωσε με περσικά χρήματα (τέλη του 393 π.Χ.), εστάλη στην συμμαχική Κόρινθο για να ενισχύσει την άμυνα τής πόλης εναντίον ενδεχόμενης επίθεσης του λακωνικού συνασπισμού. Το σώμα αυτό αποτελείτο κυρίως από ελαφρά οπλισμένους άνδρες, σε μια παραλλαγή των Θρακών πελταστών-ακοντιστών.

Οργανώθηκε, εκπαιδεύτηκε και ενεργούσε σύμφωνα με τις ιδέες και απόψεις του διοικητή του. Σύντομα οι «ιφικράτειοι» πελταστές, όπως ονομάστηκαν, θα δικαίωναν τις επιλογές του νεαρού στρατηγού. Το 392 π.Χ. μέρος των μακρών τειχών της Κορίνθου (που ένωναν την πόλη με το δυτικό λιμάνι της, Λέχαιο) κατελήφθη από τουςΣπαρτιάτες.

Λόγω της αντίστασης του Ιφικράτους η Κόρινθος παρέμεινε στα χέρια των δημοκρατικών. Το 391 π.Χ. οι εξόριστοι Κορίνθιοι ολιγαρχικοί, που είχαν καταφύγει στο Λέχαιο, προσπάθησαν να καταλάβουν την Κόρινθο αλλά ηττήθηκαν από τις δυνάμεις του Ιφικράτους. Αργότερα το ίδιο έτος, κατέλαβε το ίδιο το Λέχαιο και με ορμητήριο την πόλη αυτή επέδραμε κατά των περιοχών της Φλειούντας, Σικυώνος και Αρκαδίας.

Οι δύο πρώτες πόλεις που επιδίωξαν να αντιμετωπίσουν τους πελταστές του Ιφικράτους υπέστησαν διαδοχικά συντριπτικές ήττες, με αποτέλεσμα οι φημισμένοι Αρκάδες πολεμιστές να μην τολμήσουν να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους που ανενόχλητοι δήωσαν την χώρα τους.

Οι πελταστές είχαν ήδη αρχίσει να αποκτούν φήμη, όπως και ο αρχηγός τους, τόσο λόγω των εντυπωσιακών νικών που πέτυχαν όσο και των ελάχιστων απωλειών τους. Οι επιτυχίες αυτές αύξησαν την αθηναϊκή δύναμη και επιρροή και ακολούθως ανησύχησαν τους Σπαρτιάτες οι οποίοι αντέδρασαν πιο δυναμικά στέλνοντας τον βασιλιά τους Αγησίλαο Β΄ με στρατό και στόλο.

Ο τελευταίος πραγματοποίησε δύο εκστρατείες στην περιοχή της Κορίνθου κατά τα έτη 391 και 390 π.Χ. καταλαμβάνοντας αρκετές θέσεις και οικισμούς γύρω από την Κόρινθο, μεταξύ των οποίων και το Λέχαιο.

Η επικράτηση του Αγησίλαου φαινόταν αδιαμφισβήτητη και οι Βοιωτοί, σύμμαχοι των Αθηναίων, έσπευσαν να ζητήσουν ειρήνη. Τότε ακριβώς οι πελταστές του Ιφικράτους κατατρόπωσαν μία σπαρτιατική μόρα (στρατός) (600 άνδρες) προκαλώντας απώλειες 250 νεκρών και αγνώστου αριθμού τραυματιών (μάχη του Λεχαίου).

Η μόρα αυτή επέστρεφε από την Σικυώνα στο Λέχαιο αφού πρώτα είχε συνοδεύσει κάποιους συμπατριώτες τους, κατοίκους των Αμυκλών, που πήγαιναν στην πατρίδα τους για να συμμετάσχουν σε μια τοπική γιορτή. Ο Ιφικράτης και ο Καλλίας παρατήρησαν ότι η μόρα δεν είχε «ψιλούς», ούτε επαρκή κάλυψη ιππικού και αποφάσισαν να την προσβάλουν με τους ευκίνητους πελταστές.

Ο Καλλίας με τους οπλίτες του έμεινε κοντά στην Κόρινθο ως εφεδρεία που τελικά δεν χρειάστηκε. Οι πελταστές με αλλεπάλληλες προσβολές και υποχωρήσεις κατάφεραν να αποσυντονίσουν και να καταπονήσουν τους πιο δυσκίνητους αντιπάλους, που τελικά υποχώρησαν άτακτα προς το Λέχαιο.

Η αναπάντεχη ήττα αλλά και το μέγεθος της συμφοράς (η Σπάρτη έχασε το ένα δέκατο των πολιτών της) των μέχρι τότε αήττητων Σπαρτιατών προκάλεσε μεγάλη εντύπωση στην Ελλάδα και ιδιαίτερα μεταξύ των Λακεδαιμονίων βαθύ πένθος, κλονίζοντας σοβαρά το κύρος τής σπαρτιατικής στρατιωτικής ισχύος.

Μάλιστα, ο Αγησίλαος επιστρέφοντας στην Σπάρτη μετά το συμβάν, φρόντισε ώστε ο στρατός του να μπαίνει στις πόλεις, όπου επρόκειτο να διανυκτερεύσει, αφού νυχτώσει και να βγαίνει από αυτές όσο το δυνατόν νωρίτερα το πρωί, ενώ στην Μαντίνεια δεν διανυκτέρευσε καν, αλλά τη διέσχισε μέσα στη νύχτα για να μην δουν οι στρατιώτες του τους Μαντινείς να χαίρονται από την ήττα των Σπαρτιατών.

Οι περισσότερες από τις θέσεις που είχε καταλάβει ο Αγησίλαος ανακατελήφθησαν από τον Ιφικράτη εκτός από το Λέχαιο, αλλά σύντομα ο Ιφικράτης ανακλήθηκε στην Αθήνα καθώς κάποιες πρωτοβουλίες του δεν άρεσαν στους συμμάχους και κυρίως στους Αργείους.

Τη θέση του πήρε ο στρατηγός Χαβρίας επικεφαλής άλλου μισθοφορικού τμήματος. Το 388 π.Χ. εστάλη με οχτώ τριήρεις και 1.200 πελταστές στον Ελλήσποντο εναντίον του σπαρτιατικού στόλου και των συμμάχων του. Οι περισσότεροι των πολεμιστών του ήταν παλαίμαχοι των επιχειρήσεων στην Πελοπόννησο κατά τα προηγούμενα χρόνια.

Το καλοκαίρι του ιδίου έτους κατατρόπωσε ξανά (με τέχνασμα) τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους, Αβυδινούς υπό τον Αναξίβιο ο οποίος έπεσε στη μάχη. Με τις επόμενες επιχειρήσεις στον Ελλήσποντο, φάνηκε ότι η αθηναϊκή ισχύς θα μπορούσε να αποκατασταθεί πλήρως στην περιοχή, αλλά το επόμενο έτος ο Ιφικράτης και άλλοι τέσσερις Αθηναίοι στρατηγοί παραπλανήθηκαν από τον Σπαρτιάτη Ανταλκίδα και αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν (Βασίλειος ή Ανταλκίδειος ειρήνη, 387 π.Χ.).

Με την λήξη του Κορινθιακού Πολέμου, ο Ιφικράτης δεν επέστρεψε στην Αθήνα αλλά μετέβη με τους πελταστές του στη Θράκη όπου υπήρχαν πολλές ευκαιρίες πλουτισμού και διάκρισης για έναν έμπειρο στρατιωτικό ηγέτη, λόγω της αστάθειας που επικρατούσε στην περιοχή.

Αρχικά προσέφερε τις υπηρεσίες του στον Σεύθη Β΄, βασιλιά του ισχυρού φύλου των Οδρυσών Θρακών και έπειτα στον διάδοχό του, Εβρύζελμι. Σύντομα όμως εγκατέλειψε τον τελευταίο και τάχθηκε με τον αντίπαλό του, Κότυ Α' (384 π.Χ.-359 π.Χ.).

Με αρχιστράτηγο τον Ιφικράτη οι δυνάμεις του Κότυος νίκησαν τον Εβρύζελμι (385 π.Χ.) και στη συνέχεια ένωσαν τους Οδρύσες Θράκες υπό το σκήπτρο του νέου βασιλιά τους, δημιουργώντας ένα ισχυρό κράτος από τον Έβρο ποταμό μέχρι την Οδησσό. Ως ανταμοιβή, ο Αθηναίος στρατηγός έλαβε μια κόρη του εργοδότη του ως σύζυγο και τις πόλεις Δρυ και Άντισσα του θρακικού βασιλείου (382 π.Χ.).

Ο Ιφικράτης δεν έμεινε πολύ στη Θράκη αλλά αναζήτησε και αλλού ευκαιρίες για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Το χειμώνα του 380/379 π.Χ. ταξίδεψε στην Αίγυπτο όπου συνέπραξε με τους Πέρσες εναντίον των επαναστατημένων Αιγυπτίων.

Αν και η Αθήνα αρχικά είχε ταχθεί με το μέρος των εξεγερθέντων, στην πορεία άλλαξε πολιτική, για να μην δυσαρεστήσει περισσότερο του Πέρσες και ανακάλεσε τον στρατηγό Χαβρία που βοηθούσε τους Αιγυπτίους. Επίσης ενέκρινε την απόφαση του Ιφικράτους κι έτσι αυτός ενεργούσε πλέον ως εντολοδόχος της πατρίδας του.

Μέχρι το 373 π.Χ. υπηρέτησε στο μέτωπο αυτό ως αρχηγός των μισθοφόρων (12.000 – 20.000), συμβάλλοντας σε σημαντικό βαθμό στον περιορισμό των επαναστατών. Όμως παρά τις επιτυχίες του, ήρθε σε ρήξη με τον Φαρνάβαζο, αρχηγό των περσικών στρατευμάτων, και για να μην χρεωθεί την αποτυχία των επιχειρήσεων, έφυγε κρυφά και επέστρεψε στην Αθήνα.

Εν τω μεταξύ στην μητροπολιτική Ελλάδα μαίνονταν οι εμφύλιες συγκρούσεις χωρίς κάποια παράταξη να μπορέσει να πάρει ουσιαστικό προβάδισμα. Η ισχύς της Σπάρτης, που μετά την Ανταλκίδειο ειρήνη φαινόταν αδιαμφισβήτητη, δέχτηκε ανεπανόρθωτα πλήγματα με την ανεξαρτητοποίηση και την άνοδο της Θήβας (378 π.Χ.) και την ίδρυση της Β΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας (377 π.Χ.). Το 375 π.Χ. συνήφθη για πολλοστή φορά ειρήνη, η οποία σύντομα παραβιάστηκε και από τις δυο πλευρές.

Το 373 ο αθηναϊκός δήμος ανέθεσε στον στρατηγό Τιμόθεο την προστασία και ενίσχυση των συμμάχων τους στο Ιόνιο. Δεν διέθεσε όμως τα ανάλογα οικονομικά μέσα στον στρατηγό με συνέπεια αυτός να κωλυσιεργεί προσπαθώντας να βρει τους απαραίτητους πόρους.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Τιμοθέου, Ιφικράτης (που μόλις είχε επιστρέψει μετά την πολυετή απουσία του) και Καλλίστρατος εκμεταλλεύτηκαν την δυσφορία των Αθηναίων και πέτυχαν την καθαίρεση του Τιμοθέου αναλαμβάνοντας οι ίδιοι την αρχηγία της εκστρατείας.

Ο Ιφικράτης και ο Καλλίστρατος ήταν πλέον οι ισχυρότεροι άνδρες του «κλεινού άστεως» κι έτσι ο Ιφικράτης επιδόθηκε με ζήλο στην οργάνωση της εκστρατείας στο Ιόνιο. Συγκέντρωσε μεγάλο αριθμό πλοίων (70) και κατευθύνθηκε χωρίς καθυστέρηση προς την Κέρκυρα, η οποία πολιορκούνταν από τον Σπαρτιάτη Μνάσιππο.

Κατά τη διάρκεια του περίπλου της Πελοποννήσου υπέβαλε τα πληρώματά του σε εντατικές ασκήσεις, π.χ. ελιγμούς, ασκήσεις ταχύτητας κ.λπ. Με τον τρόπο αυτό επέτυχε την συνεχή εγρήγορση και ετοιμότητα αλλά και επιπλέον εκπαίδευση των ναυτών του χωρίς να καθυστερήσει.

Εν τω μεταξύ ο Μνάσιππος σκοτώθηκε στις συγκρούσεις έξω από την πολιορκούμενη Κέρκυρα και ο στρατός του επιβιβάστηκε όπως-όπως στα πλοία και έφυγε. Όταν ο Ιφικράτης έφτασε στην Κέρκυρα έμαθε ότι πλησίαζε στόλος των Συρακουσίων προς ενίσχυσιν των Σπαρτιατών.

Αφού μελέτησε καλά την περιοχή ο Αθηναίος στρατηγός κατάφερε να αιχμαλωτίσει το σύνολο των εχθρικών πλοίων. Στα πλοία αυτά ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος είχε φορτώσει και πλούσια αναθήματα για τα ιερά των Δελφών και της Ολυμπίας.

Ο Ιφικράτης αφαίρεσε τα αναθήματα και εισέπραξε 60 τάλαντα από την εκποίησή τους, με το οποίο πλήρωσε μέρος των εξόδων της εκστρατείας. Επίσης φορολόγησε τις πόλεις της Κεφαλονιάς, την οποία είχε κυριεύσει κατά τον πλου προς την Κέρκυρα, ενώ επέβαλε στους ναύτες του υποχρεωτική επ’ αμοιβή εργασία στους αγρούς των Κερκυραίων καθώς δεν είχε αρκετά χρήματα για την καταβολή των μισθών. Παράλληλα, αποβιβάστηκε με τους πελταστές του στην Ακαρνανία και βοήθησε τις εκεί συμμαχικές πόλεις.

Ο στόλος του τώρα αριθμούσε 90 πλοία αφού είχε ενωθεί μαζί του και ο στόλος των Κερκυραίων. Όμως τα έξοδα ήταν μεγάλα και ο Ιφικράτης έθεσε στην Εκκλησία του Δήμου το δίλημμα είτε να βρει πόρους για τη συνέχιση των επιχειρήσεων είτα να κλείσει ειρήνη με την Σπάρτη. Η Αθήνα επέλεξε την δεύτερη λύση.

Ήθελε να διατηρήσει τα κέρδη που είχε αποκομίσει μέχρι στιγμής, ενώ ανησυχούσε για την αυξανόμενη δύναμη των Θηβαίων οι οποίοι συμμετέχοντας μόνον περιστασιακά στις συγκρούσεις ήταν οι ουσιαστικώς κερδισμένοι.

Με την υπογραφή της ειρήνης, ο Ιφικράτης ανακλήθηκε από το Ιόνιο (371 π.Χ.). Η Αθήνα και η Σπάρτη θεωρώντας πλέον ως κοινό κίνδυνο τη Θήβα ανέπτυξαν στενές σχέσεις. Το ίδιο έγινε η μάχη των Λεύκτρων στην οποία ο θηβαϊκός στρατός υπό τον Επαμεινώνδα συνέτριψε του Λακεδαιμονίους και τους συμμάχους τους. Έπειτα εξεστράτευσε στην Πελοπόννησο όπου αποδυνάμωσε περαιτέρω τους Σπαρτιάτες. Οι Αθηναίοι τότε ψήφισαν γενική επιστράτευση και έθεσαν τον Ιφικράτη επικεφαλής του στρατού.

Ο τελευταίος κατάλαβε τα περάσματα του Ισθμού με σκοπό να αποκόψει την οδό επιστροφής των Θηβαίων. Ο Επαμεινώνδας όμως κατάφερε με τέχνασμα να αποφύγει τον αθηναϊκό στρατό και να επιστρέψει στην Θήβα χωρίς απώλειες. Το 368 π.Χ. ο Ιφικράτης εστάλη στην Χαλκιδική, οι πόλεις της οποίας είχαν αποστατήσει από την Β Αθηναϊκή Συμμαχία και είχαν συμμαχήσει με την Αμφίπολη.

Ο Ιφικράτης επέκτεινε την επιρροή της Αθήνας στο Μακεδονικό βασίλειο (ήταν προσωπικός φίλος της βασίλισσας Ευρυδίκης) αλλά απέτυχε να καταλάβει την Αμφίπολη, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες.

Έτσι το 365 π.Χ. καθαιρέθηκε και την θέση του έλαβε ο πολιτικός του αντίπαλος Τιμόθεος. Δυσαρεστημένος από αυτήν την εξέλιξη ο Ιφικράτης πήγε ξανά στην Θράκη όπου πρόσφερε τις υπηρεσίες του στον βασιλιά Κότυ εναντίον της πατρίδας του. Κυρίευσε την Σηστό του Ελλήσποντου, αθηναϊκή κτήση, αλλά όταν ο Κότυς θέλησε να καταλάβει και τις υπόλοιπες αθηναϊκές κτήσεις της περιοχής, ο Ιφικράτης τον εγκατάλειψε και γύρισε στην Αθήνα, μη θέλοντας να προκαλέσει κι άλλο κακό στην πατρίδα του.

Εκεί κατάφερε να ανακτήσει την προηγούμενη πολιτική του επιρροή και θέση, παρά τις ενέργειές του στην Θράκη. Μάλιστα συμφιλιώθηκε με τον παλιό αντίζηλό του, Τιμόθεο και μαζί κυριάρχησαν για κάποιο διάστημα στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Επόμενη ενέργεια του Ιφικράτους ήταν η εκστρατεία στο Βυζάντιο μαζί με τον γιο του και τον Τιμόθεο, προς ενίσχυση του στρατηγού Χάρητα, ο οποίος αγωνιζόταν εναντίον των αποστατών συμμάχων της Αθήνας.

Όμως η εκστρατεία δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, παρά τις μεγάλες δυνάμεις που κινητοποίησε η Αθήνα (120 τριήρεις, ο μεγαλύτερος στόλος μετά τη ναυμαχία των Αργινουσών). Αφού επανέφεραν στη συμμαχία κάποιες πόλεις, ο στόλος των Ιφικράτους και Τιμοθέου ενώθηκε με τις δυνάμεις του Χάρητα, κοντά στην Χίο.

Όμως λόγω θαλασσοταραχής στην περιοχή, οι Ιφικράτης και Τιμόθεος δίστασαν να εμπλακούν με τον αντίπαλο στόλο. Ο Χάρης τους κατηγόρησε ως προδότες και έσπευσε μόνος του να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ηττήθηκε. Όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, ο Χάρης κατηγόρησε τους συστρατήγους του ως προδότες. Τελικά μετά από δίκη, ο Ιφικράτης και ο γιος του Μενεσθέας αθωώθηκαν, ενώ στον Τιμόθεο επιβλήθηκε πρόστιμο (355 π.Χ.). Με τα γεγονότα αυτά, ο Ιφικράτης έχασε την πολιτική του επιρροή και οι πηγές δεν ξανακάνουν λόγο γι’ αυτόν.

Άγνωστος παραμένει και ο ακριβής χρόνος του θανάτου του. Συνήθως τοποθετείται περί το 350 π.Χ. ή λίγο αργότερα. Κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ιδίως δε κατά την τελευταία φάση, η πολεμική τέχνη των Ελλήνων άρχισε να αλλάζει και να απομακρύνεται από την κλασσική εικόνα της σύγκρουσης μεταξύ οπλιτικών φαλαγγών, που είχε επικρατήσει από τον 7ο π.Χ. αι.

Ο ατομικός οπλισμός, κυρίως ο αμυντικός, άρχισε να μειώνεται ενώ οι τακτικές έτειναν να γίνουν πιο πολύπλοκες και ρευστές. Ως εκ τούτου, από την εποχή αυτή κι έπειτα τα ελαφρά τμήματα, οι λεγόμενοι ψιλοί (ακοντιστές, τοξότες, σφενδονίτες κ.ά.), αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία και δεν περιορίζονται απλώς σε επικουρικούς ρόλους.

Αξιοποιώντας τα διδάγματα του πολέμου αυτού, ο Ιφικράτης εισήγαγε καθοριστικές καινοτομίες στον οπλισμό των στρατιωτών, την εκπαίδευση, τις τακτικές μάχης και γενικότερα στην πολεμική τέχνη. Ειδικότερα εισήγαγε έναν νέο τύπο πεζικού, τους πελταστές.

Αρχικά οι πελταστές αποτελούσαν έναν από τους παραδοσιακούς τύπους πολεμιστή των θρακικών φυλών και ήταν γνωστοί στην Νότιο Ελλάδα, όπου υπηρετούσαν ως μισθοφόροι, αρκετά πριν την εποχή του Ιφικράτους. Οι «ιφικράτιοι» πελταστές αποτελούσαν έναν ενδιάμεσο τύπο μεταξύ των παλαιών πελταστών και των κλασσικών οπλιτών.

Συγκεκριμένα εξοπλίστηκαν με ακόντιο διπλάσιου μήκους και ξίφος μεγαλύτερου των αντίστοιχων κλασσικών, ελαφρύ θώρακα από λινό ή δέρμα, ενώ για ασπίδα υιοθετήθηκε η «πέλτη» των Θρακών ομολόγων τους, πολύ ελαφρύτερη της οπλιτικής. Επίσης οι χάλκινες περικνημίδες αντικαταστάθηκαν με δερμάτινα υποδήματα, τις περίφημες «ιφικρατίδες υποδέσεις», που ήταν ελαφρύτερα, πρακτικά και πιο εύχρηστα. Οι αλλαγές στον οπλισμό συνοδεύτηκαν από αντίστοιχες καινοτομίες σε τακτικό επίπεδο.

Οι «ιφικράτειοι» πελταστές, συγκέντρωναν στον καλύτερο δυνατό συνδυασμό τα πλεονεκτήματα τόσο των πελταστών όσο και των οπλιτών. Λόγω του βαρύτερου οπλισμού τους, υπερείχαν σαφώς των υπολοίπων ψιλών στρατευμάτων, ενώ υπό κάποιες συνθήκες μπορούσαν να αντιπαραταχθούν και σε οπλιτική φάλαγγα.

Συνήθως βέβαια απέφευγαν την άμεση επαφή με φάλαγγα, ιδίως σε πεδινές περιοχές, και ακολουθούσαν τακτικές διαδοχικών προσβολών και υπαναχωρήσεων, που συνήθως είχαν ως αποτέλεσμα τον αποσυντονισμό και τελικά την καταστροφή της αντίπαλης παράταξης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η κατανίκηση των Σπαρτιατών στο Λέχαιο).

Επίσης η μείωση του βαρέως οπλισμού έδινε τη δυνατότητα μεταφοράς περισσότερων προμηθειών, σε σχέση με τους οπλίτες.

Έτσι οι πελταστές μπορούσαν να πραγματοποιούν μεγαλύτερες πορείες και σε δύσβατο έδαφος, κάτι που πολλές φορές τούς έδινε το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Με άλλα λόγια οι μισθοφόροι του Ιφικράτους ακολουθούσαν τακτικές καταδρομών ενώ με την ευκινησία τους, αναλάμβαναν τον ρόλο του ιππικού σε εδάφη που αυτό δεν μπορούσε να ενεργήσει.

Ο Ιφικράτης διακρίθηκε και ως διοικητής, τόσο του νέου σώματος των πελταστών που ο ίδιος δημιούργησε, όσο και κάθε σχηματισμού ή στρατεύματος που του ανατέθηκε.

Η ταραχώδης και ασταθής εποχή στην οποία έζησε και έδρασε, απαιτούσε πλέον τον επαγγελματισμό στον στρατιωτικό τομέα και ο Ιφικράτης ανταποκρίθηκε στην ανάγκη αυτή με αναλόγου επιπέδου υπηρεσίες.

Από τους ιστορικούς, και κυρίως από τον βιογράφο του Κορνήλιο Νέπω, χαρακτηρίζεται ως ένας από τους ευφυέστερους στρατηγούς της εποχής του, από τους οποίους μάλιστα ούτε οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν.

Είχε την ικανότητα να επιβάλλεται αλλά και να εμπνέει τους υφισταμένους του, ώστε τα στρατεύματά του να διακρίνονται από αυστηρή πειθαρχία και συνοχή. Τον σεβασμό των στρατιωτών του τον κέρδιζε και με το προσωπικό του παράδειγμα, καθώς ήταν ο ίδιος γενναίος, ριψοκίνδυνος και μοιραζόταν τις κακουχίες που ταλαιπωρούσαν τους άνδρες του.

Προσιτός και αυστηρός, αναλόγως των περιστάσεων, δίκαιος σε ουσιώδη ζητήματα όπως η διανομή των λαφύρων, «εργασία εξίσου σπουδαία με τη μισθοδοσία για τους στρατούς της εποχής του». Επίσης η ικανότητά του να κερδίζει τις μάχες με ελάχιστο κόστος τού εξασφάλιζε την εμπιστοσύνη των ανδρών του.

Επέβαλε συνεχή και εντατική εκγύμναση στους στρατιώτες του εκπαιδεύοντάς τους για την αντιμετώπιση διαφόρων περιπτώσεων (ενέδρες, αιφνιδιασμούς, επιθέσεις, τακτικές υποχωρήσεις κ.α.). Δεν επέτρεπε την αδράνεια, ακόμα και σε καιρό ειρήνης, πολλές φορές δε έβρισκε πρωτότυπους τρόπους για να το πετύχει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο πλους του αθηναϊκού στόλου προς την Κέρκυρα το 373 π.Χ..

Για να κερδίσει χρόνο αλλά και για να διατηρεί σε εγρήγορση και όσο το δυνατόν καλύτερη φυσική κατάσταση τα πληρώματα, οργάνωνε αγώνες ταχύτητας μεταξύ των πλοίων. Επίσης κατά τις απαραίτητες στάσεις για ανεφοδιασμό στην ξηρά, τα εφόδια δεν συγκεντρώνονταν ώστε να μοιραστούν δίκαια σε όλους, αλλά κάθε πλήρωμα είχε δικαίωμα να αρπάξει όσα ήθελε.

Έτσι «βραβεύονταν» πάλι οι γρηγορότεροι. Με τον τρόπο αυτό ο στόλος κάλυψε την απόσταση μέχρι την Κέρκυρα κωπηλατώντας και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Συχνά εφάρμοζε ευφυή τεχνάσματα και στρατηγήματα για να παραπλανήσει και αιφνιδιάσει τους αντιπάλους και πάντα λάμβανε αυξημένα μέτρα για να μην βρεθεί προ απροόπτου ο ίδιος. Ωστόσο, όταν το έκρινε απαραίτητο, τα τεχνάσματα στόχευαν στους υφισταμένους του, ώστε να διαλυθεί τυχόν ηττοπάθεια και να διατηρηθεί ακμαίο το ηθικό.

Σε μια περίπτωση που ο στρατός του υστερούσε αριθμητικά, φρόντισε να διαδοθούν στους άνδρες του φήμες περί δωροδοκίας εχθρικών τμημάτων, ώστε αυτά να αυτομολήσουν πριν την επικείμενη μάχη. Η υποτιθέμενη προδοσία όπλισε το στράτευμα του Ιφικράτη με περισσό θάρρος και πίστη στην νίκη.

Έδινε μεγάλη βαρύτητα στην ψυχολογία των εμπλεκομένων, ματαιώνοντας κάποιες φορές τη σύγκρουση την τελευταία στιγμή, αν έβλεπε ότι δεν μπορούσε να αναστρέψει την ηττοπάθεια των δικών του ή την αισιοδοξία των αντιπάλων. Γενικά προσπαθούσε να εκβιάσει προς όφελός του το αποτέλεσμα της μάχης, χρησιμοποιώντας κάθε διαθέσιμο μέσο.

Αυτό άλλωστε επίτασσε και η εποχή του. Οι συγκρούσεις στον ελλαδικό χώρο ήταν πλέον συνεχείς, με αποτέλεσμα η οικονομία δυνάμεων και πόρων να είναι κεφαλαιώδους σημασίας.

Ο Ιφικράτης υπήρξε από τους κορυφαίους και ευφυέστερους στρατιωτικούς της Αρχαίας Ελλάδας, με πολυετή δράση σε διάφορα μέτωπα της ανατολικής μεσογειακής λεκάνης. Συνέλαβε και εφήρμοσε ποικίλους νεωτερισμούς, συμβάλλοντας καταλυτικά στην εξέλιξη της ελληνικής πολεμικής τέχνης.

Συχνά χαρακτηρίζεται ως ένας από τους τρεις μεγάλους στρατιωτικούς μεταρρυθμιστές του 4ου π.Χ. αι., ακολουθούμενος από τον Επαμεινώνδα και τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας. Πέραν όμως από το στρατιωτικό έργο, έχει να επιδείξει αξιόλογη δράση και στον πολιτικό τομέα. Για σημαντικό διάστημα κυριάρχησε στον πολιτικό στίβο της πατρίδας του, κατευθύνοντας την αθηναϊκή εξωτερική πολιτική.

Μαζί με τους άλλους συμπατριώτες του στρατηγούς κατόρθωσαν να διατηρήσουν την επιρροή της Αθήνας στα ελληνικά πράγματα, παρά το γεγονός ότι η πάλαι θαλασσοκράτειρα πόλη της Παλλάδας είχε πλέον εισέλθει οριστικά σε τροχιά πολιτικής και οικονομικής παρακμής.

Ο Αριστοτέλης του αποδίδει δύο ρητορικούς λόγους, τον «Προς Αρμόδιον» και «Υπέρ Ιφικράτους απολογία». Στους λόγους αυτούς, όπως και αλλού (Πολυαίνου) διακρίνεται η ρητορική δεινότητα και η ευστροφία του, αφού τα επιχειρήματα και οι απαντήσεις που προτάσσει σε αντιδίκους, πολιτικούς αντιπάλους ή συνομιλητές είναι συχνά ευφυείς και αποστομωτικές.

Παρόλα αυτά, ο Ιφικράτης διακρίθηκε κυρίως στο στρατιωτικό πεδίο, απ’ όπου και απέσπασε τη μεγάλη φήμη και υστεροφημία. Ανήκε στη γενιά αυτή των Ελλήνων στρατιωτικών, που ο πόλεμος αποτελούσε την κύρια ασχολία τους.

Κατείχαν την τέχνη του πολέμου σε σχεδόν επαγγελματικό επίπεδο και εκεί παρουσίαζαν εφευρετικότητα και δυναμισμό. Δεν ήταν σπάνιο το φαινόμενο, αυτοί οι άνδρες να εγκαταλείπουν την πόλη τους όταν η επιρροή τους μειωνόταν, με σκοπό να προσφέρουν αλλού τις στρατιωτικές τους υπηρεσίες και να επανέρχονται όταν μπορούσαν να έχουν πρωταρχικό λόγο.

Στον αντίποδα βρίσκονταν οι πολιτικοί που προσπαθούσαν να επηρεάζουν τις εξελίξεις και την πορεία του τόπου τους, αλλά απέφευγαν να αναλάβουν στρατιωτικά πόστα. Εν κατακλείδι, η προσωπικότητα και τα κατορθώματα του Ιφικράτους απέσπασαν το σεβασμό και την αναγνώριση τόσο των συγχρόνων του Αθηναίων όσο και μεταγενέστερων επιφανών ανδρών, Ελλήνων και μη.

πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Αποτελούσε τον μεγαλύτερο γκολτζή στις αρχές του 20ου αιώνα! Όλοι μιλούσαν γι' αυτόν! 
 Όμως, ο Βίβιαν Γούντγουορντ, παράτησε μια σπουδαία ποδοσφαιρική καριέρα για χάρη του 
Α' Παγκοσμίου Πολέμου!


Διαβάζεις το όνομά του και απορείς. «Ποιος στα κομμάτια είναι ο Βίβιαν Γούντγουορντ και γιατί θα έπρεπε να τον γνωρίζω», θα αναρωτηθείς κάλλιστα... Και δεν θα έχεις άδικο!

Λίγοι ξέρουν την ιστορία του. Κυρίως στην Αγγλία, όπου και έζησε τα 74 χρόνια της ζωής του. Ένας τύπος που προερχόταν από μια οκταμελής οικογένεια που έμενε στο Κένινγκτον και έπαιζε ερασιτεχνικά ποδόσφαιρο παράλληλα με το επάγγελμά του (σσ. αρχιτέκτονας).

Άρχισε, βέβαια, να παίρνει πιο σοβαρά όταν μεταγράφηκε στην Τότεναμ. Και στη συνέχεια στην Τσέσλι. Αλλά ήρθε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος να του κόψει την φόρα. Παράτησε την καριέρα του για να πολεμήσει για χάρη της πατρίδας του.

Και όταν θέλησε να επιστρέψει στην ενεργό δράση, τα πράγματα ήταν... σκούρα. Τα τραύματα από τον πόλεμο δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο κι εκείνος εν τέλει τα παράτησε!

Με αφορμή τη συμπλήρωση 64 ετών από την ημέρα που άφησε την τελευταία του πνοή (31 Ιανουαρίου του 1954), το sportfm.gr σας παρουσιάζει την άγνωστη ιστορία του Βίβιαν Γούντγουορντ!

Γράφει ο Γιώργος Τσανάκας

Αρχιτέκτονας, ποδοσφαιριστής αλλά και... στρατιώτης στον πόλεμο. Μπορούν όλα αυτά να συνδυαστούν μαζί; Κι όμως αν είσαι ο Βίβιαν Γούντγουορντ! Προερχόμενος από μια οκταμελής οικογένεια που ζούσε στο Κένινγκτον, ο Βίβιαν είχε σκοπό να σπουδάσει, ενώ ασχολούνταν και με τον αθλητισμό, έχοντας έφεση σε αρκετά σπορ!

Ακολούθησε τον δρόμο του πατέρα του και έγινε αρχιτέκτονας. Πριν, όμως, σπουδάσει, ασχολούνταν και με τον αθλητισμό. Με το ποδόσφαιρο να... ανθίζει εκείνες τις εποχές στην Αγγλία, δεν θα μπορούσε να ασχοληθεί με κάτι άλλο. Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στο «Ascham College» όπου και πήγαινε σχολείο, ενώ την ίδια ώρα ήταν και στην ομάδα κρίκετ!

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Το ταλέντο του για το ποδόσφαιρο, όμως, ήταν εμφανές και αφοσιώθηκε σε αυτό. Στα 15 του πήγε στην ερασιτεχνική Κλάκτον Τάουν. Μια ομάδα που αγόρασε ένα χρόνο ο πατέρας του, Τζον, καθώς θεωρούσε πως ο γιος του έπρεπε να παίζει επιθετικός. Έτσι, ο... μπαμπάς-πρόεδρος επέβαλλε στον προπονητή να τον χρησιμοποιεί στην κορυφή. Και δικαιώθηκε. Ο Βίβιαν έδειξε από νωρίς το «φονικό» του ένστικτο και άρχισε να φορτώνει τα αντίπαλα δίχτυα με γκολ.

Στα 22 του και αφού είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του, όντας αρχιτέκτονας με... δίπλωμα, ήρθε και η μεγάλη πρόκληση της ποδοσφαιρικής του καριέρας! Η Τότεναμ, η οποία εκείνη την εποχή διέθετε μία από τις τοπ ομάδες της Αγγλίας, του έκανε την πρόταση, αυτός υπέγραψε τους -ερασιτεχνικούς- όρους που του πρότειναν οι «πετεινοί» και όλοι μιλούσαν για έναν παίκτη που θα αφήσει εποχή. Δεν τον πήραν, όμως, μόνο για ποδοσφαιριστή αλλά και για αθλητή του συλλόγου στο τένις και στο κρίκετ! Ο ίδιος, βέβαια, προσπαθούσε να βάλει στη ζυγαριά τόσο την δουλειά του όσο και τον αθλητισμό, με αποτέλεσμα να λείπει αρκετές φορές από τις υποχρεώσεις της ομάδας του.

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!


Παρόλα αυτά, αποτελούσε ένα από τα μεγάλα κανόνια της Αγγλίας! Ίσως και το μεγαλύτερο. Σκόραρε κατά ριπάς και μετά από ενάμιση χρόνο στην Τότεναμ (σσ. πήγε το καλοκαίρι του 1901) ήρθε η κλήση από την εθνική ομάδα. Στις 14 Φεβρουαρίου του 1903 αγωνίστηκε με το εθνόσημο στο στήθος κόντρα στην Ιρλανδία, σκοράροντας δις στο 4-0 της ομάδας του. Συνολικά με την Αγγλία σκόραρε 29 τέρματα σε 23 ματς, ένα ρεκόρ που καταρρίφθηκε μετά από πενήντα χρόνια! Έπαιξε και με την εθνική Ερασιτεχνών της Βρετανίας, πετυχαίνοντας 57 γκολ σε 44 αγώνες! Μάλιστα, με τους ερασιτέχνες έκανε τρεις φορές χατ-τρικ, πέτυχε δύο φορές καρέ ενώ υπήρχε και ένας αγώνας κόντρα στην Γαλλία όπου βρήκε δίχτυα έξι φορές!

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Στις περιγραφές που υπάρχουν για τον ποδοσφαιριστή, Βίβιαν Γούντγουορντ, γίνεται λόγος για έναν επιθετικό που είχε εξαιρετική επαφή με την μπάλα, πολύ ισχυρό σουτ και φοβερή κεφαλιά. Έβλεπε τη γη από τα 177 εκατοστά, ενώ ήταν αρκετά αδύνατος κάτι που τον έκανε... εύκολο στόχο για τους αντιπάλους. Τα σκληρά μαρκαρίσματα εκείνα τα χρόνια κυριαρχούσαν, ο Βίβιαν έτρωγε τις κλωτσιές με το... τσουβάλι και απόρροια αυτού ήταν να λείψει από πολλά παιχνίδια λόγω τραυματισμών.

Το... νερό είχε μπει στ’ αυλάκι, ο Βίβιαν σκόραρε κατά ριπάς με την Τότεναμ και όλοι μιλούσαν γι αυτόν! Βέβαια, δεν μιλούσαν μόνο για τα κατορθώματά του. Υπήρχε ακόμη ένας λόγος, ο οποίος δεν ήταν άλλος από το γυναικείο όνομά του. Κάτι που πραγματικά, παραμένει μυστήριο ακόμη και τώρα. Κανείς δεν ξέρει για ποιο λόγο λεγόταν Βίβιαν. Ούτε ο ίδιος το αποκάλυψε ποτέ. Και όπως καταλαβαίνει κανείς, ειδικά σε εκείνες τις εποχές, άνδρας που να ονομάζεται Βίβιαν ήταν κάτι παραπάνω από ένα θέμα που θα συζητιόταν και μάλιστα πολύ!

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Στην Τότεναμ παρέμεινε για έξι σεζόν σκοράροντας 63 γκολ σε 132 αγώνες, ενώ το 1908 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το χρυσό μετάλλιο, βέβαια, το διατήρησε η χώρα του και στην επόμενη Ολυμπιάδα (σσ. το 1912 στη Στοκχόλμη), έχοντας τον ίδιο ξανά στη σύνθεσή της. Το καλοκαίρι του 1909, όμως, ο Γούντγουορντ σόκαρε το κοινό της Αγγλίας. Ανακοίνωσε το τέλος της καριέρας του καθώς ήθελε να αφοσιωθεί στην αρχιτεκτονική.

Δεν άντεξε, βέβαια, πολύ μακριά από το ποδόσφαιρο. Αφού έπαιζε που και που στην Χέλμσφορντ της 6ης κατηγορίας, αποφάσισε να επιστρέψει ξανά στις επαγγελματικές κατηγορίες. Και πήγε στην Τσέλσι! Οι φήμες λένε ότι αγωνίστηκε στους «μπλε» καθώς ήταν φίλος με τον πρόεδρο. Εκεί, ήταν ξανά ο Βίβιαν που γνωρίζαμε. Σκόραρε με... συνέπεια για τρεις σερί σεζόν (106 ματς, 34 γκολ) αλλά στις 8 Σεπτεμβρίου του 1914 πήρε την απόφαση να ενισχύσει τον στρατό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο! Κατατάχθηκε στον εφεδρικό στρατό εθελοντικά και πήγε να πολεμήσει για χάρη της πατρίδας του.

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Η... καψούρα του για την μπάλα, πάντως, δεν τον άφησε πολύ καιρό μακριά από αυτή. Ένα χρόνο μετά, εξασφάλισε ειδική άδεια από τον στρατό ώστε να γυρίσει στην Τσέλσι για να παίξει στον τελικό του FA Cup καθώς είχε τραυματιστεί ο βασικός επιθετικός. Μπομπ Τόμπσον. Την τελευταία στιγμή, όμως, ο Τόμπσον αποθεραπεύτηκε και ήταν έτοιμος να παίξει. Κάπως έτσι, ο Γούντγουορντ ζήτησε από την ομάδα να μην αγωνιστεί καθώς δεν το θεώρησε δίκαιο προς τον συμπαίκτη του.

Επέστρεψε στον πόλεμο όπου και αποκόμισε ορισμένα σοβαρά τραύματα στα πόδια του, τα οποία δεν του επέτρεψαν ποτέ να συνεχίσει να αγωνίζεται σε υψηλό επίπεδο. Έπαιξε για λίγο ξανά στην Κλάκτον Τάουν, απ’ όπου είχε ξεκινήσει την καριέρα του και τελικά το 1920 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση! Πέρασε στη συνέχεια από το πόστο του προέδρου της Τσέλσι για οκτώ ολόκληρα χρόνια (1922-30) και στη συνέχεια έγινε αγρότης, έχοντας την δική του φάρμα.

Βίβιαν Γούντγουορντ: Ένας... killer των γηπέδων στον πόλεμο!

Το 1949 έδωσε το παρών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όντας μέλος της αεροπορίας αλλά μερικούς μήνες αργότερα μπήκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο του Ίλινγκ στο Λονδίνο καθώς ήταν βαριά άρρωστος. Έμεινε κατάκοιτος για αρκετό καιρό. Έμοιαζε να έχει παραλύσει όλο του το σώμα. Ήταν, βέβαια, και 74 ετών! Λίγα χρόνια μετά, στις 31 Ιανουαρίου του 1954, ο Βίβιαν Γούντγουορντ έφυγε από τη ζωή. Και έφυγε με ένα παράπονο, όπως είχε κάνει γνωστό ο δημοσιογράφος, Μπρους Χάρις, που τον είχε επισκεφτεί. Και αυτό καθώς κανένας άνθρωπος που είχε συνεργαστεί στο ποδόσφαιρο, δεν τον είχε επισκεφτεί στο νοσοκομείο, όπως του ανέφερε ο Βίβιαν...    

Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ο Johnny Cash τιμάται με ανδριάντα στο Καπιτώλιο

Ένας ανδριάντας του Τζόνι Κας, του θρύλου της κάντρι μουσικής, θα κοσμεί το αμερικανικό Καπιτώλιο στην Ουάσινγκτον, εκπροσωπώντας τη γενέτειρά του, την Πολιτεία Άρκανσο, η οποία αποφάσισε να αντικαταστήσει τους ανδριάντες δύο επίμαχων υποστηρικτών της ανωτερότητας της λευκής φυλής.

Κάθε αμερικανική Πολιτεία διαθέτει δύο γλυπτά μέσα στην αίθουσα των ανδριάντων ("Statuary Hall"), μια μεγάλη γκαλερί που βρίσκεται στο εσωτερικό του Καπιτωλίου, του κτηρίου όπου στεγάζεται το Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Καπιτώλιο

Οι δύο μορφές του περασμένου αιώνα που εκπροσωπούν το Άρκανσο στο Καπιτώλιο αποτέλεσαν πρόσφατα αντικείμενο έντονων επικρίσεων, μετά το αίτημα ενός κινήματος να αποσυρθούν τα σύμβολα των Συνομόσπονδων Πολιτειών, των εδαφών που υποστήριξαν τη δουλεία κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861-1865).

Πρώην μέλος της Συνομοσπονδίας, το Άρκανσο ανακοίνωσε ότι ένας από τους δύο ανδριάντες που θα εκπροσωπούν στο εξής την πολιτεία θα είναι του Τζόνι Κας, ινδάλματος της κάντρι του οποίου τα τραγούδια, όπως τα ερμήνευσε με τη υπέροχη βαριά φωνή του, πέρασαν από γενιά σε γενιά.


Πηγή
Ειδήσεις, Μουσική, Κινηματογράφος, Ανεξήγητα, Υγεία, Ταξίδια όλα σε ένα site,news
Ώρες αγωνίας για τον Κώστα Ευριπιώτη

Τη δική του δύσκολη μάχη για να κρατηθεί στη ζωή δίνει ο αγαπημένος ηθοποιός Κώστας Ευριπιώτης, έχοντας στο πλευρό του τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Ο καρκίνος, όπως έγινε γνωστό, χτύπησε τον Έλληνα ηθοποιό που μάχεται πλέον με όλα τα μέσα, έχοντας πολύτιμο σύμμαχό του την αγαπημένη του, Λίλιαν Μπότση που μοιάζει πλέον με σκιά του εαυτού της από την ταλαιπωρία.

Από τον θάλαμο του «Σπηλιοπούλειου», όπου ο Κώστας Ευριπιώτης νοσηλεύεται δεν λείπουν η αδελφή του ηθοποιού και η πρώην σύζυγός του Βάλια Κωστοπούλου με τα παιδιά τους. Τον φροντίζουν με βάρδιες, ελπίζοντας με όλη τους τη δύναμη στην ανάρρωσή του.

Όπως είναι φυσικό, όλοι ανησυχούν για τον ηθοποιό.

Το πρωί της Δευτέρας, τα παιδιά του έγραψαν ένα μήνυμα στον προσωπικό λογαριασμό του ηθοποιού στο Facebook και ευχαρίστησαν όλο τον κόσμο για τη στήριξη.

Τα δύο του αγόρια είναι αισιόδοξα και πιστεύουν ότι πατέρας τους θα τα καταφέρει και θα κερδίσει την άνιση μάχη με την επάρατη νόσο.

Το μήνυμα
«Ευχαριστούμε όλους τους φίλους του πατέρα μας αλλά και κάθε έναν ξεχωριστά για τις ευχές σας και την αγάπη σας προς αυτόν.Ευχόμαστε και ελπίζουμε για το καλύτερο. Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα».

«Ο ‘’Βλάχος’’ είναι δυνατός, θα τα καταφέρει», δηλώνουν από τη μεριά τους φίλοι και συνεργάτες του αγαπημένου Κώστα Ευριπιώτη και ευελπιστούν πως σύντομα θα βγει νικητής από το νοσοκομείο.


Πηγή